Nikos Lioliopoulos Ηθική Ακεραιότητα και Κρατική Αναλγησία

 Του Στέλιου Ορφανάκη.

Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα ξεγυμνώνει τις μεγάλες κουβέντες περί "αριστείας". Ο Νίκος Λιολιόπουλος, ένας άνθρωπος που πέτυχε με την αξία του στον διαγωνισμό δικαστικών γραμματέων, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπος με έναν τοίχο αναλγησίας, επειδή είναι πατέρας ενός παιδιού με βαριά αναπηρία.

Γνωρίζω τον Νίκο από το 2016, όταν βρεθήκαμε μαζί στους πρώτους 15 του Μητρώου Στελεχών της ΝΔ, μια πρωτοβουλία του Κυριάκου Μητσοτάκη, μετέπειτα Πρωθυπουργού της χώρας. Ο Νίκος ήταν ο πρώτος που αποχώρησε με επίσημη επιστολή το 2018, βλέποντας την άνευ όρων παράδοση του Προέδρου της ΝΔ στον παλιό κομματισμό που τόσο κατηγορούσε για τα δεινά της χώρας μας.

Τον ακολούθησα εγώ λίγους μήνες μετά, μαζί με έναν ακόμη φίλο. Ήμασταν οι μόνοι τρεις που φύγαμε αρνούμενοι να συμβιβαστούμε, παρόλο που τα μηνύματα ήταν "κάτσε να βγούμε και δεν θα πάτε χαμένοι". Όλοι οι υπόλοιποι, που δεν έβγαλαν τσιμουδιά για τα κακώς κείμενα -είτε γιατί ήταν μέρος αυτών είτε γιατί απλά τα ανέχτηκαν- βρίσκονται σήμερα σε έμμισθες κρατικές θέσεις όπου αρκετοί από αυτούς πραγματικά αξίζουν και χαίρομαι πολύ για αυτούς και όσους τους επέλεξαν.

Ο Νίκος επέλεξε τον δύσκολο δρόμο: τη δουλειά στα χωράφια, το διάβασμα και την αξιοπρέπεια.

Ο 15χρονος γιος του, ο Βασίλης, πάσχει από βαριά μορφή αυτισμού και νοητική υστέρηση. Χρειάζεται 24ωρη φροντίδα, φοράει πάνες και η παρουσία του πατέρα του είναι η μόνη που μπορεί να μετριάσει τις κρίσεις βίας που βιώνει.

Ο Νίκος τοποθετήθηκε ως δικαστικός γραμματέας στην Αμαλιάδα, μακριά από το σπίτι και τις απαραίτητες δομές του παιδιού του. Ζήτησε μετάθεση για τα Γιαννιτσά (περιοχή που θεωρείται παραμεθόριος), έχοντας κάθε νόμιμο δικαίωμα βάσει του υπαλληλικού κώδικα και έναν φάκελο γεμάτο ιατρικές γνωματεύσεις.

Το αρμόδιο συμβούλιο όμως απέρριψε την αίτησή του, παρόλο που ο Νίκος έχει κάθε νόμιμο δικαίωμα μετάθεσης (βάσει υπαλληλικού κώδικα και ιατρικών γνωματεύσεων). Προφανώς, οι κύριοι δικαστές και οι εκπρόσωποι των υπαλλήλων δεν μπήκαν καν στον κόπο να διαβάσουν την ανθρώπινη τραγωδία πίσω από τα δικαιολογητικά.

Σήμερα, ο Νίκος είναι έτοιμος να παραιτηθεί. Όχι γιατί δεν θέλει να δουλέψει, αλλά γιατί δεν μπορεί να εγκαταλείψει το παιδί του στη μοίρα του.

Kyriakos Mitsotakis, είναι ντροπή ένας άνθρωπος που δεν δέχτηκε να "διοριστεί" από το παράθυρο και πάλεψε με το σπαθί του, να πετιέται στον δρόμο από μια υπηρεσία που αρνείται να δει την ανθρώπινη διάσταση. Γνωρίζω ότι ο Νίκος θα με ψέξει για το συγκεκριμένο tag που κάνω, αλλά όχι Νίκο, πρέπει να ξέρει τι δεν έχει καταφέρει να κάνει 6 χρόνια στην εξουσία: Ένα κράτος που να σέβεται τον πολίτη και όσους εργάζονται για αυτό.

Το θέμα δεν είναι μόνο ο Νίκος. Είναι κάθε "Λιολιόπουλος" εκεί έξω που δεν έχει "μπάρμπα στην Κορώνη" και παλεύει μόνος του με την αναπηρία, την απόσταση και την κρατική αναλγησία.

Όσοι σιώπησαν, πληρώνονται ήδη από το κράτος. Όσοι είναι συνδικαλιστές, ξέρουν να φωνάζουν για τα προνόμιά τους ενώ κανείς τους δεν ασχολείται με τους εργαζόμενους διότι ο βολεμένος δεν μπορεί να καταλάβει το πρόβλημα. Ο Νίκος, όμως, και κάθε πολίτης που ακολουθεί τον νόμο, δεν μπορεί να είναι το μόνιμο θύμα.

Διορθώστε αυτή την αδικία τώρα. Όχι μόνο για τον Νίκο, αλλά για να αποδείξετε ότι υπάρχει κράτος δικαίου για όλους.

