Aγαπητέ μας πρωθυπουργέ. Δεν ήταν λάθος η αύξηση των τελών κυκλοφορίας, όπως ισχυριστήκατε σήμερα στη συνάντηση σας με δημοσιογράφους, Ηταν επιλογή σας να τα βάλετε και εσείς όπως και οι προκάτοχοι σας με τα φτωχά στρώματα της κοινωνίας, αυτους που στην προκειμένη περίπτωση αδυνατούν να αγοράσουν ένα καινούριο αυτοκίνητο. Λάθη κάνουμε όταν δεν έχουμε τα περιθώρια να αντιδράσουμε. Δεν είναι λάθος αυτό που κάνατε με τα τέλη κυκλοφορίας, καθότι επικυρώσατε μια ειλημμένη απόφαση της προηγούμενης κυβερνήσεως. Αυτής που αποδοκιμάστηκε από το σύνολο σχεδόν των πολιτών. Μόνο που υπάρχει μια διάφορά. Οι προηγούμενοι ως αντιστάθμισμα στο νέο νόμο, έθεσαν το μετρό της απόσυρσης. Δεν συμφωνούμε με το μέτρο που έγινε κατά κύριο λόγο για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των εισαγωγέων, ήταν όμως κάποιο αντιστάθμισμα για τους πολίτες, και ένα κίνητρο.
Σε ρωτούμε λοιπόν αγαπημένε μας Πρωθυπουργέ. Αφού οπως λες ήταν λάθος και κοινωνικά άδικο (αυτό το λέω εγώ) το μέτρο, γιατί δεν το ανακαλείς έστω και σήμερα; Όλα διορθώνονται. Μπορεί Γιώργο να είμαστε ενθουσιασμένοι με τα νέα ήθη που προσπαθείς να εισάγεις στην πολιτική ζωή της χωράς, μπορεί στη συντριπτική πλειοψηφία να αποδεχόμαστε τις πρωτες κυβερνητικές επιλογές σου και τη αλλαγή που αποπνέει η σύνθεση της νέας κυβέρνησης, καθως επίσης και να αποδεχόμαστε την δύσκολη οικονομική συγκυρία ΑΛΛΑ, μαλάκες δεν είμαστε. Τέλος. Με όλο το σεβασμό.
Πάνε τρεις ωρες που προσπαθώ να γράψω τη νέα μου βαθυστόχαστη πολιτική ανάλυση για το blog μου, και δεν έχω καταφέρει τίποτα. Γράφω –σβήνω. Γράφω- σβήνω. Δε βγαίνει. Τέλος πάντων, θα γράψω κανένα twittaki να ξεμπερδεύω. Ξαναγραφω -ξανασβηνω . Τίποτα …
Να πάει στο διάολο, θα αλλάξω θέμα. Έχω μια δυνατή ιστορία, θα την γράψω.
Γράφω σβήνω. Τα παράθυρο του facebook κοκκινίζει. για συνομιλίες. Μα τώρα βρήκαν την ώρα; Δεν απαντώ σε κανένα. Τώρα γράφω…
Γράφω σβήνω, δε βγαίνει. Σιγά την ιστορία! Αστό καλύτερα who cares άλλωστε ; Ουτε το κρασί βοηθά, ούτε ο καφές , γαμώτο. Δεν έχω γράψει τίποτα .
Δεν γίνεται. Να πάει στο διάολο και αυτή (η ματαιοδοξία). Ας βρει κανέναν άλλον. Εγώ τέλειωσα.
Πάω να δω καμιά ταινία στην Τιβι Μπορεί να πάω και στο καφενείο του χωριού . Έχω χρόνια να παίξω καμιά ξερή. Από την προ- internet εποχή! Και μετά θα ξανάπαω στην ταβέρνα, όπως χτες. Και προχθές….
(Μια σκέψη για την πιθανότητα ανάληψης της αρχηγίας της Νέας Δημοκρατίας από τον Α. Σαμαρά, ενδεχόμενο που με φοβίζει ιδιαίτερα ως Έλληνα πολίτη. )
Δεν ξέρω κατά πόσο προσέφερε υπηρεσίες στον τόπο ο Κ Σαμαρας το 1993 ανατρέποντας την κυβέρνηση του κ Μητσοτάκη, ειμαι ομως απόλυτα πεπεισμένος πως ο τρόπος με τον οποίο το έκανε και τα μέσα που χρησιμοποίησε προκάλεσαν μεγαλο κακό στη χώρα από την άποψη του πόσο επιφυλακτικοί είναι πλέον οι πολίτικοι όσον άφορα τα εθνικά θέματα με την επιζήμια αναβλητικότητα που αυτό συνεπάγεται..
Πιο συγκεκριμένα , πιστεύω ότι η στάση του Α Σαμαρά στο λεγόμενο μακεδονικό, οδήγησε στο να μη βρεθεί μια συμβιβαστική λύση στο θέμα του ονόματος με όλες τις αρνητικές συνέπειες που είχε η εξέλιξη αυτή για τη διεθνή εικόνα της χήρας μας και όχι μόνο.
Το χειρότερο όμως κατά την γνώμη μου, είναι η χρησιμοποίηση του εθνικού αυτού θέματος για ίδιον όφελος, στη προσπάθεια του να καρπωθεί η Πολιτική Άνοιξη την όποια (πρόσκαιρη)δυσαρέσκεια θα προκαλούσε ένας λεγόμενος συμβιβασμός.
Όσο για την κυβέρνηση του πατέρα της σημερινής συνυποψήφιου του την οποία ανέτρεψε με τρόπο όχι και τόσο θεμιτό, ήταν πολύ λιγότερο κακή και επιζήμια από την κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή του νεότερου της οποία ο αγαπητός κ Σαμαράς υπήρξε πρωτοκλασάτος υπουργός.
Προσωπική μου δε άποψη είναι πως δεν ήταν καν η δεύτερη χειρότερη κυβέρνηση της
μεταπολίτευσης,αφού τον χαρακτηρισμό αυτό αποδίδω στην δεύτερη τετραετία Ανδρέα .Παπανδρεου, 1985-1989.
Δεν ξέρω λοιπόν κατά πόσον μου επιτρέπεται, δεδομένου ότι ανήκω σε αντίπαλο κόμμα, αλλά θα ήθελα να παροτρύνω τους φίλους μου που ανήκουν στο χώρο αυτό, να πάνε να ψηφίζουν την κ. Ντόρα Μπακογιάννη για την οποία μάλιστα έχω σχηματίσει θετική γνώμη, παρά το γεγονός ότι με ενοχλεί η συνέχιση της οικογενειοκρατίας.
Και για να προλάβω τυχών παρερμηνείες, αυτό δε σημαίνει πως δεν συνεχίζω να είμαι ένθερμος υποστηρικτής του Γ.Παπανδρέου και της μεγάλης προσπαθείς; που καταβάλει να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα σε αυτή τη χώρα και των νέων ιδεών που φέρει στη ελληνική πολιτική πραγματικότητα, παρότι έχω πειστεί πως με ένα κόμμα με την γενικότερη νοοτροπία που επικρατεί στη βάση του ΠΑΣΟΚ, το εγχείρημα είναι εξαιρετικά δύσκολο…..
Διάφορες σκέψεις που έκανα σήμερα. Έτσι για πλάκα τις γράφω εδώ.. Η μάλλον , δουλεία δεν είχε ο διάολος...
-Ο Γιώργος Παπανδρεου σχίζει στο ξεκίνημα . (Ήθελα και τη Δαμανάκη όμως ρε γαμώτο….)
-Ο Ξυνιδης γραμματέας! Πολύ χάρηκα. Μπράβο ρε Γιώργο.(Krogia)
-Ποσο θράσος να έχει άραγε ο Σαμαρας να βάζει για αρχηγός στη Ν.Δ;
-Μπραβο στην κυβερνηση για τη θεση της στο θέμα Stage.
-To "heavycross¨" είναι μεγαλο τραγούδι.
-Δώστε όσα υποσχεθήκατε και μη φοβάστε το χρέος. Κόψτε δαπάνες και βαλτέ φόρους, η κοινωνία πρέπει να ανασάνει.
-Μπράβο ρε Χρυσοχοϊδη. Παίρνω πίσω όσα κατά καιρούς έχω πει.
-Μακάρι να προχωρήσει ο Καποδίστριας 2 πριν τις εκλογες του 2010. Βαρέθηκα να κυνηγώ ανεμόμυλους στη Μελίκη
-Για πρώτη φορά μετά από χρόνια φαίνεται να έχουμε σοβαρό υπουργό και υφυπουργό γεωργίας, που να έχουν καλή γνώση του αντικείμενου.
-Τα υβριδικά είναι χαζομάρα. Καλη η οικολογία αλλά Υπουργός χωρίς μερσεντα ή μπεμβεδαρα δε λέει…
-Δεν θα θελα με τίποτα να είμαι νεοδημοκράτης. Ποιον να ψηφίσεις για αρχηγό απ αυτούς!Αν ήταν αρχηγός την ΝΔ ο Κωστης Χατζηδάκης πάντως θα αποτελούσε πειρασμό για μένα .
-Ένας θεός ξέρει πως θα τα βγάλω περά και αυτό το χειμώνα...
-Να μη ξεχάσω να παίρνω την Ελευθεροτυπία τις Παρασκευές.
-Πρέπει να είναι πολύ κουραστικό να είσαι βουλευτής. Ούτε ένα τηλέφωνο δεν προλαβαίνεις να πάρεις σε κανένα φίλο. Ενώ πριν…
-Αν πρέπει να περιγράψω με μια λέξη την πολιτική μου ιδεολογία, θα έλεγα «Μανδραβελης»
-Αν βρέξει πολύ, την έχουμε δύσκολα.
-Ο θρύλος θα παίξει μπάλα με τον Ζικο. Ο ΠΑΟΚ ΔΕΝ θα παίξει ποτέ μπάλα με τον Σαντος.
-Το μυαλό μου δε λέει να στρώσει.(personal)
-Alarm. Δεν πρέπει με τίποτα να ξαναπαχύνω. Έβαλα 5 κιλα. Δίαιτα!
-Ανακάλυψα και άλλα ενδιαφέροντα blogs. Θέλω μισή ζωή να τα διαβάζω όλα!
-Η «βιολιστής στη στέγη» γράφει απίστευτα.
Επίλογος:
-Πρέπει οπωσδήποτε να βρω ένα σοβαρό θέμα για ανάρτηση επειγόντως!
(Κοιτάτε να αφήνετε κανένα σχόλιο, γιατί αλλιώς με πιάνει μελαγχολία όταν δεν το κάνετε !)
Υποστήριξα σφοδρά τον Γιώργο Παπανδρέου έχοντας εμπιστοσύνη στις αρετές του και μια διαίσθηση ότι πρόκειται για άτομο ριζοσπαστικό, όπως τουλάχιστον εξέφραζε την πρώτη περίοδο της της αρχηγίας του στο ΠΑΣΟΚ. Τα πρώτα σημάδια γραφής με την επιλογή της σύνθεσης της νέας κυβέρνησης καθώς και οι αποφάσεις των πρώτων ήμερων δείχνουν να με δικαιώνουν από πολύ νωρίς
Όλο αυτό το διάστημα όμως υπήρχε κάτι που με βάραινε. Το γεγονός ότι ο Γιώργος είναι γιος και εγγονός πρωθυπουργού, οπως και ο προκάτοχος του στο μέγαρο Μάξιμου,ανιψιός πρωθυπουργού. Πιστεύω πως η οικογενειοκρατία, το πιο εξόφθαλμο γνώρισμα της ευνοιοκρατίας σε μια κοινωνία, της οποίας η ταξική διάρθρωση εκλαμβάνει όλα και μεγαλύτερες διαστάσεις, αποτελεί μάστιγα για τον τόπο.
Την ανησυχία μου επιδεινώνει τον τελευταίο καιρό η επικείμενη ανάληψη της αρχηγείας της νέας Δημοκρατίας από την κόρη του πρώην προέδρου της και πρωθυπουργού Κ.Μητσοτάκη. Η εξέλιξη αυτή είναι σίγουρα αποθαρρυντική.
Παρακολουθώ χρόνια την πορεία της Ντόρας Μπακογιάννη και δεν το κρύβω ότι μ αρέσει. Το γεγονός ότι αντιτάχθηκε συχνά σε λαϊκισμούς αλλά και ακραίες συντηρητικές συμπεριφορές, καθώς και η πιστή της στις αρχές τη φιλελεύθερης παράταξης, είναι στοιχειά που τις προσδίδουν την εικόνα μιας πολύ καλής και ελπιδοφόρου πολίτικου, σε αντίθεση μάλιστα με τον προκάτοχο της(όπως όλα δείχνουν) Καραμανλή τον νεότερο, ο όποιος υπήρξε επιρρεπής τόσο σε λαϊκισμούς όση και σε λογικές διόγκωσης του κρατισμού.
Ίσως μάλιστα όπως συμβαίνει και στην περίπτωση του Γιώργου, το γεγονός ότι είναι κόρη Πρωθυπουργού να αδικεί την προσωπικότητα της. Ας μη κρυβόμαστε όμως, η πολιτική τους καταγωγή είναι βασικό στοιχειό της αναρρίχησης τους στην ηγεσία των κόμματων τους και στην πρωθυπουργία( στην περίπτωση του νέου πρωθυπουργού) και χωρίς αυτή δεν θα είχαν πιθανότατα ποτέ την εύκαιρα να είναι όπου βρίσκονται σήμερα.
Η περίπτωση των αρχηγών όμως είναι το λιγότερο. Η απαξίωση του εκπαιδευτικού συστήματος και η ταξική διάρθρωση της κοινωνίας μα οδηγούν όλο και περισσότερο στο να βλέπουμε φαινόμενα οικογενειοκρατίας . Φανταστείτε πόσο άσχημο είναι να εκλέγονται βουλευτές- τεκνά βουλευτών που δεν έχουν ούτε καν τα τυπικά προσόντα, (να μην χρησιμοποιήσω άλλο χαρακτηρισμό). Πάμπολλα τα παραδείγματα, αρκεί να κοιτάξουμε γύρω μας, σίγουρα θα έχουμε υπόψη μας πολλά τέτοια
Το φαινόμενο όμως δεν απαντάται μονό στην πολιτική, αλλά και στην εκπαίδευση, στην επιστήμη, στις εταιρίες, ακόμη και στον αθλητισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο αγώνας ποδοσφαίρου που παρακολούθησα πρόσφατα στην κρατική τηλεόραση όπου τον περιέγραφαν ανίδεοι και εμφανώς βραδύγλωσσοι παρουσιάστες γιοι παλαιών παρουσιαστών, ενώ κατά σύμπτωση και οι διαιτητές ήταν γιοι (κάκιστων) παλαιών διαιτητών. Τα παραδείγματα είναι τόσα πολλά που είμαι βέβαιος πως άλλοι έχουμε πέσει θύμα κάποια στιγμή της ευνοιοκρατίας που επικρατεί στη χώρα μας.
Κλείνοντας θα ήθελα να κάνω την ευχή ότι η μεταρρυθμιστική διάθεση του Γιώργου Παπανδρέου θα είναι τέτοια που με την θέσπιση διαρθρωτικών αλλαγών στην κοινωνία με την επαναφορά της αξιοκρατίας, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση, να γίνει απαρχή για το σταδιακό γκρέμισμα αυτού του σάπιου οικοδομήματος της ευνοιοκρατίας. Αναμετρούμενος με την ιστορία ο νέος πρωθυπουργός θα έχει κερδίσει άξια μια θέση διπλά σε μεγάλους μεταρρυθμιστές, γκρεμίζοντας ένα σύστημα, το ίδιο που τον έφερε στην εξουσία.
Ίσως όλο αυτό να φαντάζει οξύμωρο και ακραία βολονταρισμό σενάριο. Αλλά κάτι μου λέει πως θα τα καταφέρει…
Πριν από λίγο μου έκανε την παραπάνω ερώτηση μια φίλη στο chat του facebook όπου της απάντησα πως είμαι όντως πολύ χαρούμενος, για πολλούς λόγους.
Πρώτον η δικαίωση στην επιλογή μου στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου και η εμμονή μου στην ορθότητα της επιλογής των μελών του ΠΑΣΟΚ για την αρχηγεία του κόμματος , τόσο το 2004 όσο και το 2007.
Ο εκλογικός του θρίαμβος απέδειξε πως ο Γιώργος είναι ένας πολιτικός που μπορεί να μιλήσει στην κάρδια του πολίτη και μπορεί να τον κάνει να τον εμπιστευτεί, δίνοντας του ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο
Δεύτερος λόγος για την μεγάλη μου χαρά είναι η εκλογή του νεαρού Αγγέλου Τόκα στην βουλή.
Γνώρισα τον Άγγελο το 2006 στην προσπάθεια ανασυγκρότησης, σε μια περίοδο όπου το ΠΑΣΟΚ ήταν ημηδιαλυμενο και δεν του έδινε σχεδόν κανείς σημασία.
Ο άγνωστος νεαρός που ερχόταν από τα πανεπιστήμια να βοηθήσει στην αναστήλωση του ΠΑΣΟΚ, με κέρδισε αμέσως με την απλότητα, την ευγένεια, αλλά πρώτιστα με το πάθος του για την πολιτική, την ωριμότητα του, αλλά και το εύρος των απόψεων του.
Η υποψηφιότητα του που στηρίχτηκε αποκλειστικά σε δίκες του δυνάμεις, μακριά από τζάκια και μηχανισμούς και στην μαχητική παρουσία του στο Νομαρχιακό συμβούλιο, γνώρισε αμέσως απήχηση στου Ημαθιώτες. Συνοδευόμενος απο μια παρέα νεαρών κυρίως παιδιών όργωσε τον νομό και κατάφερε μέσα σε λίγο καιρό να αναρριχηθεί στην τρίτη θέση του ψηφοδελτίου αποσπώντας την προτίμηση 11.500 περίπου συντοπιτών μας.
Ζήτησα από φίλους αλλά και συνεργάτες μου σε όλο το νομό τη στήριξη στο πρόσωπο του Αγγελου και την είχα απλόχερα παρότι πολλοί δεν τον γνώρισαν προσωπικά .Η εμπιστοσύνη τους στην κρίση μου με τιμά ιδιαίτερα και θα ήθελα από εδώ να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους ψήφισαν τον Αγγελο.
Είμαι πολύ χαρούμενος για την εκλογή του αφού πιστεύω πως έχει λαμπρό μέλλον ως πολίτικος. Ευελπιστώ πως δεν θα αργήσει η ώρα που θα γίνει γνωστός στο πανελλήνιο. Θα είμαι ανιδιοτελώς δίπλα του όπου με χρειαστεί.
Ένας επιπλέον ιδιαίτερος λογος για τον όποιο είμαι χαρούμενος είναι ότι σε πολύ τοπικό επίπεδο συνέβησαν πράγματα στο αντίπαλο στρατόπεδο που θα οδηγήσουν σύντομα σε εξελίξεις, Χωρίς να θέλω να πάρω κανενός το μέρος, με ικανοποιεί ιδιαίτερα που με αφορμή τις κοινοβουλευτικές εκλογές ξεσκεπάστηκαν οι αριβίστες του τόπου που ανέβηκαν στην εξουσία με ξένες πλάτες, και αποδείχτηκαν τελείως ανίκανοι να την διαχειριστούν. Για όσους ανέλαβαν »εργολαβικά» την διάλυση του δήμου, νομίζω πως ήρθε η ώρα να απολογηθούν. Περισσότερα λίαν συντόμως.
Κλείνοντας την ανάρτηση μου θα ήθελα να πω δυο κουβέντες για την νέα κυβέρνηση.
Θεωρώ την συγκρότηση του υπουργικού συμβουλίου ένα σαφές σημείο γραφής του Πρωθυπουργού σχετικά με τις προθέσειςτου για τον τρόπο και το ύφος διακυβέρνησης του.
Αναμένω από τον Γ.Παπανδρέου να δώσει την δική του σφραγίδα με τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης αρκετά διαφορετικής από όσες έχουμε ως τώρα συνηθίσει.
Αναμένω ναμην χρησιμοποιήσει όσους έχουν διατελέσει υπουργοί επαλειμμένα δίνοντας το στίγμα της ανανέωσης, αναθέτοντας παράλληλα ς υπουργεία σε εκπροσώπους της νέας γενιάς πολιτικών από τους πολλούς που ευτυχώς εξελέγησαν αυτή τη φορά.
Θα ήθελα επίσης να δω να αναλαμβάνουν κυβερνητικές θέσεις άνθρωποι που δεν ανήκουν αποκλειστικά στο κόμμα καθώς και διαπρεπείς Έλληνες του εξωτερικού.
Καλό θα ήταν επιπροσθέτως ένα-δυο υπουργεία να διοικηθούν από μη πολίτικους, από επιστήμονες σαν και αυτούς που περιέλαβε στο ψηφοδέλτιο επικράτειας.
Η σύνθεση του κυβερνητικού σχήματος θα είναι ένα πρώτο δείγμα γραφής για τον νέο πρωθυπουργό, και επειδή ως γνωστόν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, περιμένω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον σχηματισμό κυβέρνησης.
Λόγω πλήρους αδυναμίας μου να γράψω κάποιο πολιτικό σχόλιο το οποιο δεν θα ειναι θριαμβολογία (θέλει η π..ανα να κρυφτεί...), αλλά και τις παράλληλης αδυναμίας μου να αντέξω στον πειρασμό να γράψω(με 8 μονάδες διαφορά 3 βδομάδες πριν τις εκλογές), παραθέτω ως συμβιβαστική λύση ένα ανεγδοτο που μας είχε πει κάποτε ο καθηγητής αγγλικών στην τάξη.
Βράδυ εκλογών και λίγο μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, πανζουρλισμός επικρατεί στα κεντρικά γραφεία του Πανελληνιου Ποντιακου Κινήματος(Πα.Πο.Κ),κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, από συγκεντρωμένους οπαδούς και τηλεοπτικά συνεργεία.
Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα στο σύνολο της επικράτειας έχουν ως εξης:
Σε ζωντανή διακαναλικη σύνδεση το αρχηγικό δίδυμο του Κόμματος Κωστηκας και Γιωρηκας, ετοιμάζονται να κάνουν δηλώσεις προς τον Ελληνικό Λαο. Με λυπηρό ύφος ο αρχηγός Κωστηκας αρχίζει να διαβάζει την ανακοίνωση.
¨Υπέστημεν , ισχυρή ήττα, μας νίκησαν καθαρά οι εγγεγραμμένοι!!!"
Σχόλιο: Έτσι που το πάει ο Γιώργος μου τον τελευταίο καιρό, βλέπω να κοντράρεται με τους εγγεγραμμένους!
Το πανηγύρι του χωριού μου, γίνεται κάθε χρόνο την πρώτη Σεπτεμβρίου. Αν ανατρέξει κανείς στο εορτολόγιο δεν πρόκειται να βρει κάποιον άγιο που να γιορτάζει εκείνες τις ημέρες ούτε βεβαία καμία εκκλησία του χωριού . Από όσους έχω ρωτήσει κάνεις δεν ξέρει γιατί γίνεται αυτές τις μέρες το πανηγύρι μας και αυτό είναι κάτι που με παραξένευε αλλά και με γοήτευε.
Οι άνθρωποι του χωριού μου όπως και κάθε χωριού ζούσαν στην κυριολεξία για το πανηγύρι. Επί μια τουλάχιστον εβδομάδα το κέντρο πλημμύριζε από κόσμο, μικροπωλητές, μουσικούς , καντίνες με σουβλάκια και όλα τα τυπικά ενός ελληνικού πανηγυριού . Σε κάθε ταβέρνα σχεδόν υπήρχε ζωντανή μουσική, τι ζωντανή δηλαδή, ένα κλαρίνο και ένα νταούλι στη διαπασών τόσο κακόηχα που δεν άντεχαν με τίποτα τα παιδικά μου αυτάκια., ο κόσμος όμως φαινόταν να το διασκεδάζει.
Σαν παιδί, μετρούσα τις μέρες να έρθει το πανηγύρι. Ήταν η μονή φορά σε όλο το χρόνο που μου επιτρεπόταν να αγοράσω παιχνίδι. Θυμάμαι με νοσταλγία την χαρά το βράδυ που μου αγόραζαν οι γονείς μου το καινούριο - επιτραπέζιο πάντα- παιχνίδι . Θυμάμαι να κοιμάμαι αγκαλιά με την τυλιγμένη του συσκευασία, και να ανυπομονώ να έρθει το πρωί να το ανοίξω. Αλήθεια ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν μου επέτρεπαν να το ανοίξω το ίδιο βραδύ όταν γυρνούσαμε σπίτι η μανά μου σε αυτό ήταν πολύ αυστηρή, «Το παιχνίδι θα το ανοίξεις αύριο», κανόνας απαράβατος.
Το αγαπημένο μου πλαστικό ποδοσφαιράκι των παιδικών χρόνων, ο Γκρινιάρης, το Στρατέγκο, η Μονοπολη αργότερα , ήταν παιχνίδια που αποκτούσα αυτές τις μέρες , παιχνίδια που μπορούσαν τα συντηρήσουν την ευτυχία της παιδικότητας για έναν ολόκληρο χρόνο, ως τον επόμενο Σεπτέμβριο.
Σήμερα δεν γίνεται πια πανηγύρι στο χωριό μου, η τουλάχιστον αυτό που γίνεται καμία σχέση δεν έχει με το παρελθόν. Λίγες «πολιτιστικές» εκδηλώσεις, κάποια χορευτικά συγκροτήματα μπροστά στο δημαρχείο, η γνωστή αποκρουστική κουστωδία των τοπικών πολιτευτών( θα μιλήσουμε αργότερα για αυτό), ενώ λιγοστοί πια ηρωικοί μικροπωλητές- Κινέζοι κυρίως - στήνουν την πραμάτεια τους στο δρόμο για να μας θυμίσουν ότι είναι πανηγύρι.
Οι εποχές αλλάζουν και η ελληνική επαρχία αναγκάζεται να προσαρμοστεί έστω και σέρνοντας τα πόδια. Στην εποχή μας τα πανηγύρια φαίνεται να μην έχουν θέση. Δεν είμαι από αυτούς που λυπούνται για αυτό , πιστεύω στην εξέλιξη . Τα πάντα ρέι….
Λίγο για να καταπολεμήσω η νοσταλγία που με πνίγει κάθε χρόνο τέτοιο καιρό… λίγο γιατί να παλέψω την επιθυμία μου να αγοράσω ξανά για μια φορά έστω ένα παιχνίδι στο πανηγύρι , όχι για μένα όμως αυτή τη φορά… λίγο γιατί μια αναγκαστική (λόγω ζημιάς στο τρακτέρ) αργία μου δίνει το χρόνο να κάνω μια βόλτα στο πανηγύρι και στις εκδηλώσεις, και για αυτό αναζητώ κάποιο… άλλοθι…
Κυρίως όμως γιατί είναι πρώτη Σεπτεμβρίου αύριο και έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να γράφω έστω μια ανάρτηση το μήνα!
