“Η εμείς ή αυτοί” reloaded. Η τελική αναμέτρηση.

Γράφει ο Νίκος Λιολιόπουλος*

 Την παραμονή της πρωτοχρονιάς είχα την τύχη να βρεθώ στα γραφεία του αγροτικού συλλόγου μας και να παρακολουθήσω μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στην οποία πήρε μέρος και ο τοπικός κυβερνητικός βουλευτής. Δεν θα σταθώ στο τι ειπώθηκε για τα αγροτικά ζητήματα αφού για αυτά γνωρίζουν καλύτερα στον σύλλογο, ούτε θα σταθώ σε μια σειρά από απίστευτες παραδοχές που έκανε ο βουλευτής ή που αναγκάστηκε να κάνει, αφού η συζήτηση δεν ήταν επίσημη, η ατμόσφαιρα ήταν εορταστική  και όσο ναι λιγάκι αλκοόλ έτρεχε στις φλέβες μας!

 Θα σταθώ μόνο σε μια κουβέντα που άκουσα να λέει (και να επαναλαμβάνει μάλιστα) ο πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ ως απάντηση στην κοινή διαπίστωση ότι η κυβέρνηση με τις επιλογές της καταδικάζει τον παραγωγικό κόσμο για να διατηρήσει όσο μπορεί ανέγγιχτο το πολιτικό της πελατολόγιο.

 Σύμφωνα λοιπόν με τον τοπικό μας βουλευτή «Η πολιτική είναι σύνθεση και συγκερασμός συμφερόντων».

 Ομολογώ πως με τρόμαξε η φράση αυτή ως προς τον κυνισμό της. Πρώτον γιατί δεν περίμενα να την ακούσω από έναν καινούριο βουλευτή και δεύτερον γιατί την άκουσα από έναν βουλευτή ενός κόμματος που η πολιτική του ρητορική για δεκαετίες ήταν η σύγκρουση συμφερόντων, η «ταξική αντιπαράθεση».

 Είναι αλήθεια όμως πως έτσι πορεύτηκε αυτή τη χώρα για δεκαετίες. Όλοι με όλους, χάιδεμα στους μεν, παροχές στους δε και κλείσιμο το μάτι στους πάντες. Η κατάληξη γνωστή.

Νομίζω πως κάπου εδώ βρίσκεται η ρίζα του κακού. Η πολιτική δεν είναι ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να είναι σύνθεση συμφερόντων. Η πολιτική είναι μια διαρκής αντιπαράθεση μεταξύ ιδεών, αντιλήψεων και αναπόφευκτα συμφερόντων.

Σήμερα στον τόπο μας ζούμε μια σύγκρουση δυο κόσμων.  Από τη μία η Ελλάδα των νέων ανθρώπων(κάθε ηλικίας) που μάχονται για να την αλλάξουν. Η Ελλάδα των παραγωγικών δυνάμεων, των ηρώων της καθημερινότητας που δίνουν εξοντωτικό αγώνα επιβίωσης εναντία στον παραλογισμό. Η Ελλάδα, της προόδου, της εξωστρέφειας, των ανοιχτών μυαλών στις προκλήσεις αλλά και προσκλήσεις της νέας εποχής , η Ελλάδα της Ευρώπης.

 Από την άλλη η Ελλάδα του χθες, των βολεμένων, των σάπιων μυαλών, της διαφθοράς και του κρατισμού. Η Ελλάδα των παχυλών μισθών, των 45άρηδων συνταξιούχων, των λουφαδόρων, του ρουσφετιού και της μίζας.

Τα δυο στρατόπεδα και τα μετερίζια είναι σαφώς προκαθορισμένα και η μάχη θα είναι η τελική. Κάνεις δεν δικαιούται να μένει αμέτοχος. Είναι μια μάχη ζωής ή θανάτου για την πατρίδα μας.

 Είμαστε υποχρεωμένοι να διαλέξουμε στρατόπεδο και να παλέψουμε με όσες δυνάμεις έχουμε. Το χρωστάμε σε εμάς και στις επόμενες γενιές.

 Ή καλύτερα όπως έλεγαν και κάποιοι άλλοι κάποτε «οι εμείς ή αυτοί» !

 *δημοσιεύτηκε στο lykavitos.gr 

Ο πολιτισμός μας και η ιστορία μιας… «γούρνας».

Ο πολιτισμός μας και η ιστορία μια… «γούρνας».

Το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας ο Πολίτης απασχόλησε έντονα και δικαίως και μάλιστα ως κύριο θέμα η αποκάλυψη ότι σχολεία της πόλης της Αλεξανδρείας δεν είναι συνδεδεμένα με το δίκτυο της αποχέτευσης με αποτέλεσμα να εξυπηρετούνται από βόθρους, μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από όλους τριτοκοσμική και επικίνδυνη...

Πως να αισθάνεται άραγε ένας κάτοικος της Μελίκης που διάβασε την είδηση;

Τη στιγμή αυτή που η πόλη της Αλεξανδρείας μοιάζει να έχει σοκαριστεί από το θέμα, στο δεύτερο μεγαλύτερο αστικό κέντρο του δήμου Αλεξανδρείας δεν υπάρχει καν αποχέτευση. Βρισκόμαστε στο τέλος του 2016, 36 χρόνια μετά την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή κοινότητα, 14 χρόνια μετά την ένταξη μας στο Ευρώ και 12 χρόνια μετά την διοργάνωση τον ολυμπιακών αγώνων και η Μελίκη μια μικρή πόλη 4000 κατοίκων δεν έχει αποχετευτικό σύστημα. Την στιγμή που γράφεται το άρθρο εκατομμύρια ευρώ δαπανούνται για φιέστες και πανηγύρια σε όλη την επικράτεια της χώρας, μερικές χιλιάδες ευρώ δαπανάει ο Δήμος Αλεξάνδρειας για πολιτιστικές εκδηλώσεις, πολλές δεκάδες χιλιάδες ευρώ για αποπεράτωση πολιτιστικού κέντρου, πολλές άλλες δεκάδες ευρώ για γιορτές και πανηγύρια Και όμως στη Μελίκη δεν υπάρχει αποχετευτικό δίκτυο. Για ποιον πολιτισμό για ποια ποιότητα ζωής να μιλάμε εν έτη 2016;

Η υπόθεση της αποχέτευσης της Μελίκης είναι μια παλιά πονεμένη ιστορία , ενδεικτική όμως της κατάστασης με την οποία πορεύτηκε ο τόπος για δεκαετίες. Ποιος δεν θυμάται (από όσους δεν είναι πολύ νέοι) το σκάψιμο και το κλείσιμο της κεντρικής οδού κυριολεκτικά εν μια νυχτί γιατί θα περνούσε ο τότε πρωθυπουργός Μητσοτάκης και έπρεπε να φανεί ότι γίνεται έργο; Ποιος δεν έχει πιάσει τη μύτη του από την μπόχα σε σημεία όπου το μικρό δίκτυο από σωλήνες που παραχώθηκαν τότε εκβράζει λύματα από τους ασυνείδητους που συνέδεσαν την αποχέτευση στους ανερμάτιστους σωλήνες με κίνδυνο για τη δημόσια υγεία; Ποιος δεν ζορίστηκε οικονομικά όταν ήρθε η ώρα να πληρώσει το φορτηγό που του αδειάζει τον βόθρο;

Για δεκαετίες κάθε υποψήφιος δήμαρχος Μελίκης υποσχόταν από τα μπαλκόνια να φτιάξει  αποχετευτικό δίκτυο, αλλά κανείς δεν έκανε στην ουσία τίποτα πλην μερικών σωλήνων, μιας άστοχης μελέτης και μιας …γούρνας!

Και έτσι φτάσουμε προεκλογικά το 2010 όπου στηριζόμενος σε μια καταφανέστατα λάθος μελέτη ο τότε δήμαρχος Αλεξάνδρειας, Δημητριάδης, ξεκίνησε άρον άρον την κατασκευή αποχετευτικού εγκαινιάζοντας το μάλιστα με την ....θρυλική γούρνα στο χώρο του αθλητικού κέντρου! Η τότε δημοτική αρχή δεν ευτύχησε να επανεκλεγεί με αποτέλεσμα η διάδοχος κατάσταση να σπεύσει να απεντάξει το έργο επικαλούμενη της αστοχίες της μελέτης και πολλές ακόμη αληθινές η λιγότερο αληθινές εκκρεμότητες. Το νέο ΕΣΠΑ προχώρησε χωρίς την αποχέτευση Μελίκης, ούτε καν την κατασκευή του σταθμού λυμάτων όπως είχε εξαγγελθεί. Το μόνο έργο που έγινε ήταν το κλείσιμο της γούρνας!

Αυτή τη φορά ήταν η σειρά της «εκδικητικότητας» να αφήσει τη Μελίκη χωρίς έργο!

Ο νεοεκλεγείς δήμαρχος επέλεξε να απεντάξει το έργο, να μην ξεκινήσει τον βιολογικό προφασιζόμενος ένα σωρό αστείες δικαιολογίες από ένα τυπικό λάθος σε αριθμό οικόπεδου ως τον κίνδυνο κλοπής υλικών κατά τη διαδικασία κατασκευής! Προτίμησε να αφήσει για πολλά χρόνια ακόμη τη Μελίκη  χωρίς αποχετευτικό παρά να κάνει ένα έργο που εγκαινίασε ο πολιτικός του αντίπαλος!

 Η Μελίκη και ο δήμος μας γενικότερα δεν έχει ανάγκη μόνο από έργα που θεωρείται αδιανόητο για μια σύγχρονη χώρα να μην έχουν γίνει ακόμα. Πρωτίστως έχει ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας και απαλλαγής από τους εκπροσώπους του πολιτικού του προσωπικού που είναι υπεύθυνοι για καταστάσεις όπως αυτή της Μελίκης. 

Ο κόσμος της Σοφίας. Το μεγάλο λάθος του Παναγιώτη Γκυρίνη

* Γράφει ο Νίκος Λιολιόπουλος

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς το μέγεθος της κατρακύλας του Παναγιώτη Γκυρινη. Πριν καν φτάσει στα μισά της θητείας του φαίνεται να έχει ανοίξει πολύ περισσότερα μέτωπα από όσα μπορεί να κλείσει. Η κοινωνία της Αλεξανδρείας βράζει, οι αντιδράσεις πληθαίνουν κάτι που ολοένα και περισσότεροι αντιλαμβάνονται όσο θετικοί και αν ήταν απέναντι του.

 Η δημοτική του ομάδα έπαψε από καιρού να είναι ενιαία και αρραγής, ίσως δεν ήταν ποτέ, και τα στόματα καθημερινά ανοίγουν Με τις ψυχραιμότερες αναλύσεις αρκούν τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού στον δήμαρχο για  να μετρήσει τους συνεργάτες του στο δημοτικό συμβούλιο που δεν τον αμφισβητούν.

