Φιλελευθερισμός 5 σχολές και 10 αρχές:

Του Α.Σκούρα.

Για δεκαετίες ο φιλελευθερισμός στην Ελλάδα έχει οριστεί από την αριστερά. Όπως σημειώνει και ο καθηγητής Αριστείδης Χατζής (http://www.greekcrisis.net/2013/01/blog-post_30.html), ένας συνεπής φιλελεύθερος διανοητής, το γεγονός αυτό είχε θετικά αποτελέσματα, όπως η φιλελευθεροποίηση των κοινωνικών αξιών της διωκόμενης αριστεράς, αλλά και αρνητικά, όπως η "τοξικοποίηση" της λέξης "Νεοφιλελεύθερος".

Τον τελευταίο καιρό οι ιδέες των φιλελεύθερων γνωρίζουν πρωτόγνωρη απήχηση για τα ελληνικά δεδομένα. Η παγκόσμια κρίση, αλλά και η ελληνική ειδικότερα, έχουν ωθήσει αρκετούς πολίτες να αναρωτηθούν αν η ρίζα του κακού βρίσκεται στις αγορές ή στον κρατισμό και τον παρεμβατισμό. Είναι σαφές ότι η πρώτη ερμηνεία πηγάζει από την αριστερά και η δεύτερη από τον φιλελευθερισμό.

Μέσα σε αυτό το κλίμα των ιδεών, εχθρικό για τον φιλελευθερισμό, είναι υποχρέωση μας να επαναδιαπραγματευτούμε με την κοινή γνώμη το περίγραμμα, το branding αν θέλετε, της φιλελεύθερης ιδεολογίας.

Φυσικά, όπως συμβαίνει και με τις αριστερές ιδεολογίες, υπάρχουν διαφορετικές ιδεολογικές σχολές εντός του φιλελευθερισμού. Είναι μάλιστα ιδιαίτερα αστείο το γεγονός ότι αν παρακολουθήσει κανείς διαλόγους μεταξύ εκπροσώπων διαφορετικών σχολών, η ένταση που συχνά τους συνοδεύει  θυμίζει το διχασμό μεταξύ του ΚΚΕ και των άπειρων κομμάτων που δημιουργήθηκαν από τα διάφορα ιδεολογικά ρεύματα που προέκυψαν από τα σπλάχνα του.

Ποιες είναι λοιπόν οι κύριες ιδεολογικές σχολές του φιλελευθερισμού και οι κύριοι εκφραστές τους; Στις παρακάτω γραμμές θα βρείτε τα ονόματα, τους εκφραστές, και μια σύντομη περιγραφή της κάθε σχολής:

• Οι νεοφιλελεύθεροι: Η σχολή που ίδρυσε ο Milton Friedman και τα Chicago  Boys. http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=0gcx8_tnkDs#! 
•  Η σχολή της "Δημόσιας Επιλογής" (Public Choice): James Buchanan (μας άφησε πρόσφατα) και Gordon Tullock http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ffJFNEujeL4#! 
• Η Αυστριακή Σχολή: F.A. Hayek, Ludwig von Miseshttp://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=4hIax9gh7fU 
• H σχολή των "Φυσικών Δικαιωμάτων": Ayn Rand, Robert Nozick http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Ysis1GfV0Qc 
• Αναρχο-καπιταλισμός (αναρχο-φιλελευθερισμός): Murray Rothbard και David Friedmanhttp://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=1r99Ae6gmgg

Οι πέντε αυτές σύγχρονες σχολές του φιλελευθερισμού έχουν συχνά τεράστιες ομοιότητες αλλά και σημαντικές διαφορές. Λογικό λοιπόν είναι να αναρωτηθεί κανείς, τι κοινό έχουν όλοι αυτοί μεταξύ τους ώστε να χαρακτηρίζονται ως φιλελεύθεροι; Ιδού η απάντηση:

Η κοινή αφετηρία των σχολών σκέψης του μοντέρνου φιλελευθερισμού είναι ο κλασσικός φιλελευθερισμός. Πολλοί εντοπίζουν την αρχή του στον Άνταμ Σμιθ και το έργο του "Ο πλούτος των Εθνών" ενώ άλλοι πηγαίνουν αρκετά πιο πίσω όπως π.χ. την Αναγέννηση ή τον Αριστοτέλη και τους λοιπούς κλασικούς των οποίων η σκέψη επέτρεψε στο φιλελευθερισμό να ανθίσει αιώνες μετά.

Ακόμα πιο συγκεκριμένα, η συντριπτική πλειοψηφία των φιλελεύθερων (διανοητών και μη) συμφωνεί σε 10 βασικές αρχές του κλασικού φιλελευθερισμού:

1. Η Ελευθερία ως ο υπέρτατος πολιτικός στόχος. Κάθε πολιτική απόφαση πρέπει να λαμβάνεται με γνώμονα αν αυξάνει ή μειώνει την Ελευθερία των πολιτών.
2. Ατομικότητα: Το άτομο είναι σημαντικότερο από σύνολο. Οι φιλελεύθεροι απορρίπτουν την κολλεκτιβοποίηση των πολιτών στο όνομα του κοινού καλού σε αντίθεση με την αριστερά και τον κομμουνισμό που στο όνομα του εξάλειψαν ατομικές ελευθερίες και διέπραξαν σοβαρά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η θυσία του ατόμου στο σύνολο αποτελεί εξ ορισμού παραβίαση της ατομικής ελευθερίας.
3. Σκεπτικισμός έναντι της Επιβολής: Πολύ συχνά παρατηρείται το φαινόμενο όπου το κράτος επιβάλλει στους πολίτες μία συγκεκριμένη συμπεριφορά (π.χ. απαγόρευση, ή αγορά προϊόντων ή υπηρεσιών) στο όνομα του δικού τους καλού. Οι φιλελεύθεροι διαφωνούν κάθετα με την επιβολή τέτοιων μέτρων καθώς κρίνουν το άτομο ως τον καλύτερο κριτή του δικού του καλού. Αρκεί οι δράσεις τους να μην μειώνουν την ελευθερία των άλλων.
4. Κράτος Δικαίου: Η ιδέα ότι το κράτος και οι νόμοι του υπόκεινται σε ορισμένες θεμελιώδης ηθικές αρχές. Π.χ. ισονομία, ισοτιμία κλπ. Ενώ το Κράτος Δικαίου το "ευαγγελίζονται" διάφορες αριστερές ιδεολογίες, η αλήθεια είναι πως εξ ορισμού η χρήση του κράτους για την επιβολή των πολιτικών θέσεων της αριστεράς προϋποθέτει διακρίσεις (εισοδηματικές, ταξικές, εθνικές κλπ.) που έρχονται σε αντίθεση με την ισονομία και το κράτος δικαίου γενικότερα.
5. Κοινωνία των Πολιτών: Σε αντίθεση με την αριστερά, οι φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι τα περισσότερα κοινωνικά προβλήματα (όπως π.χ. η φτώχια) μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικότερα από την κοινωνία των πολιτών (Μ.Κ.Ο, εκκλησία, απλούς πολίτες) παρά από ένα γραφειοκρατικά δομημένο κράτος όπου οι άνθρωποι που λαμβάνουν αποφάσεις βρίσκονται σε ένα γραφείο κεντρικής υπηρεσίας, αποκλεισμένοι από τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων που υποτίθεται πως βοηθούν.
6. Αυθόρμητη Τάξη: Οι φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι η ευταξία σε μία κοινωνία προκύπτει αυθόρμητα και χωρίς να είναι απαραίτητη η κρατική παρέμβαση. Οι πολίτες μπορούν να δημιουργήσουν την τάξη μέσω εθελοντικών μηχανισμών. Κλασικό παράδειγμα η εκάστοτε γλώσσα. Ουδείς την επέβαλλε, ουδείς την ανακάλυψε, ουδείς την αναβαθμίζει. Η πορεία της ελληνικής γλώσσας είναι προϊόν της αυθόρμητης τάξης. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι φυσικά το 4 και το 10.
7. Ελεύθερη Αγορά: Οι οικονομικές συναλλαγές πρέπει να είναι πάντοτε εθελοντικές μεταξύ των πολιτών. Το κράτος δε θα έπρεπε να ορίζει το τι, που, πως, πότε, και για πόσο θα έπρεπε να παράγουμε. Απαραίτητες προϋποθέσεις για την ελεύθερη αγορά είναι η προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας και η ύπαρξη ισχυρής δικαστικής εξουσίας που να επιλύει τις διαφορές μεταξύ των πολιτών.
8. Ανεκτικότητα: Σε μία φράση, ανεχόμαστε πράξεις, απόψεις και ιδέες άλλων με τις οποίες διαφωνούμε. Παράδειγμα η ελευθερία της έκφρασης.
9. Ειρήνη: Σε όρους εξωτερικής πολιτικής, οι φιλελεύθεροι είναι επι το πλήστον υπέρ της μη παρεμβατικότητας στις εσωτερικές υποθέσεις ξένων χωρών και υποστηρίζουν θερμά ότι η ειρήνη επιτυγχάνεται μέσω της ελεύθερης μεταφοράς προϊόντων, υπηρεσιών, κεφαλαίου - εργασίας, και των ιδεών.
10. Ο ρόλος του κράτους: Το κράτος για τους φιλελεύθερους πρέπει να είναι ελάχιστο και να περιορίζεται στην προστασία της ζωής, της ελευθερίας, και της περιουσίας των πολιτών. Οτιδήποτε πέραν αυτών των 3 θεωρείται περιττό και λειτουργεί ενάντια στην ατομική ελευθερία των πολιτών και το κράτος δικαίου.

Σημαντική σημείωση είναι πως οι 10 αυτές αρχές έχουν μικρή αξία από μόνες τους για τους φιλελεύθερους. Η συνύπαρξή τους είναι αδιαπραγμάτευτη για την επίτευξη μιας ελεύθερης κοινωνίας.

*το παραπάνω κείμενο είναι βασισμένο στο έργο του Dr. Nigel Ashford και εμπνευσμένο από εδώ:http://www.youtube.com/watch?v=iU-8Uz_nMaQ 

Ώρα για Δράση!

Θα ήθελα να ενημερώσω τους φίλους μου ότι εντάχθηκα στο κόμμα Δράση και θα συμμετέχω στις διαδικασίες για να παραστώ στο συνέδριο που θα γίνει στις 25-26 Μάιου στην Αθήνα.

 Για το σκεπτικό της απόφασης μου αυτής και για να προλάβω τα γνωστά σχόλια περί πολιτικού γυρολόγου* κλπ.  δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτα περισσότερο σε αυτό το κείμενο που είχα γράψει πριν δυο χρόνια:

  "Έχω βαρεθεί να γίνομαι αποδέκτης αρνητικών σχολίων από συνομιλητές μου κάθε φορά που αναφέρω το ότι έχω κατά καιρούς ψηφίσει διαφορετικά κόμματα. Με ενοχλεί πολύ είναι αλήθεια αυτός ο ιδιότυπος κομματικός φανατισμός που επικρατεί στη χωρά μας, όταν δε ο φανατισμός αυτός είναι και ιδεολογικός με εξοργίζει.

Το έχω πει πολλές φορές, ότι ψηφίζω πάντα το κόμμα που είναι πιο κοντά στις απόψεις μου, οι δε απόψεις μου δεν είναι κατά ανάγκη ταυτόσημες διαχρονικά, αφού μεταλλάσσονται μέσα από συζητήσεις, ενημέρωση αλλά και πολύ μελέτη, άλλα σίγουρα υπάρχει ένα πλαίσιο αρχών από το οποίο προσπαθώ να μην παρεκκλίνω...." η συνέχεια εδώ.

Αλλά και το κείμενο παραίτησης μας από την ΔΗΣΥ εδώ

Νομίζω ότι το κόμμα της Δράσης με την μορφή που έχει πάρει το τελευταίο διάστημα καλύπτει σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές μου πεποιθήσεις. ιδιαίτερα με την ανέλιξη στην μεταβατική ηγεσία ένας πολύ αξιόλογου ανθρώπου του Αντύπα Καρύπογλου και την ένταξη του φίλου μου Ευρωβουλευτή Θόδωρου Σκυλακακη τον οποίο εκτιμώ βαθύτατα ως πολιτικό και ως άνθρωπο, αλλά και μας ενώνουν κοινοί αγώνες, μου ήταν αδύνατο να μην συμμετέχω ενεργά στο νέο εγχείρημα.

Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω σε προσωπικό επίπεδο, θέλω να  δώσω τον καλύτερο μου εαυτό και όσες δυνάμεις διαθέτω στο να μπουν επιτέλους οι φιλελεύθεροι στη βουλή. Η χωρά χρειάζεται τη ΔΡΑΣΗ όσο ποτέ άλλοτε.

* Αντυπας Καρίπογλου. .Γυρολογων εγκώμιο

Σχετικά με την στάση μου στο θέμα του αγώνα Μελίκης-Νεοκάστρου.

Επειδή η έντονη αντίδραση μου στην απόφαση του Φιλίππου, μπορεί να δημιουργήσει κάποιες παρεξηγήσεις για το άτομο μου θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.

 Πρώτον , δεν έχω κανένα πρόβλημα με την ομάδα του Νεοκαστρου ούτε βεβαία με το χωριό. Ήμουν παρών σε όλους τους αγώνες της όταν ήταν στην Δ Εθνική και χαιρόμουν με τις επιτυχίες της. Το ίδιο θα κάνω και τη νέα σαιζόν, αν με το καλό ανέβει την Γ Εθνική.

 Το πρόβλημα μου είναι οι πρακτικές που μετήλθε συγκεκριμένος παράγοντας κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς που πρωταρχικό σκοπό είχε να βλάψει τον Φίλιππο Μελικης. Πιστεύω ότι η προσπάθεια αυτή εντάσσεται σε ένα γενικότερο σχέδιο εξόντωσης του Φιλίππου αφού στέκεται εμπόδιο σε  επαγγελματικούς σχεδιασμούς κάποιων με βάση το ποδόσφαιρο.

Δεύτερον. Σέβομαι και εκτιμώ απόλυτα την νυν διοίκηση της ομάδας, που πιστεύω ότι παρά τις οποίες διαφορές που μπορεί να είχαμε, ήταν από τις  καλύτερες που υπήρξαν ποτέ( με μια μοναδική εξαίρεση)

 Τρίτον, πιστεύω ότι η απόφαση που έλαβε η διοίκηση την Πέμπτη ήταν λανθασμένη και επιζήμια για την ομάδα και το μέλλον της. Είμαι εξαιρετικά ανήσυχος για της συνέπειες αυτής της απόφασης στη ιδία την επιβίωση του συλλόγου. Επίσης έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την προηγούμενη απόφαση που πάρθηκε ένα μηνά πριν, αλλά και στην γενικότερη φιλοσοφία της ομάδας τα τελευταία χρόνια και αυτό δείχνει τουλάχιστον ασυνέπεια.

Τέταρτον, η λασπολογία που αναπτύσσεται τον τελευταίο καιρό σε βάρος της οικογενείας Νταμτσιου είναι ότι πιο αρρωστημένο έχω συναντήσει ποτέ. Έχοντας ζήσει τον Γιώργο κάθε μέρα από κοντά, το μονό που έχω να πω είναι ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο, αθλητή και επιστήμονα που κόσμησε με την παρουσία του τον Φίλιππο μας.                         

 Πέμπτον, γνωρίζω πολύ καλά αγαπητέ σύμβουλε του Φιλίππου που ήσουν και σε παλαιότερες διοικήσεις, τι έγινε με το Κλειδί πριν χρόνια αλλά δεν μίλησα ποτέ σεβόμενος κάποια πράγματα, εσύ δεν σεβάστηκες τίποτα.

                                   

 Και έκτο και τελευταίο                               .

Ήμουν είμαι και θα είμαι οπαδός και λάτρης του Φιλίππου και ότι αυτός πρεσβεύει στην κοινωνία του χωριού μας. Την αγάπη μου αυτή όπως και την δουλεία μου στα τμήματα υποδομής δεν πρόκειται να την χαρίσω σε κανέναν επαγγελματία ψευτοπαραγοντα.

 Ευχαριστώ.

Η εφηβική ομάδα του Φιλίππου Μελίκης.

Μετά από πολλά χρόνια επιτυχημένης παρουσίας στα τμήματα υποδομής (τσικό, παιδικά) αλλά  και την ίδρυση μιας άρτια οργανωμένης ακαδημίας από το 2009, η οποία παίρνει μέρος στο τοπικό πρωτάθλημα ακαδημιών και σε διάφορα άλλα τουρνουά, ο Φίλιππος Μελικης πρωτοπορεί δημιουργώντας ένα ακόμη τμήμα αυτό της εφηβικής ομάδας που αγωνίζεται στο πρωτάθλημα έφηβων που διοργανώνουν οι ακαδημίες. Η σύσταση της ομάδας κρίθηκε απαραίτητη αφού υπήρχε κενό μεταξύ του παιδικού και του ανδρικού τμήματος, και έτσι τα παιδιά που μόλις έβγαιναν από το παιδικό δεν είχαν και πολλές αγωνίστηκες παραστάσεις ώσπου να βρουν τη θέση τους στην ανδρική ομάδα.

 Την εφηβική ομάδα προπονεί ο Δημήτρης Μαμουτόπουλος ενώ επικεφαλής της άτυπης διοίκησης γονέων που τη λειτουργεί είναι ο Δημήτρης Μπιτοπουλος.

 Η εφηβική ομάδα εντάσσεται στα πλαίσια της ακαδημίας του Φιλίππου Μελικης υπό την εποπτεία του προέδρου του Φιλίππου Κυριάκου Παπαϊωάννου και του υπεύθυνου τμημάτων υποδομής Νίκου Λιολιόπουλου.

 Πρόεδρος του ΔΣ της ακαδημίας που διαθέτει όλα τα ηλικιακά τμήματα(μπαμπίνι,προτζούνιορ, τζουνιορ,προπαιδικό, παιδικό αλλά και τη νεοσύστατη γυναικεία ομάδα) είναι ο Νίκος Λουκανόπουλος

Στη φωτογραφία εικονίζονται από αριστερά προς τα δεξιά οι: (σε παρένθεση το έτος γέννησης)

Όρθιοι: Μαμουτόπουλος Δ.(Προπονητής) Γιώργος Ματσούκας (1996) Ηλίας Τσάκαλος (1996) Καραγκιοζόπουλος Θοδωρος(1998) Περπερίδης Κυριάκος(1997) Μπιτόπουλος Γιώργος (1998) Μάριο Λουμάνι(1995) Κώστας Ντόβας (1997) Μανώλης Αναστασόπουλος (1995)

Καθιστοί : Θωμάς Ζησιόπουλος (1998) Βαγγέλης Παρσόπουλος (1998) Σωτήρης Βενιόπουλος (1999) Δημήτρης Πεχλιβανίδης (1996) Φίλιππος Μαμουτόπουλος (1997) Φλόρι Μουρίζι(1997) Γιάννης Παντίσης (1997) και Λιακόπουλος Θόδωρος(1998)

Στην ομάδα αγωνίζονται επίσης οι: Σωτήρης Ράπτης, Παναγιώτης Παρσόπουλος, Χρήστος Πιτσάβας, Θανάσης Μπούθας και Λάζαρος Τσάκαλος, που απουσιάζουν από την φωτογραφία.

Πώληση ΕΒΖ, ένα καλό νέο.*

* Άρθρο μου στην εφημερίδα roumlouki.gr

Του Νίκου Λιολιόπουλου*

Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι στο άκουσμα της είδησης ότι η Ελληνική βιομηχανία ζάχαρης θα περάσει όπως όλα δείχνουν στα χεριά ξένων επενδυτών αφού η πολυετής διαδικασία πώλησης της έλαβε τέλος, θα εικάσουν ότι η εξέλιξη αυτή θα προβλημάτιζε τους έλληνες αγρότες, μιας και η Ελληνική κοινωνία δεν είναι συνηθισμένη στις αποκρατικοποιήσεις, πόσο μάλλον δε όταν πρόκειται για ξένο αγοραστή.

Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Οι αγρότες τευτλοπαραγωγοί, βλέπουν με καλό μάτι αυτή την εξέλιξη που την περίμεναν μάλιστα από καιρό. Σίγουρα ανάμεσά μας θα υπάρχουν και αρκετοί, που θα ήθελαν να συνεχίσει η κατάσταση όπως ήταν πριν, αλλά αυτό δεν μπορούμε παρά να το κατατάξουμε στους «ευσεβείς πόθους» μιας μερίδας βολεμένων. Η επιστροφή στο προηγούμενο μοντέλο διοίκησης θα ήταν απλά καταστροφική. Γιατί άραγε όμως οι αγρότες τευτλοπαραγωγοί βλέπουν αυτήν την εξέλιξη με θετική διάθεση; Έχουν ασπασθεί τις αρχές του φιλελευθερισμού που απαιτεί μείωση του κράτους;

Όχι αυτό δεν είναι βέβαια αλήθεια, αν και θα το επιθυμούσα πολύ. Οι αγρότες, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων, τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι η λειτουργία του κράτους, όπως αυτό ήταν δομημένο τα τελευταία τριάντα χρόνια, έφτασε την βιομηχανία σε δυσχερέστατη θέση και ανάγκασε τους αγρότες να φύγουν μαζικά από την καλλιέργεια τεύτλων με μεγάλο κόστος, αφού οι επενδύσεις που έκαναν όλα αυτά τα χρόνια σε εξοπλισμό μηχανημάτων, τους έφεραν σε οικονομικό αδιέξοδο.

Η ελληνική κρατική βιομηχανία ζάχαρης, λειτούργησε όπως ακριβώς λειτούργησε το ελληνικό δημόσιο στο σύνολο του. Θα έλεγα μάλιστα όπως ήταν καθρέφτης της λειτουργίας του αυτής. Όλες οι σύγχρονες ελληνικές παθογένειες βρήκαν εφαρμογή και εδώ. Αποτυχημένοι πολιτικοί ήταν στην πλειοψηφία τους όσοι βρέθηκαν στο τιμόνι της. Η διοίκηση της ΕΒZ ήταν ένα καλό μπόνους για κομματικά στελέχη «πρώτης γραμμής» που απέτυχαν να εκλεγούν σε ψηλότερες θέσεις. Έτσι λοιπόν όπως ήταν αναμενόμενο, το μόνο που γνώριζαν να κάνουν καλά ήταν να διορίζουν με κομματικά κριτήρια, βυθίζοντας έτσι την βιομηχανία όλο και περισσότερο σε οικονομικό μαρασμό.

Οι αθρόες κομματικές προσλήψεις αντιπαραγωγικών κατά κανόνα εργαζομένων και η ανταμοιβή τους με παχυλούς μισθούς συν την παντελή αδιαφορία για τον εκσυγχρονισμό της βιομηχανίας έτσι ώστε να γίνει ένας ισάξιος «παίκτης» σε διεθνές επίπεδο, ήταν η βασική αίτια της καταστροφής. Η αναξιοκρατία και ο νεποτισμός βρήκαν περίοπτη θέση και στο χώρο αυτό. Όχι μόνο στις προσλήψεις, αλλά γενικότερα σε ότι είχε να κάνει με την λειτουργία της επιχείρησης, από το ποιος θα σπείρει τεύτλα, ποιος θα συγκομίσει στην καλύτερη περίοδο, ακόμα και ποιοι εποχικοί θα πηγαίνουν για εργασία ή θα γυρίζουν άσκοπα σε χώρους του εργοστασίου για να δικαιολογήσουν το ημερομίσθιο τους..

Η συνέχεια εδω.

Νέα αρχή με την ΝΕΑ ΜΕΡΑ του Χρ. Ζώη

2-4 update: Η παρούσα ανάρτηση ήταν στα πλαίσια του εθίμου της πρωταπριλιάς!!

