Η ζωή μας με τον Βασίλη.

Χρησιμοποιώντας το δημοφιλές  τικ-τοκ και εφαρμογές στο κινητό, προσπάθησα να κάνω ένα μικρό φιλμάκι αφιερωμένο στο γιο μου Βασίλη.

Δεν αντέχω.

Ειδική εκπομπή "Γη είδα" με προσωπική μου εξομολόγηση και δέκα πράγματα πού δεν αντέχω στην πολιτική σήμερα.

Αυτά επιγραμματικά είναι:

1. Το ότι ακόμη δεν τελείωσε ο πόλεμος στην Ουκρανία.

2. Το ότι οιπαρακολουθήσεις δεν αφορούν κανέναν.

3. που το υπάρχουν τόσοι οπαδοί δικτατόρων στον κύκλο μου.

4.Όσους με πολλεμουσαν τότε, να όλοι δίπλα στον Μητσοτάκη.

5. Που δεν υπάρχει ούτε ένα φίλελευθερο κόμμα.

6.Τον Τσίπρα στην τηλεόραση. Κανέναν συριζαιο 

7. Το έγκλημα της ΕΒΖ

8. Το νταούλι και ζουρνά

9. Την τοπική συνεταιριστική μαφία

10. Τον Θέμη Σιδηρόπουλο .

Η εμπειρία μου από την κοροϊδία του Μητσοτάκη με το μητρώο στελεχών.

Στο βίντεο αυτό περιγράφω την εμπειρία μου όταν επιλέχθηκα στα πρώτα 15 ονόματα πανελληνίως στο μητρώο στελεχών της Νέας Δημοκρατίας το 2017.

Εδώ όσα έγραψα σε ανάρτηση μου λίγο αργότερα το 2019:

Νιώθω τεράστια ντροπή, θυμό, οργή και απογοήτευση, που συμμετείχα σε αυτό το λέω φιάσκο, σε αυτή την ωμή κοροϊδία που ονομάστηκε μητρώο στελεχών της Νέας Δημοκρατίας

 Είναι αδιανόητο το πώς χρησιμοποίησαν όλους αυτούς τους αξιόλογους συμπολίτες μας που σε πρώτη φάση τουλάχιστον προσέτρεξαν στο κάλεσμα του Κυριάκου Μητσοτάκη για ανανέωση, ως λαγούς για μία διαδικασία η οποία τελικά αφορούσε τα δικά τους παιδιά.

Σήμερα η ανακοίνωση του κόμματος λέει ότι συμπεριλήφθηκαν από το μητρώο στελεχών 43 άτομα στα ψηφοδέλτια.

Με μία πιο προσεκτική ματιά όμως θα δει κανείς ότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι οι ίδιοι παιδιά στελεχών της ΝΔ, υπουργών, δημάρχων και λοιπά. 

 Αν προσθέσουμε και το τραγικό ότι άργησαν τόσο πολύ να ανακοινώσουν τα ψηφοδέλτια με αποτέλεσμα να έχουν μηδαμινές πιθανότητες να εκλεγούν κάποιοι οι οποίοι είναι σχετικά νέοι και άγνωστοι χωρίς μηχανισμό, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι στήθηκε ένας μηχανισμός ΜΗ ανανέωσης της Νέας Δημοκρατίας.

*Για να μην παρεξηγηθώ η ανάρτηση δεν αφορά το πρόσωπό μου αφού έγκαιρα παραιτήθηκα από στέλεχος του μητρώου και από την πιθανότητα ( ;;;) να είμαι υποψήφιος βουλευτής

**Το τι έχω ζήσει από την ημέρα ένταξης μου στο μητρώο ως την ημέρα που παραιτήθηκα , δεν θέλω καν να το θυμάμαι γιατί είναι για να γελάς και να κλαις μαζί.

***Με αφορμή την συμπλήρωση ενός χρόνου από την ιστορική συμφωνία των Πρεσπών θα ήθελα να δηλώσω την απόλυτη προσήλωσή μου στις αρχές του φιλελευθερισμού και στα ιδανικά της ανοιχτής και ελεύθερης κοινωνίας καθώς και την πίστη μου σε μια Ελλάδα πρωταγωνίστρια στην Ευρωπαϊκή Ενωση στο ευρώ και στο ΝΑΤΟ..

Τα δυνατότερα μάτια του κόσμου! Η τυχαία συνάντηση μου με έναν χρυσό ολυμπιονίκη.

 Στο τρίτο διεθνές Αλεξανδρινό μίτιγκ στίβου, αυτή την πολύ σπουδαία διοργάνωση για την πόλη μας, με περίμενε μια από τις πιο όμορφες και συναισθήματα δυνατές στιγμές που έχω ζήσει στα γήπεδα και όχι μόνο.

 Ανάμεσα στα αγωνίσματα του μιτιγκ

υπήρχε και μια ειδική κούρσα για την οποία δεν είχα δει κάτι στο προγραμμα. Ήταν η κούρσα 100 μέτρων ειδικής κατηγορίας, όπου ένας αθλητής με αναπηρία έτρεχε μαζί με τον συνοδό του. 

Ήταν το ίδιο αγώνισμα που έτρεξε και ο αυτιστικός γιος μου Βασίλης με την δίδυμη αδερφή του την Άννα μας, πριν λίγες μέρες στο Μακροχώρι, στο πρώτο αγώνα τους από τότε που άρχισε τον στίβο στον σύλλογο Αιγές με τον προπονητή του Νίκο Γιαννουλάκη το περασμένο φθινόπωρο!

 

Λίγη ώρα αργότερα έρχεται και κάθεται μπροστά μου στην κερκίδα, μια παρέα αθλητών με έναν από αυτούς να κρατάει μπαστούνι που έχουν οι τυφλοί. Αφού δίστασα στη αρχή, όπως πάντα κάνω, βρήκα το θάρρος, να πάω στο τυφλό παλικάρι, να τον συγχαρώ για τον αγώνα του και να του μιλήσω για τον δικό μας "αθλητή", τον Βασίλη μας, και αυτός να με παροτρύνει να συνεχίσω και μάλιστα να μου γνωρίσει και άλλους αθλητές ή προπονητές. Ήταν ευγενέστατος και δέχθηκε με χαρά να βγει μια φωτογραφία μαζί μου, να την δείξω στα παιδιά μου!

 Λίγο πριν φύγει η παρέα και με αποχαιρετήσει ο Νάσος, έτσι ήταν το όνομα του,  ο συνοδός του στην κούρσα, πρωταθλητής των 100 μέτρων Δημήτρης Χρυσάφης, μου είπε ότι αυτό το παιδί που ήταν δίπλα μου, δεν είναι ένας απλός αθλητής, αλλά ο χρυσός ολυμπιονίκης και παγκόσμιος ρέκορντμαν Νάσος Γκαβέλας!

Είχα σοκαριστεί. Ο γλυκύτατος  νεαρός που μιλούσαμε, ήταν ένας αθλητής πρότυπο! Όχι μόνο θυμήθηκα ποιος είναι, αλλά ανακαλυψα ότι είχα γράψει για τον υπέροχο νέο και εγώ στο φεισμπουκ! Τι υπέροχο που τον γνώρισα έστω και αν δεν ήξερα ποιος ειναι!!

 Αγαπητέ Νάσο, θα ήθελα να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ από μένα και θέλω να σου υποσχεθώ πως θα κάνω τα πάντα να γίνεις το πρότυπο του Βασίλη μου, ακόμη και αν (ίσως, δεν ξέρω) δεν καταλαβαίνει όταν του μιλάω....

Το "Γη είδα" και εγώ.

 

Η ιστοσελίδα γνώμης "Γη είδα" και η αντίστοιχη χιουμοριστική "Το μπαμπούρι" που δημιούργησα πριν λίγο καιρό, καταγράφει αξιοσημείωτη επιτυχία και διαβάζεται ολοένα και από  περισσότερους συμπολίτες μας, κάτι που με κάνει πολύ περήφανο.

Μία από τις βασικές αιτίες της ανταπόκρισης του κόσμου στο εγχείρημα αυτό, πιστεύω ότι είναι το γεγονός ότι μέσα από τα γραπτά μου και την πολιτική, αλλά και προσωπική μου διαδρομή όλα αυτά τα χρόνια, ένας σημαντικός αριθμός συμπολιτών  μου αναγνωρίζει το ότι είμαι πάντα ξεκάθαρος όσον αφορά τις πολιτικές μου τοποθετήσεις, ποτέ δεν έπαιξα παιχνίδια και ποτέ δεν δίστασα να πω την αλήθεια όπως εγώ την έβλεπα, κάτι που συνεχίζω να κάνω.

Οφείλω όμως εδώ να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα όσον αφορά την  προσωπική μου θέση που είναι και θα παραμείνει ξεχωριστή από τη λειτουργία της σελίδας.

Ήμουν για χρόνια και παραμένω υπέρ της αλλαγής στον δημο  Αλεξάνδρειας. Η επιλογή μου αυτή και σε αυτό θα ήθελα να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν έχει να κάνει με την ποιότητα της διακυβέρνησης τόσο, όσο με τα πρόσωπα της διοίκησης και τις τριβές που είχα σε προσωπικό επίπεδο με αυτούς κατά καιρούς.

 Ως εκ τούτου, αν και ουτε θεωρώ τόσο κακή τη διοίκηση Γκυρινη, ούτε συντάσσομαι σε καμία περίπτωση με τις αντιπολιτευτικές ανοησίες και μηδενισμούς που ακούγονται και γράφονται από κάποιους, είμαι υπέρ τις αλλαγης στον δήμο.

Από την πρώτη στιγμή χωρίς καμία δεύτερη σκέψη έγραψα δημόσια ότι υποστηρίζω την υποψηφιότητά της Δώρας Κουρκουτά ανεξαρτήτως των οποίων επιφυλάξεων για κάποιες επιλογές της, και τον προβληματισμό μου για το κατά πόσο, με τα έως τώρα φαινόμενα και όπως παρουσιάζεται σήμερα η κατάσταση, είναι σε θέση να χτυπήσει στα ίσα το ψηφοδέλτιο του νυν Δημάρχου. 

Στο "Γη είδα' αλλά και στο προσωπικο μου προφίλ στο facebook έχω γράψει πολλά κείμενα στα οποία δικαιολογώ την απόφασή μου αυτή να στηρίξω την Δωρα Κουρκουτά, κριτικά πάντα.

Ποτέ όμως, όπως πάντα κάνω και θα συνεχίσω να κάνω, δεν δίστασα να γράψω την κριτική μου για πράγματα που δεν μου αρέσουν, η τις ανησυχίες μου για την πορεία του εγχειρήματος.

Το Γη είδα συνεχίζει να λειτουργεί εντελώς ανεξάρτητα και ανεπηρέαστο από την προσωπική μου άποψη, μεταφέροντάς σας αυτό που εγώ εκλαμβάνω ως αλήθεια ανεξαρτήτως αν αυτό με βολεύει ως υποστηρικτή κάποιας πλευράς.

Αυτό έκανα πάντα και αυτό θα συνεχίζω να κάνω.

Σας ευχαριστώ για την κατανόηση αλλά και την αγάπη σας που μου δίνετε δύναμη να συνεχίσω ακόμη πιο δυναμικά σε αυτή την όμορφη και καθαρά ερασιτεχνική προσπάθεια.

Ενα κοινό όραμα.

Με τον Γιώργο Γουλτιδη μας ενώνουν πολλά. 

Από τα παιδικά μας χρόνια όταν με τον πατέρα του πάλευε να μας φτιάξει τις πομόνες στα χωράφια, ως αργότερα στα... ένδοξα χρόνια του ΠΑΣΟΚ.

Και μπορεί προσωρινά ο Καλλικράτης να μας "χώρησε" αφού η Βεργίνα μας πήγε Βέροια και η Μελίκη στον... Γιδά, σύντομα θα ξααναβρεθούμε!

Μετά από σχετικη συζήτηση που είχαμε χθες, δώσαμε ραντεβού σήμερα να βρεθούμε επί τόπου, στο φράγμα του Αλιάκμονα όπου μου έδειξε από κοντά την πόρτα από όπου προβλέπεται να τροφοδοτήσει με νερό το νέο αρδευτικό Βεργίνας-Κυψελης που βρίσκεται σε πορεία υλοποίησης.

Το έργο αυτό είναι ένα όνειρο πολλών ετών για τον τόπο μας και ο Γιώργος στην υπηρεσία όπου  παρακολουθεί την πορεία του.

Όλη η αλήθεια για την ΕΒΖ όπως την έζησα.

Με αφορμή το κεντρικό θέμα της Εφημερίδας των Συντακτών της Πέμπτης 2 Φεβρουαρίου, θα προσπαθήσω να καταθέσω γραπτά για άλλη μία φορά, τις εμπειρίες μου από την πορεία της βιομηχανίας ζάχαρης.

 Η αλήθεια είναι πως θα δυσκολευτώ να γίνω περιληπτικός αφού έζησα τόσα πολλά και από πρώτο χέρι, τόσα που αν αποφασίσω να τα καταγράψω ίσως δεν φτάνει ένα βιβλίο.

Η επαγγελματική μου ενασχόληση για όλη μου τη ζωή από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μωρό παιδί, ως μέχρι και λίγα χρόνια πριν όταν και σταμάτησα για λόγους που δεν είναι του παρόντος, ήταν η γεωργία και συγκεκριμένα η τευτλοκαλλιέργεια.

Η οικογένεια μέσα στην οποία μεγάλωσα, ασχολούνταν για πολλές δεκαετίες εντατικά με την καλλιέργεια αυτή αλλά και με την συγκομιδή των τεύτλων  επαγγελματικά, αφού διέθετε πάντα ένα από τα πιο σύγχρονα συγκροτήματα αγροτικού μηχανολογικού εξοπλισμού γύρω από την καλλιέργεια. Εξοπλισμός που αποκτήθηκε με πολύ κόπο και ιδρώτα μια ζωής των γονιών μου.

Στις ιστοσελίδες μου μπορεί κανείς να βρει άφθονο υλικό σχετικά.

Επιπροσθέτως είχα την μεγάλη τιμή για δεκα συνεχόμενα χρόνια  (2007-2017 )να εκλέγομαι από τους συναδέλφους μου παμψηφεί πρόεδρος του συλλόγου τευτλοεξαγωγέων Πλατέος, ενός οργάνου που εκτός από την οικονομική διαχείριση των τευτλοεξαγωγικών εσόδων, εκπροσωπούσε και τους αγρότες τευτλοπαραγωγούς όλης της κεντρικής και δυτικής Μακεδονίας σε συνδικαλιστικό επίπεδο. 

Έτσι λοιπόν η εμπειρία μου είναι ιδιαίτερα πλούσια και θα προσπαθήσω να την καταθέσω επιγραμματικά εδώ.

Η ελληνική βιομηχανία ζάχαρης όπως και κάθε επιχείρηση παραγωγής που ανήκε εξ ολοκλήρου ή υπάγονταν στο δημόσιο, ήταν μία ιστορία πολλών ετών διαφθοράςζ τόσο σε καθαρά οικονομικό, όσο και σε πολιτικό επίπεδο.

Την Ελληνική βιομηχανία ζάχαρης τη διοικούσαν τα κόμματα και μάλιστα έβαζαν αποτυχόντες να εκλεγούν βουλευτές στη διοίκηση της. Εννιωτε έβαζαν και συνδικαλιστές ή ακόμα και απλο υπάλληλο νομαρχίας-γαμπρό βουλευτη! Αυτό και αν δεν είναι παραδοξότητα και μάλιστα συνέβη στα τελευταία χρόνια.

Στην ελληνική βιομηχανία ζάχαρης γινόταν ένα όργιο προσλήψεων. Ηταν γνωστό οτι όποιο κόμμα ήταν στην κυβέρνηση θα βόλευε εκεί τον στρατό των υποστηρικτών του, ως εκτακτους υπαλλήλους στην αρχή, μόνιμους στη συνεχεια.

Στη βιομηχανία αυτή δούλευαν όλα τα χρόνια πολλοί περισσότεροι από αυτούς που έπρεπε,  και επαιρναν υπερβολικά μεγάλα ποσά ως αμοιβές, με πιο χαρακτηριστικό το λεγόμενο "επίδομα καμπάνιας" (!) που για χρόνια τώρα θεωρείται ένα από τα γνωστά ανέγδοτα σε συζητήσεις.

Πέρα από τις προσλήψεις υπήρξε και διαφθορά σχετικά με τον τρόπο κατανομής των ποσοστώσεων ζάχαρης στους αγρότες, στο που, και με ποιον τρόπο σπέρνονταν και παραδιδοταν τα τεύτλα στο εργοστάσιο. Ένα σύστημα αρπαγής, καλά δομημένο που αφορουσε εκατοντάδες εμπλεκόμενους,από αγρότες ως διευθυντές, από προμηθευτές ή πελάτες από πολιτευτές ως βουλευτές-υπουργους, ο δε πλουτισμος των αναμειχθέντων ήταν συχνά προκλητικά εμφανής.

Για όλα όσα ανέφερα παραπάνω και πολλά ακόμα που για λόγους έκτασης στο άρθρο, έχω στοιχεία αφού δεν μπορουν να αμφισβητηθούν και είναι φυσικά στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου.

Όπως ήταν αναμενόμενο η βιομηχανία ζάχαρης κάποτε θα κατέρρεε αφού όπως είναι λογικό δεν θα μπορούσε το δημόσιο να πληρώνει εσαεί.( Εδώ έχουμε το εξής φαινόμενο, να είναι μία επιχείρηση μονοπώλιο με  ευνοϊκότατους όρους αγοράς και αντί να έχει κέρδος να μπαίνει μέσα! )

Όλοι γνωρίζανε ότι η βιομηχανία ζάχαρης θα κατέρρεε συντομα και όλοι κρυβόταν πίσω από το δάχτυλό τους. Κάποια στιγμή ( το 2006) υπήρξε αναθεώρηση της κοινής αγροτικής πολιτικής στον τομέα ζάχαρης εξαιτίας καταγγελίας από τη Βραζιλία στον παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου και δυσκόλεψαν τα πράγματα για τα ζαχαρουργεία όλης της Ευρώπης, με αποτέλεσμα η Ευρωπαϊκή Ένωση να εξαγγείλει δαπανηρά προγράμματα εξυγίανσης και αλλαγής κατεύθυνσης των εργοστασίων. 

Σε αυτα το προγράμματα οι περισσότερες χώρες εντάχθηκαν αλλες περισσότερο άλλες λιγότερο.  

Εκεί χάθηκε μία τεράστια ευκαιρία για τη χώρα μας, αφού αρνήθηκε για λόγους πολιτικού κοστους να κλείσει ολοκληρωτικά τα εργοστάσια να εισπράξει ένα καλό τίμημα, (όπως εκαναν όλες οι άλλες χώρες) ικανό να ικανοποιήσει όχι μόνο τους αγρότες αλλά και τους μετόχους.

 Η μεσοβέζικη λύση που επιλέχθηκε στην ουσία επιδείνωσε το πρόβλημα και το μετέθεσε για το μέλλον, παρά το έλυσε.

Και ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, οι αποδοχές των εργαζομένων αλλά και η τιμή αγοράς ζαχαρότευτλων εξακολουθούσαν να είναι απαγορευτικά υψηλές για την βιομηχανία.

 Το τέλος είχε έρθει και δεν ήθελε κανείς να το παραδεχτεί. Οι κυβερνήσεις που το ξέρανε αυτό, προσπαθούσαν με δόλιο τρόπο να κάνουν τη βόμβα να σκάσει στα χέρια επόμενων κυβερνήσεων.

  

Η πιο τραγική περίοδος κατά τη γνώμη μου είναι αυτή που προηγήθηκε και συνεχίστηκε με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.  Ο ΣΥΡΙΖΑ στο γνωστό κλίμα της εποχής τότε, του αρνητισμού και του αντιμνημονιακό παραλογισμού, έταζε τα πάντα στους πάντες. Δεν ήταν δύσκολο λοιπόν να βρει ένα πεδίο δόξης λαμπρόν στην ελληνική βιομηχανία ζάχαρης, αντιστεκόμενος σε οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής, τάζοντας τους εργαζομένους αλλά και στους παραγωγούς όλα αυτά που ήθελαν να ακούσουν αλλά δεν μπορούσαν να γίνουν.

Συντάχτηκαν σε όλα με τους εργαζόμενους τάζοντας τους αυτό που έταζαν και σε όλο τον ελληνικό λαό ότι θα είναι το κράτος εδώ αιώνια να τους πληρώνει πλουσιοπάροχα και αυτοί να κάθονται. Να κάθονται το ξαναγράφω.

Έτσι λοιπόν συνέβη το εκπληκτικό για όποιον δεν γνωρίζε φαινόμενο, οι εργαζόμενοι να γίνουν μαζικά ΣΥΡΙΖΑ παρά το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών είχε διορισθεί την περιόδου 90-93 στο τελευταίο αλλά και το μεγαλύτερο γιουρούσι κομματικών τοποθετήσεων στη  ζάχαρη!

Δυστυχώς και σε εμάς τους αγρότες, (με μοναδική αντίθετη φωνή τη δική μου και μόνο όσο αλαζονικό και να μοιάζει), έγιναν τα ίδια πράγματα, αφού κατάφεραν και πούλησαν τα ίδια παραμύθια χρησιμοποιώντας μάλιστα ως εργαλείο προπαγάνδας κάποιους πρόθυμους τευτλοπαραγωγούς που  τους βάφτισαν εκπροσώπους μας χωρίς ποτέ να είναι.

Βέβαια όπως συμβαίνει πάντα, το ψέμα έχει κοντά πόδια και κάποια στιγμή θα φανερωθεί.  Ετσι λοιπόν όταν ήρθε  η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ να  ανέβει στην εξουσία βρέθηκαν  αντιμέτωποι με αυτό το τέρας, που και οι ίδιοι εξέθρεψαν.

Από τους πρώτους μήνες στην εξουσία τους και την πρώτη διοίκηση οπου επέλεξε ο Λαφαζάνης, κάποιους απίθανους τύπους, που τους ανέσυραν από κάποια ξεχασμένα καφενεία της αριστεράς, που δεν είχαν καμία σχέση όχι μόνο με το αντικείμενο αλλά με τη γενικότερη πραγματικότητα με κωμικοτραγικά αποτέλεσμα , ως και κάποια(μία) σοβαρη προσπάθεια εξυγίανσης που έπεσε στο κενό, το μόνο μέλημά τους ήταν να μην σκάσει η βόμβα του κλεισίματος της ΕΒΖ στα χέρια τους και να μετατίθεται συνεχώς στο μέλλον. Για το σκοπό αυτό ήταν πάρα πολλά τα κρατικά χρήματα που δαπανήθηκαν, με κυριότερο τα 32 εκατομμύρια ευρώ άμεσης κρατικής επιχορήγησης που πέταξαν στα σκουπίδια με το που ανέλαβαν την εξουσία.

Όλο αυτό το διάστημα λάμβανε χώρα μία σειρά απίθανων καταστάσεων. Κατά καιρούς εμφάνιζαν ανύπαρκτους επενδυτές που θα αγόραζαν τη βιομηχανία ζάχαρης όπως δύο 'μπαρμπάδες' από τη Βραζιλία ( :)  ως τον απίθανο επενδυτή Φεκέρ που πρόσφατα μάλιστα προφυλακίστηκε για κατηγορία δολοφονίας.

Δεν αντιδρούσε κανείς σε ολα αυτά με την τότε αντιπολίτευση να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου αφού υπήρχαν πολλά ράμματα και για τη δική τους γούνα στην υπόθεση αυτή.

Όσον αφορά τον εαυτό μου που ήμουν ο μόνος που αντέδρασε δέχθηκα πόλεμο, αφού προσπάθησαν να με βγάλουν γραφικό και βαλτό του Μητσοτάκη. 

Ο ίδιος ο Μητσοτάκης απέκτησε πριν γίνει αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας αρκετά καλή γνώση επί του θέματος όπως και ο Κωστής Χατζιδάκης, και μάλιστα στη Βουλή κατέθεσαν τα στοιχεία όπως πραγματικά έχουν. 

Μόνο που και αυτός κάποια στιγμή θα γινόταν πρωθυπουργός. Ετσι λοιπόν δεν άργησε η ώρα που θα ερχόταν αντιμέτωπος και αυτός με το ίδιο πρόβλημα. 

Όλα αυτά που ακολούθησαν από την κυβέρνηση Μητσοτάκη- Αδωνη τα καταγράφει με αξιοθαύμαστη ακρίβεια και θάρρος η Εφημερίδα των Συντακτών καιρό τώρα με σειρά άρθρων και ρεπορτάζ και δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβω εδώ.

Έχω το θλιβερό προνόμιο να είμαι ο μόνος ο οποίος τα έγραψα από την πρώτη στιγμή και τα κατήγγειλα σε βαθμό που να με προτρέπουν άνθρωποι μου να σταματήσω γιατί ενδεχομένως να κινδυνεύω με όλα αυτά που ακούγονται και ήρθαν στο φως της δημοσιότητας και για άλλα θέματα που απασχόλησαν το πανελλήνιο για τους εμπλεκόμενους, κάτι που ομολογώ πως το έκανα.

Δεν ξέρω πού θα σταματήσει η δικαστική έρευνα που ξεκίνησε. Δεν έχω όμως την ψευδαίσθηση ότι θα μπουν κάποιοι φυλακή.

 Γιατί αν ήταν να μπουν όλοι όσοι κατασπάραξαν την βιομηχανία μας, θα έπρεπε να χτιστούν νέες πτέρυγες για να χορεσουν...

Συνέντευξη μου στον Γιάννη Ζήνα

 

Ο Γιάννης Ζήνας μου έκανε την τιμή να με φιλοξενήσει στην ιντερνετική του εκπομπή, όπου είχαμε μία ενδιαφέρουσα ( για μένα τουλάχιστον) συζήτηση.

Μεταξύ άλλων σχολιάσαμε κάποιες αναρτήσεις που έχω κάνει, την ορθογραφία μου και με βάση αυτές μιλήσαμε για διάφορα ζητήματα.

Μερικά από τα θέματα που ασχοληθήκαμε ήταν:

Οι επόμενες δημοτικές εκλογές και σε ποιο πλαίσιο αυτές θα διεξαχθούν, τα ιδιαίτερα τοπικά χαρακτηριστικά που έχουμε εδώ, τις συναλλαγές μεταξύ υποψηφίων, βουλευτών και όλων των εμπλεκομένων, ενώ κατέγραψα και κάποιες εκτιμήσεις μου σχετικά με  με τα πρόσωπα που εμπλέκονται στο πολιτικό γίγνεσθαι του δήμου Αλεξάνδρειας.

Μπορείτε  να δείτε εδώ την εκπομπή.

Tο Μητρώο της ΝΔ το λαϊκο-Δεξιό κατεστημένο και ο Μητσοτάκης

*Αρθρο μου στο lykavitos.gr 

Με αφορμή το πολύ εύστοχο αλλά και τολμηρό θα έλεγα άρθρο του Δημήτρη Ευθυμάκη στο protagon μου δημιουργήθηκε η επιθυμία να καταθέσω και εγώ τη δική μου εμπειρία ως μη δεξιός στη Νέα Δημοκρατία.

Πέρασαν ήδη έξι χρόνια από την επιλογή μου στα πρώτα 15 στελέχη του μητρώου στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, μιας θεωρητικά πολύ πρωτοποριακής ιδέας του νεοεκλεγμένο τότε προέδρου της συντηρητικής παράταξης Κυριάκου Μητσοτάκη και της προβολής που μου επιφύλαξαν πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης αφού το γεγονός και μόνο ότι ήμουν αγρότης από την επαρχία, πατέρας ΑΜΕΑ και πολύγλωσσος, ήταν κάπως ξεχωριστό και αρκετά πιασιάρικο θέμα.

Το εγχείρημα του μητρώου δεν πήγε καλά. Ελάχιστοι κατάλαβαν τη σημασία του, οι περισσότεροι το χλεύασαν και το πολέμησαν, ενώ η κουτοπονηριά πολλών που ενταχθήκαμε ήταν τόσο έκδηλη που προκαλούσε γέλιο. Το κόμμα ήταν και παραμένει αλλού, ακόμα και η ίδια η ηγεσία του απαξίωσε τόσο που έμειναν πολλά ...ραμμένα κουστούμια στην ντουλάπα!

Ο αρχικός μου ενθουσιασμός έδωσε γρήγορα τη θέση του στον προβληματισμό και στην στεναχώρια, αργότερα στην άρνηση ακόμα και στο θυμό και σήμερα κάμποσα χρόνια μετά, την πλήρη απογοήτευση και αποστασιοποίηση.

 

Ο τεράστιος προσωπικός πόλεμος που δέχτηκα, η χλεύη, ο φθόνος και η χολή από σχεδόν το σύνολο του τοπικού πολιτικού δεξιού κατεστημένου, επειδή ακριβώς δεν ήμουν δικός τους δεν ξεπερνιέται ποτέ 

 

Δεν γράφω αυτό το άρθρο για να κλαφτώ το έχω κάνει αρκετές φορές εξάλλου στο παρελθόν.

 Το γράφω για να επιβεβαιώσω το πόσο δίκιο έχει ο αρθρογράφος του protagon που μιλάει για μία σημαντική κατηγορία νεοδημοκρατών η οποία απεχθάνεται τον Κυριάκο Μητσοτάκη και οτιδήποτε μη δεξιό έφερε στο κόμμα.

Όντας πριν από χρόνια μία τις επιλογές του Κυριάκου Μητσοτάκη στο νομό, έζησα  στο πετσί μου την απαξίωση προς το πρόσωπό του.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα στη μία και μοναδική εκδήλωση της νομαρχιακής επιτροπής που πήγα, παρόντων δεκάδων βουλευτών υπουργών αιρετών κ.α., στην παρουσίαση ενός βίντεο με την ιστορία της Νέας Δημοκρατίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν  χειροκροτήθηκε καθόλου, σε αντίθεση με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το νεότερο, αλλά και άλλους αρχηγούς του κόμματος. Εξάλλου εδώ στα βόρεια τον ψήφισαν πολύ λίγοι αναλογικά την πρώτη Κυριακή, ενώ την δεύτερη λίγο περισσότεροι με βαριά καρδιά λόγω εντολής ... Τζιτζικωστα!

 Τα χρόνια πέρασαν, από τότε ο Κυριάκος εδραιώθηκε στο πολιτικό κατεστημένο, πολλοί από αυτούς αναγκάστηκαν να τον αποδεχτούν ή στην πορεία να δρέψουν τους καρπούς της εκλογικής του επιτυχίας, (βλ. διορισμοί, τακτοποιήσεις ή εξυπηρετήσεις) στο βάθος όμως του μυαλού τους περιμένουν την ώρα και τη στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κάνει το πρώτο στραβοπάτημα, κι η γνήσια λαϊκή δεξιά ψυχή θα ξανα επικρατήσει στο κόμμα. Τότε θα νοιώσουν πραγματικά ελεύθεροι!

Και φευ, αυτό φαίνεται να αργεί πολύ. Τόσο που τα νεύρα τους δεν αντέχουν πια....

Γη είδα news. Το πρώτο καθαρά ενημερωτικό site της Αλεξάνδρειας !

 Μετά την κοινή διαπίστωση ότι η ενημέρωση στην ευρύτερη περιοχή του ρουμλουκιού είναι ουσιαστικά προβληματική, αν όχι ανύπαρκτη, αποφάσισα να ξεκινήσω μια προσπάθεια δημιουργίας ενός ιστότοπου πραγματικών ειδήσεων μακριά από τα συνηθισμένα φαινόμενα διαφθοράς, ψευδών ειδήσεων και κουτσομπολιού.

 Το Γη είδα νιουζ είναι μια ιστοσελίδα που καταγράφει τις σημαντικότερες ειδήσεις από την περιοχή αλλά και όχι μόνο και τις παρουσιάζει καθημερινά στους αναγνώστες του,

 Η προσπάθεια αυτή είναι καθαρά ερασιτεχνική που δεν έχει σκοπό το κέρδος παρά μόνο τη συνεισφορά στη βελτίωση του τρόπου ενημέρωσης σε έναν τόπο που έχει συσσωρεύσει πολλά προβλήματα. 

 Στο Γη είδα θα υπάρχουν θεματικές ενότητες, όπως γεωργία, πρακτική οικονομία, πολιτισμός, περιβάλλον, καθώς και προβολή με συνεντεύξεις και παρουσιάσεις  πολλών ενδιαφέροντων και ξεχωριστών ανθρώπων του τόπου  που έχουν πολλά να δώσουν στο κοινό μας βίο αλλά δεν τολμούν πνιγμένοι από το τοπικό μας πολιτικό και κοινωνικό κατεστημένο.

Εκτός από τα επιλεγμένα θέματα της ειδησεογραφίας, θα υπάρχει συνεργασία με το γνωστό πετυχημένο χιουμοριστικό site μπαμπούρι, θα φιλοξενείτε η εβδομαδια εκπομπή " ιστορίες πλυντηρίου " αλλά και η εκπομπή γη ειδα.

Στο site δεν θα υπάρχουν:

- Διαφημίσεις

-Ζωδια και λοιπές δυσειδαιμονιες

- fake news

-Κείμενα επί πληρωμη

- Δολοφονία χαρακτήρων από ανώνυμα σχόλια

- Κουτσομπολιό

Για όποιον επιθυμεί τα παραπάνω δεν πρέπει να έχει παράπονο θα τα βρεί στα τοπικά μας site.

 Το γνωρίζω ότι είναι ένα δύσκολο εγχείρημα το οποίο στηρίζεται σε πενιχρά μέσα χωρίς φανερούς ή κρυφούς χρηματοδότες, φιλοδοξοντας να συμβάλει με τις μικρές του δυνάμεις στο να ξεκολλήσει ο κόσμος από το βούρκο.

Σας καλώ να παρακουθησευε και να συμμετέχετε στην προσπάθεια η οποία βασίζεται κυρίως στην καθημερινή πολυετή μας επικοινωνία όπως γνωριζόμαστε πολλά χρόνια πλέον από τα μέσα δικτύωσης. 

 Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Νίκος Λιολιόπουλος

Ερασιτέχνης blogger. 

Γιατί δεν έχουμε ανθρώπους στα χωράφια. Protagon.gr

 Για δεκαετίες, οι έλληνες παραγωγοί είχαμε ένα συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών μας: φθηνά εργατικά χέρια, από ανθρώπους που εργάστηκαν για εμάς σε συνθήκες σκληρής εκμετάλλευσης. Ομως, δεν καταφέραμε να το αξιοποιήσουμε. Ετσι, σήμερα δεν έχουμε ούτε εργάτες, ούτε είμαστε ανταγωνιστικοί

Με αφορμή το πολύ ενδιαφέρον και εύστοχο άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη με τίτλο «Κάποιος να μαζέψει τα ροδάκινα», θα ήθελα να παραθέσω μερικές σκέψεις μου, από την πλευρά ενός αγρότη που προσπαθεί να δει τα πράγματα χωρίς φαντασιώσεις και αισθήματα νεοπλουτίστικης εθνικής μεγαλομανίας. Θα ακούσετε πολλούς να μιλούν για τις χαμένες ευκαιρίες της ελληνικής Γεωργίας. Δεν θα ακούσετε όμως ποτέ να μιλούν για μία, τη μεγαλύτερη. Την ύπαρξη, για δύο τουλάχιστον δεκαετίες, πάμφθηνων εργατικών χεριών στη διάθεσή μας. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Με την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων, κυρίως της Αλβανίας, εκατοντάδες χιλιάδες απελπισμένοι άνθρωποι από τα Βαλκάνια προσέτρεξαν στη χώρα μας για να βρουν λύση στο βασικό τους πρόβλημα, αυτό της επιβίωσης. Για δύο δεκαετίες, οι εξαθλιωμένοι εργαζόμενοι μετανάστες προσέφεραν φθηνό εργατικό δυναμικό στους αγρότες, κυρίως της Βόρειας Ελλάδας, που είναι και πιο κοντά τους γεωγραφικά. Ετσι, λοιπόν, για καλλιέργειες με βασικό κόστος το εργατικό, αποκτήσαμε ένα τεράστιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε σχέση με άλλες χώρες. Στην αρχή δίναμε εξευτελιστικά μεροκάματα στους ανθρώπους. Και αργότερα φτάσαμε να πληρώνουμε 25 και 30 ευρώ, «μαύρα» και αδήλωτα. Την ίδια στιγμή, ανταγωνιστικές χώρες όπως η Ιταλία και Ισπανία πλήρωναν 80 ή 100 ευρώ για την ίδια δουλειά. Εκείνοι κάλυπταν και τη στέγαση, ενώ εμείς τους είχαμε σε αποθήκες, στην καλύτερη περίπτωση. Και ύστερα καθόμασταν στο καφενείο παίζοντας μπιρίμπα, λέγοντας ότι φταίνε που άφησαν τις χώρες τους και παίρνουν τα ωραία μας τα λεφτά. Αν κάποιος τολμούσε να πει ότι εκμεταλλευόμαστε απάνθρωπα τους μετανάστες, ήταν γραφικός ή κομμουνιστής. Δεν είναι τυχαίο πως ούτε η Αριστερά ή κάποιος άλλος σχηματισμός τόλμησε να μιλήσει. Καμιά φορά, με αφορμή περιπτώσεις σαν της Μανωλάδας έλεγαν κάτι. Για τις άλλες Μανωλάδες δεν μίλησε κανείς. Δυστυχώς, παρά το σημαντικό αυτό πλεονέκτημα, δεν γίναμε ανταγωνιστικοί. Στην ουσία, τα φθηνά μεροκάματα λειτούργησαν ως ένα προπέτασμα καπνού που έκρυβε τα βασικά δομικά προβλήματα της ελληνικής Γεωργίας. Σήμερα, οι αλβανοί και βούλγαροι εργάτες βρήκαν τρόπο να εργάζονται νόμιμα  σε χώρες με πολλαπλάσια μεροκάματα και έτσι δεν έχουμε ανθρώπους να μαζεύουν τα ροδάκινά μας. Τα δικά μας παιδιά δεν έρχονται να δουλέψουν για 35 ευρώ που και αυτά πλέον δυσκολευόμαστε να τα δώσουμε. Τι θα γίνει; Το καλό σενάριο είναι να μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας, αφού η κατάσταση στη ελληνική Γεωργία σήμερα είναι τραγική, να μπορέσουμε να βρούμε εργάτες από τις Φιλιππίνες ή όποια άλλη χώρα και επιπλέον, να βρούμε τα 35-40 ευρώ που θα χρειαστούν. Το δεύτερο σενάριο θα είναι πολύ χειρότερο. Να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά και και σε μια καινούργια χρεοκοπία να αδυνατούμε και εμείς να πληρώσουμε το μεροκάματο, αλλά και το κράτος να πληρώσει τα επιδόματα που αποτρέπουν κόσμο από το να έρθει να δουλέψει. Και έτσι, όλοι μαζί, μετανάστες πια, να παρακαλάμε σε κάποια ξένη χώρα, ξένα αφεντικά, να μαζέψουμε ροδάκινα παρέα με τους έως χθες δικούς μας εργάτες… *Ο Νίκος Λιολιόπουλος είναι αγρότης Πηγή: Protagon.gr