Θα πάω στο χωριό μου!

To άρθρο της χρονιάς στο protagon.gr. Αξίζει να το διαβάσουν όσοι έστω και για λίγο, τους πέρασε από το μυαλό η βλακώδης ιδέα να επιστρέψουν στον χωριό, τώρα με την κρίση..

Το ακούω όλο και συχνότερα: «Θα πάω στο χωριό μου. Θα βάλω πατάτες, ντομάτες, μαρούλια, κοτόπουλα, κουνέλια. Θα μαζεύω το λάδι μου. Θα ‘χω το κρασί, το τσίπουρο μου. Εκεί τα πράγματα είναι φτηνά. Κι έπειτα τι να κάνω στην Αθήνα χωρίς δουλειά; Εκεί θα επιβιώσω.»

Αμ δε θα πας. Κι αν πας, θα φύγεις γρήγορα.

Γιατί θα μπεις στο internet στην «καλλιέργεια πατάτας» κι όλα θα μοιάζουν απλά, όμως στην πράξη τίποτα δε θα μπορείς να εφαρμόσεις. Τότε θα πάς στο καφενείο και θα ρωτάς πώς καλλιεργούνται οι πατάτες κι οι θαμώνες θα σε δουλεύουνε. Θα σού εξηγήσουν βέβαια, αλλά θα χασκογελάνε με νόημα. Θα ψάχνεις πατάτες με μπόλικα μάτια για να τις φυτέψεις και δεν θα βρίσκεις. Κι όταν τα καταφέρεις, θα πρέπει να σκάψεις τις αυλακιές στο χωράφι κι είναι μεγάλος ο κόπος της τσάπας σε λασπωμένο έδαφος κι ακόμα μεγαλύτερη η τέχνη της. Γιατί θ’ αγκομαχάς σκυφτός και θα ιδρώνεις κι όταν θα κοιτάς πίσω σου θα βλέπεις ότι τα πόδια σου πατούσαν εκεί που έσκαβες και το τσιμεντοποίησαν πάλι το έδαφος. Κι έτσι τη χαλασμένη αυλακιά πρέπει να την ξαναπάρεις από την αρχή και θα μπαίνουν σβώλοι από βρεγμένο χώμα μέσα στις γαλότσες σου, θα σού λερώνουν τις κάλτσες και θα βλαστημάς. Κι όταν παραχώσεις τους βολβούς στο χωράφι την άνοιξη, θα περιμένεις υπομονετικά (αλλά όχι ξεκούραστα) ως τον Ιούλιο. Θα πηγαίνεις κάθε πρωί στο μποστάνι, θα κοιτάς τις πατατιές που μεγαλώνουν, θα νιώθεις ικανοποίηση αλλά δεν θα είσαι σίγουρος αν προχωράνε καλά ή χάλια. Δεν θα ξέρεις αν χρειάζονται λίπασμα και πόσο, εσύ θα προτιμούσες κοπριά αλλά πού να τη βρεις και πως να τη μεταχειριστείς που είναι ζωική και βρωμάει; Θα ‘χεις πάρει απόφαση να μην ρίξεις φυτοφάρμακα, αλλά στο καφενείο θα σε αποθαρρύνουν λέγοντας πως αν δεν ραντίσεις δεν θα βγάλεις ούτε μια τηγανιά για το γαμώτο. Μέχρι το Μάη τα φυτά σου θα σκεπάζονται από κάτι άγνωστα ζιζάνια που οι άλλοι ονομάζουν αβρωνιές και χοιρομουρίδες και τα τρώνε τσιγαριαστά ή χτυπητά με αυγά. Από τον Ιούνη το χωράφι θα θέλει συνέχεια πότισμα, όχι με το εύκολο λάστιχο αλλά με το τρεχούμενο νερό στ’ αυλάκι. Θα μπαίνεις στις λάσπες ως στον αστράγαλο κι όλο θα γεμίζει το μποστάνι με γλιστρίδες, αγριόβλητα και στίφνους που πρέπει να ξεριζώνεις, καθότι τα λιπάσματα δεν πάνε μόνο στις πατατιές. Κι όταν φτάσει ντάλα καλοκαίρι, (τότε που παλιότερα έπαιρνες το φέρυ και πήγαινες διακοπές στα μπαράκια των Κυκλάδων), εσύ θα πάρεις πάλι την τσάπα και θα δουλεύεις δέκα μέρες για να βγάλεις τις πατάτες. Προσεκτικά γιατί κάθε στραβή κίνηση τού εργαλείου κόβει τους βολβούς μέσα στη γη και θα πηγαίνει στράφι ο κόπος σου. Κι όταν με το καλό τελειώσεις, θα τις ρίξεις σε τελάρα που θα τα κουβαλάς με τον ώμο ως το σπίτι. Θα κουραστείς αφάνταστα, διότι εκατόν πενήντα κιλά πατάτες είναι πολλά τελάρα και το φορτωμένο πήγαινε-έλα μοιάζει ατέλειωτο. Όταν δεις τον σωρό με τη σοδειά στην αυλή θα ευχαριστηθείς που επιτέλους κατάφερες να βγάλεις τις πατάτες της χρονιάς σου, μα έπειτα θα συνειδητοποιήσεις ότι με 0,60 ευρώ που πουλιούνται στον μανάβη, ο σωρός σου κάνει 90 ευρώ. Και θα βλαστημήσεις πάλι, γιατί δούλεψες πέντε μήνες για 90 ευρώ, ενώ κάποτε στην Αθήνα τα ‘βγαζες για πλάκα σε μισή μέρα αραχτός πίσω από ένα γραφείο. Θα έχει προηγηθεί και η αποτυχία στα λίγα όψιμα μαρούλια που έβαλες για δοκιμή στα τέλη τού χειμώνα και στα φάγανε οι γυμνοσάλιαγκες μέχρι να πεις κύμινο, θα έχουν αρχίσει να σού τη δίνουν και οι κότες. Καθότι πήρες καμιά εικοσαριά κοτοπουλάκια απ’ τον έμπορα μόλις έφτασες στο χωριό για να έχεις το δικό σου αληθινό κρέας χωρίς ορμόνες, όμως σιγά-σιγά ανακάλυψες ότι πρόκειται για κάτι βρωμοπούλια που τρώνε σαν αφορισμένα, χέζουνε σαν γελάδια, αλλά μεγαλώνουν με το πάσο τους. Κι επειδή είναι μεγάλος κόπος να σκύβεις και να μαζεύεις ένα τσουβάλι ξινίδια κάθε μέρα, αναγκάζεσαι να τα ταϊζεις με καλαμπόκι που είναι πανάκριβο αν το υπολογίσεις με το βάρος κάθε κότας. Κι αν δεν θέλεις να βρωμίσει η περιοχή πρέπει κάθε βδομάδα να φτυαρίζεις τις κουτσουλιές τους και μπήκε μια φορά αλεπού και σού ‘πνιξε πέντε, γεγονός που σ’ ανάγκασε να ξαναφτιάξεις το κοτέτσι απ’ την αρχή χωρίς τσαπατσουλιές. Και για να μην ξαναπλησιάσει το αρπακτικό πήρες σκύλο, τον οποίον έδεσες στον κορμό τού δέντρου εκεί δίπλα να γαυγίζει κι ας ήσουν (ως Αθηναίος) κάθετα αντίθετος σε τέτοιες βάναυσες πρακτικές. Και τώρα ψάχνεις καμιά γειτόνισσα να σου τα σφάξει, να στα ξεπουπουλιάσει και να τα καθαρίσει απ’ τα άντερα, διότι εσύ αδύνατο να το κάνεις.

