Μερικές πρώτες παρατηρήσεις στο πρόγραμμα Καλλικράτης

Του Νίκου Λιολιόπουλου

Παρουσιάστηκε χθες μετα από σημαντική καθυστέρηση το σχέδιο Καλλικράτης από τον Υπουργό εσωτερικών κ. Ραγκούση
Έχοντας γνώση τη δουλειά που έχει γίνει αλλά και τον όγκο των ζητημάτων που καλείται να αντιμετωπίσει αυτό το σχέδιο τομή στην διοικητική ιστορία της χωράς μας, μπορώ σε μεγάλο βαθμό να δικαιολογήσω την καθυστέρηση .
Πιστεύω ότι τα χρονικά περιθώρια για τις εσωκομματικές διαδικασίες( εν προκειμένου του ΠΑΣΟΚ του οποίου είμαι μέλος) αλλά και την συγκρότηση αντιπροσωπευτικών ψηφοδελτίων στους νέους μεγάλους δήμους , έχουν στενέψει επικίνδυνα. Αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.

Αν εξετάσει κάνεις προσεκτικά το σχέδιο, θα διαπιστώσει ότι γενικά είναι σε πολύ σωστή κατεύθυνση, εντοπίζει και προσπαθεί να επιλύσει τις παθογένειες της δημοσίας διοίκησης, θέτοντας παράλληλα μια σειρά κανόνων και μέτρων αρκετά πρωτοποριακών κατά τη γνώμη μου.

Εκείνο όμως που με προβληματίζει εάν αι κάποιες επιλογές όσον αφορά το λεγόμενο χωροταξικό με τη χάραξη των ορίων των νέων δήμων.
Το πνεύμα του νομού είναι η ορθότατη κατά τη γνώμη μου κατάργηση των νομαρχιών και η δημιουργηθώ λίγων και ολοκληρωμένων δυνατών δήμων στους οποίους θα μεταφερθούν και θα στελεχωθούν υπηρεσίες της σημερινής Νομαρχίας.

Είναι λοιπόν δύσκολο αν όχι αδύνατο να δημιουργηθούν πολλές νέες μικρές νομαρχίες όπως Θα είναι πλέον οι Δήμοι .Ως εκ τούτου θεωρώ λανθασμένη τη δημιουργία πέραν των τριών δήμων στους νομούς της κεντρικής Μακεδονίας για παράδειγμα, όπου έχω και ιδία άποψη.

Παρατηρώντας τον χάρτη που έδωσε χθες το βράδυ αργά στη δημοσιότητα ο Υπουργός εσωτερικών, διαπιστώνω ότι στην κεντρική Μακεδονία έγιναν εξαιρέσεις που όχι μονό αλλοιώνουν το πνεύμα και τις γενικότερες στις στοχεύσεις του σχεδίου νομού, αλλά μπορεί κάλλιστα να δημιουργήσουν τεράστιο πρόβλημα αποδοχής του στις τοπικές κοινωνίες με της διαφορές απαιτήσεις που μπορεί να καλλιεργηθούν.

Τέτοια παραδείγματα είναι η δημιουργία πέντε δήμων στον γειτονικό νομό Πέλλας όπου θα θεωρηθεί- είμαι βέβαιος -αποτέλεσμα παρασκηνιακών μεθοδεύσεων ή οι πέντε δήμοι στη Χαλκιδική όπου τυγχάνει να γνωρίζω από πρώτο χέρι την κατάσταση και δεν είμαι καθόλου περήφανος για όσα έχουν συμβεί το τελευταίο διάστημα. εκεί.

Εκείνο όπως που με ενοχλεί περισσότερο ως Ημαθιώτη αλλά και ως στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που πίστεψε από την πρώτη στιγμή στην ανανεωτική διάθεση του Γιώργου Παπανδρέου και στη νέα ηγετική ομάδα του, που όχι μονό απογείωσε το κόμμα και άφησε στην άκρη πολλές πληγές του κυβερνητικού του παρελθόντος, αλλά προσπαθεί να βάλει τη χωρά σε μια νέα πορεία ανάπτυξης, είναι η εντελώς αναίτια, λανθασμένη και επιζήμια, πρόταση για δημιουργία τέταρτου δήμου στην περιοχή της Νάουσας.

Η πρόταση αυτή .
Α) διαταράσσει την γεωγραφική και πληθυσμιακή ισορροπία του νομού, που έδινε η δημιουργία τριών δήμων στον νομό (Βέροιας Αλεξανδρείας Νάουσας)

Β) Αποδυναμώνει αισθητά τον Δήμο Νάουσας, στερώντας τον στην ουσία τη δυνατότητα να εκμεταλλευτεί τα αναπτυξιακά οφέλη του σχεδίου Καλλικράτης,

Γ) Καλλιεργεί αναίτιες αλλά και ζημιογόνες τοπικιστικές αντιλήψεις στη συγκεκριμένη περιοχή, οι οποίες αποκρύβουν και αλλά πολύ σοβαρά ζητήματα (για τα οποία καλύτερα μα νη μιλάμε δημόσια) και.

Δ) προξενεί αίσθημα αδικίας στην περιοχή των σημερινών Δήμων Μελικής Βεργίνας και Μακεδονίδος, όπου δικαιολογημένα πλέον μπορεί να θεωρηθεί αδικημένη.

Αν λοιπόν έπρεπε να δημιουργηθεί τέταρτος δήμος στην Ημαθία όπου δεν θα διαταρασσόταν οι ισορροπίες και η γεωγραφική καθώς και πληθυσμιακή κατανομή θα ήταν ορθότερη και δικαιότερη κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να γίνει Δήμος Βεργίνας με ΕΔΡΑ ΤΗ ΜΕΛΙΚΗ στα όρια των τριών δήμων που προανέφερα.

Φοβάμαι ότι η απόφαση αυτή αν τελικά διατηρηθεί θα ανοίξει τον ασκό του Αίολου στο νομό καθώς κανείς πλέον δεν μπορεί αν εγγυηθεί τη χωρίς πρόβλημα αποδοχή του σχεδίου στην τοπική κοινωνία.

Θα ήθελα κλείνοντας να επαναλάβω για να μην παρεξηγηθώ, ότι παρότι η Δημιουργία Δήμου Βεργίνας θα μπορούσε να είναι λύση, είμαι προσωπικά υπέρ της δημιουργίας τριών δήμων στην Ημαθία αλλά και σε όλους τους γειτονικούς (τουλάχιστον) νομούς.

Circle In The Sand.

Εντελώς συμπτωματικά σήμερα ψάχνοντας να βρω κάτι που είχα γράψει εδω σχετικά με κάποιο αγροτικό ζήτημα, ανακάλυψα ότι πέρασαν ακριβώς 3 χρόνια από τη μέρα που αποφάσισα να φτιάξω αυτό το blog.

Τρία μόνο χρόνια...Παράξενο μου φαίνεται, πίστευα ότι ήταν πολύ περισσότερα.
Έχουν αλλάξει παρά πολλά από τον Φεβρουάριο του 2007 και την πρώτη μου ανάρτηση . Κάνοντας μια ανάδρομη στο τι έγραφα τότε αναλογίζομαι πόσο έχω αλλάξει και εγώ...

Δημιούργησα αυτό το blog ως ένα χώρο όπου θα γράφω ιδέες σκέψεις και εμπειρίες από τη ζωή μου, εδώ στο χωριό μου .Σκοπός μου ήταν να γράφω τις απόψεις μου ως νέος άνθρωπος που ασχολείται με τα κοινά ενός μικρού δήμου της ελληνικής περιφέρειας, για την πολιτική και όχι μόνο παρουσία μου, ή ότι απασχολεί τους ανθρώπους που ζουν εδώ . Αυτός ήταν βεβαία και ο λόγος που το blog αυτό είναι επώνυμο και όχι ανώνυμο.

Με τον καιρό όμως το μπλοκ άλλαξε πορεία, πέρα από τα τοπικά πολιτικά ζητήματα όρχησα να γράφω διαφορετικά.Να γραφω για μένα. Το μπλογκ μου άνοιγε φτερά για άλλους-αγνώστους για μένα ορίζοντες. Έγραψα για συναισθήματα, φόβους, σκέψεις , ανθρώπους …αγάπες. Ήταν φόρες που μέσα από το κείμενο άνοιξα την καρδια μου. Και όλα αυτά επώνυμα σαν Νίκος Λιολιόπουλος με όλους τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται.

Μέσα από αυτή την περιπέτεια κέρδισα πολλά. Άνθρωποι αξιόλογοι μοιράστηκαν τις σκέψεις τους μαζί μου, ανακάλυψα άγνωστες ως τότε για μένα πτυχές του χαρακτήρα μου, διάβασα πολύ, έμαθα πολλά, γνώρισα υπέροχους ανθρώπους.

Βεβαία δε γελιέμαι,εισέπραξα και μια ισχυρή δόση χλευασμού από πόλους. Τα πράγματι στη μικρή συντηρητική επαρχία μας απέχουν ακόμη πολύ από την Αθηνά από όπου ήταν και η μεγάλη πλειοψηφία αυτών που με διάβαζαν.
Δεν το μετάνιωσα ούτε για μια στιγμή όμως. Όπως συχνά λέω, αυτός εδώ ο χώρος είναι ότι καλύτερο έχω δημιουργήσει στη ζωή μου.

Γιατί τα γράφω όμως όλα αυτά ;

Παρακολουθώντας την εξέλιξη του μπλοκ μου αυτά τα τρία χρόνια διαπίστωσα ότι σταδιακά ξαναγύρισα εκεί από όπου ξεκίνησα. Στα μικρά, στα τοπικά καθημερινά μας. Οι μέρες του προπέρσινου καλοκαιριού φαίνονται πλέον πολύ ακρινές για μένα. Σαν να μην υπάρχει πια αυτός ο άνθρωπος που έγραφε τότε.Και μάλλον δεν υπάρχει…

Φαίνεται λοιπόν πως ένας κύκλος έκλεισε. Δεν ξέρω αν θα συνεχίσω να γράφω , αν θα ανοίξει ένας νέας κύκλος. Ειλικρινά αμφιβάλω.

Κρατώ το μπλοκ ως έχει για να θυμάμαι όλες τις όμορφες στιγμές που πέρασα εδώ. Μάλλον δεν θα σταματήσω, όποτε έχω χρόνο και διάθεση θα γράφω-αν και σπανιότερα- για τοπικά ζητήματα .

Η ανάγκη μου για ανθρώπινη επικοινωνία με τον έξω από την Ελληνική επαρχία
κόσμο που κάλυψε υπέροχα το blogging, αναπληρώνεται αυτό τον καιρό (έστω και με αρκετά διαφορετικό τρόπο) από τους γνωστούς τόπους κοινωνικής δικτύωσης.

Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω έναν προς έναν όλους τους συνοδοιπόρους μου σε αυτό το υπέροχο ταξίδι.

Στο επανιδειν φίλοι μου.

ΕΒΖ. Να τους χαιρόμαστε κ.Μπατζελη….

-->

Όσοι φίλοι με διαβάζουν, γνωρίζουν ότι έχω γράψει πολλές φορές σε αυτό το blog όπως έχω πει επανειλημμένα και σε συζητήσεις, ότι παρά την μεγάλη εμπιστοσύνη που έτρεφα για τον Γιώργο Παπανδρέου σε πολύ δύσκολες μάλιστα για αυτόν στιγμές, ( για την οποία τον τελευταίο καιρό νοιώθω μπορώ να πω περήφανος), δεν είχα την ιδία εμπιστοσύνη στην αγροτική πολιτική του κόμματος, οι βασικοί διαμορφωτές της οποίας ανέλαβαν να την εκτελέσουν με την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ τον περασμένο Οκτώβριο..

Παρά το γεγονός ότι η πρώτη άποψη που σχημάτισα για την νεαρή τότε ευρωβουλευτή - υπεύθυνη του ΠΑΣΟΚ στα αγροτικά - Κατερίνα Μπατζελη, ήταν θετικότατη και μάλιστα το σχολίασα δημόσια,. οι επόμενες εμπειρίες μου δεν ήταν ανάλογες.

Ο αγροτικός τομέας του κόμματος, πλαισιώθηκε λίγο πολύ από τους ιδίους ανθρώπους και κυριάρχησαν οι ίδιες απόψεις με αυτές που έκανε τον αγροτικό κόσμο να γυρίσει την πλάτη για πολλά χρόνια στο κόμμα. Η ανανεωτική διάθεση των ημερών της ανασυγκρότησης, μιας διαδικασίας που την έζησα από πολύ κοντά ως ενεργό στέλεχος του κόμματος εκείνο τον καιρό με συσκέψεις αλλά και περίοδες, κατά ένα παράδοξο τρόπο δεν άγγιξε ποτέ τον αγροτικό τομέα του κινήματος. Οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιες συμπεριφορές….

Δεν θα ήθελα να κουράσω γράφοντας περισσότερα, εξάλλου το ποσοστό των αγροτών μεταξύ αυτών που διαβάζουν το μπλογκ μου είναι μάλλον πολύ μικρό.

Με την ανάληψη της εξουσίας πριν μερικούς μήνες όπως ήταν αναμενόμενο ο Πρωθυπουργός εμπιστευτικέ της τύχες της αγροτικής πολίτικης σε αυτούς που ήταν υπεύθυνοι για τη χάραξη της, στα χρόνια τη αντιπολίτευσης.

Δε θέλω να κρίνω ακόμη την πορεία της νέας ηγεσίας του υπουργείου καθώς είναι πολύ νωρίς.

Κυρίως αυτό ήταν ο λόγος που αντιτάχθηκα στις πρόσφατες κινητοποιήσεις, παρά τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος. Ο σύντομος χρόνος παρουσίας της νέας κυβέρνησης δηλαδή.

Έλαχε όμως μέσα σε λίγες μονό μέρες να νιώσω στο πετσί μου , αυτό ακριβώς που φοβόμουν .

Συγκεκριμένα πριν μια εβδομάδα η διορισμένη από την κυβέρνηση , διοίκηση της Ελληνικής Βιομηχανίας ζάχαρης (ΕΒΖ) πηρέ εντελώς απροειδοποίητα μια απόφαση η οποία συνιστά καταστροφή για μένα που είμαι κυρίως τευτλοπαραγωγός , αλλά και χιλιάδες συναδέλφους μου.

Συγκεκριμένα, στα πλαίσια της υποτιθέμενης εξυγίανσης της εταιρίας, η διοίκηση αποφάσισε αυθαίρετα, άκαιρα και χωρίς σκέψη, να περικόψει για ένα μεγάλο κομμάτι της τευτλοκαλλιεργειας το πριμ των 6,5 ευρώ τον τόνο που έδινε η βιομηχανία στου τευτλοπαραγωγούς ως κίνητρο να μείνουμε στη καλλιέργεια παρά την κατά 39% μείωση της τιμής του προϊόντος, πριν τρία χρόνια και μπροστά στο φάσμα της πλήρους εγγαταληψης της παράγωγης από μέρους μας με ολέθρια αποτελέσματα για τη βιομηχανία.

Δε θα ήθελα να κουράσω με περισσότερες λεπτομερές. Εξάλλου έχουμε ζητήσει κάποιες διευκρινήσεις για την ανόητη αυτή απόφαση και θα περιμένουμε.

Το βέβαιο είναι πως με την απόφαση αυτή βάζουν την πέτρα στο λαιμό της βιομηχανίας αλλά και όλων μας.

Έχω μεγάλη απορία όμως να μάθω κατά πόσο μειώθηκαν οι σκανδαλώδεις αποδοχές των στελεχών της εταιρίας, που σημειωτέων κατά τα προηγούμενα έτη φέρεται να έχουν πολλαπλασιαστεί χωρίς ποτέ κάποιος από όσο τουλάχιστον γνωρίζω να το έχει διαψεύσει.

(. Εφ Μακεδονια 19-10-09)

Θα ήθελα επίσης να μάθω τι απόφαση έχει παρθεί για τις εκατοντάδες αργόσχολους και καλοπληρωμένους υπάλληλους της βιομηχανίας, πριν αποφασίσουν να τα βάλουν για άλλη μια φορά με εμάς τους παραγωγούς.

Είναι όλα αυτά άραγε εις γνώση της κύριας Μπατζελη;

Για περαιτέρω ενημέρωση γυρω απο το θέμα μπορειτε να διαβάσετε αυτο

http://www.euro2day.gr/news/enterprises/122/articles/566370/Article.aspx

Από την χωματερή, στο πιατο μας...

Ελαβα απο την το παρακατω Ε-Μail , το οποιο δημοσιευω αυτουσιο προσπαθωντας να συμβαλω και εγω στην μακροχρονιο( μοναχικο σχεδον )αγώνα που δινουν οι ανθρωποι της ομαδας στο να αναδυχθουν τα τεραστια εγκληματα που συντελουνται στο μεγαλυτερο ποταμι της χωρας μας.
Εκτος απο την οικολογικη και δημοσιας υγειας διασταση του θέματος, το δημοσιευμα αυτο αναδυκνειει μια αλλη -επικαιρη- διασταση του αγροτικου μας ζητηματος.
Η τραγωδια ειναι οτι προκειται για πορτοκαλια Βραζιλιας λεει....

Πως γινεται να ερχονται προϊοντα απο την αλλη ακρη του πλανητη με τεραστια κοστη, οταν τα εγχωρια ειναι ηδη σε εξευτελιστικη τιμη. Τι παιχνιδια παιζονται?

Οικολογικη Ομαδα Βεροιας


Συνέβη πρίν λίγο

Βέροια 8-2-2010

Από την χωματερή,στον ανυποψίαστο καταναλωτή.


Τα ακατάλληλα πορτοκάλια και λεμόνια, ήρθαν από την Βραζιλία. Ταξίδεψαν από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, για την παράνομη χωματερή της Βέροιας, μέσα στην κοίτη του Αλιάκμονα. Ήταν πάνω από επτά φορτία, πάνω από είκοσι τόνους το καθένα. Η Οικολογική Ομάδα Βέροιας, κατέγραψε ακόμη μια φορά την αθλιότητα που επικρατεί στο Νομό Ημαθίας, σε σχέση με τα απορρίμματα. Κι ενώ κάποια φορτία ξεφορτώθηκαν στην εκεί χωματερή, μετά από λεκτικούς διαπληκτισμούς, τα υπόλοιπα φορτηγά, αποχώρησαν. Εκεί μετά από καταγγελία, έφτασε και το τμήμα περιβάλλοντος της Νομαρχίας Ημαθίας. Χωρίς να κατέβουν καν από το αυτοκίνητο, απλά είδαν και αποχώρησαν. Για τα περεταίρω δήθεν. Τα φορτηγά, έφτασαν στην απέναντι όχθη του Αλιάκμονα, σε άλλη παράνομη χωματερή της ΑΣΕΔΑΠΟ (απόσυρση φρούτων), όπου και ξεφόρτωσαν όλα. Τώρα, ειδοποιήθηκε η Αστυνομία, η οποία έφτασε άμεσα. Οδηγήθηκαν για ανάκριση δυο οδηγοί φορτηγών και ο χειριστής του σκαπτικού που έθαβε τα σάπια. Αργά το απόγευμα, αφέθηκαν ελεύθεροι, με εντολή εισαγγελέα.

Εν τω μεταξύ, άρχισαν να καταφθάνουν αγροτικά, τρακτέρ και φορτηγά, όπου φορτώνονταν πορτοκάλια και λεμόνια. Όλα αυτά, θα καταλήξουν από αύριο, κύρια σε λαϊκές του Νομού Ημαθίας. Αυτό, κατά δική τους δήλωση. Για ένα μεροκάματο, όπως χαρακτηριστικά είπαν.

Η πλήρης ασυδοσία στον Νομό Ημαθίας, συνεχίζεται από υπηρεσίες και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Πως μπορεί να έφτασαν από τη Βραζιλία και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, σάπια προϊόντα σε μια παράνομη χωματερή στη Βέροια; Ποιος έδωσε εντολή να γίνει αυτό και να γραφτεί επίσημα σε παραστατικά μεταφοράς; Με ποίου εντολή έφυγαν από την μια χωματερή και πήγαν σε μια άλλη; Τι αυτοψία είναι αυτή του τμήματος περιβάλλοντος, που δεν κατέβηκαν από το αυτοκίνητο και δεν έψαξαν να βρούν που πήγαν τα φορτηγά; Πόσο ασφαλής μπορεί να νοιώθει ο καταναλωτής;

Κουβέντα να γίνεται δηλαδή, δεδομένου ότι κανείς δεν θα απαντήσει ακόμη μια φορά. Θα συνεχίσει η αθλιότητα με ατιμώρητους τους κύρια υπεύθυνους.

Μετά τη λήξη.

-->

Τώρα που επιτέλους τέλειωσαν οι καθιερωμένες αγροτικές κινητοποιήσεις του Ιανουαρίου θα ήθελα να καταγράψω -σκόρπιες χωρίς σειρά- κάποιες από τις σκέψεις που έκανα όλο αυτό τον καιρό, για το αγροτικό ζήτημα .

-.Ακουστήκαν και γράφτηκαν ένα σωρό ανακρίβειες σχετικά με την οικονομική κατάσταση των αγροτών. Η συντριπτική πλειοψηφία είμαστε σε δραματική θέση. Λύσεις πρέπει να δοθούν άμεσα.

-Αν θελήσει πραγματικά η κυβέρνηση μπορεί να δώσει λύση άμεσα χωρίς να πληρώσει κρατικό χρήμα . Και δεν πρέπει να πληρώσει.