Η αδυναμία του δήμαρχου ήταν λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας όταν τον ψηφίζαμε, δεν είχαμε αυταπάτες. Ο Παναγιώτης Γκυρινης δεν είχε κάποια ιδιαίτερη εμπειρία στην διοίκηση, ενώ το βιογραφικό του ήταν τόσο ανύπαρκτο που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Λίγα χρόνια αντιδήμαρχος σε κάποιον πρώην μικρό δήμο και μια διοίκηση ενός πολύ μικρού-στα όρια της παρέας-αγροτικού συνεταιρισμού, τίποτε άλλο, ενώ οι γραμματικές του γνώσεις μάλλον είναι ανύπαρκτες. Παρόλα αυτά όμως κατάφερε να πείσει πρώτα από όλα τους βασικούς πυλώνες της υποψηφιότητας του(Αλεξόπουλο Χαλκίδιδες, παρέα της Χαλκηδόνας) και μετά τον κόσμο. Τα ασύγκριτα πλεονεκτήματα του στον τομέα της επικοινωνίας , το μειλίχιο του χαρακτήρα του που τον κάνει αμέσως συμπαθή και η μεγάλη οικονομική του επιφάνεια σε συνδυασμό με την απίστευτη ένδυα του τόπου σε προσωπικό πολιτικό καθώς και την ανυπαρξία αντίπαλων, του έδωσαν μια μεγάλη νίκη στης, και όλα έδειχναν πως εύκολα εξασφάλιζε την πολίτικη του επιβίωση για πέραν της μιας πενταετίας, κάτι που πλέον φαντάζει όνειρο θερινής νύχτας παρέας θαμώνων στον πεζόδρομο της πόλης.

 Δεν είναι σκοπός του άρθρου να απορυθμίσει και να  αναλύσει εκτεταμένα τους λόγους της κατάρρευσης αυτής, θα σταθούμε όμως σε αυτό που κατά τη γνώμη μου είναι η κομβικό σημείο στην αρνητική εξέλιξη της θητείας του, την πρόσληψη της Σοφίας Κωταίδου ως συνεργάτη κατά πρώτο λόγο και την προαγωγή του Νίκου Γιαννάκη κατά δεύτερο.

Τη στιγμή αυτή που γράφεται αυτό το άρθρο δίνεται η εικόνα που οι δυο αυτοί συνεργάτες του κάνουν απόλυτο κουμάντο στον δήμο. Η παρουσία του Νίκου Γιαννάκη στο πλευρό του στον απολογισμό αλλά και η επίθεση της ειδικής συνεργάτου σε μερίδα του τύπου και σε δημοτικούς συμβούλους υπό την πλήρη κάλυψη του δήμαρχου είναι ενδεικτικά αλλά όχι τα μονά στοιχειά. Οι παροικούντες του δημαρχιακού μεγάρου γνωρίζουν.

 Πως έφτασε όμως σε αυτή την αυτοκαταστροφική επιλογή ο δήμαρχος;

Όλα ξεκίνησαν από το μεγάλο του λάθος να αφήσει να περάσει ανεκμετάλλευτο το καλοκαίρι του 2014 πριν αναλάβει επίσημα το δήμο, δεν διάλεξε έγκαιρα τους συνεργάτες του που θα δούλευαν ώστε όταν θα αναλάμβανε να έβρισκε μια οργάνωση στη οποία θα μπορούσε να στηριχτεί. Στην συνέχεια τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους.

Πριν καλά καλά αναλάβει είχε απομακρύνει από γύρω του ανθρώπους που γνώριζαν από διοίκηση. Οι έμπειροι Αλεξόπουλος, Χαλκίδης Μαυρακάκης Τασιόπουλος, απ έξαρχης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο απομακρύνθηκαν, ενώ νεοτέρα στελέχη που γνωρίζουν από λειτουργία ήταν διακριτικά απόντες (Ναλμπμάντης Μπρουσκελης) υιοθετώντας μια δική τους πολιτική ατζέντα. Η ερημιά αυτή σε συνδυασμό με την φοβικότητα του δήμαρχου, η αδυναμία του να ξανοιχθεί, να αποταθεί σε συνεργάτες του καθώς και ο φόβος του να προσλάβει γενικό γραμματέα στον Δήμο, τον οδήγησαν σε ένα πλήρες αδιέξοδο. Ο νέος δήμαρχος είχε ήδη μείνει μόνος, τρομαγμένος και φοβούμενος τους πάντες, συνεργάτες, τύπο, φίλους. Ο δήμος από νωρίς έδειχνε σημάδια διάλυσης.

 Και  τότε ο δήμαρχος έκανε το λάθος που δεν έπρεπε να κάνει. Αποτάθηκε  στους μοναδικούς στην ουσία που έβρισκε δίπλα του, που ήξεραν από διοίκηση δήμου και είχαν την ανάλογη εμπειρία,

 Η Σοφία Κωταίδου χρόνια ειδική συνεργάτης δημάρχων και ο Νίκος Γιαννάκης που για τους γνωρίζοντες στη Μελική ήταν όλος ο τότε δήμος Μελίκης. Ένας δήμος έμβλημα τσαπατσουλιάς, κακής διαχείρισης, αδιαφάνειας που απασχολεί σήμερα πολύπλευρα τις ελεγκτικές αρχές, ονομαζόμενος και ως ο μεγάλος ασθενής. Η κίνηση αυτή του δήμαρχου φαινομενικά ήταν έξυπνη, αγνόησε όμως έναν βασικό στοιχείο, ότι και οι δυο αυτοί συνεργάτες τού ήταν  ήδη ταυτισμένοι με το παλιό, αυτό που έπρεπε να αλλάξει αυτό που στην ουσία οι πολίτες επέλεξαν την παράταξη του να το αλλάξει. Ξαφνικά στα μάτια πολλών φάνηκε σαν να βγαίνουν από τις ντουλάπες σκελετοί του πρόσφατου παρελθόντος, πρώην δήμαρχοι χωρίς καν ισολογισμούς, πρώην δημοτικοί εργολάβοι, πρώην καταστάσεις και συμπεριφορές που πλήγωσαν βαθειά όλους όσους αποφάσισαν να συνταχτούν το 2014 με την Ωρα Ευθύνης

Τώρα έμεινε σχεδόν μονός με αυτούς τους δυο, ενώ όπως όλα δείχνουν ο πανικός του θα τον οδηγήσει να κάνει νέα λάθη όπως η πρόσληψη γραμματέα από το ίδιο καλάθι και έκδοση εφημερίδας επιλογή που θα εξοργίσει πολύ κόσμο που τον στήριξε και ενδεχομένως τον στηρίζει ακόμα.

Μπορεί άραγε ο δήμαρχος να βγει από το τέλμα αυτό στο όποιο με προσωπική του ευθηνή έχει περιέλθει πριν η κατάσταση γίνει ακόμη χειρότερη;

Ο χρόνος που απομένει στην διοίκηση του δήμου δεν είναι λίγος για τον Παναγιώτη Γκυρίνη να ανατρέψει την κατάσταση. Αν αναλογιστεί τα λάθη του, αν πάψει να φοβάται ακόμη και τον ίσκιο του και αποφασίσει να εμπιστευτεί άξιους ανθρώπους περά από τον κλειστό κύκλο του, ανθρώπους που μοιάζει να τους αγνοεί ως σήμερα, αν μπορέσει να ανοιχτεί στο νέο δημιουργικό κομμάτι της πόλης, θα μπορέσει να κάνει μια νέα αρχή.

Ο κόσμος του Ρουμλουκιού  δεν το έχει ακόμη απορρίψει τελείως. Μπορεί και πρέπει να προσπαθήσει να τον ξανακερδίσει.

* Δημοσιεύτηκε στο roumlouki.gr και στην εφημ. Ο Πολίτης.

Συμφωνία αλήθειας παντού - Γράφει ο Νίκος Λιολιόπουλος

Σε αυτή τη χώρα ζούμε σε μια αέναη προεκλογική περίοδο! Αποτελεί παράδοση δεκαετιών για το πολιτικό μας σύστημα η πολιτική ατζέντα της χρονιάς να καθορίζεται από την παρουσία των αρχηγών των κομμάτων στην διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου το κύριο χαρακτηριστικό του λόγου τους είναι η πλειοδοσία υποσχέσεων, δηλαδή ψεμάτων.

Με αποκορύφωμα το εμβληματικό ¨Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης¨ του Αλέξη Τσίπρα η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. Λεφτά ανακαλύπτονται, παλιές υποσχέσεις επανέρχονται, ακόμη και νέος πλούτος «εφευρίσκεται», για να εξαπατηθεί ο λαός και οι πολιτικοί μας ταγοί να αποκτήσουν το κάλπικο φιλολαϊκό προφίλ που τόσο επιθυμούν. Η πολιτική ρητορική στην χώρα μας είναι τόσο εθισμένη στο ψέμα που μοιάζει οι πολίτες να θέλουμε διακαώς να το ακούσουμε! Tell me lies έλεγε ένα παλιό τραγούδι της δεκαετίας του 80΄ σαν να αφορούσε αποκλειστικά και μονό την ελληνική πολιτική πραγματικότητα εκείνη την εποχή του ¨εδώ και τώρα¨ και του ¨δώστα όλα¨.

Αυτές τις μέρες ζούμε με σχεδόν τραγικό τρόπο την κατάρρευση του μεγαλυτέρου ψέματος της σύγχρονης ιστορίας της πατρίδος μας, του λεγόμενου αντιμνημόνιου. Εκμεταλλευόμενη τον τρόμο, την έλλειψη ευθυκρισίας και εν τέλη τον πανικό των πολιτών όταν ξαφνικά η στηριγμένη στα δανεικά και στην σπάταλη-δηλαδή στο ψέμα-οικονομία κατέρρευσε, αναδέχθηκε στην εξουσία μια πλειάδα πολιτικών που έταξε το απόλυτο ψέμα το ¨σχισμό των μνημονίων¨, στην ουσία την άρνηση της πραγματικότητας. Η ανέλιξη των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην εξουσία μοιάζει να είναι η Νέμεσις μας για όλο αυτό το ψέμα που καταναλώσαμε πολλά χρόνια τώρα και η τιμωρία πιο σκληρή από όσο ο καθένας φανταζόταν.

Στη φετινή ΔΕΘ κάτι άλλαξε. Ο πρόσφατα εκλεγμένος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης ήρθε να σπάσει αυτή την ιδιόμορφη παράδοση. Για πρώτη φορά από το βήμα της έκθεσης πολίτικος ηγέτης επέλεξε να μιλήσει με αλήθειες, αποφεύγοντας να τάξει πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν, παρουσιάζοντας ένα πολύ συγκεκριμένα κοστολογημένο πρόγραμμα ενταγμένο σε μια πρωτότυπη επικοινωνιακή καμπάνια με τίτλο ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ. Η επιλογή του μάλιστα αυτή φαίνεται να αποδίδει καρπούς αφού η κοινωνία το αγκαλιάζει και αυτό φαίνεται σε όλες τις μετρήσεις.

Και ο δικός μας τόπος δεν πήγε παραπίσω στο ψέμα. Όποιος ρίξει για παράδειγμα μια μάτια στο τι έταζε ο νυν δήμαρχος για να εκλεγεί( και να μην κάνει σχεδόν τίποτα τελικά) θα γελάσει πικρά. Ψέματα και υπερβολές, ευφάνταστες διακηρύξεις, ωραία λόγια και υποσχέσεις που ακόμη και αν ξέραμε πως ήταν ψέμα θέλαμε να τις ακούσουμε!

Το παράδειγμα του Κυριάκου Μητσοτάκη που όπως όλα δείχνουν θα είναι πρωθυπουργός όταν θα διεξαχθούν οι επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές βασισμένος σε αυτό ακριβώς το πρόγραμμα, πρέπει να βρει μιμητές και στον τόπο μας αν θέλουμε επιτέλους να ξεφύγουμε από την κακοδαιμονία μας. Αυτό το πρόγραμμα για να βρει εφαρμογή και να δημιουργήσει ελπίδα και προοπτική πρέπει να αγκαλιαστεί από όλους όσους αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή η κατάσταση δεν πάει άλλο και πρώτα από όλα στις τοπικές μας κοινωνίες, το παράδειγμα του Κυριάκου να βρει μιμητές και γιατί όχι σε όλες τις παρατάξεις.

Θα τολμήσει άραγε κάνεις να διεκδικήσει την εκλογή του στηριζόμενος στην αλήθεια ή θα ζήσουμε μια από τα ιδία; Η ιστορία θα δείξει και το 19΄ δεν είναι τόσο μακριά.

Πότε πήραμε την κάτω βόλτα;

Ο νομπελίστας Περουβιανός συγγραφέας Μάριο Βάργκας Γιόσα στο σπουδαίο μυθιστόρημα του ¨Συζήτηση στον καθεδρικό¨ ή αλλιώς ¨Πότε πήραμε την κάτω βόλτα¨ διατυπώνει με γλαφυρό τρόπο το ερώτημα ¿En qué momento se había jodido el Perú? το όποιο οι έλληνες μεταφραστές το μετέτρεψαν σε ¨πότε πήραμε την κάτω βόλτα¨ όχι άδικα, αφού ο ισπανικός πρωτότυπος τίτλος περιέχει το πολύ κοινό σε όλες τις γλώσσες υβριστικό ρήμα!  

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του ο μετέπειτα υποψήφιος πρόεδρος για την προεδρία της χώρας του, Μάριο Βάρκας Γιόσα (ή Λιόσα), κάνει μια ανάδρομη στην ταραγμένη ιστορία του Περού που αντίστοιχή της βρίσκουμε και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου -και στη δική μας. Μέσα από την ολιγόωρη συζήτηση του με τον πρωταγωνιστή της ιστορίας Σαντιάγο Σαβέγια ο συγγραφέας συνεχώς αναρωτιέται πότε άρχισαν όλα να πηγαίνουν στραβά, και έτσι οι αναγνώστες γινόμαστε μάρτυρες μιας παρακμής σε ολόκληρο το φάσμα της ζωής της χώρας, όπου τα πάντα, από τις απλές ανθρώπινες σχέσεις μέχρι τις ιδεολογίες, την κοινωνία και την πολιτική, βυθίζονται στην ευτέλεια.

Το κλασικό μυθιστόρημα αυτό ήρθε στη σκέψη μου τις τελευταίες μέρες διαβάζοντας την τοπική ειδησιογραφία αλλά και ζώντας από πρώτο χέρι τα τερτίπια των τοπικών μας παραγόντων.

Η υπόθεση λίγο πολύ γνωστή, αδύναμοι και μοιραίοι οι άνθρωποι που έλαχε να διαχειριστούν τις τύχες του τόπου μας, μη μπορώντας να αντέξουν την κριτική για λάθη και παραλήψεις τους, επιστράτευσαν ότι πιο σκοτεινό και χυδαίο διαθέτει αυτός ο τόπος όχι για να αντικρούσουν επιχειρήματα αλλά για να βρίσουν και να λοιδορήσουν αυτούς που τόλμησαν να κάνουν κριτική. Τι και αν τα στοιχεία ήταν αδιάσειστα, αντί να ντραπούν και να ζητήσουν συγγνώμη για παραπτώματα τους που άπτονται της δημοσίας εικόνας και ηθικής, αυτοί επιτέθηκαν με βρισιές όχι μονό σε πρόσωπα αλλά και σε κατηγορίες πολιτών. ( Λινκ ρουμλουκι)

Θεωρώ ότι η κατάσταση που ζούμε στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια δεν έχει να κάνει παρά με το αποτέλεσμα  της πλήρους απαξίωσης της πολίτικης που και αυτή με τη σειρά της είναι απόρροια της κρίσης που ζούμε στη χωρά μας σε οικονομικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο. Στοιχειά αυτής της παρακμής υπάρχουν βεβαία σε πολλές χώρες από την Αμερική (Τραμπ )και την Αγγλία (δημοψήφισμα, Φαρατζ) ως την  Ιταλία (γκριλο) Ισπανία (ποδεμος ) και πολλά άλλα ακόμη παραδείγματα.

Στη χωρά μας όμως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Όπως ήταν αναμενόμενο η κρίση διέλυσε και τα ελάχιστα στοιχεία πολιτικής ωριμότητας που διέθετε η ελληνική κοινωνία,  που παρότι αδύναμα μπόρεσαν ωστόσο για πολλά χρόνια να διατηρήσουν τη χωρά σε μια σχετική τροχιά ευημερίας, μέλλος του πύρινα της Ευρώπης.

  

Σήμερα όμως αυτά όλα κατέρρευσαν. Η οργή (δίκαιη ή άδικη) για την οικονομική κατάσταση έκανε τον Έλληνα να στραφεί κατά πάντων των ασχολούμενων με τα κοινά, εναντία στην πολιτική γενικότερα, ενώ οι όχι λίγες φωνές που αντισταθήκαν σε αυτό τον καταστροφικό ισοπεδωτισμό  αγνοηθήκαν επιδεικτικά από την πελιοψηφεια των συμπατριωτών μας.  Στη θέση των ομολογουμένως κακών πολίτικων μας εκλέξαμε πολύ χειρότερους, χαμηλού επιπέδου, απροκάλυπτα ψεύτες και απατεώνες, σε πολλές περιπτώσεις. Τα αποτελέσματα αυτής της αντίδρασης μας τα ζούμε καθημερινά με την κατάρρευση της χώρας την τελευταία διετία.

 Σε τοπικό επίπεδο ενδεικτικό αν και όχι απόλυτα αντιπροσωπευτικό δείγμα του φαινόμενου που περιγράφουμε αποτελεί η σύνθεση του δημοτικού συμβούλιου και η εικόνα του, συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης περιλαμβανομένων.

Πρώτη φορά παράχθηκε τόσο λίγο έργο, αντιμετωπίστηκαν επιτυχώς ελάχιστα μονό από τα πολλά προβλήματα, ενώ ο λαϊκισμός, η ευκολία του φαρισαϊσμού και οι ύβρεις περισσεύουν.  Το φαινόμενο ανθρώπων που δεν έχει ακουστεί η φωνή τους ούτε μια φορά σε συνεδρίαση του οργάνου ή  που πήραν τον λόγο μονό για να βρίσουν είναι συχνό, όχι μονό στην πλειοψηφία που λίγο πολύ ήταν αναμενόμενο, αλλά και στην μειοψηφία που πλην ελάχιστων εξαιρέσεων δεν παρίστανται καν στα έδρανα.

Κάπως έτσι λοιπόν φτάσαμε στο απόλυτο πάτο που είδαμε να ξετυλίγεται σε όλο του το θλιβερό μεγαλείο  στα τοπικά μέσα δικτύωσης, με τις ύβρεις και τις χυδαιότητες.

Ευλόγα θα αναρωτηθεί κανείς πως θα βγούμε από αυτό το φαινόμενο αφού δεν είναι μόνο τοπικό. Η απάντηση είναι απλή και στηρίζεται στη θεωρία του «πιο χαμηλά δεν γίνεται». Νομίζω ότι μετά τις τελευταίες επιλογές σε εθνικό επίπεδο,  η πολιτική και η κοινωνία έχει πιάσει πάτο και δεν  γίνεται να πάμε χαμηλότερα . Κινήματα νέων ανθρώπων έχουν αρχίσει δειλά να δημιουργούνται, φωνές να ακούγονται, ενώ η δημιουργική αυτή τη φορά αγανάκτηση ωθεί στην αναζήτηση λύσεων, Δεν γίνεται-δεν αντέχουμε να συνεχιστεί άλλο αυτός ο παραλογισμός.

Η νέα μέρα που αναπόφευκτα ξημερώνει για την χώρα δεν μας αφήνει περιθώρια για νέα λάθη. Όπως και στην χώρα έτσι και στον τόπο μας δυνάμεις αλλαγής υπάρχουν πολλές αν και δεν είναι ευδιάκριτες ακόμη. (εδώ λινκ στο κειμενο του φιλιππα)

 Είμαστε υποχρεωμένοι για το μέλλον της κοινωνίας- για τις ζωές μας τις ίδιες, να τις ψάξουμε ,να τις βρούμε και να ενταχτούμε οσο μπορουμε σε αυτές. Μονό έτσι θα ξεκολλήσει αυτός ο τόπος από τον βάλτο.

Χωρίς υστερόγραφα...

Τις τελευταίες μέρες παρατηρείται στον τοπικό τύπο μια έντονη αντιπαράθεση γύρω από τα τεκταινόμενα στα δημοτικά συμβούλια και επιτροπές, με βασικό χαρακτηριστικό προσωπικές αντιπαραθέσεις, επιθετικά δημοσιεύματα και άρθρα, καθώς επίσης και ανταλλαγή επιστολών κάποιων από τους πρωταγωνιστές με προσωπικές αιχμές και επιθέσεις. Αποτέλεσμα της καλλιέργειας αυτού του κλίματος είναι η δημιουργία ενός πολύ ηλεκτρισμένου πεδίου ακόμη και σε επίπεδο προσωπικών σχέσεων και κοινωνικής ζωής, με αποκορύφωμα την αήθη φραστική προσωπική επίθεση που δήχθηκε στον δρόμο ο δημοσιογράφος Ν. Σουρλοπουλος της ηλεκτρονικής εφημερίδας roumlouki.gr από δημοτικό σύμβουλο της πλειοψηφίας, συμφωνά με καταγγελία του.(εδω)

Στις αντιπαραθέσεις αυτές που απασχολούν τον τύπο τον τελευταίο καιρό, παρά τις παροτρύνσεις φίλων μου αλλά και ανθρώπων που παρακολουθούν την αρθρογραφία μου, αποφάσισα να μην πάρω θέση για δυο κυρίως λόγους. Πρώτον γιατί αφορούν θέματα τα οποία δεν γνωρίζω όσο καλά θα ήθελα και δεύτερον γιατί μέσα από αυτή την αντιπαλότητα φαίνεται να σχηματίζονται κάποιες ομαδοποιήσεις με ορίζοντα το 2019 που δεν με ενδιαφέρουν.

Για την εφημερίδα ο Πολίτης που φάνετε να είναι σε ανοιχτή ρήξη με τον δήμαρχο και να δέχεται με τη σειρά της τα πυρά άλλα και το ιδιότυπο ¨μπουλιγκ¨ κάποιων υποστηρικτών του δημάρχου (αυτόκλητων θέλω να πιστεύω) έχω κάποιες φορές εκφραστεί αρνητικά και με δυσπιστία, όχι όμως σε θέματα ηθικής αφού γνωρίζω προσωπικά τους εκδότες και την ακεραιότητα τους. Σε σύγκριση ωστόσο με την κατάσταση που επικρατεί στον τοπικό τύπο, η εφημερίδα της οικογενείας Σουρλόπουλου μοιάζει με όαση. Ο κιτρινισμός, το ψέμα, ο λαϊκισμός, η λογοκρισία ακόμη και οι ωμοί εκβιασμοί που παρατηρούνται σε πολλά από τα ειδησεογραφικά sites και blogs της περιοχής δεν παρουσιάζονται σε αυτή.

Για τον δεύτερο –έμμεσο- πρωταγωνιστή της αντιπαράθεσης, που είναι ο Δήμαρχος και η δημοτική του ομάδα, δεν έχω σχηματίσει ακόμη ολοκληρωμένη άποψη. Σαφέστατα δεν είμαι ικανοποιημένος από το έργο που παράγεται, βλέπω όμως να γίνονται φιλότιμες προσπάθειες οι οποίες συχνά δεν αποδίδουν λόγο κυρίως της περιορισμένης δυνατότητας παρέμβασης και χάραξης πολίτικης από πολλά στελέχη της διοίκησης. Παρά το γεγονός ότι για την αθλιότητα που επικρατεί στα μέσα ενημέρωσης της περιοχής, η διοίκηση Γκυρίνη και ο ίδιος πρόσωπικά ο δήμαρχος έχουν παίξει κάποιο ρόλο, (αν όχι έχουν εκθρέψει το φαινόμενο) η γενικότερη στάση τους απέναντι σε θέμα ηθικής και διαχείρισης δημοσίου χρήματος δεν έχει δώσει ιδιαίτερες αφορμές για κριτική, όπως γινόταν τουλάχιστον τα προηγούμενα χρόνια και ιδιαίτερα στην εποχή των καποδιστριακών δήμων.

Θεωρώ όμως το μελανότερο χαρακτηριστικό της διοίκησης Γκυρίνη την εκλογή σε αυτή αρκετών ανθρώπων χαμηλότατου επιπέδου, εντελώς ανίδεων και ανίκανων να διαχειριστούν τον ρόλο τους στα κοινά για τον όποιο έχουν εκλεγεί, ενώ για οποιαδήποτε στοιχειώδη κοινωνική ευγένεια ούτε λόγος. Δεν είναι η πλειοψηφία, δεν είναι όμως και λίγοι. Τραμπουκισμοί, φασιστικές συμπεριφορές σαν αυτή που καταγγέλλει ο Ν.Σουρλόπουλος αποτελούν δυστυχώς συχνό φαινόμενο. Η δε εξάρτηση του ίδιου προσωπικά του Παναγιώτη Γκυρίνη από αυτή την ιδιότυπη ομάδα τοπικών παραγόντων, φαίνεται να είναι πολύ δυνατή και αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στο κέντρο της πόλης με την κατάσταση που επικρατεί εκεί.

Με τις συμπεριφορές αυτές η διοίκηση του δήμαρχου και ο ίδιος προσωπικά φαίνεται να χάνουν το ηθικό πλεονέκτημα που είχαν απέναντι στους αντίπαλους και προκατόχους τους και αυτό αδικεί την γενικότερη εικόνα του, αφού πιστεύω πως υπάρχει ακόμη ισχυρή βούληση εκ μέρους του δημάρχου τουλάχιστον να κρατήσει την πενταετή του ανάμειξη στην διοίκηση του μεγάλου και ενιαίου δήμου μακριά από φαινόμενα του πρόσφατου παρελθόντος.

Υ.Γ. Η δημοτική μας αρχή και ο ίδιος ο δήμαρχος δεν έχουν ανάγκη από τα ¨υστερόγραφα¨ τα οποία τους εκθέτουν ως αυτόνομες πολιτικές προσωπικότητες και τους προσφέρουν μάλλον κακή υπηρεσία.

Οι δύο όψεις του Ρουμλουκιού

Χθες Κυριακή, την ιδία ώρα γινόταν δυο εκδηλώσεις σε δύο διαφορετικά σημεία στην επικράτεια του δήμου, που κατά σύμπτωση αποτελούν αντιπροσωπευτικότατα παραδείγματα της ζωής στον τόπο μας.

 Από τη μια η αξιέπαινη πρωτοβουλία της ομάδας δράσης και αλληλεγγύης  Αλεξανδρείας που διοργάνωσε ημερίδα για την προσβασιμότητα των δημοσίων χώρων από ΑΜΕΑ, με εξαιρετικούς ομιλητές, μια ταινία και ένα βιωματικό στο όποιο συμμετείχα ως εθελοντής και αποκόμισα συγκλονίστηκες εμπειρίες, και από την άλλη ...γιορτή πίτας!

 Το γνωστό πανηγυράκι κάθε χωριού με τις δεκάδες των μικρών επιστρατευμένων χορευτών, των πολιτικάντηδων και των γνωστών επαγγελματιών της «παράδοσης»

Αυτή είναι η Αλεξάνδρεια του σήμερα. Ένας τόπος που με το ένα πόδι προσπαθεί να κάνει  ένα βήμα μπροστά, με το άλλο όμως πατάει καλά πίσω.

Μια κοινωνία σε σύγχυση. Το παρόν με τα προβλήματα αλλά και τις προοπτικές του προσπαθεί να βρει χώρο να αναπνεύσει στον ασφυκτικό εναγκαλισμό του παρελθόντος.  

Νέοι συμπολίτες μας που νοιάζονται, αγωνιούν και πολεμούν κόντρα σε αντιλήψεις, μικροσυμφέροντα και προκαταλήψεις. Νέοι επιστήμονες να δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό, 15χρονα παιδιά με σοβαρούς προβληματισμούς, συμπολίτες μας ανάπηροι με τεράστια ψυχική δύναμη και αξιοπρέπεια δίνουν την δική τους καθημερινή μάχη.

Από την άλλη μια οργανωμένη κοινωνία προσκολλημένη στο χθες χωρίς καμία διάθεση ανανέωσης ούτε καν πρωτοτυπίας. Γιορτές πίτας, γκάιντας, ροδάκινου και εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Με ζουρνάδες, πλαστικές καρέκλες και μικρόφωνα, πολλά μικρόφωνα…

Αν ο επόμενος πόλεμος είναι μεταξύ της προόδου και της συντήρησης σε αυτό τον τόπο, φοβάμαι πως δεν χωράνε προγνωστικά για το ποιος θα επικρατήσει.

 Αν και χθες αναφάνηκε μια αχτίδα φωτός στην αίθουσα του Δημαρχείου.

Dum spiro spero...

* στα παρακάτω links μπορείτε να δειτε πλούσια ρεπορτάζ από τις δυο εκδηλώσεις.

 Ημεριδα για την προσβασιμότητα 

Γιορτή πίτας 

Πέρα του Αριστερά-Δεξιά

Καταφέραμε τελικά και είδαμε την περιέργως εξαφανισμένη από το διαδίκτυο τηλεοπτική συνέντευξη των υποψήφιων δημαρχών Αλεξάνδρειας που δόθηκε στην δημοτική τηλεόραση Θεσσαλονίκης, πριν αρκετές ημέρες.

Η απόκρυψη αυτού του πολύ σημαντικού γεγονότος από τα τοπικά ηλεκτρονικά μέσα που μας βομβαρδίζουν καθημερινά με αναρτήσεις για πολύ μικρότερης σημασίας κινήσεις των υποψήφιων, μας βάζει σε υποψίες, αφού παρακολουθώντας την ο κόσμος θα έβγαζε αρνητικά συμπεράσματα για τους δυο φερόμενους ως επικρατέστερους για τη θέση του δήμαρχου, Δημητριάδη και Γκυρίνη.

Στο τηλεοπτικό πλατό οι τέσσερις καλεσμένοι χωριστήκαν ανά δυάδες και πήραν τις θέσεις τους εκατέρωθεν της παρουσιάστριας, στα δεξιά της οι δυο «δεξιοί» υποψήφιοι και στα αριστερά της οι δυο «αριστεροί». Θα μπορούσε λοιπόν εύκολα κάποιος που ακόμα και αν δεν γνώριζε πρόσωπα και καταστάσεις της προεκλογικής εκστρατείας στον δήμου μας  εύκολα και με την βοήθεια της τηλεοπτικής… γεωγραφίας να καταλάβει ποιος είναι τι.

Υπάρχουν άραγε ακόμη δεξιοί και αριστεροί δήμαρχοι, θα αναρωτηθούν πολλοί. Και πόση σημασία έχει αυτό στην εποχή μας;

 Ήμουν και εξακολουθώ να είμαι ένας από αυτούς που πιστεύουν πως οι αυτοδιοικητικες εκλογές έχουν πολιτική χροιά. Οι ιδεολογικές αντιλήψεις των ατόμων που διεκδικούν την ψήφο μας έχουν ιδιαίτερη σημασία που δεν πρέπει να παραβλέπεται, μπορεί όμως να αξιολογηθεί λιγότερο σε σχέση με αλλά χαρακτηριστικά τους, όπως η ακεραιότητα του χαρακτήρα π.χ.

Τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα μετά την εφαρμογή του μνημονίου η χώρα μας εισήλθε σε ένα νέο δίπολο πολιτικής αντιπαράθεσης, που φαίνεται να ξεπερνά τα γνωστά παραδοσιακά πλαίσια του όρου Αριστερά-Δεξιά. Ο πολιτικός εξτρεμισμός στον όποιο επιδόθηκαν τα κόμματα της αριστεράς(αλλά και της δεξιάς)  και η συνεπακόλουθη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας που  προκάλεσαν με την στάση τους πριν την ανάληψη της εξουσίας από τον Σαμαρά, είχε ως αποτέλεσμα η πολιτική κόντρα να είναι σφοδρή, με πρώτο θύμα την πολιτική.

Η ύστερη στροφή του Σαμαρά αλλά και της παρέας Βενιζέλου από αντιμνημονιακούς σε ακραιφνείς μνημονιακούς επιδείνωσε αυτήν την κατάσταση, αφού άφησε απέναντι μόνο τα κόμματα της άκρας αριστεράς, Σύριζα ΚΚΕ και διάφορες…ανταρσίες.

Μια μεγάλη ομάδα δημοκρατικών και προοδευτικών πολιτών είδε να στριμώχνεται άσχημα και να ασφυκτιά σε αυτό το επώδυνο δίπολο μνημόνιο-αντιμνημονιο, τη νέα δηλαδή εκδοχή του Αριστερά-Δεξιά.

 Για ένα άλλο επίσης σημαντικό μέρος αυτού του κομματιού της κοινωνίας η συμπεριφορά του Σύριζα (κυρίου εκφραστή αυτής της αντιμνημονιακης υστερίας) ήταν τέτοια που μας έφερε απέναντι, σε βαθμό που να θεωρούμε την πολιτική μάχη εναντία στην επικράτηση του ακραίου αυτού συνασπισμού, πρώτη μας προτεραιότητα

Έχουμε όμως το περιθώριο να δηλώσουμε την αντίθεση μας αυτή στις  προσέχεις εκλογές;

Κατά τη γνώμη μου η πολιτική διαδρομή αλλά και τα τελευταία τερτίπια των δυο δεξιών δημαρχών δεν μας αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας για το τι θα κάνουμε στις εκλογές.

 Οι καθήμενοι στα δεξιά της παρουσιάστριας, αγχωμένοι απολογητές του παλιού διεφθαρμένου παρελθόντος που έφτασε την χωρά και τον τόπο μας στην καταστροφή, φαντάζουν όψεις του ίδιου νομίσματος. Απευθείας αναθέσεις σε δημοτικούς εργολάβους, αδιαφάνεια στις προσλήψεις, εκλεκτικές συγγένειες με τοπικούς βουλευτές αλλά κυρίως η φοβική και συχνά αντιδημοκρατική άσκηση εξουσίας, είναι μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά των διοικήσεων που βασάνισαν τον τόπο μας εδώ και πολλά χρόνια.

Από τη μια πλευρά ο κ. Δημητριάδης δώδεκα χρόνια δήμαρχος και δίπλα του ακριβώς ο κ.Γκυρίνης έξι χρόνια αντιδήμαρχος με Χαλκίδιδες, Ναλμπμάντιδες και Τασιόπουλους, να έχουν συσσωρεύσει εκατομμύρια χρεών στις πλάτες των δημοτών.

 Από την άλλη στα δυο ψηφοδέλτια της αριστεράς δεν μπορεί να κάνεις να βρει ψεγάδια κακοδιαχείρισης. Το ηθικό πλεονέκτημα τους είναι τεράστιο έναντι των φθαρμένων παρατάξεων των κυρίων Δημητριαδη και Γκυρίνη.

Αφήνουμε λοιπόν για την διπλανή κάλπη των περιφερικών εκλογών την Κυριακή 18 Μάιου αλλά και των ευρωεκλογών την επόμενη Κυριακή, την πολιτική μας ταυτότητα και τις διαφορές μας με την αριστερά  ή τη δεξιά και βάζουμε πρωταρχικό μας στόχο την αλλαγή στο δήμο. Να πετάξουμε όλα αυτά που μας έφεραν ως εδώ στους σταθμούς μεταφόρτωσης απορριμμάτων της πολιτικής…

Νίκος Λιολιόπουλος.

Μέλος της κεντρικής επιτροπής της Δράσης, τέως δημοτικός σύμβουλος δήμου Μελίκης.

Υ.Γ. Εδώ μπορείτε να δείτε όλη τη συνέντευξη στο TV100

"΄Ωρα Ευθύνης¨ όλων μας να σταθούμε απέναντι στον φασισμό

του Ν.Λιολιόπουλου*

Τον τελευταίο καιρό μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις σχετικά με τη δράση του περιβάλλοντος του πρωθυπουργού, είναι ορατός  ο κίνδυνος η νεοφασιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή να επιστέψει ξεπλυμένη, στα μάτια των συμπολιτών μας.  Είναι χρέος ημών των προοδευτικών πολιτών να αντισταθούμε για άλλη μια φορά, ο καθένας από το δικό του μετερίζι, στην επέλαση των φασιστών. Αυτήν ακριβώς την ευθύνη έχουμε και όλοι οι αντιφασιστές του δήμου μας, να αντιδράσουμε άμεσα όταν υποπέσει στην αντίληψη μας δημόσια παρουσία φασιστών.

Ο υπ.δήμαρχος Αλεξάνδρειας με τον συνδιασμό «Ωρα Ευθύνης» κ. Γκυρινης, έδειξε να μην ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το πρόβλημα της Χρυσής Αυγής. Συγκεκριμένα κατά την διάρκεια της παρουσίασης του ψηφοδελτίου του, απαντώντας σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου δήλωσε πως δεν τον πειράζει αν τον ψηφίζουν χρυσαυγήτες, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ¨εγώ δεν ζητώ πιστοποιητικά φρονημάτων για οποίον θέλει να έρθει μαζί μου". Η αποστροφή αυτή του λόγου του υποψηφίου, που παρεμπιπτόντως χειροκροτήθηκε θερμά από τους παραβρισκόμενους συνεργάτες και φίλους του ψηφοδελτίου, μου προξένησε ιδιαίτερα κακή εντύπωση.

Θεώρησα τη δήλωση αυτή ως μια αστοχία του κ.Γκυρίνη, αφού το τρακ αλλά και η συγκίνηση ήταν προφανέστατα στην εκφορά του λογού του άπειρου από συνεντεύξεις Παναγιώτη, για αυτό και δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Όμως η περίεργη αυτή συμπεριφορά του εν δυνάμει δήμαρχου Αλεξανδρείας, είχε και συνεχεία.

 Συμφωνά με καλά διασταυρωμένες πληροφορίες το ψηφοδέλτιο του οποίου ηγείται ο πρώην αντιδήμαρχος Αντιγονιδών, περιλαμβάνει ήδη γνωστούς χρυσαυγήτες τουλάχιστον της περιοχής του πρώην δήμου Μελικης. Συγκεκριμένα πρόκειται για αγρότη από το Νεόκαστρο, αγρότη από τη Μελικη και συμπολίτη μας συνταξιούχο αστυνομικό από τη Μελικη. Η ερευνά μου συνεχίζεται και θα φέρνω νέα στοιχειά σχετικά με το ξέπλυμα φασιστών από τα δημοτικά μας ψηφοδέλτια, όποτε διασταυρώνω σχετικές πληροφορίες. Τα ονόματα των ήδη συμμετεχόντων στο ψηφοδέλτιο του κ.Γκυρινη δεν τα δημοσιεύω σε αυτή τη φάση, μπορεί εύκολα όμως να το διασταυρώσει κανείς, ενώ παράλληλα τα θέτω στη διάθεση των αντιφασιστικών οργανώσεων, όποτε μου ζητηθούν.

 Καλώ λοιπόν  τον κ.Γκυρίνη, αν κάνω λάθος να με διαψεύσει, ή σε αντίθετη περίπτωση να προβεί σε επανορθωτικές ενέργειες, εκδιώχνοντας τους αμετανόητους φασίστες από το ψηφοδέλτιο του.

Επίσης καλώ να ερευνήσουν το ζήτημα και τα πρωτοκλασάτα στελέχη του προοδευτικού χώρου που έχει στο ψηφοδέλτιο του.

Επιπρόσθετα  θα ήθελα να επισημάνω την μεγάλη ευθύνη που έχει και ο πρώην βουλευτής της Ν.Δ. Χαλκίδης που ως βασικός υποστηρικτής του Παν. Γκυρίνη στη Μελίκη φαίνεται να αδιαφορεί για αυτό το φαινόμενο.

Θα περιμένω απαντήσεις.

 *

Νίκος Λιολιόπουλος.

 Μέλος Κ.Ε. της Δράσης, πρώην δημοτικός σύμβουλος Μελίκης.

Μη μου τα κατσούλια τάραττε!

Στη Λίνα Τόνια.*

Υπάρχει μια λέξη της ελληνικής αργκό που μου προξενούσε πάντοτε ιδιαίτερη αποστροφή. Πρόκειται για τη λέξη « κουλτουριάρης», που στην νεοελληνική είναι κάτι σαν βρισιά, και αλίμονο σε οποίον του προσδώσουν αυτόν τον χαρακτηρισμό.

Τι σημαίνει άραγε κουλτουριάρης;.

Η λέξη προέρχεται από την εξίσου «κακόηχη» στην Ελλάδα λέξη κουλτούρα, που ενώ σε όλες τις γλώσσες του κόσμου σημαίνει πολιτισμός, στη δική μας έχει εντελώς διαφορετική έννοια. Στην κυριολεκτική μετάφραση του όρου λοιπόν κουλτουριάρης σημαίνει πολιτισμένος, στην πράξη όμως μεταφράζεται ως κάποιον περίεργο που ασχολείται με κάτι χαζομάρες, κλασική μουσική, ποίηση και αλλά «άχρηστα πράγματα». Ο πολιτισμός μάλιστα στον τόπο μας ταυτίζεται με την «παράδοση»και την περελθοντολαγνεία.. Οι δε « πολιτιστικοί» μας σύλλογοι όταν δεν ασχολούνται με το πώς θα φέρουν ψήφους στην εκάστοτε εξουσία, λειτουργούν αποκλειστικά και μόνο ως λαογραφικοί, παρά το γεγονός ότι η λαογραφία αντιπροσωπεύει ένα μικρό κομμάτι του πολιτισμού.

Όπως γενικότερα στην χώρα μας, έτσι και εδώ, η μεγάλη πλειοψηφία απέχει από τον πολιτισμό, όπως τουλάχιστον αυτός ορίζεται στον σύγχρονο δυτικό κόσμο, παρότι την πολιτιστική μας παράγωγη μόνο φτωχή δεν μπορεί να τη χαρακτηρίσει κανείς. Ακούμε ελαχίστη σοβαρή μουσική και ας έχουμε έναν Χατζηδάκη ή έναν Σκαλκώτα, βλέπουμε ελάχιστο θέατρο και ας έχουμε μια Μελίνα, ή έναν Κουν, βλέπουμε ελάχιστο κινηματογράφο και ας έχουμε Γαβρά ή Αγγελόπουλο, δεν διαβάζουμε σχεδόν καθόλου ποίηση και ας έχουμε παγκόσμιας φήμης έλληνες ποιητές και πάει λέγοντας.

Πως διάολο όμως τα καταφέραμε σε αυτή τη χωρά να θεωρούμε το απόλυτο κακό να είναι κάνεις πολιτισμένος; 

Στη μικρή μας επαρχιακή και απομονωμένη από τον δυτικό πολιτισμό χώρα, ο διαφωτισμός, το ευρωπαϊκό αυτό ρεύμα ιδεών που άλλαξε τον κόσμο δεν έφτασε ποτέ. Την εποχή που ο δυτικός κόσμος έβγαινε από την ανωριμότητα, όταν έμπαιναν οι βάσεις για τον θρίαμβο των τεχνών και τον πολιτισμού, η χωρά μας ζούσε σε έναν δικό της κόσμο. Υποδουλωμένος στους Τούρκους (και στους Έλληνες), ο ελληνικός πληθυσμός έμεινε βαθύτατα καθυστερημένος αφού όπως ήταν λογικό προτεραιότητα του ήταν η επιβίωση σε μια σκληρή και άθλια εποχή. Οι όποιες προσπάθειες έγιναν έκτοτε για να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση δεν είχαν ιδιαίτερη επιτυχία, για μια σειρά από κοινωνικούς, ιστορικούς αλλά κυρίως πολιτικούς λόγους, που όμως δεν είναι εύκολο να τους αναλύσει κανείς στα πλαίσια ενός άρθρου.

Το πιο χειρότερο όμως δεν είναι η άγνοια μας για την καλλιτεχνική δημιουργία, είναι το ότι συχνά φτάνουμε στο εντελώς αντίθετο άκρο που είναι η ισοπέδωση ή ακόμη χειρότερα ο χλευασμός. Όποιος λοιπόν δεν είναι ίδιος με εμάς, όποιος δεν ακολουθεί τον δικό μας τρόπο ζωής και κοινωνικής συμπεριφοράς, όποιος ξεφεύγει έστω και λίγο από τις κρατούσες συνήθειες, είναι πολύ πιθανό να πέσει θύμα κακεντρέχειας, που απαιτεί ιδιαιτέρα δυνατό χαρακτήρα ώστε να μπορέσει να ανταπεξέρθει-αν στο μεταξύ δεν έχει εγκαταλείψει τον τόπο. Πολλές φορές η επαρχιακή μας μικρότητα μας κάνει να λειτουργούμε όπως ο αλεπού με τα κρεμαστάρια…


* Αφορμή για το άρθρο στάθηκε η ανάγνωση πλήθους κακεντρεχών σχολίων από ανωνύμους αναγνώστες τοπικών μας μπλογκς, στις αναρτήσεις που αφορούν την επιλογή μια νεαρής συντοπίτισσας μας με αξιοθαύμαστη πορεία στο χώρο της μουσικής σύνθεσης αλλά και στην εκτέλεση έργων, να είναι υποψήφια δημοτική σύμβουλος .

Μας τέλειωσαν τα κόμματα; Δεν πειράζει, έχουμε ¨σπόνσορες¨ *

*Δημοσιεύτηκε στο τοπικό ειδησιογραφικό blog http://valtos-alexandreia.blogspot.gr

Λιγότερο από τέσσερις μήνες απομένουν ως τις δημοτικές εκλογές του Μάιου και το σύνολο του πολιτικού κόσμου στους τρεις δήμους της Ημαθίας βρίσκεται σε αμηχανία. Ενώ σε αντίστοιχες εποχές προηγούμενων προεκλογικών περιόδων οι υποψήφιοι είχαν ήδη στημένους συνδυασμούς και η αντιπαράθεση έπαιρνε φωτιά, φέτος επικρατεί μια παράξενη ησυχία. Ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν προχωρήσει σε ανακοίνωση υποψηφιοτήτων, ενώ ακόμα πιο λίγοι όσοι σπεύδουν να πάρουν θέση δίπλα τους. Ένα φαινόμενο πραγματικά πρωτόγνωρο, που προκαλεί αν μη τι άλλο προβληματισμό

 Θα αντιτάξει βεβαία κάποιος πως αυτό θα έπρεπε να ήταν αναμενόμενο αφού έχουν  περάσει τρεισήμισι πολύ γεμάτα χρόνια από τις τελευταίες δημοτικές εκλογές που μοιάζουν με αιώνα αφού έχουν έρθει τα επάνω κάτω στις ζωές μας, και λογικό είναι να έχουν αλλάξει πολλά.  Η κύρια όμως αίτια αυτού του φαινόμενου είναι η διάλυση των δύο ως σήμερα μεγάλων κόμματων της μεταπολίτευσης, κόμματα που λειτουργούσαν ως πατερούληδες στην τοπική αυτοδιοίκηση. Τα προηγούμενα χρόνια τα κόμματα λειτουργούσαν ως συνεκτικός ιστός στον μικρόκοσμο των δημοτικών πολιτευτών, σαν ένα είδος αόρατης κολλητικής ταινίας. Ή μάλλον για να είμαστε ειλικρινείς, μια αξιοπρεπής πρόφαση για κάποιους να συνεργαστούν στη διεκδίκηση της δημοτικής εξουσίας,

Αυτό απλούστευε τα πράγματα, αν ήθελες να είσαι υποψήφιος δήμαρχος απευθυνόσουν στο κόμμα μέσω των διαδικασιών του –που στις περισσότερες περιπτώσεις μονό δημοκρατικές δεν ήταν, έπαιρνες το περιβόητο και πολυπόθητο «χρίσμα» και αμέσως είχες έτοιμο αν κομματικό μηχανισμό που αποτελούσε την ραχοκοκαλιά του ψηφοδελτίου σου. Με μερικές διορθωτικές κινήσεις στην περίοδο των «μεταγραφών», λίγο χρήμα στα τοπικά μέσα, μερικά πενηντάρικα σε φάκελο για τις «ευαίσθητες κοινωνικές ομαδες¨και ήσουν έτοιμος να διεκδικήσεις τη δημαρχία και τη νομή των τεραστίων κονδυλιών που τη συνόδευαν.

Τώρα τα πράγματα άλλαξαν . Το κόμμα-παράταξη ως συνδετικός κρίκος δεν υπάρχει. Το ΠΑΣΟΚ πολύ πετυχημένη μηχανή παράγωγης εκλογικών στρατών διαχρονικά είναι  διαλυμένο πλήρως. Οι λιγοστοί νυν δήμαρχοι ή υποψήφιοι για δήμαρχοι που αποτελούν ακόμη ψηφοφόρους του, αποκρύπτουν δημόσια ότι είναι ΠΑΣΟΚ , σαν να ήταν κάτι πολύ κακό. Από την άλλη η Νέα δημοκρατία που έπαιζε πάντα πετυχημένα το χαρτί του κομματικού πατριωτισμού, ιδιαίτερα στην επαρχία όπου υπήρχαν «οι θ΄κοί μας», έχει και αυτή τεράστιο πρόβλημα να πείσει. Η προσπάθεια κάποιων υποψήφιων να το παίξουν και κομματικά πατριώτες αλλά και αντιμνημονιακοί ταυτόχρονα, χαρίζει άφθονο…γέλιο.

 Αλλά τα πράγματα δεν είναι και πολύ καλύτερα στο νέο μεγάλο μας κόμμα, τον ΣΥΡΙΖΑ. Παρά το γεγονός ότι μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας φαίνεται να το επιλέγει, ελάχιστοι είναι αυτοί που ενδιαφέρονται για τις κομματικές διαδικασίες του. Κυριολεκτικά δεν πατεί ψυχή στα γραφεία του κόμματος. Είναι νομίζω προφανές ότι η ψήφος προς το κόμμα του Τσίπρα είναι ψήφος απελπισίας, δεν περιμένουν και πολλά πράγματα από αυτούς. Όσες προσπαθείς έγιναν να γίνουν συνελεύσεις σε τοπικό επίπεδο, οι παραβρισκόμενοι, ήταν λιγότεροι και από τις εποχές του 4%.

 Είναι άραγε θετική ή αρνητική η εξέλιξη αυτή; Κατά τη γνώμη μου όχι. Μπορεί τα κόμματα να είχαν κουράσει με  τις τακτικές τους, τους μηχανισμούς και τα σκάνδαλα,  αποτελούσαν όμως ένα είδος συνδετικού ιστού κάτι που ισχύει λίγο πολύ και σε κάθε άλλη χώρα του δυτικού κόσμου . Δεν ξέρω κατά πόσο το κόμμα και ο ρόλος του στην τοπική αυτοδιοίκηση  μπορεί να αντικατασταθεί από ανά νέο κοινό συνδετικό παράγοντα δημιουργίας δημοτικών παρατάξεων.

 Στις ελάχιστες έως τώρα περιπτώσεις πετυχημένων «ανεξάρτητων» σχημάτων ο συνδετικός αυτός παράγοντας ήταν συνήθως κάτι πολύ χειρότερο.Ήταν το ζεστό χρήμα που υποσχόταν και έδινε η επικράτηση στις εκλογές. Όσοι διατέλεσαν δήμαρχοι επένδυαν κάποια από τα ¨κέρδη¨ τους στην επανεκλογή τους. Όσοι πάλι δεν ήταν δήμαρχοι επένδυαν από την προσωπική τους περιουσία, ή έβρισκαν κάποιον «σπόνσορα», κατά προτίμηση εργολάβο. Το ζήσαμε αυτό το σενάριο πολλές φορές και στην Ημαθία.

Για περισσότερε πληροφορίες κ. Ρακιτζή ενταύθα…

Υπάρχει η Δράση! Επιστολή μου στην τοπική μας εφημερίδα.

Κύριε διευθυντά.

Λίγες ώρες πριν φύγει το 2013, μια χρονιά που ήταν από τις χειρότερες στη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας, η εφημερίδα σας πιστή στο ραντεβού της με τους αναγνώστες της, εξέδωσε ένα ακόμη πλούσιο σε περιεχόμενο φύλλο, παρά την αργία των ημερών. Η μονή ιδιωτική εφημερίδα του δήμου μας αποτελεί «προίκα» για τον τόπο μας, και καθήκον  όλων μας είναι η στήριξη της..

 Κρατώντας την λοιπόν στα χέρια (μια αίσθηση που όσο παίρνει ο καιρός πάμε να την ξεχάσουμε)και διαβάζοντας το πάντα ενδιαφέρον editorial σας που δημοσιεύεται στην δεύτερη σελίδα, ένοιωσα την ανάγκη να καταθέσω μερικές σκέψεις με αφορμή τα γραφόμενα σας . Συγκεκριμένη αφορμή υπήρξε η μέχρι ενός σημείου δικαιολογημένη ίσως δυσπιστία σας προς όλους τους σημερινούς κομματικούς μηχανισμούς για την έξοδο από αυτή την αθλία πολιτική κατάσταση που εύστοχα περιγράφετε στην αρχή του άρθρου σας, αφού από τη μια βάζετε  την ¨απόλυτη καταστροφή¨ και από την άλλη το ανύπαρκτο "succes story".

Όσον αφορά δε τις πολιτικές προτεραιότητες που έχουμε σήμερα ανάγκη να προτάξουμε, γράφετε χαρακτηριστικά: «Το ζητούμενο είναι μια θετική πρόταση για το πώς πρέπει να ζούμε και να λειτουργούμε στο εξής. Οι νέες αξίες μας, οι σταθερές που θα μας καθοδηγήσουν σε ένα αβέβαιο μέλλον. Σε αυτό το ζητούμενο καμιά από τις υπάρχουσες δυνάμεις δεν απαντάει. Είναι και δύσκολο. Οι σημερινές πολιτικές δυνάμεις είναι εν πολλοίς μέσα στο πρόβλημα αδυνατώντας να δουν τα πράγματα από απόσταση.»

Για τις νέες αυτές αξίες και τους εκφραστές τους γράφω αυτές τις γραμμές.

Για το κόμμα που κατά τη γνώμη μου πληρεί όλες τις προϋποθέσεις που περιγράφετε. Η Δράση είναι το κόμμα που ίδρυσε ο Στέφανος Μάνος το 2009 και με μια ομάδα αποτελούμενη από ορισμένα από τα δυνατότερα μυαλά της ελληνικής κοινωνίας, προσπάθησε να πείσει το πολιτικό μας σύστημα αλλά πρωτίστως την κοινωνία, ότι ο δρόμος που τραβούσαμε ως χώρα μας οδηγούσε επειγόντως στο γκρεμό. Δυστυχώς όμως- και πρώτος εγώ ως πρόσφατα-δεν τους ακούγαμε ,αφού μας άρεσαν οι ψεύτικες υποσχέσεις, τα διάφορα ¨λεφτά υπάρχουν¨. Προτιμήσαμε τα ευχάριστα ψεύδη από τις δυσάρεστες αλήθειες.

Σήμερα το κόμμα της Δράσης ανανεωμένο αλλά και δικαιωμένο για τις απόψεις που πρεσβεύει, με ιδέες και προτάσεις πιο επίκαιρες από ποτέ διεκδικεί υπό την ηγεσία του ευρωβουλευτή Θόδωρου Σκυλακάκη και με μια ομάδα ικανότατων συνεργατών την είσοδο του στη βουλή.

Η είσοδος της Δράσης στην επόμενη βουλή αλλά και ευρωβουλή, είναι κατά τη γνώμη μου επιβεβλημένη και αξίζει να την εμπιστευτούν οι συμπολίτες μας.  Η Δράση είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να δώσει λύσεις στις ανησυχίες και στις αγωνίες της κοινωνίας, όπως αυτές αποτυπώνονται και στην αρθρογραφία σας. Είναι το μονό σημερινό κόμμα άπου δεν έχει καμία σχέση με το κυβερνητικό παρελθόν της σκοτεινής πλευράς της μεταπολίτευσης, της Ελλάδας των χρεών, του μεγάλου δημοσίου, της διαφθοράς.

 Μπορεί τον τελευταίο καιρό κάποια κόμματα που δηλώνουν αντισυστημικα, να υπόσχονται πράμματα και θάμματα στον ελληνικό λαό, δημιουργώντας ψεύτικες ελπίδες, μπορεί να ισχυρίζονται ότι δεν κυβέρνησαν ποτέ, όμως αυτά που εκφράζουν είναι στην ουσία η κατάσταση που μας έφτασε ως εδώ. Είναι το κακό μας παρελθόν που προσπαθεί μεταμφιεσμένο με νέα ρητορική να επιβιώσει στο παρόν. Υπερθεματίζουν σε κάθε θεμιτό(και αθέμιτο)συνδικαλιστικό αίτημα, ενώ έχουν προσελκύσει στην τάξη τους ανθρώπους που ήταν κύριοι εκφραστές της καταστροφής της χώρας, κάτι που βέβαια οι τοπικές κοινωνίες γνωρίζουν καλά.

Αντίθετα, εμείς στη δράση πιστεύουμε στο άτομο και στις δυνατότητες του ενάντια στον αριστερίστικο μηδενισμό, ευαγγελιζόμαστε ένα μικρό κράτος- σύμμαχο και όχι αυτό το τεράστιο μη παραγωγικό σοβιετικού τύπου κράτος που έχουμε. Μαχόμαστε για χαμηλή φορολογία όπου όλοι θα πληρώνουν τους φόρους που τους αναλογούν βάση των εσόδων τους και μόνο, ενάντια στην λογική των χαρατσιών και το κυνήγι της επιχειρηματικότητας μέχρι θανάτου, στην οποία επιδίδονται οι σημερινοί κυβερνώντες. Απαιτούμε έναν ισχυρό ιδιωτικό τομέα που απαλλαγμένος από γραφειοκρατία και κρατική διαφθορά, θα αποτελέσει ατμομηχανή της ανάπτυξης, απορροφώντας σημαντικό κομμάτι ανέργων.

 Η χρόνια όπου σε λίγες μέρες έρχεται επιβάλλεται να είναι η χρονιά των μεγάλων αλλαγών, η χρονιά της ελπίδας. Και εμείς στη Δράση παλεύουμε για τις αλλαγές, κρατάμε μέσα μας την ελπίδα. Αξίζει να μας εμπιστευτείτε.

 Καλή χρόνια!

Με εκτίμηση,

 Νίκος Λιολιόπουλος, μέλος της Κ.Ε. της Δράσης.

Οι δημοτικοί μας εργολάβοι και η δικαίωση του Μιχάλη Χαλκίδη

Η γνώμη μου για τον πολιτικό Μιχάλη Χαλκίδη  ποτέ δεν ήταν η καλύτερη, κάτι που πότε δεν έκρυψα. Ούτε έχει αλλάξει ιδιαίτερα τώρα που απομακρύνθηκε από την πολιτική, καθώς η μετέπειτα πορεία του.

Οφείλω όμως να του αναγνωρίσω κάποια πράγματα σχετικά με την πολιτική του επιλογή στον Δήμο Αλεξάνδρειας κατά τις προηγούμενες δημοτικές εκλογές. Ο πρώην πολιτικός καθημερινά δικαιώνεται σε ότι αφορά  αυτά που έχει πει δημόσια για τον Φώτη Δημητριάδη και την υποψηφιότητα του κυρίως για την σχέση του με τους εργολάβους. Τα όσα έχει πει τότε και υπάρχουν σε αρκετά βίντεο ομιλιών του στο διαδίκτυο αποδείχθηκαν  αληθινά. Μια αλήθεια που για εμάς τους παροικούντες την ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ μόνο άγνωστη δεν ήταν όλα αυτά τα χρονιά.

 Ως Μελικιώτης αλλά κυρίως ως δημοτικός σύμβουλος Μελίκης της αντιπολίτευσης τη διετία 2007-2008  έχω ιδία  εκτίμηση για το τι γινόταν στον πρώην Δήμο μας και τον στενό εναγκαλισμό της δημοτικής μας αρχής με τους εργολάβους-δημοτικούς συμβούλους πλειοψηφίας και ιδιαίτερα με τον Αριστείδη Ματσούκα. Όπως κατ’ επανάληψη τόσο εγώ όσο και ο αρχηγός της δημοτικής μας ομάδας στην αντιπολίτευση Παναγιώτης Θεοδωρακόπουλος έχουμε καταγγείλει, ο κ.Ματσούκας κατά τη διάρκεια τις θητείας του στο δήμο εκτέλεσε μια σειρά έργων είτε μέσω της εταιρίας που διατηρούσε τότε με τον Νίκο Μαμουτόπουλο είτε μέσω της δημοτικής επιχείρησης αξιοποίησης φυσικών πόρων που συστήθηκε με την αναρρίχηση του Κώστα Καρελη στη Δημαρχεία- μια επιχείρηση που παρά τον τίτλο της ήταν κυρίως τεχνική κατασκευαστική εταιρία.

 Για την διπλή ιδιότητα του Ματσούκα ως εργολάβου αλλά και ως δημοτικού συμβούλου αλλά και προέδρου δημοτικής επιχείρησης έχουν ειπωθεί πολλά και από άλλους , ανήκουν όμως στο έστω και πρόσφατο παρελθόν. Η ανάμειξη όμως του εν λόγω εργολάβου με την πολιτική και ο στενός εναγκαλισμός του με τον Δήμο είναι κάτι που συνεχίζεται και σήμερα. Συγκεκριμένα μια σειρά από έργα που γίνονται στην επικράτεια του νέου Δήμου Αλεξάνδρειας, εκτελούνται από τον ίδιο τον δημοτικό σύμβουλο της πλειοψηφίας, μεταξύ αυτών και ένα κομμάτι της ανάπλασης της Αλεξανδρείας, ένα έργο του όποιου η ανάθεση, η εκτέλεση και ο έλεγχος της πορείας του έχουν αφήσει πολλά αναπάντητα ερωτήματα στον πολιτικό κόσμο του τόπου μας.

 Ένα ακόμη κεφάλαιο στην μακρά ιστορία εναγκαλισμού εργολάβων -τοπικής πολιτικής ηγεσίας είχαμε πρόσφατα με την κατάθεση από τον ίδιο τον δημοτικό σύμβουλο-εργολάβο της επικρατούσας προσφοράς για την εκτέλεση του έργου αποχέτευσης στη Μελική. Οι διεργασίες που προηγήθηκαν της ανάληψης του έργου από την εταιρεία που εκπροσωπούσε ο κ. Ματσούκας απασχόλησαν το τελευταίο δημοτικό συμβούλιο Αλεξανδρείας όπου μέσα από τις παρεμβάσεις των δημοτικών συμβούλων της αντιπολίτευσης Τασιόπουλου και Απατσίδη ήρθαν στο φως μια σειρά από περίεργα- αν μη τη άλλο- συμβάντα κατά την διαδικασία αξιολόγησης και επιλογής προσφορών.

Το πιο αξιοσημείωτο όμως όλων ήταν η στάση της Δημοτικής ομάδας και του ίδιου του Δήμαρχου στην τελευταία συνεδρίαση, όπου έδειξε να κρατάει αποστάσεις από τον εργολάβο αφού δεν πήρε καν τον λόγο,  διαισθανόμενος ίσως ότι μπορεί να έχει μπλεξίματα, αφού κάτι αντίστοιχο έχει κάνει παλιότερα και ως προς τον ίδιο τον πρώην Δήμαρχο Μελίκης και πολιτικό του συνεργάτη Κώστα Καρέλη που άδειασε επίσης σχεδόν δημόσια, την ώρα που σοβαρά ζητήματα διαχείρισης στον πρώην δήμο παίρνουν τον δρόμο προς τη δικαιοσύνη. Με όλα αυτά που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της τριετίας  που βρίσκεται στο τιμόνι του δήμου ο Φώτης Δημητριάδης και η ομάδα του, αποδεικνύεται περίτρανα ότι οι αιτιάσεις του τότε βουλευτή Μιχάλη Χαλκίδη το 2010 σχετικά με  την υποψηφιότητα και κάποιους που απάρτιζαν το ψηφοδέλτιο, είχαν βάση.

 Ο κ. Χαλκίδης γνώριζε πολύ καλά πράγματα και καταστάσεις στο Δήμο Μελίκης αφού εκτός των άλλων ήταν ο βασικός υποστηρικτής και πρωταγωνιστής της σύστασης του ψηφοδελτίου κ. Καρέλλη που διοίκησε τον δήμο για οχτώ χρόνια(2003-2010) με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα. Το γεγονός αυτό δεν απαλλάσσει τον έμπειρο πολιτικό από τις τότε πολιτικές του ευθύνες, η μετέπειτα όμως στάση του κυρίως μετά το 2009 όποτε και αποχώρησε ο αδελφός του Ισαάκ από την δημοτική παράταξη Καρέλλη καταθέτοντας σοβαρότατες καταγγελίες κακοδιαχείρισης στην περιφέρεια, φαίνεται όμως πως ο βουλευτής κατάλαβε τις  έγκαιρα το λάθος του, κάτι που πολλοί από εμάς δεν το κάναμε, παρότι γνωρίζαμε. 

  Κλείνοντας αυτό το σημείωμα θα ήθελα να καταθέσω πως απέχω πολύ από το να θεωρήσω εαυτόν υποστηρικτή του Μιχάλη Χαλκίδη, αφού σχεδόν σε όλη την πολιτική διαδρομή μου πολιτεύτηκα και συνεχίζω να λειτουργώ απέναντι του σε τοπικό αλλά και κεντρικό επίπεδο, μπορώ όμως με σιγουριά να πω πως με την στάση του τότε έδειξε σαφέστατα πως κάποιο λύκο είχε η φάβα κάτι που αποδεικνύεται με τον πιο σαφή τρόπο μέρα με την μέρα.

 Χρέος λοιπόν όλων των εμπλεκόμενων με τα κοινά στο δήμο μας αλλά και  όλων των δημοτών κατ’επέκταση θα πρέπει να είναι να αποτρέψουμε τέτοιου είδους  καταστάσεις να συνεχιστούν και ούτε να εμφανιστούν νέες παρόμοιες στο άμεσο μέλλον.

Στην περίπτωση μας, όπως και στου Μιχάλη Χαλκίδη θα πρέπει να ισχύσει αυτό που ο σοφός λαός μας λέει: ΚΑΛΙΟ ΑΡΓΑ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ.

Το υπερόπλο myschool και η Ένωση Γονέων και Κηδεμόνων Ημαθίας

Αν μη τι άλλο, η κοινότητα των ψεκασμένων πάντα βρίσκει τρόπο να μην πλήττουμε, αφού σχεδόν καθημερινά ανακαλύπτει και ένα νέο ευφάνταστο σενάριο καταστροφής. Αυτή τη φορά οι κακοί του πλανήτη επιβουλεύονται τα σχολεία μας. Το μέλλον του τόπου μας, την αταξική μας δωρεάν εκπαίδευση(;).

Ανοίγοντας σήμερα τον υπολογιστή για να διαβάσω τα νέα πέφτω πάνω σε αυτή την απίστευτη ανακοίνωση, δημοσιευμένη σε τοπικό μέσο ενημέρωσης. Αξίζει κανείς να αφιερώσει λίγο χρόνο να την διαβάσει.

Ο γράφων της ανακοίνωσης, που υπογράφει ως πρόεδρος της ένωσης γονέων και κηδεμόνων του νομού Ημαθίας, μας ενημερώνει πως, η νέα τάξη πραγμάτων βρήκε ένα νέο τρόπο να τιθασεύει την ανώτερη ελληνική φυλή, ένα νέο μηχανισμό στα χέρια των προδοτών που μας κυβερνάνε.

Αυτή τη φορά το νέο υπερόπλο έρχεται από τον χώρο της παιδείας και είναι το myschool, ένα ηλεκτρονικό φακέλωμα αντίστοιχο με αυτό του 666!

Ας αφήσουμε όμως κατά μέρος  τα αστεία και ας δούμε περί τινός πρόκειται. Το myschool, είναι ένα νέο σύστημα παρακολούθησης των σχολικών μονάδων, όπου, μεταξύ άλλων, καταγράφονται ηλεκτρονικά οι επιδόσεις των μαθητών σε πραγματικό χρόνο, ώστε το υπουργείο παιδείας, να έχει τη δυνατότητα μιας πραγματικής εικόνας, του τι συμβαίνει ακριβώς στα σχολεία του. 

Κυρίως όμως καταγράφονται οι επιδόσεις και οι παρουσίες των καθηγητών. Και εκεί φαίνεται πως κρύβεται το μυστικό της αντίδρασης των "επαναστατών" γονέων, αφού ως γνωστών, οι καλύτεροι υπερασπιστές των κεκτημένων με ή χωρίς εισαγωγικά, ήταν πάντοτε οι σύλλογοι αυτοί, εκφραστές ενός ιδιότυπου επαρχιώτικου μικρομεγαλισμού, με ελάχιστες, πλην όμως αξιοσημείωτες εξαιρέσεις.

Ας δούμε ενδεικτικά μερικές από τις εκφράσεις που χρησιμοποιεί ο πρόεδρος στο κείμενο του. Οποιαδήποτε ομοιότητα με ρητορική συγκεκριμένου κόμματος, μονό τυχαία δεν πρέπει να θεωρηθεί!

-"Ηλεκτρονική έκφραση του «νέου σχολείου» της αγοράς»

-" Είναι ο "σύνδεσμος" του νέου ανθρώπου ως μαθητή και ως εργαζόμενου αύριο... μέσα σε συνθήκες εργασιακής ζούγκλας και μεσαίωνα, ένα μόνιμο ταξικό φακέλωμα απ' το οποίο θα' ναι αδύνατο να δραπετεύσει κανείς"

-«Το «Myschool» έχει σα στόχο της λειτουργία της δημόσιας εκπαίδευσης, ή για να ακριβολογούμε των υπολειμμάτων που αφήνει στο διάβα της η καταστροφική τους πολιτική»

- «κάτω και από το ηλεκτρονικό «μάτι» του «Μεγάλου Αδελφού-my school»»

Κάπως έτσι λοιπόν, για άλλη μια φορά μετά την απίθανη ιστορία με τα πετρέλαιο του Σόρος, παρακολουθούμε την κοινή γνώμη να βρίσκεται πλήρως παραδομένη στο έλεος του κάθε γραφικού, που θεωρεί πως όλα όσα  ζούμε, είναι αποτέλεσμα ενός σχεδίου καταστροφής της ζωής μας από σκοτεινά κέντρα, και όχι αποτέλεσμα της δικής μας χρόνιας ανικανότητας.

Φαίνεται πως τίποτα δεν μας έγινε μάθημα στα χρόνια της κρίσης...

*Μέλος της Κ.Ε. της Δράσης

Τζακόμετρα και άλλοι παραλογισμοί

Του Νίκου Λιoλιόπουλου*

Τα τελευταία χρόνια, αυτά του μνημονίου, πάρθηκαν μια σειρά πολιτικές αποφάσεις που ήταν αναμφισβήτητα (ή κατά την εκτίμηση πολλών από εμάς τουλάχιστον) λανθασμένες. Η χειρότερη όλων, ή πιο αποτυχημένη, επιζήμια και εντελώς ακαταλαβίστικη απόφαση ήταν η αύξηση στο φόρο του πετρελαίου θέρμανσης.

Η αύξηση αυτή δεν επέφερε κανένα δημοσιονομικό κέρδος ενώ παράλληλα είχε μια σειρά από επιβλαβείς συνέπειες στον πληθυσμό και την δημόσια υγεία. Σε σχετική επίκαιρη ερώτηση μάλιστα που είχε καταθέσει πριν περίπου ένα χρόνο η Ντόρα Μπακογιάννη, στην πρώτη κατ` ουσία χρονιά εφαρμογής της απόφασης, καταγράφει μια σειρά από λόγους που εξηγούν ότι το μέτρο είναι αποτυχημένο. Ο σημαντικότερος όλων, είναι πως δεν αύξησε ιδιαίτερα τα έσοδα του κράτους παρά την κατά 70% αύξηση της φόρου, κάτι που κάθε λογικός άνθρωπος θα έπρεπε να το περιμένει. Κάθε λογικός είπαμε...

Αντίθετα, τα προβλήματα, που η εντελώς αναίτια αυτή επιλογή της κυβέρνησης έφερε, ήταν πολλά. Το μεγαλύτερο όλων η ρύπανση του περιβάλλοντος μέσω της αιθαλομίχλης που είναι αισθητή σε κάθε σχεδόν κατοικημένη περιοχή αυτής της χώρας, είτε είναι αστική είτε ακόμη και μικρό χωριό. Η συχνά χωρίς καμία μελέτη και αδειοδότηση εγκατάσταση τζακιών και καμινάδων κατά χιλιάδων, δημιούργησε μια ατμόσφαιρα εντελώς αποπνικτική. Χιλιάδες τόνοι ξύλου καταναλωθήκαν έτσι ώστε να θεωρείται από πολλούς άλλο ένα περιβαλλοντικό έγκλημα της εποχής μας.

Το πιο κομικοτραγικό όμως επεισόδιο αυτής της ιστορίας, το ζούμε τις τελευτές μέρες όπου, αντί να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση το φαινόμενο αυτό με το μόνο διαθέσιμο όπλο, που είναι η επαναφορά του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης σε λογικά αποδεχτά από την κοινωνία επίπεδα, μια σειρά από αστείες προτάσεις έχουν πέσει στο τραπέζι για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Προτάσεις που δείχνουν ότι αν μη τι άλλο, άλλο τρόπο να μας απαλλάξουν από τα προβλήματα που μας δημιούργησαν, δεν έχουν οι κυβερνώντες.

Εκεί όμως που περιμέναμε πως το "τζακόμετρο" ήταν το τελευταίο αξεπέραστο ανέκδοτο που κυκλοφόρησε, οι πολιτικοί μας κατάφεραν να ξεπεράσουν και τον ίδιο τους τον εαυτό. Συγκεκριμένα χθες  το πρωί σε τηλεοπτική του συνέντευξη ο υπουργός περιβάλλοντος Γιάννης Μανιάτης επινόησε το εξής απίστευτο: να δίνεται δωρεάν ρεύμα στα νοικοκυριά, τις ημέρες κατά τις οποίες υπάρχει μεγάλο πρόβλημα με την αιθαλομίχλη! Ναι καλά το διαβάσατε. δωρεάν ρεύμα. Για να γίνει μάλιστα και συμπαθής ο υπουργός ανακοινώσε ότι προτίθεται να δίνει κατά 70% φθηνότερο ρεύμα σε διάφορες κοινωνικές δομές και φυσικά στην Εκκλησία

Για άλλη μια φορά οι κυβερνώντες προσπαθούν με λάθη να αντιμετωπίσουν τα λάθη τους. Αν μη τι άλλο, είναι ένα ακόμη δείγμα του πόσο θολωμένα είναι τα μυαλά τους κάτω από την τεράστια πίεση της κοινωνίας, στις επιζήμιες πολιτικές τους.

Πρέπει κάποτε να καταλάβουμε όλοι μας πως η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει τόσους φόρους, όταν μάλιστα είναι τοσο άδικοι, όπως αυτός στο πετρέλαιο θέρμανσης. Ας σταματήσουν εδώ, πριν είναι πολύ αργά για όλους μας.

*Μέλος της Κ.Ε. της Δράσης

http://www.roumlouki.gr