Αφού ταλαντεύτηκα και βασανίστηκα αρκετά το τελευταίο διάστημα μετά την διάλυση της Δημοκρατικής Συμμαχίας, και την προσχώρηση της αρχηγού Ντόρας Μπακογιάννη στο κόμμα των προσκυνημένων, πήρα την μεγάλη απόφαση και έγινα μέλος στην νέα προσπάθεια του Χρ.Ζωη ασπαζόμενος πλήρως τις αρχές της ιδρυτικής του διακήρυξης για :

το ΣΕΒΑΣΜΟ στην ιστορία του Ελληνισμού
την ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ στις ικανότητες των Ελλήνων 
την ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ στην άσκηση της δημόσιας εξουσίας 
τη ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ στη λήψη των αποφάσεων 
την ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ στην εφαρμογή τους 
την ΕΥΕΛΙΞΙΑ στην επίλυση των προβλημάτων 
τη ΔΥΝΑΜΙΚΗ ιδεών και θέσεων 
την ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ 
την ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ στο Νόμο 
την ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ των εξουσιών 
τη ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ των πεπραγμένων της Διοίκησης

Περισσότερα θα πούμε τις επόμενες μέρες. Ευχαριστώ

Πόσο να αντέξει ο πατριώτης;

Διαβάστε μια ακόμη ιστορία ελληνικού παραλογισμού. Και ύστερα περιμένουμε να έρθει η ανάπτυξη...

Άλλο πατριώτης άλλο μ@λ@κ@ς

Ας δούμε με πραγματικά στοιχεία ενός φίλου πώς θα χάσει το ελληνικό κράτος  φέτος έσοδα 100 χιλ ΦΠΑ και 8.000 φόρο εισοδήματος. 
Πέρσι έκανε τζίρο 500.000 στα Φ/Β που είχαν 100.000 φπα. 
Αγόρασε υλικά , πλήρωσε υπεργολάβους ενοίκια υπηρεσίες κλπ. Αυτά τα λεφτά γύρισαν 2 φορές μέσα στην Δράμα.
Τον Αύγουστο η αγορά ανατινάχτηκε κι έπρεπε να αντιδράσει άμεσα. 
τον Οκτώβριο νοικιάζει μαγαζί ακριβώς απέναντι απο την εφορία και πρέπει να μεταφέρει την έδρα από την Θεσσαλονίκη για να΄χει ταμιακή.
Κι εδω αρχίζουν τα ζουρλά του ελληνικού κράτους.
1.Η αίτηση πρέπει να γίνει στην Θεσσαλονίκη. Γιατί?
2. Χάνει μια μέρα και επειδή είναι Παρασκευη το μητρώο ΔΕΝ ΔΕΧΕΤΑΙ κοινό. Γιατί?
3. Αφού χάνει μια μέρα ακόμη του ζητάνε αυτοψία ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥ ΔΡΑΜΑΣ και βεβαίωση απο το ΤΕΒΕ ότι δεν χρειάζεται εγγραφή
4. Άλλη μια μέρα χθες χαμένη γιατί σαν βλάκας δεν πήρε την βεβαίωση και είχαν απεργία.
5. Και πάμε στον σημερινό εφιάλτη. Πρώι-πρωί ΤΣΜΕΔΕ (ζευξιδός). καλημέρα το και το χρειάζομαι αυτό το χαρτί. "εμείς το μόνο που μπορούμε να σας δώσουμε είναι βεβαίωση ότι είστε παλιό μέλος μας".

 Η συνέχεια εδώ.

Παρ' όλίγον σχετικό!!!!!!

Η νέα ραδιοφωνική εκπομπή του Ράδιο Αλεξάνδρια με τίτλο: "Παρ' όλίγον σχετικό"  είναι γεγονός!

 Καθε Πέμπτη και Παρασκευή 11 με 1 το μεσημέρι οι τρεις Αλεξανδρινοί  bloggers.

 Νικος Λιολιόπουλος( του παρόντος!) 

Τασος Ντομουχτσής (http://www.alexandreia-gidas.gr/) και 

Νικος Σουρλόπουλος (http://www.roumlouki.gr/) 

σχολιάζουν την τοπική -και οχι μονό- επικαιρότητα με πολύ ... παθός και πολύ( χμ...).χιούμορ! 

Μείνετε συντονισμένοι !

 Εδω μπορείτε να ακούσετε το πρώτο σποτ της εκπομπής 

http://www.mixcloud.com/lioliopoulos/spot/

 Καθε Πέμπτη και Παρασκευή 11 με 1 το μεσημέρι οι τρεις Αλεξανδρινοί  blogers. Νικος Λιολιόπουλος( του παρόντος!) Τασος Ντομουχτσής (http://www.alexandreia-gidas.gr/) και Νικος Σουρλόπουλος (http://www.roumlouki.gr/) σχολιάζουν την τοπική -και οχι μονό- επικαιρότητα με πολύ ... παθός και πολύ( χμ...).χιούμορ!

Μείνετε συντονισμένοι !

Υπάρχει σήμερα δημοκρατική παράταξη;

Σκέψεις πάνω στο άρθρο του Γρήγορη Γιοβανόπουλου*

Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα άρθρα του Γρηγόρη Γιοβανόπουλου στον τοπικό τύπο τα οποία στην πλειοψηφία τους είναι άριστα δομημένα, εμπεριστατωμένα και άκρως διδακτικά. Είτε διαφωνεί κάνεις είτε συμφωνεί με τις απόψεις του συγγραφέα, δεν μπορεί παρά να παραδεχθεί ότι πρόκειται για μια σπάνια στον τόπο μας γραφίδα. 

Αφορμή για αυτό μου το σημείωμα στάθηκε το τελευταίο άρθρο του με τίτλο : «Η δημοκρατική παράταξη», όπου γίνεται μια συνοπτική περιγραφή της προσφοράς της δημοκρατικής παράταξης στη σύγχρονη Ελλάδα από τα χρόνια του Βενιζέλου ως και πρόσφατα, όπου και ακροθιγώς αναφέρεται και στα λάθη της και στα αρνητικά της. 

Κατ αρχάς, να πω ότι δεν απέχει πολύ η προσωπική μου άποψη περί της συνεισφοράς της δημοκρατικής παράταξης στην πρόοδο της χώρας μας, από αυτή που εκφράζεται στο άρθρο, αφού πιστεύω ότι το ισοζύγιο θετικών-αρνητικών επίλογων στην πολύχρονη ιστορία της, είναι σαφέστατα θετικό. Βεβαία, θα πρέπει κάποια στιγμή να δούμε και μερικές σκοτεινές πτυχές της, όπως, η χούντα Βενιζέλου το 1930, ο ύποπτος ρόλος του Γ.Παπανδρεου στην περίοδο των Δεκεμβριανών, ο μετέπειτα, επιζήμιος λαϊκισμός του γιου του Ανδρέα, ο εκτροχιασμός των οικονομικών την οχταετία 1981-1989, η καταστροφική διόγκωση του δημοσίου, τα σκάνδαλα, οι σχέσεις με παράκεντρα εξουσίας.

Δεν είναι όμως σκοπός μου να αναδείξω τα αρνητικά της πολυετούς ιστορίας της δημοκρατικής παράταξης, γράφοντας αυτές τις γραμμές. Σκοπός μου είναι να αναδείξω την ανάγκη επαναδημιουργίας μιας παράταξης που σήμερα δεν υπάρχει. Και εξηγούμαι: Κατ αρχήν πιστεύω πως οι κεντρώοι δημοκράτες αυτού του τόπου ήταν ανέκαθεν η πλειοψηφία, συγκρινόμενοι με τους συντηρητικούς-δεξιούς ή προοδευτικούς ή και σκληροπυρηνικούς. Όσες φορές τα τελευταία χρόνια, η δημοκρατική παράταξη που εκφραζόταν από το ΠΑΣΟΚ κατέγραψε ήττα, παρατηρούνταν μια μεταστροφή του πλειοψηφικού ρεύματος των κεντρώων απογοητευμένων πολιτών από την διακυβέρνηση της χώρας, προς την συντηρητική παράταξη.

Το ερώτημα όμως που γενάτε σήμερα είναι: Υπάρχει σήμερα δημοκρατική παράταξη;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό αναμφισβήτητα είναι όχι, δεν υπάρχει. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ των μονοψήφιων ποσοστών εκλογικής επιρροής, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί παράταξη από μονό του. Ένα κομμάτι κεντρώου κόσμου έχει διαμελιστεί, είτε πριν την αριστερά, ( ακραία Σύριζα ) ή μετριοπαθής ΔΗΜΑΡ, είτε προς την δεξιά Ν.Δ, ΔΗ.ΣΥ, ΔΡΑΣΗ κ.α. 

Ένα άλλο κομμάτι, το μεγαλύτερο, παρακολουθεί αποστασιοποιημένο της εξελίξεις προσμένοντας κάτι άλλο, κάτι νέο να δημιουργηθεί. Δεν είναι λίγοι αυτοί που προσπάθησαν να δημιουργήσουν κάτι νέο στο χώρο (Φλωρίδης, Καστανίδης, Λοβερδος, κ.α.), κοινή τους όμως κατάληξη η πλήρης αποτυχία. Είναι αλήθεια πως ο κόσμος που πίστευε ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν ο κύριος εκφραστής της δημοκρατικής παράταξης, είναι δύσκολο να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι το πρώην κραταιό κόμμα δεν υπάρχει πια, παρά μονό ως μια θλιβερή καρικατούρα.

Με τη σημερινή του μορφή, υπό αυτή την τραγική ηγεσία, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί παρά να οδηγηθεί στον αφανισμό, ακλουθώντας την πορεία της ένωσης κέντρου. Η σειρά των καταστροφικών επίλογων του, έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος. Η αρχή του εντοπίζεται στην ανατροπή της εκλεγμένης κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου, της εκδίωξη του από την αρχηγεία του κόμματος και την παράδοση της -κάτω από κωμικοτραγικές διαδικασίες- στον Βενιζέλο. Από την πρώτη στιγμή, η νέα ηγεσία του κόμματος δεν έκανε άλλο από το να υποθάλπει το σοβαρό, και κατά τη γνώμη ιστορικό έργο αυτής της κυβέρνησης, που παρόλα τα λάθη και τις παραλείψεις, έβαλε τη χωρά σε τροχιά σωτηρίας λαμβάνοντας μέτρα δύσκολα, αναπόφευκτα σκληρά, δημιουργώντας όμως ένα σαφές δίχτυ ασφάλειας μέσω την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης που δημιουργήθηκε ειδικά για την Ελλάδα. 

Περιστοιχιζόμενη από όλους αυτούς που θρασύτητα έριξαν την κυβέρνηση ζητώντας «συγγνώμες», η ηγεσία του κόμματος άνοιξε διάπλατα ένα λάκκο όπου έπεσε μέσα η ιδία. Η συνέχεια γνωστή. Το ΠΑΣΟΚ μετατράπηκε σε δεκανίκι της δεξιάς διακυβέρνησης, βοήθησε τα μέγιστα στην επιστροφή αυτών που διέλυσαν τη χωρά την πενταετία 2004-2009 και τώρα η μονή πολιτική του παρουσία είναι η συμμέτοχη του στο μοίρασμα της εξουσίας, λαμβάνοντας ένα σημαντικό κομμάτι της πίτας του ανασυρόμενου πρόσφατα κομματικού κράτους ταχτοποιώντας τους προσωπικούς κολαούζους του αρχηγού. Στα μάτια του κόσμου του, το ΠΑΣΟΚ έχει πλήρως απαξιωθεί. Δεν μπορεί υπό τις παρούσες συνθήκες να αποτελέσει τον πυλώνα μια νέας μεγάλης δημοκρατικής παράταξης που θα δημιουργηθεί.

Η νέα αυτή παράταξη θα μπορεί να περιλαμβάνει μια ευρέια γκάμα ιδεών από ένα ευρύ πολιτικό φάσμα, που θα ξεκινάει από το προοδευτικό τμήμα της φιλελεύθερη δεξιάς, των κεντρώων, των κεντροαριστερών αλλά ακόμη και της ανανεωτικής αριστεράς. Δεν είναι εύκολο το εγχείρημα, αλλά είναι αναγκαίο, όσο δε και απαραίτητο για την απεμπλοκή του μεσαίου χώρου από την σημερινή αρρωστημένη διελκυστίνδα Μνημονικών (ΠΑΣΟΚ. ΝΔ. ΔΗΜΑΡ) από τη μια, και επικινδύνων λαϊκιστών (Σύριζα, ΑΝΕΞ.ΕΛ) από την άλλη. Σε αυτή την ιστορική συγκύρια το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να μείνει παντοτινά κλεισμένο στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, όπως άρεσε στον αρχηγό του να λέει.

Εκτός και αν τολμήσει να αλλάξει ριζικά…

  *Άρθρο μου στην ηλ. εφημερίδα roumlouki-online

Ο υπέροχος Κάρλος Φουέντες

Από χθες διαβάζω το αριστούργημα του Μεξικάνου Κάρλος Φουέντες (που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή): ¨ Ο θάνατος του Αρτεμιο Κρουζ¨. Ας μοιραστούμε ένα χαρακτηριστικό και πολύ διδακτικό απόσπασμα όπου ο ετοιμοθάνατος πλούσιος πλέον –πρώην φτωχός επαναστάτης-Κρουζ απευθύνεται στην κόρη του και την γυναίκα του:

«…Εγώ επέζησα, Ρεχίνα. Πως λεγόσουν; Όχι εσύ Ρεχίνα. Πως λεγόσουν εσύ, στρατιώτη δίχως όνομα.; Επέζησα. Εσείς πεθάνατε. Εγώ επέζησα. Αχ, με άφησαν στην ησυχία μου. Νομίζουν πως αποκοιμήθηκα. Σε θυμήθηκα, θυμήθηκα το όνομα σου. Όμως εσύ δεν έχεις όνομα. Προχωράτε και οι δυο προς το μέρος μου, πιασμένοι χέρι, με τις κόγχες των ματιών σας άδειες, πιστεύοντας πως θα με πείσετε, πως θα παρακαλέσετε την συμπόνια μου. Αχ, όχι. Δεν χρωστάω σε εσάς τη ζωή μου. Τη χρωστάω στην έπαρση μου-με ακούτε;-, τη χρωστάω στην έπαρση μου. 

Προκάλεσα. Τόλμησα. Αρετές; Ταπεινοφροσύνη; Φιλανθρωπία; Χα, μπορεί να ζήσει κανείς και χωρίς αυτά, μπορεί να ζήσει. Δεν μπορεί να ζήσει χωρίς έπαρση. Φιλανθρωπία; Σε ποιόν θα του χρησιμεύει; Ταπεινοφροσύνη; Εσύ, Καταλίνα, τι θα την είχες κάνει την ταπεινοφροσύνη σου; Χάρη σε αυτήν θα με είχες νικήσει με την περιφρόνηση, θα με είχες εγκαταλείψει. Τώρα ξέρω πως δίνεις άφεση στον εαυτό σου αναλογιζόμενη την ιερότητα του μυστηρίου. Χα! Ας μην ήταν τα πλούτη μου, και δεν θα σε πείραζε και τόσο να μου δώσεις διαζύγιο. Κι εσύ, Τερέζα, που παρόλο που σε συντηρώ, με μισείς, με προσβάλεις, τι θα είχες καταφέρει μισώντας με μέσα στη δυστυχία, προσβάλλοντας με στην φτώχεια;

 Φανταστείτε τον εαυτό σας χωρίς την έπαρση μου, υποκρίτριες, φανταστείτε πως είστε χαμένες μέσα στο πλήθος των πρησμένων ποδιών, περιμένοντας εναγωνίως ένα λεωφόρο σε κάθε γωνιά της πόλης, φανταστείτε πως είστε χαμένες μέσα στο πλήθος των πρησμένων ποδιών, φανταστείτε πως είστε υπάλληλοι σε ένα κατάστημα, σε ένα γραφείο, χτυπώντας τη γραφομηχανή, τυλίγοντας πακέτα, φανταστείτε πως κάνετε οικονομίες για να αγοράσετε ένα αυτοκίνητο με γραμμάτια, ανάβοντας κεριά στην παναγία για να διατηρήσετε την ψευδαίσθηση, πληρώνοντας μηνιαίες δόσεις σε ένα οικόπεδο, λαχταρώντας ένα ψυγείο, φανταστείτε πως κάθεστε σε ένα συνοικιακό κινηματογράφο κάθε Σάββατο, τρώγοντας φιστίκια, προσπαθώντας να βρείτε ταξί στην έξοδο, δειπνώντας έξω μια φορά τον μήνα, φανταστείτε πως έχετε όλες τις δικαιολογίες από τις οποίες εγώ σας γλίτωσα, φανταστείτε πως πρέπει να φωνάζετε πως δεν υπάρχει δεύτερη χώρα σαν το Μεξικό για να νοιώθετε ζωντανές, φανταστείτε πως πρέπει να νοιώθετε περήφανες για τα πάντσο και τον Καντίλφας, για την μουσική των μαριάτσι, για το μόλε της Πουέμπλα για να νοιώθετε ζωντανές, αχ-αϊ, φανταστείτε πως πρέπει να πιστεύετε αληθινά στα τάματα, στο προσκύνημα των ιερών τόπων, στην αποτελεσματικότητα της προσευχής για να μείνετε ζωντανές,

-Domine, non sum dignus….”

Ο Νίκος Μπρουσκέλης εκ βαθέων στο «Ρουμλούκι On-Line»

Είναι δημόσιο πρόσωπο με όνομα «βαρύ», που ακούγεται έντονα με αφορμή την ονοματολογία που έχει ξεσπάσει τελευταία και που τον θέλει υποψήφιο δήμαρχο για το δήμο της Αλεξάνδρειας. Ο λόγος για τον 42χρονο γιατρό Νίκο Μπρουσκέλη.