-.Το timing των κινητοποιήσεων (κρίση. νέα κυβέρνηση κλπ) ήταν εξαιρετικά ατυχές με αποτέλεσμα να αποδυναμώσει τις θέσεις μας.

-Τα αιτήματα μας θα πρέπει να αναφέρονται στη βιωσιμότητα και στο μέλλον, όχι μόνο στο σήμερα. Εγώ προσωπικά διαφωνώ με πολλά από αυτά που διατυπώθηκαν.

.-Το ΚΚΕ προσπάθησε για άλλη μια φορά να καπηλευτεί αλλά και να αποπροσανατολίσει τον αγώνα .

-Για τα χάλια μας φταίμε ΠΡΩΤΑ εμείς και μετά το κράτος. Και βέβαια σε τίποτα δε φταίνε οι άλλες κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από το κλείσιμο των δρόμων. . Πρέπει να βρούμε άλλες -λιγότερο επιζήμιες για την κοινωνία -μορφές διεκδίκησης. Είμαι σταθερός στην άποψη καθόδου με τα τρακτέρ στην Αθηνά , όπως κάνουν οι ευρωπαίοι συνάδελφοι μας.

-Τα καρτέλ που απομυζούν τον κόπο μας είναι το μεγάλο πρόβλημα .Η Έλλειψη ανταγωνισμού. Π.χ. το ρύζι το αγοράζει σχεδόν όλο ένας έμπορος ο όποιος μόνος του καθορίζει την τιμή Διαθέτω από την προσωπική μου εμπειρία πολλά στοιχειά για την δράση και την οργάνωση των καρτέλ. Όποιος ποτέ θελήσει είμαι στη διάθεση του.

- Από την πλευρά μας εμείς οι αγρότες πρέπει να αποσύρουμε σε μελλοντικές κινητοποιήσεις τα αποκρουστικά πολλές φορές πρόσωπα "εκπρόσωπων" μας στα τηλεπαράθυρα. Στην εποχή της εικόνας, μας βλάπτουν ανεπανόρθωτα. Θα πρέπει να προβάλλονται νέοι καλλιεργημένοι αγρότες από τους πολλούς που υπάρχουν στο επάγγελμα μας .

-Δεν μπορεί να γίνει συζήτηση για το αγροτικό στα τηλεπαραθυρα. Η ημερίδα στο Ζάππειο αν και δεν ήταν προϊόν αγνών προθέσεων εκ μέρους της ηγεσίας του υπουργείου ήταν μια καλή εύκαιρα για συζήτηση

- Θα πρέπει άμεσα να ξηλώσουμε εκ βάθρων το σάπιο οικοδόμημα του συνδικαλιστικού μας κινήματος ,όπως αυτό έχει σήμερα

- Η κυβέρνηση θα πρέπει να αλλάξει σε πολλά θέματα την θεώρηση της σχετικά με τον τρόπο εξόδου από την κρίση. Τα άτομα που χαράζουν πολιτική στον αγροτικό τομέα είναι κατά τη γνώμη μου ανεπαρκή.

Υ.Γ.

Στο άρθρο της στο σημερινό φύλο της Καθημερινής με τίτλο: «Οι νέοι αγρότες σερφάρουν και ενημερώνουν» , η δημοσιογράφος Λίνα Γιάνναρου κάνει μια ιδιαιτέρως τιμητική για μένα αναφορά στο blog μου. Επειδή από αυτό εδώ το blog γνωριζόμαστε πολύ καλά (!)για να κρύψω την μεγάλη μου χαρά για την αναφορά αυτή, θα ήθελα για άλλη μια φορά να ευχαριστήσω όλους εσάς που μου κάνετε την τιμή να διαβάζετε και να σχολιάζετε τα κείμενα μου.

Ας μιλήσουν αυτοί που ξέρουν.

Παρα το γεγονός οτι θεωρώ άκαιρες και επιζήμιες για τον αγροτικό κόσμο τις κινητοποιήσεις αυτη τη συγκεκριμένη περίοδο ,θα σας παρακαλούσα να αφιερώσετε λίγο από τον Κυριακάτικο χρόνο σας να διαβάσετε το παρακάτω κείμενο όπου θα δείτε τις απαντήσεις σε πολλά από αυτα που ακούγονται τις τελευταίες μέρες για τους τραμπούκους ευνοημένους και πλούσιους αγρότες.(κλικ μέσα στο κείμενο )Ο συντάκτης του είναι καθηγητής μέσης εκπαίδευσης απο την Ορεστιαδα.

Εγω ως αγρότης θα ηθελα μονο να πω ενα μεγαλο ευχαριστώ στον κ Χαρακοπιδη.

Τις επιδοτήσεις τους οι Ευρωπαίοι δεν τις έδωσαν επειδή τους περίσσευε η φιλανθρωπία, ούτε με το αζημίωτο. Όλα αυτά τα τεράστια τρακτέρ που βλέπετε, τα κάθε είδους μηχανήματα συγκομιδής πατάτας , σιταριών, καλαμποκιών, ηλιόσπορων, βαμβακιών κ.λ.π. , οι σωλήνες ποτίσματος, οι πύραυλοι, τα 4χ4 αγροτικά τζιπ, τα φάρμακα, τα λιπάσματα κ.λ.π., κ.λ.π. δικά τους προϊόντα είναι. Κάθε παλιοσίδερο της βιομηχανίας τους, κάθε σωλήνας άρδευσης, κάθε φάρμακο , κάθε λίπασμα ανταλλάχθηκε με πολλούς τόνους αγροτικών προϊόντων, που οι επιτήδειοι έμποροι τα πωλούσαν σε σας 10 φορές ακριβότερα και φαρμακωμένα. Τα μόνιμα κορόιδα έμεναν πάντα με το μουτζούρη (βλέπε χρέη στην Αγροτική τράπεζα και μηχανήματα) στο χέρι και μόλις κατάφερναν να ξεχρεώσουν τα μηχανήματα για την παραγωγή του Α προϊόντος, που επιδοτούνταν, επειδή το ζητούσε τάχατες η αγορά , αίφνης έρχονταν πάμφθηνο από κάποια άλλη χώρα και έμεναν πάλι με τα άχρηστα πλέον μηχανήματα στην αυλή. Φτου κι’ απ’ την αρχή και πάλι να χρεώνονται για την αγορά καινούργιων μηχανημάτων που χρειάζονταν για την παραγωγή ενός Β προϊόντος με την ίδια πάντα κατάληξη. Μέσα στα μπλόκα λοιπόν βρίσκονται και αυτοί που είναι μέσα στο κόλπο της εμπορίας , είτε των προϊόντων , είτε των μηχανημάτων παραγωγής, είτε της καλλιεργήσιμης γης παριστάνοντας παράλληλα και τους αγρότες και όντως τα παίρνουν από πολλές μεριές και έχουν τη δυνατότητα να δρουν οργανωμένα και μεθοδικά, αλλά και οι άλλοι , που από την παιδική τους ηλικία μέχρι τα βαθειά γεράματα πληρώνουν χρέη με υποτιμημένο μόνιμα το προϊόν της σκληρής τους εργασίας γεμίζοντας τις αυλές με άχρηστα παλιοσίδερα. Είναι αυτοί που δε καταλαβαίνουν ποτέ, πως το στάρι που πωλούν 10 λεπτά το κιλό , το αγοράζουν σαν ψωμί στα 1,60 ευρώ το κιλό, το γάλα που πουλούν 30 λεπτά το βρίσκουν σαν γιαούρτι στα 2 ευρώ τα 250 γραμμάρια , πως γίνεται να παράγουν προϊόντα για να χορτάσουν χίλιους ανθρώπους και τελικά , όταν τα πωλούν να μη μπορούν να θρέψουν ούτε καν τις δικές τους οικογένειες...

Ο αγρότης αξίζει το σεβασμό μας

Η επιθυμια μου πραγματοποιηθηκε! Δεν ειχα χρονο να γραψω την αποψη μου για τις αγροτικες κινητοποιησεις , το εκανε ομως με εξαιρετικο τροπο ο Γ.Λακόπουλος στο σπουδαιο site protagon.gr. Το αρθρο απηχει 100% την αποψη μου. Αξιζει να το διαβασουμε.(κλικ στον τιτλο για μεταφορα στην πηγη)

Ελληνας αγρότης: οι δύο όψεις του νομίσματος

του Γιώργου Λακόπουλου.

Κάνουν καλά και κλείνουν τους δρόμους οι αγρότες; Απάντηση: όχι. Αλλά όχι επειδή δεν είναι γενικώς σωστό να κλείνουν δρόμους όσοι αγωνίζονται για τη ζωή τους. Άλλωστε τι νόημα θα είχε μια αγροτική κινητοποίηση αν τα τρακτέρ έμεναν στα χωράφια;

Τα οδοφράγματα των τελευταίων χρονών είναι λανθασμένη μέθοδος γιατί στην πραγματικότητα - πιέζουν μόνο για τρέχουσες εισοδηματικές ενισχύσεις. Δεν διαμαρτύρονται για την αποδιάρθρωση της ελληνικής γεωργίας - άλλωστε έβαλαν το χέρι τους και οι ίδιοι. Ούτε κλείνουν τους δρόμους για να καταγγείλουν την κακή χρήση των κοινοτικών πόρων - την όποια οι ίδιοι απολάμβαναν ανέμελα ως τώρα.
Γι αυτό οι κλειστοί δρόμοι θεωρούνται από τον μέσο έλληνα αντικοινωνική δραστηριότητα.

Αυτό όμως δεν δικαιολογεί με τίποτε όσα ακούγονται στα "μίντια" αυτές τις μέρες εναντίον του ανώνυμου έλληνα αγρότη. Κάποιοι που αν τους βάλεις σ' ένα χωράφι δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το καλαμπόκι από τα κολοκύθια, βυσσοδομούν εναντίον ανθρώπων που βολοδέρνουν στην ύπαιθρο για να ζήσουν την οικογένειά τους.
Παράγοντες αμφίβολης ηθικής υπόστασης, χωμένοι ως τα μπούνια σε κόλπα για εύκολο χρήμα, μιλούν αλαζονικά για τους ανθρώπους της γης. Ειρωνεύονται, χλευάζουν και προσπαθούν να ρίξουν σκιές συλλήβδην στα καθαρά πρόσωπα των αγροτών, να μειώσουν την αξιοπρέπεια και το ήθος τους. Τους αντιμετωπίζουν ως κατώτερο είδος εργαζόμενου, πολίτες δεύτερης κατηγορίας , ενοχλητικούς και παρείσακτους.

Η δουλειά του αγρότη και του κτηνοτρόφου είναι δύσκολη. Στη ζέστη και το κρύο, σε συνθήκες που θα έκαναν κάποιους από τους επικριτές τους να το βάλουν στα πόδια , μοχθούν χωρίς να εξασφαλίζουν συχνά, ούτε τα στοιχειώδη. Άλλο ο βολεμένος συνεταιριστής, ο παράγων με τις διασυνδέσεις στο κομματικό σύστημα , ο κομπιναδόρος που απομυζά τους πόρους. Και άλλο ο μέσος αγρότης που προσπαθεί να κρατήσει το μέτωπο του καθαρό, να ζήσει παλεύοντας με τη φύση και με το κράτος. Που μοχθεί μέρα νύχτα και στο τέλος τον ληστεύει ο μεταπράτης , που συναγελάζεται με την εξουσία.

Αυτός ο αγρότης αξίζει το σεβασμό μας -αν μη τι άλλο. Όσο και αν επικρίνουμε –πολιτικά- την ενδεχόμενη συμμετοχή του σε μορφές κινητοποιήσεων που δεν τον ωφελούν εν τέλει, άλλο τόσο οφείλουμε να τον τιμούμε γιατί κρατάει ζωντανή την άλλη Ελλάδα. Την αυθεντική Ελλάδα της υπαίθρου .

Λάθος;Οχι κ.πρωθυπουργε.

Aγαπητέ μας πρωθυπουργέ. Δεν ήταν λάθος η αύξηση των τελών κυκλοφορίας, όπως ισχυριστήκατε σήμερα στη συνάντηση σας με δημοσιογράφους, Ηταν επιλογή σας να τα βάλετε και εσείς όπως και οι προκάτοχοι σας με τα φτωχά στρώματα της κοινωνίας, αυτους που στην προκειμένη περίπτωση αδυνατούν να αγοράσουν ένα καινούριο αυτοκίνητο.
Λάθη κάνουμε όταν δεν έχουμε τα περιθώρια να αντιδράσουμε. Δεν είναι λάθος αυτό που κάνατε με τα τέλη κυκλοφορίας, καθότι επικυρώσατε μια ειλημμένη απόφαση της προηγούμενης κυβερνήσεως. Αυτής που αποδοκιμάστηκε από το σύνολο σχεδόν των πολιτών.
Μόνο που υπάρχει μια διάφορά. Οι προηγούμενοι ως αντιστάθμισμα στο νέο νόμο, έθεσαν το μετρό της απόσυρσης. Δεν συμφωνούμε με το μέτρο που έγινε κατά κύριο λόγο για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των εισαγωγέων, ήταν όμως κάποιο αντιστάθμισμα για τους πολίτες, και ένα κίνητρο.

Σε ρωτούμε λοιπόν αγαπημένε μας Πρωθυπουργέ.
Αφού οπως λες ήταν λάθος και κοινωνικά άδικο (αυτό το λέω εγώ) το μέτρο, γιατί δεν το ανακαλείς έστω και σήμερα; Όλα διορθώνονται.
Μπορεί Γιώργο να είμαστε ενθουσιασμένοι με τα νέα ήθη που προσπαθείς να εισάγεις στην πολιτική ζωή της χωράς, μπορεί στη συντριπτική πλειοψηφία να αποδεχόμαστε τις πρωτες κυβερνητικές επιλογές σου και τη αλλαγή που αποπνέει η σύνθεση της νέας κυβέρνησης, καθως επίσης και να αποδεχόμαστε την δύσκολη οικονομική συγκυρία ΑΛΛΑ,
μαλάκες δεν είμαστε.
Τέλος.
Με όλο το σεβασμό.

Τόσο απλά, τόσο ρηχά, τόσο συνηθισμένα.

Πάνε τρεις ωρες που προσπαθώ να γράψω τη νέα μου βαθυστόχαστη πολιτική ανάλυση για το blog μου, και δεν έχω καταφέρει τίποτα. Γράφω –σβήνω. Γράφω- σβήνω. Δε βγαίνει. Τέλος πάντων, θα γράψω κανένα twittaki να ξεμπερδεύω.
Ξαναγραφω -ξανασβηνω . Τίποτα …

Να πάει στο διάολο, θα αλλάξω θέμα. Έχω μια δυνατή ιστορία, θα την γράψω.

Γράφω σβήνω. Τα παράθυρο του facebook κοκκινίζει. για συνομιλίες. Μα τώρα βρήκαν την ώρα; Δεν απαντώ σε κανένα. Τώρα γράφω…

Γράφω σβήνω, δε βγαίνει. Σιγά την ιστορία! Αστό καλύτερα who cares άλλωστε ;
Ουτε το κρασί βοηθά, ούτε ο καφές , γαμώτο.
Δεν έχω γράψει τίποτα .

Η ψηφιακή μου ματαιοδοξία ωρύεται: «Μα τι κάνεις? Γράψε.»
Γράφω σβήνω .Γράφω σβήνω.

Δεν γίνεται. Να πάει στο διάολο και αυτή (η ματαιοδοξία). Ας βρει κανέναν άλλον. Εγώ τέλειωσα.

Πάω να δω καμιά ταινία στην Τιβι
Μπορεί να πάω και στο καφενείο του χωριού . Έχω χρόνια να παίξω καμιά ξερή. Από την προ- internet εποχή!
Και μετά θα ξανάπαω στην ταβέρνα, όπως χτες.
Και προχθές….

Παμε!

37

-->

στιγμές μου, που αγάπησα.

1. Όταν έκλαψα από αγάπη.
2. Oταν έλιωνα το different claas των pulp στο πρώτο μου cd player.
3. Όταν μάθαινα Ιταλικα
4. Όταν γνώρισα την Νικη μου
5. Όταν ακόμη αγαπούσα τους κρύους χειμώνες
6. Όταν διάβασα για πρώτη φορά το “ on the road”
7. Όταν πρωτοείδα το Caro diario
8. Όταν γυρνουσα από την Ιταλια με το αυτοκίνητο ενός άγνωστου.

9. Όταν μικρος ακουγα τα βοριαδακια μου σε κασετα
10. "Το σαλασσι" που τραγουδουσα παιδάκι
11. Όταν χάρηκα για ένα τέλος…
12. Κάποια ακρυλικά απογεύματα το 97`
13. Μια υπεροχή Suzanne…
14. Οταν άκουγα και ξανακουγα αυτο το τραγούδι στο κασετόφωνο του τρακτέρ (το μόνο που είχαμε)
15. Όταν ερωτεύτηκα πρώτη φορά στα 15
16. Αυτό το τραγουδι
17. Το κλάμα που έριξα σε αυτή τη σκηνή
18. Και σε αυτή…
19. Μια βροχερή 17` νοεμβρη στο σχολείο…
20. Που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω… (χωρίς λινκ)
21. Πάλι από κασέτα…
22. Την ήμερα των γενεθλίων όταν έκλεινα τα 30 και έκλαιγα
23. Τον πρωινό ήλιο. Πάντα.
24. Μια αφιέρωση.
25. Την μάνα μου να τραγουδάει
26. Την μέρα του χρόνου όπως σήμερα που τελειώνω τα πατζαρια (χαρα και θληψη μαζι )
27. Τη μοναδικό τραγούδι που θελω να χορέψω.
28. Ενα πολύ ζόρικο απόγευμα κάποτε ..
29. Αυτή τη φωνή
30. Την Αθηνα
31. Τις κρύες νύχτες στο Πολύγυρο
32. Κάποια σκληρά ανέραστα Σαββατόβραδα.
33. Μια μακρινή άνοιξη…
34. Αυτό το γκολ
35. Τη βραδιά της «Ελενης»μου...
36. Tο facebook .
37. Τις στιγμές που θα αγαπήσω στο ..μέλλον…(Αν...)

Για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο από πολύ μικρός θεωρούσα αγαπημένο μου αριθμό το 37.

Σήμερα μπαίνω στο 37` έτος της ζωής μου…

Σε ξένα χωράφια....

(Μια σκέψη για την πιθανότητα ανάληψης της αρχηγίας της Νέας Δημοκρατίας από τον Α. Σαμαρά, ενδεχόμενο που με φοβίζει ιδιαίτερα ως Έλληνα πολίτη. )

Δεν ξέρω κατά πόσο προσέφερε υπηρεσίες στον τόπο ο Κ Σαμαρας το 1993 ανατρέποντας την κυβέρνηση του κ Μητσοτάκη, ειμαι ομως απόλυτα πεπεισμένος πως ο τρόπος με τον οποίο το έκανε και τα μέσα που χρησιμοποίησε προκάλεσαν μεγαλο κακό στη χώρα από την άποψη του πόσο επιφυλακτικοί είναι πλέον οι πολίτικοι όσον άφορα τα εθνικά θέματα με την επιζήμια αναβλητικότητα που αυτό συνεπάγεται..

Πιο συγκεκριμένα , πιστεύω ότι η στάση του Α Σαμαρά στο λεγόμενο μακεδονικό, οδήγησε στο να μη βρεθεί μια συμβιβαστική λύση στο θέμα του ονόματος με όλες τις αρνητικές συνέπειες που είχε η εξέλιξη αυτή για τη διεθνή εικόνα της χήρας μας και όχι μόνο.

Το χειρότερο όμως κατά την γνώμη μου, είναι η χρησιμοποίηση του εθνικού αυτού θέματος για ίδιον όφελος, στη προσπάθεια του να καρπωθεί η Πολιτική Άνοιξη την όποια (πρόσκαιρη)δυσαρέσκεια θα προκαλούσε ένας λεγόμενος συμβιβασμός.

Όσο για την κυβέρνηση του πατέρα της σημερινής συνυποψήφιου του την οποία ανέτρεψε με τρόπο όχι και τόσο θεμιτό, ήταν πολύ λιγότερο κακή και επιζήμια από την κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή του νεότερου της οποία ο αγαπητός κ Σαμαράς υπήρξε πρωτοκλασάτος υπουργός.

Προσωπική μου δε άποψη είναι πως δεν ήταν καν η δεύτερη χειρότερη κυβέρνηση της

μεταπολίτευσης,αφού τον χαρακτηρισμό αυτό αποδίδω στην δεύτερη τετραετία Ανδρέα .Παπανδρεου, 1985-1989.

Δεν ξέρω λοιπόν κατά πόσον μου επιτρέπεται, δεδομένου ότι ανήκω σε αντίπαλο κόμμα, αλλά θα ήθελα να παροτρύνω τους φίλους μου που ανήκουν στο χώρο αυτό, να πάνε να ψηφίζουν την κ. Ντόρα Μπακογιάννη για την οποία μάλιστα έχω σχηματίσει θετική γνώμη, παρά το γεγονός ότι με ενοχλεί η συνέχιση της οικογενειοκρατίας.

Και για να προλάβω τυχών παρερμηνείες, αυτό δε σημαίνει πως δεν συνεχίζω να είμαι ένθερμος υποστηρικτής του Γ.Παπανδρέου και της μεγάλης προσπαθείς; που καταβάλει να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα σε αυτή τη χώρα και των νέων ιδεών που φέρει στη ελληνική πολιτική πραγματικότητα, παρότι έχω πειστεί πως με ένα κόμμα με την γενικότερη νοοτροπία που επικρατεί στη βάση του ΠΑΣΟΚ, το εγχείρημα είναι εξαιρετικά δύσκολο…..