Και κάθε βράδυ θα πηγαίνεις στο μοναδικό καφενείο τού χωριού, μόνο που θ’ ανακαλύψεις ότι οι περισσότεροι απ’ τους θαμώνες δεν είναι κάποιοι φιλοσοφημένοι γέροντες με λευκά μαλλιά και σοφές κουβέντες, αλλά κάτι στενοκέφαλοι μπεκρούλιακες με κιτρινισμένα δάκτυλα που λένε όλο τις ίδιες ιστορίες και τσακώνονται συνέχεια μ’ αυτούς που έχουν χωράφι σύνορο. Και πάλι θα βλαστημήσεις από μέσα σου. Διότι απ’ έξω θα έχει μπόλικο πολυδιαφημισμένο οξυγόνο της εξοχής, αλλά μέσα στο καφενείο θα ‘χει πολλή τσιγαρίλα και κάπνα απ’ τα μπουριά της σόμπας κι έναν αέρα εγκατάλειψης που φτάνει βαθιά μέσα στο πνευμόνι σου. Και εκεί θ’ ανακαλύψεις πάλι ότι στις φρικτές μέρες μας, που σιγά-σιγά μετατρεπόμαστε σε άνεργους μετανάστες, το «Δόξα-σοι-ο-Θεός-είμαστε-καλά» είναι το ίδιο δύσκολο και στη παγερή Αθήνα και στο μίζερο χωριό σου. Κι ακόμα χειρότερα, ότι ενώ οι άλλοι γύρω σου (εν τη αφελεία τους) ακόμα θα ελπίζουν στην εμφάνιση κάποιου προφήτη, εσύ δε θα μπορείς. Ότι τους δικούς σου προφήτες τους σκότωσες τότε που περιδιάβαινες στη Βουκουρεστίου με έπαρση και μπαινόβγαινες στα μαγαζιά με τις λαμπερές βιτρίνες...

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

.

Ο Γιώργος και εγώ.

Πριν λίγες μέρες ζήσαμε το εκκωφαντικό τέλος της παρουσίας του Γιώργου Παπανδρέου στην πρωθυπουργία. Σχεδόν στο σύνολο τους οι αναλυτές το χαρακτήρισαν ως ένα άδοξο τέλος στην καλύτερη, ή εξευτελισμό στη χειρότερη περίπτωση. Η αλήθεια είναι πως ένα τέτοιο τέλος δεν θα ονειρευόταν ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του ο Γιώργος Παπανδρέου, όταν μόλις πριν δυο χρόνια εισερχόταν θριαμβευτής των εκλογών, στη πρωθυπουργική κατοικία. Η αποχώρηση Παπανδρέου ήταν μια ήττα για όσους τον πιστέψαμε όλο αυτό το διάστημα.Μια ήττα με βαρύ σκορ.

Ως υποστηρικτής του Γιώργου Παπανδρέου νοιώθω ηττημένος, έχοντας βαθιά μέσα μου χαραγμένα όλα τα συναισθήματα που προκαλεί μια βάρια ήττα. Λύπη, θυμός απογοήτευση.

Θα προσπαθήσω σε λίγες γραμμές να κάνω μια αποτίμηση της ¨σχέσης¨ μου με τον Γιώργο Παπανδρέου, μέσα από ένα πολύ σύντομο χρονικό.

Με τον Γιώργο( το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου) συναντηθήκαμε το 2004. Η νεωτερικότητα του προσώπου και η γοητεία του προοδευτικού πολιτικού του προφίλ, υπήρξαν πόλος έλξης για πολλούς πολίτες. Δεν είναι τυχαίο ότι απετράπη έστω και προς στιγμή η συντριβή του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, ενώ αν δεν έκανε το λάθος της διαγραφής των έντεκα για την υπόθεση Πόρτο Καρά που ξαναθύμισε στους πολίτες αυτό που είχαν προς στιγμήν ξεχάσει, το πόσο διεφθαρμένο ήταν το κυβερνών κόμμα, τότε ίσως γινόταν η μεγάλη ανατροπή.

Όπως ήταν λογικό μετά την ήττα άρχισε η αμφισβήτηση Ήταν η πρώτη φορά που ο πρόεδρος θα έπαιρνε πάνω του το σταυρό του μαρτυρίου. Θα ακολουθούσαν πολλές ακόμη. Μετά την ήττα στις βουλευτικές του 2007 η αμφισβήτηση έγινε ακόμη πιο σφοδρή. Οι μαθημένοι στις αναπαύτηκες καρέκλες της εξουσίας ΠΑΣΟΚΟΙ δεν μπορούσαν να αντέξουν μια δεύτερη ήττα με αποτέλεσμα να ψάχνουν λύση.

Στις εσωκομματικές που ακολούθησαν ο Γιώργος έπρεπε πάση θυσία να κερδίσει για να επιβεβαιωθεί. Ήταν προφανές ότι οι προοδευτικές δυνάμεις του χώρου που τον στήριζαν ήταν πολύ λίγες. Έπρεπε να στραφεί αλλού, στην κάρδια του ΠΑΣΟΚ, του παραδοσιακού ΠΑΣΟΚ εκεί όπου μπορούσε εύκολα να βρει ερείσματα λόγω του ονόματος του. Όπως και έγινε, ο νεωτεριστής ΓΑΠ, των νέων σγουρών πορτοκαλί ήλιων, των μπλογκς , της φωτογραφικής μηχανής, του τζόκινγκ, έδωσε τη θέση σε έναν αλλο Γιώργο. Τον Γιώργο του Πολυζωγοπουλου, των Παναγιωτακόπουλω, του σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, του λεφτά υπάρχουν. Και αυτή ήταν η μεγαλύτερη του ήττα.

Το ότι επακολούθησε θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο. Τα λεφτά δεν υπήρχαν, οι σοσιαλιστικές μαγκιές δεν είχαν πέραση στους Ευρωπαίους, ενώ η δίνή κατάσταση της χωράς δεν άφηνε και πολύ λάδι για να λαδωθούν τα γρανάζια της αδηφάγου ΠΑΣΟΚικης μηχανής. Η υπεύθυνη του στάση με το μνημόνιο και τη σωτηρία της χωράς δεν συγκινούσε σχεδόν κανέναν, αφού ο ίδιος είχε από καιρού χάσει την πολιτική του αξιοπιστία. Και το τέλος γνωστό.

Όσον άφορά εμένα προσωπικά, θεωρώ πως έκανα μεγάλο λάθος να μην απομακρυνθώ από κοντά του όταν συνετελέσθη η δραματική αλλαγή στην πολιτική του συμπεριφορά. Θεώρησα ότι ήταν ένας απαραίτητος ελιγμός, ένα ¨αμάρτησα για τα παιδιά μου¨ που έπρεπε να υποστούμε όλοι μας. Δεν ήταν όμως έτσι. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής με τους ανθρώπους που παρακολουθούν αυτά που γράφω, η προοπτική της εξουσίας δημιούργησε ανεπίτρεπτες για την πολιτική μου υπόσταση και τον χαρακτήρα μου προσδοκίες. Και αυτό ήταν η δική μου ήττα.

Αποσβολωμένος παρακολουθώ και εγώ όπως και όλοι οι Έλληνες τις εξελίξεις των ήμερων προσπαθώντας να ζυγίσω όσο το δυνατόν ψυχραιμότερα την κατάσταση. Δεν ξέρω όμως αν μπορώ να τα καταφέρω…

Όσο για τον αγαπημένο μου ΓΑΠ θα θυμάμαι πάντα το δάκρυ που έτρεξε στα μάτια μου στην τελευταία του ομιλία στη βουλή ως πρωθυπουργός….

Κανάλια δείξτε μας, στη Βέροια κάνουμε επανάσταση!

Μια σκέψη γύρω από τα χθεσινά «επεισόδια» στη Βέροια.

Στις μέρες μας πολύς λόγος γίνεται για το λεγόμενο κίνημα των αγανακτισμένων. Έχουν γραφτεί καί ειπωθεί πολλά. Δεν έχω να προσθέσω πολλά περισσότερα στο διάλογο, παρά μονό το ότι το λεγόμενο κίνημα κατά τη γνώμη μου δεν έχει λαϊκά χαρακτηριστικά, αλλά είναι κατά βάση υποκινούμενο. Η πλειοψηφία αυτών που συμμετέχουν δεν είναι άνθρωποι που βρέθηκαν αποκλεισμένοι και σε απόγνωση από την αθλία οικονομική συγκύρια των ήμερων, αλλά το αντίθετο, είναι κατά βάση προνομιούχοι που δεν μπορούν να «χωνέψουν» ότι στην Ελλάδα του ωχαδερφισμού και της αναβλητικότητας, θα ερχόταν στιγμή θα έχαναν κάποια από αυτά τα προνόμια.

Όσο βέβαια για τους άλλους, τους πραγματικά αγανακτισμένους, αυτούς που πραγματικά η κρίση έχει καταστρέψει τη ζωή, τους νέο ανέργους ή υποαπασχολούμενους, τους μικρό-μαγαζάτορες, τους μεροκαματιαρήδες του ιδιωτικού τομέα, αυτοί δεν βρίσκονται στις τάξεις των αγανακτισμένων, παρότι αυτοί θα έπρεπε να είναι μπροστάρηδες και όχι οι διάφοροι Φωτόπουλοι. Το γιατί λείπουν, είναι κάτι στο οποίο δεν μπορώ να δώσω τεκμηριωμένη εξήγηση.

Ας έρθουμε όμως λιγάκι στα δικά μας, στα του τόπου μου.

Όπως κάθε γεγονός που λαμβάνει χώρα στο κέντρο έρχεται με καθυστέρηση στην επαρχία, συνήθως αλιεμένο αν όχι εντελώς διαστρεβλωμένο, έτσι και στην περίπτωση των «αγανακτισμένων» έγιναν προσπάθειες να συγκροτηθούν μέτωπα και στις μικρές επαρχιακές πόλεις με περιορισμένη επιτυχία στις περισσότερες περιπτώσεις.

Στις γειτονικές μου πόλεις την Βέροια και την Αλεξάνδρεια το εγχείρημα απέτυχε, δεν ήταν παρά ελάχιστοι αυτοί που πήραν μέρος στις ουκ ολίγες προσπάθειες που έχουν γίνει. Και επειδή λίγο πολύ γνωριζόμαστε, δεν ήταν και η καλύτερη «παστά» ανθρώπων , κάποιοι από αυτούς…

Έτσι λοιπόν αντί να πάρει κινηματικά χαρακτηριστικά το όλο εγχείρημα, κατάντησε να γίνει μια μάζωξη ελάχιστων, κυρίως γραφικών , συνεπικουρουμένη βεβαία από κάποιος επαγγελματίες του είδους, που δυστυχώς έχουμε και στα μέρη μας.

Το χειρότερο όμως κατά τη γνώμη μου είναι ότι αντί να διαλυθούν υπό το βάρος της αποτυχίας, αυτοί οι ελάχιστοι, είχαν το θράσος να παρελάσουν στη γιορτή της απελευθέρωσης της πόλης της Βέροιας κατορθώνοντας μια ιστορικής σημασίας τελετή να την μετατρέψουν σε θέαμα για τα αδηφάγα μέσα των Αθηνών με την συνδρομή των εδώ "λαϊκών" ανταποκριτών τους.

Θα ήταν λοιπόν ευχής έργον την επόμενη φορά που 15 «επαναστάτες» αποφασίσουν να ευτελίσουν κάποια αντίστοιχης σπουδαιότητας κοινωνική εκδήλωση, να έχουν την αντιμετώπιση που τους αξίζει.

Η παγερή αδιαφορία των χιλιάδων παρευρισκομένων στην εκδήλωση απέναντι στα καμώματα τους, είναι κάτι αισιόδοξο κατά τη γνώμη μου, αλλά δεν φτάνει…

Κουίζ: Μάντεψε ποιος το είπε.

Το παρακάτω απόσπασμα ανήκει σε στέλεχος του Πασοκ, οσο περίεργο και να ακούγεται. Ελπίζω μονο να μη μας κάνει πλακα αυτός που το γραφεί(αν και το φοβάμαι λιγακι, για να ειμαι ειλικρινής!)

Οποίος το βρει ποιος το έγραψε αυτό σημερα, κερδίζει ενα πλήρες σετ σχολικών βιβλίων απευθείας απο το εθνικό τυπογραφείο.

"... Ιδιαίτερα σήμερα, με αφορμή την πρωτοφανή κρίση που βιώνει η πατρίδα μας, και ανεξάρτητα από τις πασιφανείς άμεσες ευθύνες που αναλογούν στην πρόσφατη διακυβέρνηση της Ν. Δ., κανείς δεν δικαιούται να μην αναγνωρίσει και τις ευρύτερες ευθύνες των πολιτικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Απέναντι στη σύμφυση και αδιαφάνεια των ιδιοτελών συμφερόντων, το πολιτικό σύστημα, όταν δεν την καλλιέργησε, αντέδρασε με συμβιβασμούς ή οριακές βελτιώσεις που ήταν ανεπαρκείς. Πολλές φορές σταθήκαμε αδύναμοι να προχωρήσουμε σε ανατροπές και ρήξεις, καθώς επικράτησε ο συμβιβασμός με συντεχνιακές ομάδες έναντι του γενικού συμφέροντος. Συχνά κυριάρχησε η ενσωμάτωση μας στις κρατικές και πελατειακές δομές, δηλαδή σε συντηρητικά πρότυπα που μας στέρησαν τη μεταρρυθμιστική μας δυναμική. Οι αντιπροσωπευτικοί μας θεσμοί αποδυναμώθηκαν, επικράτησε η ανομία, η αδιαφάνεια, η γραφειοκρατία, η παραοικονομία, ο κρατισμός, καθώς δεν φροντίσαμε έγκαιρα να ενδυναμώσουμε τον έλεγχο και την συμμετοχή του πολίτη στη δημόσια ζωή της χώρας μας. Δεν προνοήσαμε, αναπαυθήκαμε με την αδράνεια και τις παλινδρομήσεις και δεν κτίσαμε μια ανταγωνιστική οικονομία, μια ισχυρή παραγωγική βάση, με αποτέλεσμα μια οικονομία σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από τον παρασιτισμό και την κατανάλωση. Το κράτος αντί να απελευθερώσει δυνάμεις, εγκλώβισε τη δημιουργία και την ανάπτυξη στη γραφειοκρατία. Χάσαμε τη δυναμική μας, ενώ έπρεπε να σεβαστούμε και να αξιοποιήσουμε σωστά το περιβάλλον μας, τους πόρους μας, και την ιστορική μας κληρονομιά. Επιτρέψαμε την επικράτηση πελατειακών και συντεχνιακών νοοτροπιών που υπέσκαψαν την πρόοδο της χώρας...."

Για οποιον έχει την απορία η απάντηση βρίσκεται εδω

Αστός με το ζόρι...

Είναι πολύ παράξενο αυτό το φθινόπωρο . Τίποτα δεν θυμίζει αλλά φθινόπωρα, ίσως μονό ο καιρός. Ζω τις πρώτες μέρες του Οκτώβριου σε ένα κυκεώνα αλλαγών τόσο σε προσωπικό όσο και σε γενικό επίπεδο. Αλλαγές , συνήθως δυσάρεστες, αλλά και ευχάριστες.

Μάλλον είμαι από αυτούς που θα έπρεπε να παραπονιούνται λιγότερο, αφού για μένα το γεγονός ότι γράφω αυτές τις γραμμές ενώ διπλά μου κοιμούνται τα δυο μου αγγελούδια, είναι κάτι που επισκιάζει όλα τα αλλά. Και ας μην είναι και τόσο λίγα.

Ο φετινός Οκτώβριος με βρίσκει να αφήνω το χωριό μου, για πρώτη φορά μετά από 38 χρόνια και να μετακομίζω στην κοντινή πόλη( να την πει ο θεός) της Αλεξανδρείας. Όσοι με διαβάζετε από παλιά ίσως θυμάστε το ότι δεν μου αρέσουν οι μικρές πόλεις. Θα ήθελα αν ποτέ έφευγα από το χωριό μου να πάω σε μια πραγματική πόλη, και τέτοια στην Ελλάδα είναι μονό μια, η Αθήνα. Μια σειρά από λόγους μας οδήγησε σε αυτή την επιλογή. Είναι βέβαία αλήθεια πως η Αλεξάνδρεια είναι το δεύτερο χωριό μου, αλλά δεν παύει να μην είναι το πρώτο!
Αυτό το φθινόπωρο λοιπόν θα κοιμηθώ σε πολυκατοικία! Πως να είναι άραγε να ακούς τα πατήματα των από πάνω, της φωνές των διπλά, το καζανάκι των κάτω, η τις μουσικές προτιμήσεις των παραδίπλα, απευθείας στο σαλόνι σου ? Θα δείξει, αν και φοβάμαι πως δεν θα έχει και τόσο πλάκα.

Η μεγαλύτερη αλλαγή αυτή της χρόνια βεβαία είναι που για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν υπάρχει τευτλοεξαγωγη τον Οκτώβριο, και αυτό είναι κάτι που δύσκολα ξεπερνιέται. Στην Ελλάδα των ελλειμμάτων, της ανεργίας, του χρέους, κάποιου ανώτεροι( σε αμοιβές) δημόσιοι λειτουργοί, αποφάσισαν την πλήρη διάλυση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, με τεράστιες επιπτώσεις στην οικονομία της υπαίθρου. Και όλα αυτά σε μια χρόνια που η διεθνής τιμή της Ζάχαρης σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Είναι να μην συγχύζεσαι;

Αυτό τον καιρό λοιπόν δεν ασχολούμαι σχεδόν καθόλου με την πολιτική. Δεν γράφω, δεν πολύ διαβάζω, δεν συζητώ. Και αυτό πρωτόγνωρο για μένα. Δεν ξέρω στ αλήθεια αν είναι η απογοήτευση για τα μετρά που παίρνονται και κυρίως για τα μετρά που ΔΕΝ παίρνονται, ή αν είναι ο θύμος μου που δεν βρίσκω παρά ελαχίστους συνομιλητές που να έχουμε έστω μια κοινή βάση συμφωνίας. Τα βασικά δηλαδή, ότι αυτή η χωρά χρειάζεται πολλές αλλαγές, και πρέπει να γίνουν άδω και τώρα. Μου δίνεται η εντύπωση ότι ζω σε άλλο κόσμο. Αφήστε που καμία φορά με πιάνει φόβος ότι μπορεί να τρελάθηκα !
Έχουν αλλάξει και αλλά πολλά εδώ τριγύρω , αλλά δεν θα τα γράψω. Έχω αλλάξει τόσο πολύ, που βαριέμαι πλέον τα πληκτρολόγια! (Μονό μερικά likes στο facebook και κανενα twitter !)
Αυτα για την ώρα φιλοι μου . Καλο φθινόπωρο και...θα τα λεμε!


Το τραγουδάκι αφιερωμένο σε όλους τους φίλους αλλά ιδιαίτερα σε εκείνη που περίμενε να δει καλύτερες ήμερες, αλλά δεν ήρθαν...

Υ.Γ. Το παραπανω κειμενο γράφτηκε μονοκοπανια, Δεν θα γυρισω ουτε να το διαβασω ξανα, ουτε να διορθωσω τα λαθη. Ο Βασος μου ξυπνησε και με φωναζει να παιξουμε!

Υ.Γ. Οκ. γυρισα και εβαλα τονους, συμφωνα με την προτροπη καλου φιλου!

Μας συγχωρείται για τη διακοπή!

Λογω τεχνικων προβληματων το μπολγκ αναστελει την λειτουργία του. Ραντεβού (Θεού, θέλοντος και Βασίλη και Αννας επιτρέποντος ) το φθινόπωρο! Καλό υπολοιπο καλοκαιριου .

Και εγώ ακούω λαϊκά...

Με ρωτάνε πολλοί φίλοι μου γιατί δεν γράφω πιο συχνά στο μπλογκ μου και γιατί δεν δημοσιεύω τοπικά νέα, αφού γνωρίζουν ότι και ενημέρωση έχω, αλλά και συχνά τροφοδοτώ τα μέσα με ειδήσεις, σαν ένα είδος εμμονής αφού κάποτε για ένα φεγγάρι δούλεψα ως δημοσιογράφος και μου άρεσε.(Ακόμη απλήρωτος είμαι!)