#Νίκος_Λιολιόπουλος #Αυτισμός #Δικαιοσύνη #ΚράτοςΠρόνοιας #Μητσοτάκης

Νίκος Λιολιόπουλος. Η ζωή από το χωράφι στο γραφείο και πάλι πίσω.

Αφηγηματικό βιογραφικό*

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σε έναν τόπο.  

Και υπάρχουν κι εκείνοι που ζουν ανάμεσα σε δύο.  

Ο Νίκος Λιολιόπουλος ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Τον τελευταίο καιρό η ζωή του είναι μια διαδρομή που ξεκινά από την Αλεξάνδρεια Ημαθίας, εκεί όπου βρίσκεται η οικογένειά του — η γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους — και καταλήγει στην Αμαλιάδα, όπου εργάζεται ως δικαστικός γραμματέας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Μια διαδρομή 500 χιλιομετρων που δεν είναι εύκολη, αλλά είναι αναγκαία. Γιατί πίσω από κάθε απόφαση υπάρχει ένας λόγος, και πίσω από κάθε λόγο μια ευθύνη.

Η οικογένεια είναι το κέντρο της ζωής του.  

Το ένα από τα παιδιά του βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού σε βαριά μορφή, και αυτό δεν είναι απλώς μια πληροφορία· είναι μια καθημερινή πραγματικότητα που τον έχει μάθει τι σημαίνει αντοχή, τρυφερότητα, υπομονή και αγάπη χωρίς όρια. Είναι το κομμάτι της ζωής του που τον έχει κάνει πιο δυνατό και πιο ανθρώπινο από οτιδήποτε άλλο.

Στην Αμαλιάδα, στο γραφείο του, ανάμεσα σε φακέλους, έγγραφα και ανθρώπους, ο Νίκος προσπαθεί να είναι δίκαιος, καθαρός, αληθινός. Η φωτογραφία του στο γραφείο — με το φως να μπαίνει από το παράθυρο και τους φακέλους στοιβαγμένους γύρω του — δεν είναι απλώς μια εικόνα εργασίας. Είναι μια εικόνα ευθύνης. Μια εικόνα καθημερινής προσπάθειας.

Στο παρελθόν υπηρέτησε ως εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Μελίκης.  

Εκεί έμαθε ότι η αυτοδιοίκηση δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια· χρειάζεται να ακούς. Να βλέπεις. Να καταλαβαίνεις. Να είσαι παρών.

Πιο πίσω — αλλά ποτέ χαμένο — υπάρχει το χώμα.  

Η γη.  

Η δουλειά που ξεκινά πριν ξημερώσει.  

Η φωτογραφία του μπροστά στο τρακτέρ, με τους ανθρώπους δίπλα του, είναι μια υπενθύμιση του ποιος ήταν και ποιος παραμένει. Δεν είναι πια η πρώτη του ταυτότητα, αλλά είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκε η ζωή του.

Αυτή η πλευρά του αποτυπώθηκε και στη συνέντευξη «Ένας αγρότης από άλλο πλανήτη» στην Ελευθερία του Τύπου, αλλά και στη συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 το 2017, όπου μίλησε για την πραγματική ζωή ενός νέου ανθρώπου που παλεύει με τη γη, με τις δυσκολίες, με την καθημερινότητα. Η συνέντευξη αυτή, διαθέσιμη στο προσωπικό του κανάλι στο YouTube, δεν ήταν μια προβολή· ήταν μια εξομολόγηση.

Η αφίσα «Ο ΑΓΡΟΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ», με το μπλε φως και την εικόνα του σκυμμένου ανθρώπου που πιάνει το χώμα, δεν είναι διαφήμιση. Είναι σύμβολο. Είναι η υπενθύμιση ότι όσα αφήνουμε πίσω μας δεν χάνονται· απλώς αλλάζουν θέση μέσα μας.

Σήμερα, ο Νίκος αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικός libertarian.  

Πιστεύει στην ελευθερία, στην προσωπική ευθύνη, στη διαφάνεια, στην αξιοπρέπεια, στην προστασία των δικαιωμάτων και στην ενδυνάμωση των ανθρώπων. Δεν πιστεύει στις εύκολες λύσεις ούτε στις μεγάλες κουβέντες. Πιστεύει στις πράξεις.

Μιλάει άπταιστα Αγγλικά και Ισπανικά, πολύ καλά Ιταλικά, και έχει βασική γνώση Γαλλικών και Γερμανικών.  

Αρθρογραφεί στο Protagon, γράφει στο προσωπικό του blog Lioliopoulos Post, μοιράζεται στιγμές στο YouTube και στο Medium, και προσπαθεί να δίνει φωνή σε όσα συχνά μένουν αόρατα.

Δεν είναι ένας ρόλος.  

Είναι πολλά μαζί:  

πατέρας, δημόσιος υπάλληλος, πρώην δημοτικός σύμβουλος, αρθρογράφος, άνθρωπος της γης, άνθρωπος της ευθύνης, άνθρωπος της καθημερινότητας.

Και συνεχίζει.  

Με τον δικό του ρυθμό.  

Με τον δικό του τρόπο.  

Με την αλήθεια του.

Δημιουργήθηκε αποκλειστικά από εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης