Tuesday, November 1, 2016

Ο κόσμος της Σοφίας. Το μεγάλο λάθος του Παναγιώτη Γκυρίνη

* Γράφει ο Νίκος Λιολιόπουλος


Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς το μέγεθος της κατρακύλας του Παναγιώτη Γκυρινη. Πριν καν φτάσει στα μισά της θητείας του φαίνεται να έχει ανοίξει πολύ περισσότερα μέτωπα από όσα μπορεί να κλείσει. Η κοινωνία της Αλεξανδρείας βράζει, οι αντιδράσεις πληθαίνουν κάτι που ολοένα και περισσότεροι αντιλαμβάνονται όσο θετικοί και αν ήταν απέναντι του.

 Η δημοτική του ομάδα έπαψε από καιρού να είναι ενιαία και αρραγής, ίσως δεν ήταν ποτέ, και τα στόματα καθημερινά ανοίγουν Με τις ψυχραιμότερες αναλύσεις αρκούν τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού στον δήμαρχο για  να μετρήσει τους συνεργάτες του στο δημοτικό συμβούλιο που δεν τον αμφισβητούν.




Η αδυναμία του δήμαρχου ήταν λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας όταν τον ψηφίζαμε, δεν είχαμε αυταπάτες. Ο Παναγιώτης Γκυρινης δεν είχε κάποια ιδιαίτερη εμπειρία στην διοίκηση, ενώ το βιογραφικό του ήταν τόσο ανύπαρκτο που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Λίγα χρόνια αντιδήμαρχος σε κάποιον πρώην μικρό δήμο και μια διοίκηση ενός πολύ μικρού-στα όρια της παρέας-αγροτικού συνεταιρισμού, τίποτε άλλο, ενώ οι γραμματικές του γνώσεις μάλλον είναι ανύπαρκτες. Παρόλα αυτά όμως κατάφερε να πείσει πρώτα από όλα τους βασικούς πυλώνες της υποψηφιότητας του(Αλεξόπουλο Χαλκίδιδες, παρέα της Χαλκηδόνας) και μετά τον κόσμο. Τα ασύγκριτα πλεονεκτήματα του στον τομέα της επικοινωνίας , το μειλίχιο του χαρακτήρα του που τον κάνει αμέσως συμπαθή και η μεγάλη οικονομική του επιφάνεια σε συνδυασμό με την απίστευτη ένδυα του τόπου σε προσωπικό πολιτικό καθώς και την ανυπαρξία αντίπαλων, του έδωσαν μια μεγάλη νίκη στης, και όλα έδειχναν πως εύκολα εξασφάλιζε την πολίτικη του επιβίωση για πέραν της μιας πενταετίας, κάτι που πλέον φαντάζει όνειρο θερινής νύχτας παρέας θαμώνων στον πεζόδρομο της πόλης.

 Δεν είναι σκοπός του άρθρου να απορυθμίσει και να  αναλύσει εκτεταμένα τους λόγους της κατάρρευσης αυτής, θα σταθούμε όμως σε αυτό που κατά τη γνώμη μου είναι η κομβικό σημείο στην αρνητική εξέλιξη της θητείας του, την πρόσληψη της Σοφίας Κωταίδου ως συνεργάτη κατά πρώτο λόγο και την προαγωγή του Νίκου Γιαννάκη κατά δεύτερο.

Τη στιγμή αυτή που γράφεται αυτό το άρθρο δίνεται η εικόνα που οι δυο αυτοί συνεργάτες του κάνουν απόλυτο κουμάντο στον δήμο. Η παρουσία του Νίκου Γιαννάκη στο πλευρό του στον απολογισμό αλλά και η επίθεση της ειδικής συνεργάτου σε μερίδα του τύπου και σε δημοτικούς συμβούλους υπό την πλήρη κάλυψη του δήμαρχου είναι ενδεικτικά αλλά όχι τα μονά στοιχειά. Οι παροικούντες του δημαρχιακού μεγάρου γνωρίζουν.

 Πως έφτασε όμως σε αυτή την αυτοκαταστροφική επιλογή ο δήμαρχος;

Όλα ξεκίνησαν από το μεγάλο του λάθος να αφήσει να περάσει ανεκμετάλλευτο το καλοκαίρι του 2014 πριν αναλάβει επίσημα το δήμο, δεν διάλεξε έγκαιρα τους συνεργάτες του που θα δούλευαν ώστε όταν θα αναλάμβανε να έβρισκε μια οργάνωση στη οποία θα μπορούσε να στηριχτεί. Στην συνέχεια τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους.
Πριν καλά καλά αναλάβει είχε απομακρύνει από γύρω του ανθρώπους που γνώριζαν από διοίκηση. Οι έμπειροι Αλεξόπουλος, Χαλκίδης Μαυρακάκης Τασιόπουλος, απ έξαρχης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο απομακρύνθηκαν, ενώ νεοτέρα στελέχη που γνωρίζουν από λειτουργία ήταν διακριτικά απόντες (Ναλμπμάντης Μπρουσκελης) υιοθετώντας μια δική τους πολιτική ατζέντα. Η ερημιά αυτή σε συνδυασμό με την φοβικότητα του δήμαρχου, η αδυναμία του να ξανοιχθεί, να αποταθεί σε συνεργάτες του καθώς και ο φόβος του να προσλάβει γενικό γραμματέα στον Δήμο, τον οδήγησαν σε ένα πλήρες αδιέξοδο. Ο νέος δήμαρχος είχε ήδη μείνει μόνος, τρομαγμένος και φοβούμενος τους πάντες, συνεργάτες, τύπο, φίλους. Ο δήμος από νωρίς έδειχνε σημάδια διάλυσης.

 Και  τότε ο δήμαρχος έκανε το λάθος που δεν έπρεπε να κάνει. Αποτάθηκε  στους μοναδικούς στην ουσία που έβρισκε δίπλα του, που ήξεραν από διοίκηση δήμου και είχαν την ανάλογη εμπειρία,

 Η Σοφία Κωταίδου χρόνια ειδική συνεργάτης δημάρχων και ο Νίκος Γιαννάκης που για τους γνωρίζοντες στη Μελική ήταν όλος ο τότε δήμος Μελίκης. Ένας δήμος έμβλημα τσαπατσουλιάς, κακής διαχείρισης, αδιαφάνειας που απασχολεί σήμερα πολύπλευρα τις ελεγκτικές αρχές, ονομαζόμενος και ως ο μεγάλος ασθενής. Η κίνηση αυτή του δήμαρχου φαινομενικά ήταν έξυπνη, αγνόησε όμως έναν βασικό στοιχείο, ότι και οι δυο αυτοί συνεργάτες τού ήταν  ήδη ταυτισμένοι με το παλιό, αυτό που έπρεπε να αλλάξει αυτό που στην ουσία οι πολίτες επέλεξαν την παράταξη του να το αλλάξει. Ξαφνικά στα μάτια πολλών φάνηκε σαν να βγαίνουν από τις ντουλάπες σκελετοί του πρόσφατου παρελθόντος, πρώην δήμαρχοι χωρίς καν ισολογισμούς, πρώην δημοτικοί εργολάβοι, πρώην καταστάσεις και συμπεριφορές που πλήγωσαν βαθειά όλους όσους αποφάσισαν να συνταχτούν το 2014 με την Ωρα Ευθύνης


Τώρα έμεινε σχεδόν μονός με αυτούς τους δυο, ενώ όπως όλα δείχνουν ο πανικός του θα τον οδηγήσει να κάνει νέα λάθη όπως η πρόσληψη γραμματέα από το ίδιο καλάθι και έκδοση εφημερίδας επιλογή που θα εξοργίσει πολύ κόσμο που τον στήριξε και ενδεχομένως τον στηρίζει ακόμα.

Μπορεί άραγε ο δήμαρχος να βγει από το τέλμα αυτό στο όποιο με προσωπική του ευθηνή έχει περιέλθει πριν η κατάσταση γίνει ακόμη χειρότερη;

Ο χρόνος που απομένει στην διοίκηση του δήμου δεν είναι λίγος για τον Παναγιώτη Γκυρίνη να ανατρέψει την κατάσταση. Αν αναλογιστεί τα λάθη του, αν πάψει να φοβάται ακόμη και τον ίσκιο του και αποφασίσει να εμπιστευτεί άξιους ανθρώπους περά από τον κλειστό κύκλο του, ανθρώπους που μοιάζει να τους αγνοεί ως σήμερα, αν μπορέσει να ανοιχτεί στο νέο δημιουργικό κομμάτι της πόλης, θα μπορέσει να κάνει μια νέα αρχή.

Ο κόσμος του Ρουμλουκιού  δεν το έχει ακόμη απορρίψει τελείως. Μπορεί και πρέπει να προσπαθήσει να τον ξανακερδίσει.

* Δημοσιεύτηκε στο roumlouki.gr και στην εφημ. Ο Πολίτης.




Tuesday, October 18, 2016

Τευτλοεξαγωγή 2016!




Ο φίλοι Βασιλης και Περικλης Τσούγκας τους οποίους βοήθησα στην μεταφορά του τεύτλων φέτος, μου έστειλαν τις φωτογραφίες αυτές και το βιντεακι και τους ευχαριστώ πολύ.

 Οφείλω να παραδεχτώ πως όσες θεραπείες και να έκανα ενάντια στην αρρώστια που με παιδεύει πολλά χρόνια και λέγεται ΠΑΝΤΖΑΡΟΜΑΝΙΑ, δεν μπόρεσα πλήρως να γιατρευτώ!

 Αλλα για να είμαστε ειλικρινείς πότε δεν θέλησα στα αλήθεια να γιατρευτώ!










(Η ανάρτηση  είναι αφιερωμένη στον γιο μου Βασιλη.)

Η Αλεξάνδρεια του μίσους, αλλά και η υποκριτική στάση των «αλληλέγγυων» εθελοντών

Monday, October 17, 2016

Συμφωνία αλήθειας παντού - Γράφει ο Νίκος Λιολιόπουλος

Σε αυτή τη χώρα ζούμε σε μια αέναη προεκλογική περίοδο! Αποτελεί παράδοση δεκαετιών για το πολιτικό μας σύστημα η πολιτική ατζέντα της χρονιάς να καθορίζεται από την παρουσία των αρχηγών των κομμάτων στην διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου το κύριο χαρακτηριστικό του λόγου τους είναι η πλειοδοσία υποσχέσεων, δηλαδή ψεμάτων.
Με αποκορύφωμα το εμβληματικό ¨Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης¨ του Αλέξη Τσίπρα η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. Λεφτά ανακαλύπτονται, παλιές υποσχέσεις επανέρχονται, ακόμη και νέος πλούτος «εφευρίσκεται», για να εξαπατηθεί ο λαός και οι πολιτικοί μας ταγοί να αποκτήσουν το κάλπικο φιλολαϊκό προφίλ που τόσο επιθυμούν. Η πολιτική ρητορική στην χώρα μας είναι τόσο εθισμένη στο ψέμα που μοιάζει οι πολίτες να θέλουμε διακαώς να το ακούσουμε! Tell me lies έλεγε ένα παλιό τραγούδι της δεκαετίας του 80΄ σαν να αφορούσε αποκλειστικά και μονό την ελληνική πολιτική πραγματικότητα εκείνη την εποχή του ¨εδώ και τώρα¨ και του ¨δώστα όλα¨.
Αυτές τις μέρες ζούμε με σχεδόν τραγικό τρόπο την κατάρρευση του μεγαλυτέρου ψέματος της σύγχρονης ιστορίας της πατρίδος μας, του λεγόμενου αντιμνημόνιου. Εκμεταλλευόμενη τον τρόμο, την έλλειψη ευθυκρισίας και εν τέλη τον πανικό των πολιτών όταν ξαφνικά η στηριγμένη στα δανεικά και στην σπάταλη-δηλαδή στο ψέμα-οικονομία κατέρρευσε, αναδέχθηκε στην εξουσία μια πλειάδα πολιτικών που έταξε το απόλυτο ψέμα το ¨σχισμό των μνημονίων¨, στην ουσία την άρνηση της πραγματικότητας. Η ανέλιξη των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην εξουσία μοιάζει να είναι η Νέμεσις μας για όλο αυτό το ψέμα που καταναλώσαμε πολλά χρόνια τώρα και η τιμωρία πιο σκληρή από όσο ο καθένας φανταζόταν.
Στη φετινή ΔΕΘ κάτι άλλαξε. Ο πρόσφατα εκλεγμένος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης ήρθε να σπάσει αυτή την ιδιόμορφη παράδοση. Για πρώτη φορά από το βήμα της έκθεσης πολίτικος ηγέτης επέλεξε να μιλήσει με αλήθειες, αποφεύγοντας να τάξει πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν, παρουσιάζοντας ένα πολύ συγκεκριμένα κοστολογημένο πρόγραμμα ενταγμένο σε μια πρωτότυπη επικοινωνιακή καμπάνια με τίτλο ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ. Η επιλογή του μάλιστα αυτή φαίνεται να αποδίδει καρπούς αφού η κοινωνία το αγκαλιάζει και αυτό φαίνεται σε όλες τις μετρήσεις.
Και ο δικός μας τόπος δεν πήγε παραπίσω στο ψέμα. Όποιος ρίξει για παράδειγμα μια μάτια στο τι έταζε ο νυν δήμαρχος για να εκλεγεί( και να μην κάνει σχεδόν τίποτα τελικά) θα γελάσει πικρά. Ψέματα και υπερβολές, ευφάνταστες διακηρύξεις, ωραία λόγια και υποσχέσεις που ακόμη και αν ξέραμε πως ήταν ψέμα θέλαμε να τις ακούσουμε!
Το παράδειγμα του Κυριάκου Μητσοτάκη που όπως όλα δείχνουν θα είναι πρωθυπουργός όταν θα διεξαχθούν οι επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές βασισμένος σε αυτό ακριβώς το πρόγραμμα, πρέπει να βρει μιμητές και στον τόπο μας αν θέλουμε επιτέλους να ξεφύγουμε από την κακοδαιμονία μας. Αυτό το πρόγραμμα για να βρει εφαρμογή και να δημιουργήσει ελπίδα και προοπτική πρέπει να αγκαλιαστεί από όλους όσους αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή η κατάσταση δεν πάει άλλο και πρώτα από όλα στις τοπικές μας κοινωνίες, το παράδειγμα του Κυριάκου να βρει μιμητές και γιατί όχι σε όλες τις παρατάξεις.
Θα τολμήσει άραγε κάνεις να διεκδικήσει την εκλογή του στηριζόμενος στην αλήθεια ή θα ζήσουμε μια από τα ιδία; Η ιστορία θα δείξει και το 19΄ δεν είναι τόσο μακριά.

Monday, September 5, 2016

Πότε πήραμε την κάτω βόλτα;



Ο νομπελίστας Περουβιανός συγγραφέας Μάριο Βάργκας Γιόσα στο σπουδαίο μυθιστόρημα του ¨Συζήτηση στον καθεδρικό¨ ή αλλιώς ¨Πότε πήραμε την κάτω βόλτα¨ διατυπώνει με γλαφυρό τρόπο το ερώτημα ¿En qué momento se había jodido el Perú? το όποιο οι έλληνες μεταφραστές το μετέτρεψαν σε ¨πότε πήραμε την κάτω βόλτα¨ όχι άδικα, αφού ο ισπανικός πρωτότυπος τίτλος περιέχει το πολύ κοινό σε όλες τις γλώσσες υβριστικό ρήμα!  

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του ο μετέπειτα υποψήφιος πρόεδρος για την προεδρία της χώρας του, Μάριο Βάρκας Γιόσα (ή Λιόσα), κάνει μια ανάδρομη στην ταραγμένη ιστορία του Περού που αντίστοιχή της βρίσκουμε και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου -και στη δική μας. Μέσα από την ολιγόωρη συζήτηση του με τον πρωταγωνιστή της ιστορίας Σαντιάγο Σαβέγια ο συγγραφέας συνεχώς αναρωτιέται πότε άρχισαν όλα να πηγαίνουν στραβά, και έτσι οι αναγνώστες γινόμαστε μάρτυρες μιας παρακμής σε ολόκληρο το φάσμα της ζωής της χώρας, όπου τα πάντα, από τις απλές ανθρώπινες σχέσεις μέχρι τις ιδεολογίες, την κοινωνία και την πολιτική, βυθίζονται στην ευτέλεια.

Το κλασικό μυθιστόρημα αυτό ήρθε στη σκέψη μου τις τελευταίες μέρες διαβάζοντας την τοπική ειδησιογραφία αλλά και ζώντας από πρώτο χέρι τα τερτίπια των τοπικών μας παραγόντων.

Η υπόθεση λίγο πολύ γνωστή, αδύναμοι και μοιραίοι οι άνθρωποι που έλαχε να διαχειριστούν τις τύχες του τόπου μας, μη μπορώντας να αντέξουν την κριτική για λάθη και παραλήψεις τους, επιστράτευσαν ότι πιο σκοτεινό και χυδαίο διαθέτει αυτός ο τόπος όχι για να αντικρούσουν επιχειρήματα αλλά για να βρίσουν και να λοιδορήσουν αυτούς που τόλμησαν να κάνουν κριτική. Τι και αν τα στοιχεία ήταν αδιάσειστα, αντί να ντραπούν και να ζητήσουν συγγνώμη για παραπτώματα τους που άπτονται της δημοσίας εικόνας και ηθικής, αυτοί επιτέθηκαν με βρισιές όχι μονό σε πρόσωπα αλλά και σε κατηγορίες πολιτών. ( Λινκ ρουμλουκι)

Θεωρώ ότι η κατάσταση που ζούμε στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια δεν έχει να κάνει παρά με το αποτέλεσμα  της πλήρους απαξίωσης της πολίτικης που και αυτή με τη σειρά της είναι απόρροια της κρίσης που ζούμε στη χωρά μας σε οικονομικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο. Στοιχειά αυτής της παρακμής υπάρχουν βεβαία σε πολλές χώρες από την Αμερική (Τραμπ )και την Αγγλία (δημοψήφισμα, Φαρατζ) ως την  Ιταλία (γκριλο) Ισπανία (ποδεμος ) και πολλά άλλα ακόμη παραδείγματα.

Στη χωρά μας όμως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Όπως ήταν αναμενόμενο η κρίση διέλυσε και τα ελάχιστα στοιχεία πολιτικής ωριμότητας που διέθετε η ελληνική κοινωνία,  που παρότι αδύναμα μπόρεσαν ωστόσο για πολλά χρόνια να διατηρήσουν τη χωρά σε μια σχετική τροχιά ευημερίας, μέλλος του πύρινα της Ευρώπης.
  
Σήμερα όμως αυτά όλα κατέρρευσαν. Η οργή (δίκαιη ή άδικη) για την οικονομική κατάσταση έκανε τον Έλληνα να στραφεί κατά πάντων των ασχολούμενων με τα κοινά, εναντία στην πολιτική γενικότερα, ενώ οι όχι λίγες φωνές που αντισταθήκαν σε αυτό τον καταστροφικό ισοπεδωτισμό  αγνοηθήκαν επιδεικτικά από την πελιοψηφεια των συμπατριωτών μας.  Στη θέση των ομολογουμένως κακών πολίτικων μας εκλέξαμε πολύ χειρότερους, χαμηλού επιπέδου, απροκάλυπτα ψεύτες και απατεώνες, σε πολλές περιπτώσεις. Τα αποτελέσματα αυτής της αντίδρασης μας τα ζούμε καθημερινά με την κατάρρευση της χώρας την τελευταία διετία.

 Σε τοπικό επίπεδο ενδεικτικό αν και όχι απόλυτα αντιπροσωπευτικό δείγμα του φαινόμενου που περιγράφουμε αποτελεί η σύνθεση του δημοτικού συμβούλιου και η εικόνα του, συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης περιλαμβανομένων.

Πρώτη φορά παράχθηκε τόσο λίγο έργο, αντιμετωπίστηκαν επιτυχώς ελάχιστα μονό από τα πολλά προβλήματα, ενώ ο λαϊκισμός, η ευκολία του φαρισαϊσμού και οι ύβρεις περισσεύουν.  Το φαινόμενο ανθρώπων που δεν έχει ακουστεί η φωνή τους ούτε μια φορά σε συνεδρίαση του οργάνου ή  που πήραν τον λόγο μονό για να βρίσουν είναι συχνό, όχι μονό στην πλειοψηφία που λίγο πολύ ήταν αναμενόμενο, αλλά και στην μειοψηφία που πλην ελάχιστων εξαιρέσεων δεν παρίστανται καν στα έδρανα.

Κάπως έτσι λοιπόν φτάσαμε στο απόλυτο πάτο που είδαμε να ξετυλίγεται σε όλο του το θλιβερό μεγαλείο  στα τοπικά μέσα δικτύωσης, με τις ύβρεις και τις χυδαιότητες.


Ευλόγα θα αναρωτηθεί κανείς πως θα βγούμε από αυτό το φαινόμενο αφού δεν είναι μόνο τοπικό. Η απάντηση είναι απλή και στηρίζεται στη θεωρία του «πιο χαμηλά δεν γίνεται». Νομίζω ότι μετά τις τελευταίες επιλογές σε εθνικό επίπεδο,  η πολιτική και η κοινωνία έχει πιάσει πάτο και δεν  γίνεται να πάμε χαμηλότερα . Κινήματα νέων ανθρώπων έχουν αρχίσει δειλά να δημιουργούνται, φωνές να ακούγονται, ενώ η δημιουργική αυτή τη φορά αγανάκτηση ωθεί στην αναζήτηση λύσεων, Δεν γίνεται-δεν αντέχουμε να συνεχιστεί άλλο αυτός ο παραλογισμός.

Η νέα μέρα που αναπόφευκτα ξημερώνει για την χώρα δεν μας αφήνει περιθώρια για νέα λάθη. Όπως και στην χώρα έτσι και στον τόπο μας δυνάμεις αλλαγής υπάρχουν πολλές αν και δεν είναι ευδιάκριτες ακόμη. (εδώ λινκ στο κειμενο του φιλιππα)


 Είμαστε υποχρεωμένοι για το μέλλον της κοινωνίας- για τις ζωές μας τις ίδιες, να τις ψάξουμε ,να τις βρούμε και να ενταχτούμε οσο μπορουμε σε αυτές. Μονό έτσι θα ξεκολλήσει αυτός ο τόπος από τον βάλτο.

Friday, July 8, 2016

Χωρίς υστερόγραφα...

Τις τελευταίες μέρες παρατηρείται στον τοπικό τύπο μια έντονη αντιπαράθεση γύρω από τα τεκταινόμενα στα δημοτικά συμβούλια και επιτροπές, με βασικό χαρακτηριστικό προσωπικές αντιπαραθέσεις, επιθετικά δημοσιεύματα και άρθρα, καθώς επίσης και ανταλλαγή επιστολών κάποιων από τους πρωταγωνιστές με προσωπικές αιχμές και επιθέσεις. Αποτέλεσμα της καλλιέργειας αυτού του κλίματος είναι η δημιουργία ενός πολύ ηλεκτρισμένου πεδίου ακόμη και σε επίπεδο προσωπικών σχέσεων και κοινωνικής ζωής, με αποκορύφωμα την αήθη φραστική προσωπική επίθεση που δήχθηκε στον δρόμο ο δημοσιογράφος Ν. Σουρλοπουλος της ηλεκτρονικής εφημερίδας roumlouki.gr από δημοτικό σύμβουλο της πλειοψηφίας, συμφωνά με καταγγελία του.(εδω)
Στις αντιπαραθέσεις αυτές που απασχολούν τον τύπο τον τελευταίο καιρό, παρά τις παροτρύνσεις φίλων μου αλλά και ανθρώπων που παρακολουθούν την αρθρογραφία μου, αποφάσισα να μην πάρω θέση για δυο κυρίως λόγους. Πρώτον γιατί αφορούν θέματα τα οποία δεν γνωρίζω όσο καλά θα ήθελα και δεύτερον γιατί μέσα από αυτή την αντιπαλότητα φαίνεται να σχηματίζονται κάποιες ομαδοποιήσεις με ορίζοντα το 2019 που δεν με ενδιαφέρουν.
Για την εφημερίδα ο Πολίτης που φάνετε να είναι σε ανοιχτή ρήξη με τον δήμαρχο και να δέχεται με τη σειρά της τα πυρά άλλα και το ιδιότυπο ¨μπουλιγκ¨ κάποιων υποστηρικτών του δημάρχου (αυτόκλητων θέλω να πιστεύω) έχω κάποιες φορές εκφραστεί αρνητικά και με δυσπιστία, όχι όμως σε θέματα ηθικής αφού γνωρίζω προσωπικά τους εκδότες και την ακεραιότητα τους. Σε σύγκριση ωστόσο με την κατάσταση που επικρατεί στον τοπικό τύπο, η εφημερίδα της οικογενείας Σουρλόπουλου μοιάζει με όαση. Ο κιτρινισμός, το ψέμα, ο λαϊκισμός, η λογοκρισία ακόμη και οι ωμοί εκβιασμοί που παρατηρούνται σε πολλά από τα ειδησεογραφικά sites και blogs της περιοχής δεν παρουσιάζονται σε αυτή.
Για τον δεύτερο –έμμεσο- πρωταγωνιστή της αντιπαράθεσης, που είναι ο Δήμαρχος και η δημοτική του ομάδα, δεν έχω σχηματίσει ακόμη ολοκληρωμένη άποψη. Σαφέστατα δεν είμαι ικανοποιημένος από το έργο που παράγεται, βλέπω όμως να γίνονται φιλότιμες προσπάθειες οι οποίες συχνά δεν αποδίδουν λόγο κυρίως της περιορισμένης δυνατότητας παρέμβασης και χάραξης πολίτικης από πολλά στελέχη της διοίκησης. Παρά το γεγονός ότι για την αθλιότητα που επικρατεί στα μέσα ενημέρωσης της περιοχής, η διοίκηση Γκυρίνη και ο ίδιος πρόσωπικά ο δήμαρχος έχουν παίξει κάποιο ρόλο, (αν όχι έχουν εκθρέψει το φαινόμενο) η γενικότερη στάση τους απέναντι σε θέμα ηθικής και διαχείρισης δημοσίου χρήματος δεν έχει δώσει ιδιαίτερες αφορμές για κριτική, όπως γινόταν τουλάχιστον τα προηγούμενα χρόνια και ιδιαίτερα στην εποχή των καποδιστριακών δήμων.
Θεωρώ όμως το μελανότερο χαρακτηριστικό της διοίκησης Γκυρίνη την εκλογή σε αυτή αρκετών ανθρώπων χαμηλότατου επιπέδου, εντελώς ανίδεων και ανίκανων να διαχειριστούν τον ρόλο τους στα κοινά για τον όποιο έχουν εκλεγεί, ενώ για οποιαδήποτε στοιχειώδη κοινωνική ευγένεια ούτε λόγος. Δεν είναι η πλειοψηφία, δεν είναι όμως και λίγοι. Τραμπουκισμοί, φασιστικές συμπεριφορές σαν αυτή που καταγγέλλει ο Ν.Σουρλόπουλος αποτελούν δυστυχώς συχνό φαινόμενο. Η δε εξάρτηση του ίδιου προσωπικά του Παναγιώτη Γκυρίνη από αυτή την ιδιότυπη ομάδα τοπικών παραγόντων, φαίνεται να είναι πολύ δυνατή και αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στο κέντρο της πόλης με την κατάσταση που επικρατεί εκεί.
Με τις συμπεριφορές αυτές η διοίκηση του δήμαρχου και ο ίδιος προσωπικά φαίνεται να χάνουν το ηθικό πλεονέκτημα που είχαν απέναντι στους αντίπαλους και προκατόχους τους και αυτό αδικεί την γενικότερη εικόνα του, αφού πιστεύω πως υπάρχει ακόμη ισχυρή βούληση εκ μέρους του δημάρχου τουλάχιστον να κρατήσει την πενταετή του ανάμειξη στην διοίκηση του μεγάλου και ενιαίου δήμου μακριά από φαινόμενα του πρόσφατου παρελθόντος.
Υ.Γ. Η δημοτική μας αρχή και ο ίδιος ο δήμαρχος δεν έχουν ανάγκη από τα ¨υστερόγραφα¨ τα οποία τους εκθέτουν ως αυτόνομες πολιτικές προσωπικότητες και τους προσφέρουν μάλλον κακή υπηρεσία.

Monday, June 6, 2016

Egnatia tv.

Την Παρασκευή ο καλός φίλος Χάρης Καφτεράνης μου έκανε την τιμή να με καλέσει στην εκπομπή που παρουσιάζει στην τηλεόραση, όπου συζητήσαμε και σχολιάσαμε θέματα της επικαιρότητας.







Wednesday, May 18, 2016

4o συνέδριο Δράσης (photo)



Το συνέδριο της Δράσης ήταν από τα σημαντικότερα πολιτικά γεγονότα της χρονιάς και είχα την τύχη να είμαι εκεί σαν σύνεδρος. Παρά τη μικρή εκλογική δύναμη της η Δράση με το επίπεδο και την ποιότητα των στελεχών της καταφέρνει και αφήνει ένα πολύ ισχυρό πολιτικό στίγμα στις μέρες μας.

 Στο συνέδριο που τράβηξε ιδιαίτερα μεγάλη προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης και συζητήθηκε πολύ έντονα στον δημόσιο πολιτικό λόγο, ήταν προσκεκλημένοι δεκάδες ομιλητές με ιδιαίτερο πολιτικό κύρος, διαφόρων πολιτικών απόψεων με μια κοινή όμως πεποίθηση και προσήλωση στο μεταρρυθμιστικό πνεύμα.

 Ιδιαίτερα τιμητική για το κόμμα μας που χρόνια τώρα παλεύει για την καθιέρωση των φιλελεύθερων και μεταρρυθμιστικών θέσεων, ήταν η συμμετοχή του προέδρου της Νεας Δημοκρατίας Κυριακού Μητσοτάκη, του επικεφαλής του Ποτάμιου Σταύρου Θεοδωράκη και της Άννας Διαμαντοπούλου, όπως και πολλών άλλων, ιδιαίτερα σημαντικών πολιτικών.

 Η επιτυχία σε πολιτικό επίπεδο του συνεδρίου ήταν η ανάδειξη της βούλησης μεγάλου μέρους των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων της χώρας να συμμαχήσουν πολιτικά και η κοινή αγωνιά να μπει ένα τέλος στην καταστροφική πορεία της χώρας από την κυβέρνηση των συριζανελ.

Οι δυο τάσεις που φαίνεται να ξεχωρίζουν στο κεντρώο χώρο όπου κατατάσσεται η Δράση είναι αφενός η πρόταση για δημιουργία ενός μεταρρυθμιστικού μετώπου με κορμό την ΝΔ του  Κυριάκου Μητσοτάκη και αφετέρου η συγκρότηση ενός πόλου μεταξύ της ΝΔ και του Σύριζα όπως τόνισε χαρακτηριστικά η Αννα Διαμαντοπούλου στην  πολύ σημαντική πολιτική της ομιλία.
Οι διεργασίες θα συνεχιστούν ακόμη εντατικότερα στο επόμενο χρονικό διάστημα και η Δράση θα παίξει κεντρικό ρόλο σε αυτές.

Η μεγάλη επιτυχία αυτή του συνεδρίου είναι μια προσωπική επιτυχία του προέδρου μας Θόδωρου Σκυλακάκη που με την μακροχρόνια προσήλωση του στη γλώσσα της αλήθειας και της αναγκαιοτητας των μεταρρυθμίσεων  χαίρει μεγάλη εκτίμηση από ένα ευρύ πολιτικό φάσμα σήμερα, κάτι που για το κόμμα που ο Στέφανος Μάνος ίδρυσε, αποτελεί το μεγάλο του συγκριτικό πολιτικό πλεονέκτημα.

Προσωπικά μιλώντας,  η παρουσία μου στο συνέδριο αυτό αποτέλεσε για εμένα ένα είδος πολιτικής αφύπνισης και επιθυμίας ενασχόλησης μου ενεργά με την πολιτική μετά από χρόνια απουσίας.

Περισσότερα...προσεχώς!


με τον Κυριάκο Μητσοτακη 


Με τον Στεφανο Μανο
Με την Αννα Διαμαντοπουλου


με τον mr liberal.gr Θαναση Μαυριδη και τον φιλο Πανο Παμπερη






Με τη Νικη Κεραμεως 
Με τους φιλους Οθωνα Καισαρη και Πανο Αβαταγγελο 
Με τους Θαναση Μαυριδη του Liberal.gr  και Διονύση Γουσετη της Καθημερινης
μ









Friday, April 29, 2016

Θλίψη και οργή





Είμαι πολύ θλιμμένος και θυμωμένος.                                                                                                                           
Τι πηγαμε και κάναμε με αυτους τους ανθρώπους; Τους εγλωβημασε, τους χρησιμοποιήσαμε ως 'αιχμαλώτους'  ίσως για κάποια διαπραγμάτευση, δεν ξερω. Τους πουλησαμε ανθρωπιά που δεν ειχαμε, τους ταξαμε βοήθεια που δεν μπορούσαμε να δώσουμε.

 Δίπλα στην πόλη μας ζουν 800 ψυχες σε άθλιες συνθήκες. Χωρίς ζεστό νερό , χωρίς ρούχα, χωρίς φάρμακα.

Σήμερα το στρατοπαιδο μετατράπηκε σε μια τεραστια λίμνη, οι τέντες γέμισαν νερό, τα ρούχα οι κουβέρτες, όλα. Είδα παιδιά μουσκεμενα ως το κόκκαλο που δεν έχουν να αλλάξουν. Οι περισσοτεροι θα κοιμηθούν σε βρεγμένα στρώματα και κουβέρτες.

 Είδα ενα παλικάρι να καταρέει μέσα στη λάσπη και να μην υπαρχει ασθενοφορο, τον βαλαμε στο αμάξι και τον πήγαμε με οτι ρίσκο αυτό συνεπάγεται.

 Είδα μια αγγλίδα εθελόντρια να τρέχει σαν να είναι μάνα του . Δεν ξέρω τι θα ειχαμε γίνει αν δεν υπήρχαν αυτοι οι υπέροχοι άνθρωποι. Ο Τζον. Η Σάρα, ο Πωλ, ο Πελέ και τα αλλά παιδιά.

Δεν είδα τίποτε άλλο. Οι ελάχιστοι τοπικοι αλληλεγγυοι κουράστηκαν. Το κράτος ανύπαρκτο, ο δήμος επίσης.

 Οι κατοικοι της πολης αφου έφεραν κάποια τροφημα και ρουχα, εξαφανίσθηκαν λες και βγήκαν απο την υποχρέωση.

 Δεν ξέρω τι πρεπει να γίνει αλλά αυτοι οι άνθρωποι υποφέρουν μέσα στα ποδια μας και εμείς είμαστε ανικανοί να τους βοηθησουμε.

Κάτι πρεπει να γινει γαμωτο




.

Friday, April 15, 2016

Ποδόσφαιρο με τους πρόσφυγες

     

Σήμερα μαζί με  παιδιά προσφυγων και παιδιά απο τον συνοικισμό παιξαμε ποδοσφαιρο. 
Προσπαθω μαλιστα να  διοργανωσω εναν αγωνα στο γηπεδο την Κυριακη.

Για την ιστορια, εγω επαιξα με τους Συριους και κεδισαμε 3-0!
Δεν σκοραρα καποιο γκολ καταφερα ομως και εκανα ενα κοντρολ! 







Thursday, April 7, 2016

Ζωντας το δράμα

Η βοήθεια προς τους συνανθρωπους μας προσφηγες ειναι αυτονοητη υποχρέωση μας. Κάθε μέρα περναω μια βόλτα και βοηθαω όσο μπορω. Είναι μια δυνατή εμπειρία αν μη τι άλλο που με άλλαξε σας ανθρωπο.