Επειδή βαριέμαι να απαντάω τα ιδία και τα ιδία, θα γράψω εδώ τους λόγους για τους όποιος δεν γράφω για τοπικά θέματα, ελπίζοντα να τα διαβάσουν όσοι ερωτάνε αν και για τους παλιούς μου επισκέπτες μπορεί να γίνω βαρετός αφού τα έχω ξαναγράψει εδώ -------

Πρώτος και βασικός λόγος : Το μπλογκ μου είναι εντελώς προσωπικό και προσπαθώ να το κρατήσω έτσι. Δεν φιλοδοξώ να γίνει ειδησεογραφικό.

2. Μόνο όταν έχω διάθεση γράφω. Τον τελευταίο καιρό δεν έχω και πολύ, για αυτό και γράφω σπάνια.

3.Μια από τις φιλοδοξίες μου είναι να στήσω το δικό μου ειδησεογραφικό μπλοκ με θέματα του τόπου μας ή να συνεργαστώ με ένα από τα υπάρχοντα, αλλά τώρα δεν μπορώ.

4. Είμαι βαθύτατα ενοχλημένος με το επίπεδο των ειδησεογραφικών μπλογκς τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο και εξοργισμένος με το ότι έχουν καταντήσει εντελώς κίτρινα και δεν θέλω σε καμία περίπτωση να ταυτιστώ μαζί τους. Υπάρχουν βεβαία και λαμπρές εξαιρέσεις, (τα είπαμε παλιότερα )

5 Και τελευταίο για τους γνωρίζοντες :

Και εγώ ακούω λαϊκά, αλλά λαϊκουρας δεν είμαι και ποτέ δεν πρόκειται να γίνω.

Αυτά τα ολίγα φίλοι μου. Σας αφήνω τώρα, κλαίει ο Βασιλάκης μου !

Ελπίζω να μη με ξαναρωτήσει κανείς…

Και για του λόγου το αληθές ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι του αξέχαστου Κώστα Κόλλια :

Απαντητική επιστολή βουλευτή στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Εκμεταλλευόμενος τις διασυνδέσεις μου με Έλληνες χακερς, πήρα στα χεριά μου την απάντηση που έστειλε κάποιος βουλευτής στον συνάδελφο του Κυριάκο Μητσοτάκη στην επιστολή που έστειλε σε όλους τους βουλευτές πριν από λίγες μέρες και σήμερα κανει ο ίδιος πράξη οσα έχει προτείνει.

Παρακάτω δημοσιεύω μερικά αποσπάσματα.

« Αγαπητέ συνάδερφε Κυριάκο,

Διάβασα με προσοχή την επιστολή που μας απέστειλες και θέλω να πω ότι συμφωνώ με όσα λες. αλλά εχω μερικες ενστάσεις και θα ήθελα την βοήθεια σου...."

"...Εκλέγομαι για πρώτη φορά βουλευτής στην επικράτεια μου μετα από δυο αποτυχημένες και πολύ δαπανηρές προσπαθειες. Δεν είχα την τυχη να ανήκω σε πλούσια οικογένεια ή να έχω πολλες οικονομίες, με αποτελεσμα να μην μου μείνουν σχεδον καθόλου χρήματα ως ότου ευτυχώς εξελεγην βουλευτής.

Στις προσέχεις εκλογές αγαπητέ συνάδελφε για να μπορέσω- αν θελήσω- να επανεκλέγω θα πρέπει να ανταγωνιστώ μεταξύ άλλων έναν πάμπλουτο γιο εργολάβου δημοσίων έργων, ένα γιο πρώην βουλευτή και υπουργού για πολλά χρόνια και έναν πρώην δήμαρχο καποδιστριακού μας δήμου.

Και οι τρεις προαναφερόμενοι έχουν τεράστιες περιούσιες, εγώ τώρα αρχίζω να στρώνω τα οικονομικά μου με την αποζημίωση, την συμμέτοχη σε επιτροπές και κάτι αλλά κολπάκια . Δε λέω πως είναι λίγα , έχω ήδη ξεχρεωθεί και θα αφήσω και καλά λεφτά στην άκρη για τις επόμενες εκλογές. Ομως τα πράγματα δεν ειναι τοσο ρόδινα , για αυτό και σου απαντάω για να καταλάβεις και εσύ που ίσως δεν εχεις τέτοιου ειδους δυσκολίες...."

"...Θα κάνω παρακάτω έναν πρόχειρο προϋπολογισμό των εξόδων που θα χρειαστώ το αμέσως πρόσεχες διάστημα ως τις επόμενες εκλογές

30 χιλ. ευρώ περίπου το χρόνο τα έξοδα ενοικίων των γραφείων μου- έχω φθηνά ενοίκια εγώ , οι άλλοι έχουν πιο κεντρικά.

30 χιλ περίπου τα χαρτζιλίκια κάποιον που έχω στο γραφείο τάχα ότι δουλεύουν γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς τους το εχω υποσχεθεί αν δεν τους πάρω θα τους χάσω.

Γύρω στα 50 χιλιάρικα θα μου ζητήσουν οι εκδότες για να παίξει λίγο το όνομα μου στα μέσα τους και να μη με θάψουν εντελώς, Δεν λέω για κανονική προβολή την έχουν καπαρώσει οι άλλοι που σου έλεγα, πληρώνουν πολλα.

10 χιλ περίπου θέλω να αγοράσω μερικά ψηφοδέλτια σε γειτονιές όπου περνά τα τα πενηντάρικα τις ξέρουμε όλοι. Μερικά όχι όλα, και εκεί υστερώ.

Γύρω στα πενήντα χιλιάρικα πρέπει να δώσω σε συλλόγους, πανηγύρια εκδηλώσεις κλπ. Στην περιφέρεια μου οι σύλλογοι είναι καμία 500 άρια και όλοι έρχονται για λεφτά. Οι άλλοι δίνουν, πρεπει και εγω οπως καταλαβαίνεις να βοηθώ, αν δεν δώσω γίνομαι κακός..

Είναι βεβαίως και πολλά αλλά έξοδα ( σ.σ. τα αναλύει στην επιστολή του ο βουλευτής )

Όπως λοιπόν προκύπτει από τα ως άνω, για να έχω ελπίδα να επανεκλέγω θα χρειαστεί να ξοδέψω σχεδόν όλα όσα θα πάρω σαν βουλευτής. Και φυσικά δεν έχω κανένα περιθώριο για τις περικοπές που σωστά προτείνεις.

Για αυτό λοιπόν δεν θα παραιτηθώ των προνομιών μου γιατί πραγματικά τα χρειάζομαι, στην Ελλαδα ζούμε Κυριακο μου.

Εκτός πάλι, αν έχεις να μου προτείνεις κάποιον άλλο τρόπο για να επανεκλέγω.

Με τιμή ...,

Διαβάζοντας την παραπάνω επιστολή, ομολογώ πως δυσκολεύτηκα πολύ να καταλάβω ποιος έχει περισσότερο δίκιο από τους δυο βουλευτές….

Όπου φυσάει ο άνεμος. (απο την ανάποδη)

Έχω βαρεθεί να γίνομαι αποδέκτης αρνητικών σχολίων από συνομιλητές μου κάθε φορά που αναφέρω το ότι έχω κατά καιρούς ψηφίσει διαφορετικά κόμματα. Με ενοχλεί πολύ είναι αλήθεια αυτός ο ιδιότυπος κομματικός φανατισμός που επικρατεί στη χωρά μας, όταν δε ο φανατισμός αυτός είναι και ιδεολογικός με εξοργίζει.

Το έχω πει πολλές φορές, ότι ψηφίζω πάντα το κόμμα που είναι πιο κοντά στις απόψεις μου, οι δε απόψεις μου δεν είναι κατά ανάγκη ταυτόσημες διαχρονικά, αφού μεταλλάσσονται μέσα από συζητήσεις, ενημέρωση αλλά και πολύ μελέτη, άλλα σίγουρα υπαρχει ένα πλαισιο αρχών απο το οποίο προσπαθώ να μην παρεκκλίνω.

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκε η απάντηση ενός συνομιλητή μου σε πολιτική συζήτηση-καφενείου είναι η αλήθεια- ότι " εσύ πας όπως φύσει ο αέρας" όταν είπα ότι έχω ψηφίσει αρκετά κόμματα ως τώρα, πράγμα είτε το πιστεύει κάνεις είτε όχι, αδιανόητο ακόμη για μια σημαντική μερίδα συμπολιτών μου.

Μονό που στην περίπτωση μου συμβαίνει το έξις παράδοξο, συνήθως ψηφίζω κόμματα τη στιγμή που άνεμος της πολίτικης συγκύριας δεν τα βοηθά αλλά αντίθετα πνέει κόντρα!

Η πολιτικές μου απόψεις αν μπορούσαν να συμπεριλήφθην -πράγμα αδύνατο βεβαία- σε μια μονό λέξη αυτή θα ήταν , "Φιλελευθερισμός". Είχα σκοπό να προσπαθήσω να περιγράψω κάποιες βασικές αρχές του φιλελευθερισμού, αλλά ήμουν τυχερός να πέσω σε αυτό το κείμενο που αναδημοσιεύει ο Νίκος Δήμου στη lifo το όποιο περιγράφει σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις μου. Μια πολύ καλή παρουσίαση μπορεί κάποιος να βρει και στο site του ευρωπαϊκού κόμματος του Φιλελευθέρων δημοκρατών.

Παίζοντας με τη μνήμη μου, θα προσπαθήσω να κάνω μια ανάδρομή στο τι έχω ψηφίσει σε κάθε εκλογή από τότε που απέκτησε το δικαίωμα του εκλέγειν. Θα έχει πλάκα !

1993 εθνικες . Νέα Δημοκρατία του Μητσοτακη( βουλευτή Γιωργο Παπασταμκο). Σχόλιο :

Συνεπαρμενος απο τις Νεες ιδεες της εποχης που βεβαια ποτέ δεν έγιναν κτήμα στο κόμμα της δεξιάς.)

1994 Ευρωεκλογές Πασοκ. Σχόλιο: Ο συντηρητικός

λόγος που Εβερτ μου προκαλούσε πάντα αποστροφή.

1996 Εθνικές. Πασοκ( Μ. Χρυσοχοιδη) Εποχή Σημτη...

1999 Ευροεκλογες Φιλελεύθεροι. Σχόλιο: Ταύροι του Στέφανου Μανου

2000 Εθνικές Πασοκ (Χρυσοχοιδη) Σχόλιο. Στο παραπεντε δεν ψηφισα συνασπισμό τότε!

2004 Εθνικές και ευρωεκλογές Πασοκ (Γρ. Μαρκοβιτη) Σχολιο: Οι πρώτες μέρες του Γιωργου παπανδρεου στην αρχηγεία του κόμματος ηταν οτι πιο ελπιδοφόρο μπορούσε να συμβεί εκεινη την εποχη.

2007 Εθνικές Πασοκ( Τ Σιδηρ

οπουλο, Α Τόλκα). Σχολιο : Στο φόρτε της πασοκικης μου σταδιοδρομίας, γραμματέας Δημοτικης οργάνωσης!

2009 Ευρωεκλογές Φιλελευθερη συμμαχια ! σχόλιο Εν ενεργεία γραμματεας δημοτικης οργανωσης του ΠΑΣΟΚ!

2009 Εθνικές Πασοκ (Αγγελος Τολκας. Αντωνια Χαριση) Σχόλιο : Σοσιαλισμός η βαρβαρότητα!

200? Εθνικες , Δημοκρατικη συμμαχια. Σχόλιο: Εκτος απροόπτου!

(Για τις νομαρχιακές ή δημοτικές θα γράψω μια άλλη φορά. )

Μια σοσιαλιστική ιστορία.

Κυριακή χθες και μαζί με την Καθημερικη που διαβαζω πάντα πηρα και τον Ελευθερο τύπο λογω κάποιων CD's που διέθετε. Αφου λοιπον πηρα τα CD's είπα να τον ξεφυλλίσω πριν τον πετάξω, αναλογιζόμενος κυριως τα τεσσερα ευρουλακια που εδωσα. Φτάνοντας στη σελίδα 16 όπου ειχε συνέντευξη του Χρυσοχοιδη μου ήρθε στο μυαλο η παρακατω ιστορία που συνέβη στο μακρινό 1996 και σκέφτηκα να σας την διηγηθώ όπως την θυμάμαι.

Ήταν η εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε παραιτηθεί, ο Σημίτης ήταν ήδη πρωθυπουργός και έμενε να εκλεγεί και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ από το συνέδριο. Το τι έγινε εκείνη την εποχή είναι λίγο πολύ γνωστά, οι εκβιασμοί Σημίτη, οι μούντζες και όλα τα όμορφα που ξέρουμε....

Ο Σημίτης είχε με μικρή διαφορά επικρατήσει στην κοινοβουλευτική ομάδα και έγινε πρωθυπουργός αλλά η παράταξη του θρυλικού Άκη οι λεγόμενοι και προεδρικοί, ετοιμαζόταν για τη μεγάλη ρεβάνς. Οι στρατοί ήταν καλά οργανωμένοι σε όλη τη χωρά έτοιμοι για την τελική μάχη.

Στο νομό Ημαθίας εκπρόσωποι της σκληροπυρηνικής ομάδας των προεδρικών ήταν οι δυο βουλευτές του νομού ο «Παππούς» Μόσχος Γικονογλου και ο νεαρός τότε βουλευτής Μιχάλης Χρισοχοιδης. Καμία αμφιβολία δεν υπήρχε λοιπόν ότι ο Άκης θα κέρδιζε άνετα την Ημαθία.

Εκείνο το διάστημα είχα πειστεί ότι ο Σημίτης ήταν καταλληλότερος για την αρχηγία του κόμματος, αφού έδινε την εικόνα του εκσυγχρονιστή, του σοβαρού καθηγητή και όλα αυτά που τότε μας γοήτευαν. Σαν μέλος του κόμματος λοιπόν που ήδη ήμουν, πήγα και εγώ να ψηφίσω στην κάλπη που στηθικέ και στο χωριό μου για την εκλογή αντιπροσώπων. Φρόντισα να ψηφίσω τότε αυτούς που θα ψήφιζαν Σημίτη και όχι Άκη ή Αρσένη, με αποτέλεσμα να θυμώσουν κάποιοι φίλοι μου που ήταν με τον Άκη και δεν τους ψήφισα.

Σύμφωνα με τα αποτέλεσμα τα των εκλογών των αντιπροσώπων ο νομός Ημαθίας θα ήταν ένα ισχυρό προπύργιο του Άκη αφού ο μηχανισμός δούλεψε στην εντέλεια και στρατοί των διορισμένων ή των επιθυμούντων διορισμό είχαν ισχυρές δεσμεύσεις.Μπήκαν λοιπόν στο τρένο οι αντιπρόσωποι και έτοιμοι να πάνε να υπερασπιστούν τα ιερά και όσια του σοσιαλισμού, στο συνέδριο του σταδίου Ειρήνης και φιλίας,

Το συνέδριο όμως παρά τη διαμορφούμενη κατάσταση και προς ανακούφιση μου τότε το κέρδισε ο Σημίτης, ενώ οι Ημαθιωτες αντιπρόσωποι ψηφίσαν τελικά ... Σημίτη!

Τι είχε συμβεί και άλλαξαν, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Κάποιοι λένε ότι ένα τηλεφώνημα κατά τη διάρκεια του ταξιδίου μέσα στο τρένο, σε ένα από τα ελάχιστα κινητά που υπήρχαν τότε, άλλαξε την κατάσταση. Οι αντιπρόσωποι μπήκαν στο τρένο προεδρικοί και βγήκαν… εκσυγχρονιστές προς μεγάλη μας χαρά ημών των Σημιτικών.

Όταν γύρισαν στο χωριό , συνάντησα αρκετούς από αυτούς ρωτώντας τους τι έγινε και είδαν το φως το αληθινό. Κάνεις δεν μου απάντησε,. Έψαχνα μάταια να βρω ένα σημάδι ντροπής ή ενοχής στα πρόσωπα τους , ένα κοκκινάδι, κάτι, αλλά δεν διέκρινα τίποτα....

Σε δυο χρόνια ήταν ήδη όλοι τους οπαδοί του Σημίτη, της δυνατής Ελλάδος, όσες δε φόρες προσπάθησα να φέρω τη συζήτηση σε εκείνες τις μέρες δεν μου έδινε κάνεις σημασία.

Ήταν όλοι απασχολημένοι με το χρηματιστήριο….