Τον επισκέφτηκα στο ιατρείο του στην Αλεξάνδρεια. Η συζήτησή μας έγινε ανάμεσα σε ιατρικά βιβλία, πτυχία και επαίνους από διάφορα συνέδρια. Αυτό όμως που «κυριαρχούσε» στο χώρο, ήταν κάποιες παλιές φωτογραφίες του πατέρα του. Έτσι, δεν δίστασα να του κάνω και κάποιες ερωτήσεις πιο προσωπικές. Ποιος δεν θα έμπαινε στον πειρασμό άλλωστε;

Συνέντευξη στον Νίκο Σουρλόπουλο/

-Καπνίζετε γιατρέ;

-Δυστυχώς ναι. Επιβεβαιώνω για άλλη μία φορά, την στατιστική που θέλει τους γιατρούς να βρίσκονται στην πρώτη σειρά ανάμεσα στις επαγγελματικές κατηγορίες των καπνιστών. Η αλήθεια είναι όμως ότι βρίσκομαι σε μια διαρκή μάχη για να το περιορίσω τουλάχιστον, γιατί όπως γνωρίζουν οι περισσότεροι, πόσο δε μάλλον εγώ που είμαι και ουρολόγος, ότι το κάπνισμα προκαλεί πολλά προβλήματα, από τα κοινά καρδιολογικά ή πνευμονολογικά που είναι γνωστά στο ευρύτερο κοινό, μέχρι και στυτική δυσλειτουργία.

-Αναφερόμενοι σε δυσλειτουργίες, ας δούμε λίγο τη σημερινή κατάσταση. Ποια κρίση πιστεύεται ότι πρέπει να λύσουμε στην Ελλάδα, την οικονομική, την πολιτική ή όπως έλεγε ο Ανδρέας Εμπειρίκος, την ερωτική;

-Ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Ως σουρεαλιστής ο Εμπειρίκος, δεν νομίζω ότι θα μπορούσε πότε να φανταστεί ότι η Ελλάδα του 2012, θα ζούσε τέτοιες στιγμές απίστευτου σουρεαλισμού.

-Τι εννοείτε ;

-Μα, που αλλού θα μπορούσε να τοποθετήσει κανείς την σημερινή τρικομματική κυβέρνηση, αν όχι στον σουρεαλισμό. (γέλια).

Για να απαντήσω, όμως στην αρχική σας ερώτηση, πιστεύω ότι η κρίση που βιώνουμε είναι πρωτίστως πολιτική, του ίδιου του πολιτικού συστήματος. Το σύστημα διέπεται από συντηρητισμό, με αποτέλεσμα να αρνείται πεισματικά να αλλάξει τρόπο λειτουργίας, αλλά κυρίως να προχωρήσει στην ανανέωση του πολιτικού προσωπικού. Εννοώ, ότι η στείρα άρνηση του πολιτικού κατεστημένου και ο τρόπος με τον οποίο είναι δομημένα τα κόμματα στο σύνολό τους, τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο, εμποδίζουν τους πολίτες που πραγματικά ενδιαφέρονται, να ασχοληθούν με τα κοινά.

-Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του Θεόδωρου Πάγκαλου «όλοι μαζί τα φάγαμε». Ενστερνίζεστε την άποψη ότι, αυτή η μικρή δήλωση κρύβει και μια μεγάλη αλήθεια;

Είναι μια ευφυής δήλωση που μπορεί να βρει εφαρμογή σε οποιαδήποτε περίσταση και να χρησιμοποιηθεί κατά το δοκούν. Πιστεύω ότι παρότι είναι μια κυνική ουσιαστικά παραδοχή μέρους, σημαντικού πιθανώς, της αιτίας που μας οδήγησε στην σημερινή κατάσταση, εμπεριέχει σοβαρή δόση αλήθειας. Οι επιλογές που κάνουμε, καθορίζουν εκτός από εμάς τους ίδιους και το μέλλον μας ως κοινωνία.

Οι ευθύνες δεν είναι μόνο των πολιτικών. Έχουμε και εμείς μερίδιο στην ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση. Όμως το “μαζί τα φάγαμε” δεν απαλλάσσει κανέναν πολιτικό από τις δικές του, τεράστιες, ευθύνες. Γιατί οι πολιτικοί οφείλουν πρωτίστως να είναι ακέραιοι, άμεμπτοι και κυρίως ηθικοί. Πολιτικοί και πολιτική που λειτουργούν υπό σκιά δεν έχουν θέση στην Ελλάδα.

-Έχετε, περίπου, την ίδια ηλικία με το ΠΑΣΟΚ και, ενώ εσείς δείχνετε να γνωρίζετε που θέλετε να πάτε, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να τα έχει λίγο χαμένα… Που χάθηκε;

-Η εξουσία διαφθείρει. Το είδαμε και στην κεντρική πολιτική σκηνή, το βιώσαμε και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Το ΠΑΣΟΚ σημάδεψε ουσιαστικά μια ολόκληρη περίοδο της νεώτερης ελληνικής ιστορίας, της μεταπολίτευσης, με τα θετικά και τα αρνητικά του σημεία. Σήμερα, ουσιαστικά βιώνει μια υπαρξιακή κρίση, καθώς, ακολουθώντας ξένες προς την ιδεολογία του συντηρητικές πολιτικές, υπέστη στην πραγματικότητα την χειρότερη ήττα που μπορεί να υποστεί ένας πολιτικός φορέας: την ιδεολογική ήττα.

Το μέγιστο ερώτημα, που καλείται να απαντήσει το ΠΑΣΟΚ είναι, αν έχει αυτή τη στιγμή λόγο ύπαρξης στην πολιτική ζωή του τόπου. Θεωρώ, πως θα πρέπει να επανατοποθετηθεί στον χώρο που σήμερα -κατά την γνώμη μου-, είναι κενός μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Και αν αυτό δεν μπορεί να το κάνει το ΠΑΣΟΚ, τότε θα πρέπει να το κάνει κάποιος άλλος νέος σχηματισμός, που δεν θα πρέπει να έχει ουδεμία σχέση ούτε με το ΠΑΣΟΚ του παρελθόντος ούτε με τα στελέχη που υπηρέτησαν σε οποιαδήποτε θέση και σχετίζονταν με το ΠΑΣΟΚ.

-Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι έχουν πολλές ερμηνείες για το πώς φτάσαμε ως εδώ και έχουν τουλάχιστον μία πρόταση για το πώς θα βγούμε από την κρίση. Ποια είναι η δική σας;

-Η ερμηνεία ή η πρόταση; (γέλια)

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ: