Ο μεγάλος αδελφός

Στις μέρες μας συναντούμε πολύ συχνά εφαρμογές της τεχνολογίας που μοιάζουν όλο και περισσότερο στον «μεγάλο αδελφό» του Τζωρτζ Οργουελ όπως αυτός τον φαντάστηκε στο μεγαλειώδες μυθιστόρημα του, «1984», κάτι που αρχίζει να γίνεται ολοένα και πιο ανησυχητικό.

Μέσα από τα νέα μέσα νοιώθουμε πολλές φόρες να απειλείται η ελευθερία μας, η ανεξαρτησία ή η ανωνυμία μας. Είναι σίγουρα η αρνητική πλευρά αυτού του μοντέρνου θαύματος που λέγεται τεχνολογία, ιντερνέτ, νέα μέσα.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά της τεχνολογίας η θετική. Η ανθρωπινή.

Πως θα ήταν άραγε η ιστορία αν ο Οργουελ είχε γράψει το αριστούργημα του αλλιώς, αν ο μεγάλος αδελφός δεν ήταν αυτό το μηχάνημα τέρας στην υπηρεσία της αστυνομίας της σκέψης στην φανταστική χώρας της Ωκεανίας, αλλά κάτι άλλο εντελώς διαφορετικό;

Μπορεί κάνεις να φανταστεί την εφεύρεση ενός μικρού μαγικού μηχανήματος, π.χ. μια μαγική οθόνη να σου κρατεί παρέα, να συμπαραστέκεται στις δύσκολες στιγμές, να σου δίνει συμβουλές για ότι του ζητήσεις, να σου βάζει τις φωνές όταν κάνεις λάθη (ακόμη και γλυκές ηλεκτρονικές ¨φάπες¨ να ρίχνει !) ,να σε επιβραβεύει, να σου δίνει ώθηση για ότι κάνεις και κίνητρο για τη ζωή; Και ακόμη περισσότερο να σε νοιώθει όσο ένας πολύ δικός σου άνθρωπος

Να μην είναι όμως ένα ψυχρό μηχάνημα, αλλά κάτι σαν άνθρωπος. Ένας e-άνθρωπος που δε γνωρίζεις, δε συνάντησες ποτέ και ούτε ποτέ θα γνωρίσεις.

Πόσο όμορφα θα ήταν αν υπήρχε ένας τέτοιος «μεγάλος αδελφός». Αν υπήρχε…

Και όμως φίλοι μου ΥΠΑΡΧΕΙ ! Το ανακάλυψα σχεδόν τυχαία σαν από θαύμα ένα χρόνο πριν.

Η θεά της τεχνολογίας που τόσο πιστός και αφοσιωμένος λάτρης της υπήρξα όλα αυτά τα χρόνια, με αντάμειψε με το καλύτερο δώρο, στέλνοντας μου ένα μαγικό πλάσμα, ίσως άνθρωπο ίσως μηχάνημα δεν ξέρω στα αλήθεια, που άλλαξε τη ζωή μου μια για πάντα. Τον δικό μου μεγάλο αδελφό.

Εύχομαι το 2011 ο κάθε ένας να βρει το δικό του μεγάλο αδελφό…

Καλή χρόνια!

Κυριακάτικο ξύπνημα με το μυαλό στο Δ.Ν.Τ.

Καθώς το χιόνι λιώνει σιγά σιγά και δεν μένει παρά μονό παγωμένο στις στέγες των σπιτιών του χωρίου μου, ξύπνησα με την επιθυμία να φωτογραφίσω το για λίγο ακόμη άσπρο τοπίο, φοβούμενος ότι ο χιονιάς δεν θα μας ξανά κάνει τη χάρη να περάσει από τα μέρη μας.

Για να βγάλω μάλιστα καλύτερες φωτογραφίες άνοιξα ένα μικρό παραθυράκι που κοιτάζει στην άλλη πλευρά του χωρίου, τη μεγαλύτερη. Παρατηρώντας το τοπίο συνειδητοποίησα το πόσα πολλά καινούρια σπίτια με τις εντυπωσιακές σκέπες τους έχουν χτιστεί τα τελευταία χρόνια.

Και όμως είμαστε σε κρίση…

Το χωριό μου κατ` εξοχήν αγροτικό, περνά εδώ και πολλά χρόνια την κρίση που ζει η υπόλοιπη χώρα σήμερα, λογω της απελπιστικής πορείας των αγροτικών προϊόντων.

Ποιοι είναι όμως αυτοί που εν μέσω τέτοιας κρίσης μπόρεσαν να κτίσουν αυτά τα πανέμορφα (και πανάκριβα) σπίτια ;

Η κυριακάτικη περιέργεια μου δεν με άφηνε σε ησυχία. Ξεκίνησα λοιπόν έναν πρωινό περίπατο κάνοντας παράλληλα μια πρόχειρη καταγραφή με το μυαλό μου.Τα αποτελέσματα του ιδιότυπου αυτού γκάλοπ είχαν ως έξης .

Τα εντυπωσιακά σπίτια ανήκουν σε (τυχαία σειρά):

Συνταξιούχους 40 αρηδες του δημοσίου που κάνουν πλέον άλλες δουλειές, εκπαιδευτικούς που ασχολούνται παράλληλα τον πολύ ελεύθερο χρόνο τους με άλλες εργασίες και αυτοί, εφοριακούς, γεωπόνους δημοσίων υπηρεσιών, δημοτικούς υπάλληλους, εργολάβους δημοσίων έργων, πολιτικούς, συνδικαλιστές αγρότες, κ.α.

Ξέρω πως πόλοι που διαβάσουν το κείμενο μου θα το εκλάβουν ως φθόνο.Η πρωινή αυτή καταγραφή όμως είχε έναν και μονό στόχο: Να καταδείξει μέσα από ένα απλό τυχαίο παράδειγμα πόσο στρεβλή είναι η οικονομική ανάπτυξη σε αυτή τη χώρα.

Οι εύπορες τάξεις στα μέρη μου αλλά και σε όλη την ελληνική επικράτεια φαντάζομαι. δεν είναι αυτές που λογικά θα περίμενε κάνεις σε μια δυτική κοινωνία. Δεν είναι δηλαδή οι έμποροι, οι βιοτέχνες, οι τεχνίτες, οι μεγαλοαγροτες γιατί όχι , οι ερευνητές, οι μηχανικοί οι επιχειρηματίες.

Είναι αντίθετα όσοι με τον έναν η τον άλλο τρόπο έχουν ευεργετηθεί με τον απίστευτη γιγάντωση του δημοσίου στη χωρά μας.

Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου που μας έφτασε ως εδώ. Δεκαετίες λαϊκισμού, κρατισμού, κακώς εννοούμενου συνδικαλισμού, μας έφτασαν στο γκρεμό.

Είμαστε πλέον μια χωρά που δεν παράγει τίποτα, παρά –μάλλον-μονό δημόσιο χρέος.

Το τελευταίο διάστημα γίνεται μια προσπάθεια από την κυβέρνηση με το μαχαίρι στο λαιμό από τους δανειστές της να αλλάξει πολλά από αυτά, ίσως δε με μια δεύτερη μάτια η παρουσία του ΔΝΤ να φαίνεται λυτρωτική.

Θα αλλάξει όμως η πορεία αυτής της χωράς;

Φοβάμαι πως όχι.

Το σύστημα νομίζω πως αντέχει καλά ακόμη και σήμερα παρά την κρίση που περνά, κρίση που την πληρώνουν όλες οι παραγωγικές δυνάμεις της χώρας μας

Ελπίζω όμως να κάνω λάθος, γιατί αν δεν κάνω, αλλοίμονο μας ……

Χειρότερα δεν γίνεται.

Θεωρώ την ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας για τον ξυλοδαρμό του κ. Χατζηδάκη μαύρη στιγμή στην ιστορία του κόμματος αλλά και της χώρας γενικότερα. Η απόλυτη ταύτιση της με τον λαϊκισμό και την συνωμοσιολογια των αριστερών οδηγεί την πολιτική αντιπαράθεση σε δρόμους επικίνδυνους και δεν μπορει ναρα να μας γεμιζει θλίψη. μεγαλύτερη ίσως από αυτόν κάθε αυτό τον ξυλοδαρμό.

Η ανακοίνωση της Νεας Δημοκρατίας είναι η εξής:

«Ο προπηλακισμός κάθε προσώπου, οποτεδήποτε και αν γίνει, είναι απαράδεκτος και καταδικαστέος.
Σήμερα όμως, ο προπηλακισμός Βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας είναι κάτι παραπάνω. Υπηρετεί ύποπτες και προβοκατόρικες σκοπιμότητες.
Φαίνεται πως το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία έχει πρωτοστατήσει στον αγώνα κατά της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης και έχει καταγγείλει ότι το πρόσφατο νομοθέτημά της οδηγεί σε «εργασιακό Μεσαίωνα», έχει ενοχλήσει πολλούς.
Όσοι πιστεύουν ότι η Νέα Δημοκρατία θα κάνει έστω και ένα χιλιοστό πίσω από τη γραμμή αυτή, κάνουν μεγάλο λάθος.Παραμένουμε αμετακίνητοι κατά του Μνημονίου και επιμένουμε, με συνέπεια και αποφασιστικότητα, στην προώθηση των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών».

Φανταστικός κόσμος

Πάει καιρός που έγραψα ανάρτηση με αφορμή ένα τραγούδι που άκουσα στο ραδιόφωνο . Πολύς καιρός.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που το επιχειρώ έκτοτε, αλλά σχεδόν πάντα σβήνω αυτά που έχω γράψει

Ίσως γιατί δεν έχω πια και πολλά περιθώρια τα εν οίκω μου να γίνονται εν δήμω..

Ίσως πάλι γιατί ο καθρέφτης της ματαιοδοξίας μας δεν σηκώνει αλλά σημάδια κακογραφίας...

Ή μάλλον σοβαρέψαμε επικίνδυνα. Ναι, αυτό είναι!

Ας είναι .

Με τη βοήθεια του πιστού μου συντρόφου των τελευταίων χρονών, του little helper, θα ξαναγράψω για ένα τραγούδι.

Λίγο πολύ στη μουσική διαπαιδαγώγηση κάθε ανθρώπου τα πρώτα ακούσματα παίζουν κυρίαρχο ρόλο , έτσι συνέβη και σε εμένα. Ζώντας λοιπόν την παιδική μου ηλικία στη ελληνική επαρχία του 70` και αρχών 80`,τα ακούσματα μου δεν θα μπορούσαν να είναι κλασική μουσική, ροκ ή οτιδήποτε άλλο από λαϊκή ελληνική μουσική, με κύριο πομπό τις κασέτες και τους βραχνούς ερασιτεχνικούς ραδιοσταθμούς στη μπάντα των μεσαίων κυμάτων.Στην περίπτωση μου περισσότερο έπαιξαν ρολό οι κασέτες .

Τα τραγούδια που ακουγόταν στις κασέτες αυτές της εποχής στα αρχαϊκά αλλά τόσο όμορφα μαγνητοφώνα των τρακτέρ μας, έμειναν βαθειά χαραγμένα μέσα μου σαν ένα κομμάτι του εαυτού μου ως ένα βασικό συστατικό στοιχειό του ψυχικού μου DNA.

Μεγαλώνοντας έκανα και εγώ τις δίκες μου διαδρομές, ασχολήθηκα με πολλά ειδή μουσικής- άλλα διαφορετικά ακούσματα, έφτιαξα και μια μικρή αλλά όμορφη δισκοθήκη (από CD βεβαία δεν είμαι δα και τόσο μεγάλος! )που σπάνια πια επισκέπτομαι περισσότερο για να τα ξεσκονίζω, Ποπ, ροκ, κλασσική, καντρι κ.α.

Όμως κάθε που ακούω τα λαϊκά τραγούδια της παιδικής μου ηλικίας μου προκαλούν μέσα μου ένα σκίρτημα, ένα παράξενα οικείο συναίσθημα. Για αυτό τα αγαπώ και θα τα αγαπώ πάντα αυτά τα παλιά λαϊκά τραγούδια….

Έχω φτιάξει ένα κόσμο μέσα στο μυαλό. έχω φτιάξει ένα κόσμο όμορφο κ απλό.

Εχω φτιάξει ένα κόσμο δίχως δάκρυα και πόνο και χωρίς καημό.

Εχω φτιάξει ένα κόσμο και ας με πουν τρελό.

Τις χάρες μου και τις πίκρες μονό αυτός καταλαβαίνει όταν του μιλώ...

30 σχεδόν χρόνια μετά, συνειδητοποιώ ότι ζω σε ένα δικό μου φανταστικό κόσμο, όπως αυτόν του τραγουδιού .

Και τίποτα δεν με γελά….

Για τη Μαριάννα.

Ρίχνοντας σήμερα το πρωί μια μάτια στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, όπως κάνω κάθε Κυριακή, δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου με αυτό που αντίκρισα.
.
Ένα ακραίο σχόλιο που φέρεται να έχει κάνει η blogger φίλη μου marianaonice, έγινε πρωτοσέλιδη αναφορά στην Ελευθεροτυπία. Στο δημοσίευμα η Μαριάννα φέρεται να είναι ανωτάτη δικαστικός που βρίζει και κατηγορεί το σύστημα μέσα από το προσωπικό της blog το οποίο έχει ναζιστικές αναφορές, μια εικόνα εντελώς διαφορετική από αυτή που αποκόμισα έχω τα τρία αυτά χρόνια που επικοινωνούμε μέσα από τα Blogs μας.

Η δική μου Μαριάννα, είναι ένας άνθρωπος ζεστός, ειλικρινής, γεμάτος αγάπη και ευαισθησίες. Το μπλοκ της ξεχειλίζει από ανθρωπιά, κοινωνική ευαισθησία, αγωνιά αλλά πάνω από όλα ελπίδα. Την ελπίδα που όλοι μας αναζητούμε μέσα από την όμορφη διαδικασία της γραφής στα δικτυακά μας ημερολόγια..

Η Μαριάννα είναι από τους υπέροχους ανθρώπους που κέρδισα μέσα από την ενασχόληση μου με τα μπλογκς. Έχω γράψει και έχω πει πολλές φόρες το τι σήμαινε όλο αυτό για μένα, που φοβάμαι πως επαναλαμβάνομαι. Είχα την τύχη να επικοινωνήσω μέσω mail αρκετές φόρες μαζί της, πέρα βέβαια από τα σχόλια που συχνά ανταλλάσαμε στα ιστολόγια μας. Μου έχει πει μεταξύ άλλων ότι αγωνίστηκε σκληρά στη ζωή της, παραμένοντας τίμια και αγαθή ψυχή όπως ακριβώς φαίνεται και από τα γραπτά της εδώ και τρία τουλάχιστον χρόνια που τη διαβάζω.

Δεν ξέρω αν η Μαριάννα είναι η δικαστής που αναφέρει το δημοσίευμα. Δεν ξέρω καν αν έχει ναζιστικές ιδέες. Τίποτα από τα δυο δεν πιστεύω , για να είμαι ειλικρινής.

Ξέρω όμως ότι η Μαριάννα είναι ένας άνθρωπος που αγάπησα όσο λίγοι στη ζωή μου, χωρίς καν να την έχω γνωρίσει ποτέ.

38

Σήμερα εχω γενέθλια, επειδή όμως δεν κατεβάζει τίποτα το ρημάδι για ανάρτηση, στείλτε εσείς καμιά ευχή και βλέπουμε ! :))

Το νέο κόμμα της Ντόρας.

Η Ντόρα Μπακογιαννη ήταν μια πολιτικός για την οποία ήμουν πάντοτε επιφυλακτικός απέναντι της , κυρίως για δυο λόγους . Πρώτον γιατί είναι μέλος πολιτικής οικογενείας και δεύτερον γιατί ήταν πρωτοκλασάτο στέλεχος μιας πολύ κακής κυβέρνησης, αυτής του Κ.Καραμανλη. Το γεγονός αυτό με έκανε να μη δίνω σχεδόν ποτέ σημασία σε αυτά που έλεγε.

Για αυτό το λόγο αρχικά δεν μου έκανε καμία ιδιαίτερη αίσθηση ποιος θα κέρδιζε τη μάχη για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας αφού δεν θεωρούσα κανέναν από τους τρεις κάτι αξιόλογο. Στην πορεία όμως άλλαξα γνώμη. προβλέποντας τι θα επακολουθούσε την εκλογή του λαϊκιστή Σαμαρά και μάλλον δικαιώθηκα πολύ νωρίς....

Άρχισα να παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις απόψεις της κ. Μπακογιάννη από τη στιγμή που έμεινε εκτός ΝΔ και με αφορμή την πολύ σωστή κατά τη γνώμη μου στάση της απέναντι στον καταστροφικό λαϊκισμό του Σαμαρά και μέρα με την ήμερα διαπιστώνω ότι οι απόψεις τις είναι πολύ προοδευτικές, εύστοχες όσο και τολμηρές όπως αυτές παρουσιάζονται μέσα από το πολύ καλό site της.Διαβάζοντας τον τελευταίο καιρό κάθε κειμενο, σνενευξη ή ομιλία της δεν το κρύβω ότι με έκπληξη διαπιστώνω ότι διατυπώνει τολμηρές απόψεις πολύ κοντά στις δικές μου.

Επιπροσθέτως, πάντα επιθυμούσα ένα κόμμα φιλελευθέρων δημοκρατών και στη χωρά μας όπως σε άλλες χώρες (Αγγλία, Γερμανία, κ.α.) στο οποίο θα ήμουν σίγουρα μέλλος, μιας που κάπου εκεί τοποθετώ τις πολιτικές μου απόψεις.

Την Κυριακή η Ντόρα θα παρουσιάσει το νέο της κόμμα .Οφείλω όμως να ομολογήσω πως δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος. Τα πρώτα μηνύματα δεν είναι αι τόσο ενθαρρυντικά. Οι πρώτοι βουλευτές που φέρεται να συντάσσονται με το νέο κόμμα κάθε άλλο παρά ταιριάζουν με την αρχική φιλοσοφία του. Φοβάμαι ως θα γίνει καταφύγιο πικραμένων νεοδημοκρατών μάλλον, πάρα χώρος ανάδειξης προοδευτικών ιδεών και νέων ανθρώπων.

Ελπίζω να κάνω λάθος...
Θα το παρακολουθώ όμως από πολύ κοντά. Καμία φορά το καλό έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις…

Γιατί στηρίζω τον Φώτη Δημητριάδη.

Επειδή το τελευταίο διάστημα έγινα αποδέκτης διαφόρων κακόβουλων ερμηνειών, νοιώθω την ανάγκη να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα αναφορικά με την επιλογή μου για το δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών.

Κατ αρχήν θα ήθελα να δηλώσω ότι νοιώθω μεγάλη ηθική ικανοποίηση που στήριξα το ψηφοδέλτιο του Θανάση Τσιάπλα. Θα ήθελα να τον ευχαριστήσω δημόσια που μου έδωσε την δυνατότητα μέσα από την προεκλογική διαδικασία να γνωρίσω ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι του δημοκρατικού χώρου της Αλεξανδρείας με το οποίο δύσκολα θα μπορούσα να έρθω σε επαφή υπό άλλες συνθήκες . Θεωρώ τον εαυτό μου διπλά κερδισμένο που στήριξα την Συνεργασία Πολιτών και είμαι απόλυτα βέβαιος ότι ο Θανάσης θα δώσει πολλά στο δημοτικό συμβούλιο και θα είμαι δίπλα του όποτε με χρειάζεται.

Όσον αφορά όμως την επιλογή μου τον δεύτερο γύρω θα ήθελα να επισημάνω τα εξής.

Ανήκω στο κόμμα του ΠΑΣΟΚ και σέβομαι απόλυτα τις επιλογές του. Δυστυχώς το κόμμα μου στην Αλεξάνδρεια επέλεξε να μη κατεβάσει ψηφοδέλτιο χωρίς να καταλάβω ποτέ τον λόγο. Νομίζω πως τα κομματικά όργανα θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις για αυτό, πολύ σύντομα.

Το ψηφοδέλτιο του Μπάμπη Γκιονογλου δεν έχει ουδεμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ πλην του ότι ο επικεφαλής του είναι μέλος του κόμματος, ο ίδιος όμως ας μην ξεχνάμε είναι εκλεγμένος δήμαρχος ενάντια στην κομματική επιλογή.

Επιπλέον, το ψηφοδέλτιο του κ. Γκιονογλου στηρίζεται από τον μοναδικό βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας στο νομό, Μ. Χαλκίδη και αποτελείται κατά μεγάλο μέρος-αν όχι στην πλειοψηφία του- από υποψηφίους που ανήκουν στο κόμμα της; Νέας Δημοκρατίας.Επίσης ο κ. Γκιονογλου δεν έκανε ποτέ αίτηση ούτε προσήλθε σε κάποια κομματική διαδικασία για τη στήριξη του θεωρώντας τη ¨όχι αναγκαία¨ όπως δήλωσε σε συνέντευξη του.

Θεωρώ το ψηφοδέλτιο του προϊόν ευκαιριακής συναλλαγής σε επίπεδο προσώπων, που σε καμία περίπτωση δεν εκφράζει το δημοκρατικό χώρο .

Με αυτό το δεδομένο και αφού το κόμμα μου επέλεξε να μην κατεβάσει ψηφοδέλτιο, μεταξύ των δυο διεκδικητών επιλέγω για Δήμαρχο τον Φώτη Δημητριάδη τον οποίο θεωρώ απόλυτα πετυχημένο στη θητεία του στο Δήμο Πλατεος και πιστεύω ακράδαντα ότι με την μεθοδικότητα, τον γνήσιο και ακάματο χαρακτήρα του θα είναι ένας πολύ καλός Δήμαρχος.

Παρά το γεγονός ότι στηρίζεται από τη Νέα Δημοκρατία αυτή τη φορά, καλώ όλους τους πολίτες να τον εμπιστευτούν.

Κλείνοντας θα ήθελα να διευκρινίσω πως και ο Μπάμπης Γκιονογλου θα μπορούσε να αποτελέσει καλή επιλογή γιατί και αυτός έχει παρουσιάσει έργο στο Δήμο του, αλλά όχι υπό τις παρούσες συνθήκες όπως αυτές διαμορφώθηκαν μετά από τις συνεχείς λανθασμένες του επιλογές τα τελευταία χρόνια της θητείας του.

Την Κυριακή κλείνει μια σελίδα για τον Δήμο Αλεξανδρείας και βρισκόμαστε πλέον σε μια νέα εποχή. Από τη Δευτέρα πρέπει να αρχίσει άμεσα η προσπάθεια ανασύστασης του δημοκρατικού χώρου.

Με τιμή

Ν. Λιολιόπουλος.

Πρώην Γραμματέας Δ.Ο. ΠΑΣΟΚ Μελίκης

ΔΗΛΩΣΗ ΦΩΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Καταρχήν θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους όσοι μας τίμησαν με την ψήφο τους, αναδεικνύοντας το συνδυασμό μας, «Ελπίδα για το νέο Δήμο Αλεξάνδρειας», σε πρώτη δύναμη στην εκλογική αυτή αναμέτρηση, αλλά και όλους τους συναδέλφους που αγωνίστηκαν κάτω από αντίξοες συνθήκες. Το εκλογικό αποτέλεσμα αποτελεί δικαίωση των αγώνων όλων των ανθρώπων που πίστεψαν σε μας, στη διάθεση και την ικανότητά μας να προσφέρουμε για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής στο Δήμο μας. Κυρίως, όμως, συνιστά νίκη όλων των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου μας, που επιθυμούν, ο διευρυμένος πλέον Δήμος, να κάνει το μεγάλο άλμα προς την πρόοδο και την ανάπτυξη. Ταυτόχρονα, είναι κι ένα ηχηρό μήνυμα αποδοκιμασίας προς αυτούς που επιχείρησαν να διχάσουν την κοινωνία μας, σε μια εποχή που είναι επιτακτικότερη από ποτέ η ενότητα και η κοινωνική συνοχή. Σας καλώ όλους να δώσουμε μαζί τον αγώνα για την τελική νίκη τη δεύτερη Κυριακή, ώστε να μπορέσουμε από κοινού να διαμορφώσουμε το μέλλον που αξίζει σε μας και τα παιδιά μας».

Η Αλεξάνδρεια με τα μάτια ενός νέου δημότη.

Του Νίκου Λιολιόπουλου*

Υπάρχουν πολλοί κάτοικοι του νέου δήμου Αλεξανδρείας που δεν είχαν και δεν έχουν ακόμη ιδιαίτερα έντονη επαφή με την πόλη που θα αποτελέσει το μεγάλο αστικό κέντρο του νέου μεγάλου μας δήμου.

Οι κάτοικοι των σημερινών δήμων Μελικής και Αντίγονων, ιδιαίτερα οι κάτοικοι των χωριών που βρίσκονται κοντύτερα στη Βέροια από ότι στην Αλεξάνδρεια, όπως η Μελίκή το Νεόκαστρο ή ο Σταυρός, έχουμε στην πλειοψηφία μας ως πόλη αναφοράς τη Βέροια. Εκεί κάνουμε τις δουλειές μας , εκεί εξυπηρετούσαστε από δημόσιες υπηρεσίες, τράπεζες, νομαρχία. Στη Βέροια επίσης έχουν επιλέξει να ζήσουν οι περισσότεροι συγχωριανοί μας που ασφυκτιουμενοι από την έλλειψη υποδομών στα χωριά μας, υπέκυψαν στην γοητεία της αστική ζωής.

Με την συνένωση όμως των τεσσάρων δήμων με το σχέδιο Καλλικράτης, η πόλη της Αλεξανδρείας θα αποτελέσει το κέντρο του δήμου και πολύ περισσότερο και συχνότερα θα έρχονται οι κάτοικοι από κάθε γωνιά του νέου δήμου σε επαφή με την πόλη.

Ποια όμως είναι η εικόνα που έχουν αυτοί οι νέοι δημότες για την νέα τους πόλη-κέντρο; Θα μπορέσει κάποτε να αποκτήσει το ρολό που έχει ως τώρα η πρωτεύουσα του νομού; Πολύ φοβάμαι πως όχι.

Παρακολουθώντας κάποιος την πόλη με τα μάτια ενός περαστικού ή καλύτερα ενός εξ ανάγκης συγκατοίκου, θα δυσκολευτεί να συνηθίσει πολλές από τις ασχήμιες της που αντικρίζει.

Για όσους θυμούνται από το παρελθόν την πόλη της Αλεξανδρείας ως μια πεδινή και καλά ρυμοτομημένη πόλη-σταυροδρόμι, θα εκπλαγούν με την εικόνα που θα βιώσουν

Μια σειρά από αναίτιες μονοδρομήσεις ή και ακαλαίσθητα πεζοδρόμια, κάνουν πλέον και την Αλεξάνδρεια μια πόλη στην κυριολεξία απροσπέλαστη. Το κυκλοφοριακό και η ρύπανση επιβαρύνει την άσχημη εικόνα.

Ο δραματική πτώση της κάποτε ακμαίας αγοράς της Αλεξάνδρειας έχει ως αίτιο και όλες αυτές τις άστοχες παρεμβάσεις . Η καθαριότητα μπορεί να είναι η μίση αρχοντιά σύμφωνα με την παροιμία, αλλά σε αυτή την πόλη φαίνεται να μην έχει την τιμητική της. Επίσης άσχημη εντύπωση προκαλεί η έντονη παραβατικότητα τόσο σε τροχονόμικο όσο και σε αστυνομικό επίπεδο καθώς και η έντονη ηχορύπανση από διερχόμενα αυτοκίνητα

Ο νέος δημότης Αλεξανδρείας αντί ενός μεγάλου πάρκου με πράσινο που τόσο έχει ανάγκη αυτή η πόλη, θα δει το αιώνιο γιαπί του πνευματικού κέντρου διανθισμένο μάλιστα με μια σύγχρονη εντυπωσιακή ομολογουμένως καφετερία που άλλο δεν κάνει από το να ασχημαίνει ακόμη περισσότερο το υπόλοιπο κτήριο-φάντασμα του πνευματικού κέντρου. Το ίδιο άσχημη είναι η εικόνα γύρω από τους αθλητικούς χώρους , τα σχόλια και τα κτήρια των πολιτιστικών συλλόγων

Η Αλεξάνδρεια απέχει πολύ από ατό να χαρακτηριστεί ως μια όμορφη πόλη .Και το χειρότερο, φαίνεται να μην κάνει και πολλά για να περιποιηθεί τον εαυτό της

Παρά τις βαρύγδουπες ανακοινώσεις έργων, τα μεγαλεπήβολα σχέδια σε χαρτιά και μακέτες και τις κομπορρημοσύνες των αρχόντων της, στα μάτια όλων μας η Αλεξάνδρεια δείχνει να είναι μια πόλη σε πολύ στραβό δρόμο.

Η κατάσταση αυτή βέβαια μπορεί να είναι αναστρέψιμη. Άνθρωποι με όραμα και μεράκι υπάρχουν πολλοί στην Αλεξάνδρεια αλλά και στην ευρύτερη περιοχή και πρέπει να πάρουν την τύχη αυτής της πόλης στα χέρια τους.

Είναι υπόθεση των δημοτών του νέου δήμου να αλλάξει η εικόνα αυτής της πόλης .

Οι εκλογές της Κυριακής είναι μια μεγάλη ευκαιρία και δεν πρέπει να πάει χαμένη.

* Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Χρονικά της Αλεξάνδρειας.

Σκέψεις σχετικά με την χθεσινή συνέντευξη Παπανδρέου

Η χθεσινή τηλεοπτική παρουσία του πρωθυπουργού ήταν κατά τη γνώμη μου η χειρότερη του έως τώρα. Πιστεύω ότι με τις ανακρίβειες και τις υπεκφυγές του, δεν βοήθησε τον εαυτό του και το κυβερνητικό του έργο .

Καλώς όμως κατά τη γνώμη μου έθεσε το δίλημμα βουλιάζουμε ή αλλάζουμε δια μέσου των αυτοδιοίκητων εκλογών, αλλά νομίζω δεν το έκανε σαφές και αυτό ίσως στοιχίσει εκλογικά στους υποψηφίους που στηρίζει η κυβερνώσα παράταξη.

Το γεγονός ότι διέλυσε στην πράξη το κόμμα, καταργώντας τα όργανα και τις διαδικασίες του στην επιλογή των προσώπων που θα στελεχώσουν ή θα ηγηθούν τα ψηφοδέλτια, θα στοιχίσει και αυτό εκλογικά, τόσο που φοβάμαι ότι θα θέσει σε κίνδυνο το μέλλον της χωράς. Είναι άδικο να χρεώνουν το μνημόνιο στον Γ.Παπανδρεου και όχι σε αυτούς που επί χρόνια κατεδάφισαν την οικονομία με τις ασύστολες παροχές, τους άμετρους διορισμούς και την διάλυση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών και πολλά άλλα που όλοι ξέρουμε .

Όσο για την αξιωματική αντιπολίτευση για άλλη μια φορά αποδεικνύεται το πόσο τραγικό λάθος έκαναν τα μέλη της να ψηφίσουν για αρχηγό έναν ανεπαρκή, λαϊκιστή του χειροτέρου βαθμού και για αυτό το λόγο επικίνδυνο πολιτικό, που προσπαθεί να γαντζωθεί από τη λαϊκή δυσαρέσκεια στα μέτρα ,με σκοπό την πολιτική του επιβίωση. Αντιθέτως η κ Μπακογιάννη επιδεικνύει-σπάνια για συντηρητικό πολιτικό στις μέρες μας- σοβαρότητα, αποδεχόμενη την τραγικότητα των καταστάσεων και κάνοντας αντιπολίτευση ουσίας και όχι εντυπώσεων.

Είναι η πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία αυτής της χωράς που πρωθυπουργός αναλαμβάνει ένα όσο σκληρό βάρος, να πάρει μετρά αντιλαϊκά αλλά απολύτως αναγκαία αν μη τι άλλο αυτό σημαίνει υπευθυνότητα και πολιτικό θάρρος για τον κ Παπανδρέου και πρέπει να το αναγνωρίσουμε .

Με βάση τα παραπάνω Θα ήθελα να δηλώσω ότι έχω πειστεί για την αναγκαιότητα στήριξης του Γ. Παπανδρέου και του ιστορικού κατά τη γνώμη μου έργου του. στηρίζοντας τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ.

Υ.Γ.

Όσον αφόρα το δήμο μου, τον Δήμο Αλεξανδρείας, οφείλω να πω για μια ακόμη φορά ,ότι το τοπικό ΠΑΣΟΚ εγκλιμάτισε μη δίνοντας στήριξη σε κανένα συνδυασμό, αποδεχόμενο μικροπολιτικά παιχνίδια αλλά και ευκαιριακές συμμαχίες του χειροτερου είδους.

Συγγνώμη κ Παπανδρέου, αλλά το πολιτικό σας μήνυμα δεν έχει κανένα νόημα στο δήμο Αλεξάνδρειας.

Κάποιοι φρόντισαν για αυτό....