Εκτακτη είδηση. Η Ελένη μας στο ...ραδιοφωνο! Απόψε.

Νομίζω πως εκτός απο τη ζυγαριά θα ερωτευτώ και το ...μεϊλ μου!

Λίγα δευτερόλεπτα αφού ανέβασα το "μεθυσμένο γράμμα" μου, είδα στα εισερχόμενα μου , ένα μεϊλ που με έκανε πολύ χαρούμενο. Ήμουν που ήμουν στα πάνω μου μιας και δεν είναι το πρώτο που με κάνει χαρούμενο, ήρθε και αυτό να με αποτρελάνει τελείως !

Η Νανά Τσούμα μου ζήτησε την άδεια να διαβάσει την ανάρτησή μας για την Ελένη, στην αποψινή της εκπομπή*
Θα σας περιμένω όλους εκεί απόψε φίλοι μου. Είμαι βέβαιος πως η Ελένη μας Θα είναι πολύ όμορφη απόψε!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Νανα αλλά και σε όλους εσάς , που αγαπήσατε την Ελένη μας
Και λέω "Ελένη μας" γιατι όπως σας εξήγησα δεν την έγραψα μόνος, αλλά από κοινού με καλή μου φίλη.
Φίλη μου, σε ευχαριστώ πολύ!

*Η εκπομπή της Νανάς ¨Κατω απο το κιοσκι¨ ακούγεται από Δευτέρα έως Παρασκευή 22.00 - 24.00 στη ΝΕΤ 105,8.(88.0 για εμάς στη βόρεια Ελλάδα).

Ενα μεθυσμενο γράμμα .

Χθες το βράδυ φίλοι μου έγινα τύφλα στο μεθύσι.

Το μόνο που θυμάμαι είναι να ανεβαίνω τα σκαλιά παραπατώντας, θυμάμαι και κάτι αγριοφωνάρες, θυμάμαι ίσως και κάτι σαν παντοφλιά (αυτό όμως αυστηρά μεταξύ μας!) Θυμάμαι ακόμη ότι άνοιξα και το κομπιούτερ .

Μετά δεν θυμάμαι τίποτα.

Κρύος ιδρώτας με έπιασε το πρωί που ξύπνησα . Θεέ μου, σε παρακαλώ, να μην έκανα καμία βλακεία, όχι πάλι.

Ανοίγω με χέρι τρεμάμενο τον υπολογιστή .

Ανοίγω το blog μου ,η καρδιά μου πάει να σπάσει. Ουφ τίποτα δεν έγραψα ευτυχώς . Ανοίγω το μέιλ μου κοιτάζω στα εξερχόμενα .

Μόνο τα «συνήθη», υπό την επήρεια αλκοόλ αυτή τη φορά, αλλά κανένα πρόβλημα. Οι παραλήπτες των μεταμεσονύχτιων μέιλ μου, με έχουν μάθει πλέον καλά, δεν με παρεξηγούν.

«o.k. όλα καλά» σκέφτηκα ανακουφισμένος. Αλλά ωπ, τι είναι αυτό στα πρόχειρα;

Ψύχραιμα Νίκο, ότι και να είναι τουλάχιστον δεν το έστειλα. Ερωτική επιστολή, χωρίς αποδέκτη. Τώρα σε ποια το έγραφα;

-->

«Αγαπημένη μου, Είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου .

Γιατί επιτέλους μου χαμογέλασες.

Έστω και για μια φορά, μου χαμογέλασες.
Πόσα χρόνια είχα να αντικρίσω το χαμόγελο σου; Πάντα η ίδια, πάντα σκληρή, πάντα σκυθρωπή, πάντα κακιά. Και ξέρεις αγαπημένη μου, δεν είμαι ο ίδιος πια . Άλλαξαν τα πάντα γύρω μου από την πρώτη φορά που μου χαμογέλασες . Άλλαξε ο κόσμος όλος .

Είμαι χαρούμενος, σχεδόν πετάω . Σφυρίζω στη δουλειά, τραγουδώ στο σπίτι μου . Ονειρεύομαι. Κοιτώ στον καθρέφτη, ναι καλή μου, τώρα τον κοιτάω, και βλέπω έναν άλλο άνθρωπο. Αρχίζω να μου αρέσω, αρχίζω να με αγαπάω ξανά.. Άρχισα να προσέχω το ντύσιμο μου . Μέχρι και πιστολάκι στα μαλλιά κάνω . Αντέχεις να σου πω και το πιο τρελό; Μπήκα σε μαγαζί με ρούχα να ψωνίσω! Ποιος εγώ που δεν περνούσα ούτε απέξω από τα μαγαζιά, Που έστελνα πάντα άλλους να ψωνίσουν για μένα.

Είχα χρόνια να το νιώσω αυτό και η αιτία είσαι Εσύ .

Σ΄ αγαπώ πολύ »

-->

Μα τι διάολο, ακόμη ζαλισμένος από το βραδινό μεθύσι; Για ποια να το έγραψα; Ποια να είναι αυτή η άγνωστη που μου χαμογέλασε; Γιατί δεν θυμάμαι; Τόσος έρωτας σε μια άγνωστη;

Το απόγευμα ήμουν καλύτερα, μπορούσα να σκεφτώ, να θυμηθώ.

Φεύγω για τη βραδινή μου δουλειά. Για μια στιγμή!

Το βρήκα!

Ναι φίλοι μου , θυμήθηκα για ποια ήταν το μεθυσμένο μου γράμμα.

Ήταν για μιά μικρή άκαρδη, που κρύβω μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Ήταν για μία, που την καλοπιάνω, αλλά αυτή σκληρή, άτεγκτη, γλωσσού, με αποπαίρνει.
Ήταν για .. τη Ζυγαριά μου!!!

Παράξενο; Αληθινό! Μετά από 15 χαμένα κιλά, σε λιγότερο από δυο μήνες φίλοι μου, αποφάσισα μεθυσμένος, να τις γράψω ένα γράμμα.

Ευτυχώς που δεν είχε μέιλ!

Υ.Γ. Συνεχίζω, ήταν να μην πάρω φόρα! Εγώ στις κατρακύλες, ευχάριστες ή δυσάρεστες, τα καταφέρνω πάντα πολύ καλά.

Ευχές σας για περαιτέρω αδυνάτισμα πάντα καλοδεχούμενες!

Για την Ελένη*

Είχα πολλά χρόνια να δω την Ελένη , είχα να τη δω από τότε που ήμασταν παιδιά, συμμαθητές στην ίδια τάξη.

Η εικόνα της ξύπνησε ένα σωρό αναμνήσεις μέσα μου. Η απορία που κυρίευσε το μυαλό μου αδυσώπητη.

Είμαστε κακοί; Είμαστε σκληροί; Είμαστε απλά 10χρονοι; 10χρονοι που μετρούσαν το μποι τους και το αντριλίκι τους;

Την είδα αλλά δεν της μίλησα . Δεν είχα το κουράγιο να τις μιλήσω. Ντράπηκα όπως ντράπηκε και αυτή. Αλλά αυτή είναι όλη της τη ζωή ντροπαλή .

Με κοίταξε μόνο για λίγο με εκείνο το θλιμμένο της βλέμμα . Το ίδιο θλιμμένο και πονεμένο εδώ και 35 χρόνια . Τριάντα πέντε ναι, γίναμε τριάντα πέντε Ελένη μου.

Η Ελένη ήταν μια πολύ άσχημη κοπέλα και λίγο κουτσή επίσης .Ίσως και λίγο , ελάχιστα ίσως, καθυστερημένη. Κανείς ποτέ δεν τις έδινε σημασία . Οι γονείς της με χιλιάδες προβλήματα , φορτωμένοι θαρρείς με όλη την ασχήμια της ζωής . Φτωχοί , απόμακροι με προβλήματα υγείας.

Οι δάσκαλοι δεν ασχολούταν ποτέ μαζί της . Δεν έκανε βλέπετε φασαρία ποτέ . Έτσι ήσυχη ερχόταν, έτσι ήσυχη έφευγε. Πάντα. Και στους δασκάλους ,αυτό αρκούσε, να μην κάνει φασαρία.

Κανένα παιδί δεν έπαιζε με την Ελένη. Ούτε τα κορίτσια .

Και όλοι γελούσαμε μαζί της . Αν θέλαμε να "κολλήσουμε " κάποιον συμμαθητή μας, διαδίδαμε ότι ήθελε την Ελένη. Τόσο άσχημο ήταν αυτό για εμάς τους εκκολαπτόμενους αρσενικούς, να θέλουμε την Ελένη. Σχεδόν βρισιά . Και δεν διστάζαμε να το κάνουμε και μπροστά της . Και πόσες άλλες προσβολές .

Κακοί... Να παρηγορηθώ ότι είμαστε Ανόητα πλάσματα.

Το χρόνια πέρασαν η ζωή του καθενός πήρε το δρόμο της . Όλοι προχώρησαν μπροστά, στη ζωή, στις δουλειές, στις οικογένειες τους . Η Ελένη όμως έμεινε εκεί, πίσω, μόνη.

Ένα απόμακρο, ένα μοναχικό παιδί . Ένα μεγάλο παιδί . Τριάντα πέντε χρονών παιδί. Αλλά πάντα μόνο, χωρίς φίλους , χωρίς ανθρώπινη επαφή. Ένας πραγματικός λύκος της στέπας.

Το πρωί σταθήκαμε τυχαία στα απέναντι πεζοδρόμια. Δεν ξέρω, δεν τολμώ να μάθω αν προλάβαινα να της μιλήσω. Αλλά είπαμε λέμε αλήθειες εδώ . Ναι, αν της φώναζα, αν έτρεχα, θα προλάβαινα να της μιλήσω. Πόσο ντρέπομαι που δεν της μίλησα .

Ποσό πολύ θέλω να την ξαναδώ και να της μιλήσω όπως ποτέ δεν έκανα. Και θα πάω να την βρω.

Να μου χαμογελάσει ξανά . Γιατί ήταν κάποιες φορές που και η Ελένη χαμογελούσε. Χαμογελούσε σε μένα. Και θυμάμαι ότι και εγώ τις χαμογελούσα και βαθιά μέσα μου την αγαπούσα. Αλλά δεν τολμούσα ποτέ να το παραδεχτώ. Γιατί το μόνο μου με ένοιαζε ήταν να γίνω ένα με την αγέλη , με τα «σκληρά» αντράκια της ηλικίας μας . Να είμαι ένας από αυτούς , ίσως ο χειρότερος από αυτούς .

Αλλά ήξερα καλά κάθε φορά που μου χαμογελούσε ,ότι καταλάβαινε καλά την ανάγκη μου να είμαι ένα με την αγέλη, εκεί όπου έπρεπε να ανήκω. Γιατί δεν έπρεπε με τίποτα να τσακιστεί η παιδική μου αυτοπεποίθηση. Η μόνη που το καταλάβαινε.

Θα έρθω Ελένη μου, Θα έρθω να σε βρω.

Και θα σου φωνάξω δυνατά, να τα ακούσουν όλοι, πως τώρα πια είμαι πολύ δυνατός ,που να μη χρειάζομαι καμία αγέλη, καμία μάταιη επιβεβαίωση .

Ίσως ,αν το θέλεις, θα σε πάρω για μια βόλτα στον κόσμο ,στον κόσμο που δεν είδες ποτέ. Και αν δούμε κάποιον από τους παλιούς συμμαθητές στο δρόμο να προσπαθεί να μας κοροϊδέψει , θα του σπάσω τα μούτρα.

Για να προστατέψω όχι εσένα Ελένη μου αλλά ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΟΥ.

Δεν φοβάμαι τίποτα πια . . .


*Ελπίζω να με συγχωρέσει η φίλη μου που της άλλαξα το όνομα της σε Ελένη

-Αφορμή για την μεταφορά στο blog της σκέψης μου για την .Ελένη ,
μου έδωσε το υπέροχο αυτό κείμενο που διάβασα στο blog του καραφλοκότσυφα

Που την είδατε την ισότητα;

Πέρασαν πολλά χρόνια για να απαλλαχτεί η χώρα μας από τα δεσμά της ανδροκρατούμενης κοινωνίας . Χρειάστηκαν πολλοί αγώνες και πολύ αίμα , (έξω, όχι εδώ, εμείς εδώ δεν τα πάμε πολύ καλά με τους ..αγώνες γενικά )για να κατοχυρωθεί το δικαίωμα των γυναικών στην ισότητα .

Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή . Το ερώτημα όμως παραμένει το ίδιο σκληρό .

Έχουμε στην πράξη ισότητα των δύο φύλων;

Αλλά από μια άλλη οπτική γωνιά ,τώρα πια . Από την σκοπιά τις καταπίεσης των ανδρών.

Ναι φίλοι μου , σε αυτή τη χώρα φτάσαμε για άλλη μια φορά στο . . .άλλο άκρο.

Καταπίεση εις βάρος των ανδρών!

Αφορμή αυτού του προβληματισμού μου αποτέλεσε αφ ενός μεν, αυτή η ανακοίνωση του ΣΥ.Γ.Α.Π.Α.(σύλλογος για την αντρική και πατρική αξιοπρέπεια) που αξίζει νομίζω τον κόπο να τη διαβάσουμε όλοι

http://www.verianet.gr/content/view/6501/303/lang,el/

Και αφετέρου μια συζήτηση που έκανα πρόσφατα με ένα φίλο μου που μόλις χώρισε. Το διαζύγιο το ζήτησε η γυναίκα του όπως και στο 92% των περιπτώσεων στην Ελλάδα.

Ήταν πραγματικά ράκος. Δουλεύει από το πρωί ως το βράδυ σε δυο και τρεις δουλείες για να τα φέρει βόλτα με τη διατροφή.

Μου περιέγραψε πόσο φρικτό είναι για αυτόν η βίαιη στέρηση των παιδιών του τα οποία είναι αναγκασμένος από το δικαστήριο ,να βλέπει ελάχιστα . Το πιο τραγικό όμως όπως μου είπε, είναι η σταδιακή αποξένωση των παιδιών από τον πατέρα τους . Αποτέλεσμα της συνεχούς πλύσης εγκεφάλου που υπόκεινται από την πλευρά της μάνας τους.

Ενώ και τα δυο του παιδιά των αγαπούσαν πριν τον χωρισμό, τώρα πια δεν θέλουν ούτε να τον δουν . Ποια ; Τα ίδια του τα παιδιά , αυτά για τα οποία έδωσε όλη του τη ζωή. Αυτά που μέχρι χθες τον αγαπούσαν όπως όλα τα παιδιά του κόσμου τους μπαμπάδες τους.

Και όλα αυτά εξαιτίας της..ισότητας . που έδωσε τα παιδιά αποκλειστικά στη μάνα τους αδιαφορώντας πλήρως για τον άλλο γονέα.

Και αυτή, αυτή η ανόητη και άσπλαχνη μάνα δεν είχε καν την ευαισθησία να κρατήσει ζωντανό το αίσθημα της πατρότητας στα παιδιά. Μετέδωσε το δικό της μίσος για αυτόν, στα ίδια του τα παιδιά.

Και αυτό είναι πιο εξοντωτικό για το φίλο μου και από την ήδη εξοντωτική διατροφή που του επιβλήθηκε.

Αυτό ακριβώς λοιπόν που βιώνει ο φίλος μου και χιλιάδες άλλοι άντρες στην Ελλάδα, περιγράφει η ανακοίνωση. ΄

Το οικογενειακό δίκαιο πρέπει επιτέλους να εκσυγχρονιστεί.

Δεν μπορεί να ρυθμίζει της ζωές μας το 2008 με όρους του 1960.

Δεν μπορεί να αγνοεί τη αλλαγή στην κοινωνία και το γεγονός ότι τώρα πια και οι γυναίκες εργάζονται. Ίσως κάποτε να είχε βάση η ανάληψη της ευθύνης από την νοικοκυρά μάνα και της διατροφής από τον εργαζόμενο πατέρα, αλλά αυτό δεν ισχύει πια.

Πως θα αλλάξει αυτή η αδικία; Πως θα επανέλθει η ισότητα των δυο φύλων τουλάχιστον σε αυτό το ζήτημα;

Μήπως ήρθε ο καιρός για νέους αγώνες ;

Των αντρών τώρα πια!

De profundis...

. Διάβασα αυτό το κείμενο:
Στον καναπέ. De profundis. Απο την Cinderella

Ένα πραγματικά εκπληκτικό κείμενο.

Να γιατί μου αρέσει πολύ το bloging.
Νοιώθω πραγματικά υπέροχα που στη δική μου blogo-γειτονιά, στη δική μου blogo –παρέα ,συναντώ τέτοια κείμενα διαμάντια ,σαν αυτό της cinderella ή αυτό και αυτό, της εκπληκτικής Κατερίνας η αυτό (παλαίότερα), της συντοπίτισας μου Μαρίας ,και πολλά, πολλά άλλα. που θά θελα ενα ...blog για να τα απαριθμώ.

Keep bloging λοιπόν φίλοι μου. Ζω για να σας διαβάζω!

Με αφορμή και …παρότρυνση αυτό το κείμενο αποφάσισα τελικά να ανεβάσω ένα μικρό δικό μου , που είχα γράψει πριν λίγες μέρες, (εμπνευσμένο από ένα τραγούδι )αλλά δίστασα να το δημοσιεύσω.
Το ανεβάζω σήμερα ,με την ελπίδα ότι δεν θα ξεφύγω από τα… ρηχά.


Τα όνειρα.

Από μικρό παιδί θυμάμαι τον εαυτό μου να ονειρεύεται.

Δεν νομίζω να υπήρχε παιδί που να ονειρευόταν περισσότερο από ότι εγώ . Μου άρεσε πολύ να κλείνω τα μάτια και να ονειρεύομαι. Ονειρευόμουν ακόμη και με ανοιχτά τα μάτια.

Πότε με έβλεπα διάσημο ποδοσφαιριστή, πότε τραγουδιστή , πότε πολιτικό να βγάζει λόγους στο πλήθος (την είχα από μικρός την ψώρα!) πότε επιστήμονα , και πολλά άλλα. Ακόμη και την δουλεία του πατέρα μου ονειρευόμουνα. Αγρότης , καβάλα σε ολοκαίνουρια τεράστια αστραφτερά …τρακτέρ. Και τόπους , πολλούς τόπους, μακρινούς, απροσδιόριστα μακρινούς- τελείως άγνωστους.

Πέρασαν πολλά χρόνια για να σταματήσω να ονειρεύομαι. Στην εφηβεία, στο σχόλιο στο στρατό, και αργότερα . Πάντα ο ίδιος . Ρομαντικός , αιθεροβάμων , ονειροπαρμένος…
Πόσες και πόσες ζημιές δεν έχω κάνει στα μηχανήματα της δουλειάς μου λόγω της ονειρικής …αφηρημάδας. Πόσες φορές δεν έπιασα τον εαυτό μου να απουσιάζει τελείως από μια συζήτηση, στην παρέα ή στο σπίτι, ονειροπολώντας …
Η ζωή εδώ αλλά εγώ αλλού. Πάντα αλλού.

Είναι ωραίο όμως να έχεις όνειρα.
Ίσως μόνο τότε ζούμε πραγματικά ,όταν έχουμε… όνειρα. Και για όσο καιρό τα όνειρα μας είναι ζωντανά .

Εδώ και λίγα χρόνια έπαψα να κάνω όνειρα. Ίσως μεγάλωσα πια , ίσως γιατί κανένα μα κανένα δεν βγήκε ποτέ αληθινό , ίσως γιατί άλλαξα.
Άδεια ζωή, χωρίς όνειρα. Ένας ζωντανός νεκρός.

«γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν ,τελικά
Τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρα τους»

Πόσο θα θελα να μπορώ να ονειρευτώ ξανά ; Να τολμήσω να ξανακάνω όνειρα .
Να ξαναγίνω έστω για λίγο εκείνο το ρομαντικό ονειροπαρμένο παιδί. Εκείνο το γελαστό παιδί.
Όσο και αν ξέρω ότι ίσως είναι αργά .

Θα προσπαθήσω όμως, και κάτι μέσα μου μου λέει ότι θα τα καταφέρω.

Να ονειρευτώ ξανά.

Το τι θα ονειρευτώ όμως θα το κρατήσω για μένα αυτή τη φορά . Για μένα και τον άνθρωπό μου…

Πάμε λοιπόν Στελάρα...

ΣτίχοιΣώτια Τσώτου
Μουσική Τ.Σούκας
Υ.Γ. λίγα τραγούδια αγάπησα όσο αυτό .
Κάποια μέρα θα γράψω μια ανάρτηση για τα αγαπήμένα μου Λαικα τραγούδια που εγραψε ο Τακης Σούκας . Τα λατρευω.

Aθήνα ...

Πάντα είχα μια ανεξήγητη έλξη για αυτή την πόλη . Πάντα ήθελα να είμαι εκεί, αλλά ποτέ δεν ήμουν .
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το αίσθημα μου όταν αντίκρισα για πρώτη φορά την Ακρόπολη. Την δύναμη που πήρα ανεβαίνοντας τα σκαλιά της για πρώτη φορά. Τη φαντάζομαι πάντα σαν κάποιον περίεργο μαγνήτη που τραβάει τη μαγική δύναμη του σύμπαντος. Όμορφη, μυστηριώδης, θεϊκή. Νοιώθω σα να παίρνω βαθιά μέσα μου αυτή τη μαγική δύναμη, κάθε φορά που ανεβαίνω στην Ακρόπολη.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την μαγεία να κοιτάζω την Αθήνα από τον Λυκαβηττό ένα ηλιόλουστο απόγευμα , αφού προηγήθηκαν δυνατοί άνεμοι που εδίωξαν το νέφος. Όλη η πόλη να απλώνεται μπροστά στα πόδια μου, απέραντη αλλά και τόσο κοντινή. Όλα να φαίνονται τόσο κοντινά , σα να μπορώ να τα πιάσω με τα χέρια μου. Στο βάθος η θάλασσα του Πειραιά ,γύρω-γύρω τα βουνά της Αττικής , και μπροστά μου η Ακρόπολη , θαρρείς ότι μου χαμογελούσε , στο τόσο γλυκό απογευματινό φως του Αθηναικου ήλιου.

Μ’αρέσει πολύ να κοιτώ την Αθήνα από ψηλά, τη νύχτα. Χιλιάδες φώτα να σβήνουν στη θάλασσα .Μια περίεργη γαλήνη με κυριεύει . Ένα μαγικό συναίσθημα. Αισθάνομαι παράξενα δυνατός. Στην πόλη των χιλιάδων θεών, ένας μικρός θεός.

Την αγαπώ αυτή την πόλη .

Λένε πως όταν κάτι αγαπάς πραγματικά δεν βλέπεις τα ελαττώματα του. Έτσι και εγώ όταν είμαι στην Αθήνα, ποτέ δεν νοιώθω την ρύπανση , παρά μόνο το Αττικό αεράκι να με σαγηνεύει. Ποτέ δεν παραπονιέμαι για την κίνηση, γιατί πάντα υπάρχει κάτι να μαγνητίζει τη σκέψη μου, για όσο χρόνο και να είμαι σταματημένος. Βλέπω τα μνημεία και δεν βλέπω τις άθλιες πολυκατοικίες. Είναι η μόνη ελληνική πόλη στην οποία μπορώ να αντέξω την αθλιότητα της όψης μιας πολυκατοικίας. Βλέπω τα λιγοστά δέντρα και δεν βλέπω το τσιμέντο. Βλέπω όμορφο κόσμο δεν βλέπω άσχημο. Βλέπω τις όμορφες γυναίκες στο δρόμο,(τις βλέπω όλες όμορφες στην Αθήνα!)

Δεν κοιμάμαι ποτέ στην Αθήνα. Όσες φορές και να πήγα δεν μπόρεσα να κοιμηθώ ούτε λεπτό. Ποτέ!

Λυπάμαι πολύ όταν φεύγω από την Αθήνα .
Αλλά αργώ πολύ να ξαναγυρίσω. Κάτι με κρατάει μακριά, κάτι με τρομάζει , ίσως κάτι φοβάμαι . Ίσως φοβάμαι περισσότερο την Αθήνα από όσο την αγαπώ.

Και θα αργήσω πάλι να ξαναγυρίσω...

Αλλά αγαπώ αυτή την πόλη.
…Αγαπώ αυτό το τραγούδι

"Θυμίζεις Αθήνα γυναίκα που κλαίει
γιατί δεν τη θέλει κανείς
Αθήνα Αθήνα πεθαίνω μαζί σου
πεθαίνεις μαζί μου κι εσύ..."

όχι στα βαθιά...

Ελπίζω να μη ζηλέψετε @ φίλοι μου ,αλλά αφού « σκότωσα» τον…Νίκο , οριστικά (νομίζω) και αμετάκλητα , έφυγα για λίγες μέρες στην Χαλκιδική. Αφού -μάλλον αποτυχημένα- καταπιάστηκα ,με τον εθισμό στο bloging, την αποξένωση και τις «ονειρικές» τάσεις… φυγής , να ’μαι λοιπόν σε μια όμορφη παραλία , χωρίς ίντερνετ, σχόλια και e-mail. Τρεις μέρες με κολύμπι και ατελείωτο …διάβασμα. Πολύ διάβασμα.
Ξαπλωμένος στη σεζλόνγκ, μου διαβάζοντας το βιβλίο μου , μια γυναικεία φωνή διακόπτει το διάβασμα μου : η νεαρή μάνα που βρισκόταν ακριβώς δίπλα μου , ωρύεται προς το παιδάκι της που κολυμπούσε :
«όχι στα βαθιά , παιδί μου, όχι στα βαθιά !»

Προσπαθώ να ξεκολλήσω τη φράση αυτή από το μυαλό μου, μάταια όμως, αντηχεί μέσα μου συνεχώς …
«όχι στα βαθιά , όχι στα βαθιά …».

Δεν είμαι απόλυτα βέβαιος ,αλλά νομίζω πως άκουσα από κάπου το παιδάκι, να απαντά στη μάνα του,
« όχι μαμά , ποτέ ξανά στα βαθιά , ποτέ!»

Ποτέ μικρέ μου…μέχρι να μάθεις πραγματικά καλό κολύμπι ! , συμπλήρωσα εγώ και συνέχισα το διάβασμα μου…

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από «τον λύκο της Στέπας» του Χέρμαν Εσσε

«…Οι άγριοι λύκοι της Στέπας , αυτοί οι διαρκώς και φοβερά πονεμένοι, ενώ είναι προορισμένοι για τη ζωή του απόλυτου δεν μπορούν να ζήσουν σε αυτήν . η μεγάλη τους ορμή για την τραγική σφαίρα και τη διάσπαση του κλοιού δεν ικανοποιείται.
Αυτοί λοιπόν που το πνεύμα τους έγινε ελαστικό και δυνατό στον πόνο, βρίσκουν μια συμφιλίωση και μια διέξοδο στο χιούμορ. Το χιούμορ όμως κατά κάποιο τρόπο παραμένει πάντοτε αστικό, παρόλο που ο γνήσιος άνθρωπος δεν μπορεί να τι καταλάβει. Στη φανταστική του σφαίρα πραγματώνεται το μπερδεμένο και διασπαρμένο ιδεώδες όλων των Λύκων της στέπας : με το χιούμορ είναι δυνατό όχι μόνο να συμφιλιωθούν το άγιο και το βέβηλο αλλά και ο ίδιος ο αστός να ενταχθεί σε αυτή την κατάφαση. Αυτός που κατέχεται από το θείο πνεύμα , μπορεί εύκολα να κατανοήσει τον εγκληματία και αντίστροφα. Αυτοί οι δύο όμως, όπως και όλοι, που ζουν στο απόλυτο, δεν μπορούν ποτέ να καταλάβουν τη μέτρια και χαλαρή μεσότητα και γενικά την αστική ζωή. Μόνο το χιούμορ , η λαμπρή εφεύρεση των προορισμένων στην πιο μεγάλη καταπίεση , των σχεδόν τραγικών τύπων, των δυστυχισμένων ανθρώπων, που η μοίρα ωστόσο τους έχει προικίσει με υψηλά χαρίσματα μόνο το χιούμορ ( ίσως αυτή η πιο χαρακτηριστική και μεγαλοφυής επίδοση της ανθρωπότητας) κατορθώνει το αδύνατο, υπερβαίνει και ενώνει όλες της περιοχές της ανθρώπινης ζωής με τις λάμψεις όλων των πλευρών της. Για να ζήσει κανείς στον κόσμο σαν να μην ανήκει σε αυτόν να σέβεταί το νόμο και συνάμα να τον ξεπερνά. Να κατέχει « ως μη κατέχων», να παραιτήται, χωρίς να υπάρχει παραίτηση – όλες αυτές τις επιθυμητές και συχνά διατυπωμένες απαιτήσεις για μια υψηλή εμπειρία της ζωής μόνο το χιούμορ μπορεί να τις πραγματώσει…»

Καλό καλοκαίρι @ φίλοι μου…

Συνεχίζουμε…!

« ποτέ ξανά στα βαθιά» …

Επι του ...ονείρου

Eπειδή η ζέστη εδώ στον κάμπο έχει αρχίσει να βαράει κατακούτελα και δεν βλέπω καμία πιθανότητα να γράψω κάτι σοβαρό το πρόσεχες διάστημα, αποφάσισα να ενδώσω στη γοητεία των μπλογκο- παιχνιδιών.

Αλλά με μια μικρή δική μου παραλλαγή.

Με αφορμή ,λοιπόν, το θέμα της προηγούμενης ανάρτησης ,περί ονείρων , καλώ εσάς τους φίλους μου , να μαντέψετε ποια από τις παρακάτω προτάσεις σχετικά με το …όνειρο ισχύει στην πραγματικότητα.

Απαντήστε ελεύθερα . Δεν παρεξηγούμαι ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!

Και που ξέρετε , μπορεί αυτό να είναι ένα πραγματικά σοβαρό θέμα για συζήτηση .

Η …λύση , στο επόμενο τεύχος!

1.

Είδα όντως αυτό το όνειρο ή κάτι τέτοιο. Νέο κόμμα με όλους τους φίλους , και τον Γιώργο αρχηγό.

2.

Όχι βέβαια όχι μόνο δεν είδα τέτοιο όνειρο ,αλλά έγραψα αυτό το κείμενο ως ένδειξη πικρίας και απογοήτευσης για όλα όσα συμβαίνουν στο Πασοκ αλλά και για τις επιλογές του προέδρου. Τον οποίο δεν στηρίζω πια.

3.

Το όνειρο που είδα στ’αλήθεια , ήταν η… Σκλεναρίκοβα , η έστω κάτι παραπλήσιο.

4.

Όντως είμαι τακτικός πελάτης …τρελογιατρών και παίρνω και την σχετική φαρμακευτική αγωγή.

1.

Ο νικητής κερδίζει δωρεάν ψυχανάλυση ,αξίας 100 ευρώ .
Προσφορα του...ψυχαναλυτή μου.

That was just a dream…

Φίλοι μου , σήμερα αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας την επιστολή που έστειλα στον ψυχαναλυτή μου. Είναι μέρος της θεραπείας μου και ζητώ τη βοήθεια σας .Λόγω απόστασης με κουράρει via e-mail!

Αγαπητέ Γιατρέ

Χθες το βράδυ ,στον ύπνο μου ,είδα ένα όνειρο.

Είχε ,λέει δημιουργηθεί ένα καινούριο κόμμα και ήμουν και άγω σε αυτό.

Δεν μπορώ να θυμηθώ που ανήκε ιδεολογικά , ούτε καν το όνομα του . Θυμάμαι όμως καθαρά ότι αρχηγός του ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου.

Ναι γιατρέ ο Γιώργος, αλλά μόνο αυτός . Χωρίς κανένα γνωστό στέλεχος .Είχε μαζέψει ,λέει, νέα παιδιά από τα πανεπιστήμια , της εταιρίες, της τέχνες από παντού . Και πολλούς απλούς ανθρώπους , εργάτες , αγρότες, βιοπαλαιστές.

Ηταν εκεί πολλά καλά παιδιά που γνώρισα στο Πασοκ Ημαθίας. Ο Άγγελος, ο Γιώργος, η Πόπη, ο Χάρης, η Κατερίνα , ο Αντώνης , ο Γρηγόρης ,όλοι.

Αλλά και οι φίλοι μου από το blog. Ο Πασχάλης, Η Μαριάννα . η Ελένη, ο Αντώνης η Κατερίνα με τον Σχολιαστή(αυτοί οι δυο να δεις τρέξιμο για το Γιώργο!), η Μερόπη , ο Τζονάκος , ο Rider, η Μαριάννα ,η Cinderella ,Όλοι.

Ασε που κάτι τρελοί αριστεροφιλελευθεροι είχαμε δημιουργήσει τη δική μας εσωκομματική πτέρυγα, αλλά δεν μας πείραζε κανείς , και είχαμε και την εύνοια του αρχηγού!

Μοιραζόμασταν όλοι τις ίδιες φιλοδοξίες, τα ίδια όνειρα . Για ένα καλύτερο μέλλον. Στο όνειρο μου γιατρέ δεν υπήρχαν Ζήμενς, ομόλογα, κανάλια, Πρετεντέρηδες… Και φυσικά δεν υπήρχαν πουθενά αυτοί οι απαίσιοι που μας κυβερνάν στον ξύπνιο μας . Μόνο θυμάμαι σε μια γωνιά πεταμένους κάποιους να κλαίνε τα χαμένα τους μεγαλεία.

Και κάγκελα ,πολλά κάγκελα, γιατρέ . Φυλακής κάγκελα…

Αλλά δυστυχώς ξύπνησα απότομα και με πίκρα κατάλαβα ότι ήταν απλώς ένα όνειρο.

That was just a dream…

Όπως ακριβώς έλεγε και το τραγούδι που θυμήθηκα ότι συμπτωματικά έπαιζε στο ραδιόφωνο λίγο πριν με πάρει ο ύπνος.

Απλά ένα όνειρο ,δυστυχώς .

Σου γράφω γιατί έχω μεγάλη αγωνία. Είναι σοβαρά τα πράγματα γιατρέ;

Ο πιστός σου ασθενής,

Νίκος

Υ.Γ. Σε παρακαλώ στείλε μου νέα φάρμακα επειγόντως. Πολλά όμορφα όνειρα βλέπω τελευταία και δεν βλέπω να το αντέχω.

Ο υπνος του δικαιου...

Σε ολη την Ευρώπη ξεσηκώνονται οι αγρότες για την πορεία των τιμών του πετρελαίου.
Εμείς;
Στην Ελλάδα επιπροσθέτως είχαμε πρόσφατα την κατάργηση του αγροτικού πετρελαίου.

Αποφαση άδικη, ανόητη , χωρίς κανένα κέρδος για κανέναν. Τεράστιο επιπλέον βάρος στις διαλυμένες μας πλάτες.
Που είναι ο ξεσηκωμός.

Που εισαι ρε Κοκκινούλη
Που εισαι Ρε Πατάκη.
Εσεις που αυτό αναχθήκατε σε εκπροσώπους μάς στο αγροτικό κίνημα.
Αλλά μόνο επι Πασόκ βέβαια.
Τώρα τσιμουδιά.
Που είναι οι αγροτοσυνδικαλιστές . Που στήριξαν και τον πρόεδρο τρομάρα τους.
Οι αλήτες.
Έχουν διαλύσει το αγροτικό κίνημα. Δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε άλλο από το τομάρι τους.
Και συ ρε ΓΑΠ που είσαι; Κράτα αυτά τα ρεμάλια και διώχνε τον Σημίτη.
Αλλα και σεις Φίλοι εκσυγχρονιστές τσιμουδιά.
Ποιος ξεφούσκωνε τα λάστιχα;
Μόλις πριν λίγο καρό ξεμπερδέψαμε από τις δικαστικές διώξεις για τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Εμείς εδώ στην Ημαθία .Ναι. Με υπουργό δημόσιας τάξης τον Χρυσοχοίδη. Το αγροτόπαιδο.
Αλήθεια ποιος είναι αυτός ο Εξαρχος υπεύθυνος λέει του Πασοκ για τα αγροτικά; Τον έχει δει ποτέ κανείς;

Τόση σήψη μαζεμένη σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση…

Πόσο δίκαιο είχατε τελικά Ελένη και Μαριάννα.

Υ.Γ.

Ευχαριστώ τον φίλο Αντώνη για την αναφορά του στο blog του .

Μια σκεψη για την Ευη...

Διαβασα σήμερα την συνεντευξη της Ευης Τσεκου στην Ελευθεροτυπία.

Το μόνο που θυμάμαι από την υπόθεση Ζαχόπουλου είναι η Ευη. Και τη σκεφτομαι συνέχεια.

Εξι μήνες στη φυλακή συμπλήρωσε στον κορυδαλλό η πρωταγωνίστρια της υπόθεσης

Την πονώ αυτή τη κοπέλα. Αναλογίζομαι το μαρτύριο που περνά όλο αυτό τον καιρό.

Αλλά πολύ περισσότερο αναλογίζομαι το μαρτύριο που περνούσε και πριν.

Και δεν το φαντάζομαι παρά μόνο ως μαρτύριο να θυσιάζει ότι πολυτιμότερο έιχε.

Τον εαυτό της.

Για την απατηλή λάμψη της εξουσίας. Τη γοητεία της δύναμης, της κοσμικότητας , του χρήματος . Και να πέφτει στον μεγαλύτερο εξευτελισμό για μια ανθρώπινη ύπαρξη, να περιφέρει τη γύμνια της στον υπόκοσμο.

Είχε βέβαια ένα στόχο. Τον απώτερο στόχο για ένα άνθρωπο των καιρών μας . Τη διαιώνιση της εξουσίας της. Μέσα από μια μόνιμη θέση στο δημόσιο, σταθερή και ακλόνητη ,οπότε κανείς πια και ποτέ δεν θα μπορέσει να διακόψει την δόξα της .

Ήταν δύσκολο για την Ευη να χαλιναγωγήσει τα όνειρα της . Την προοπτική που άνοιγε για αυτήν και τον κύκλο της, η άνοδος της δεξιάς στην εξουσία . Ήταν απόλυτα δυνατή και σίγουρη η Ευη για αυτή και τους φίλους της. Και όλα αυτά με ένα μόνο κόστος. Τον εαυτό της . Το μεγαλύτερο κόστος. Αλλά στάθηκε άτυχη , έπεσε θύμα της ματαιοδοξίας της. Τα υπόλοιπα λίγο πολύ είναι γνωστά.

Ένα όμως μένει από όλη αυτή την ιστορία κάτι που μοιάζει ίσως με δίδαγμα.

Αξίζει άραγε τέτοια θυσία; Να πουλάμε αυτό το μόνο που έχουμε πραγματικά δικό μας ; Τον εαυτό μας ;

Μάλλον όχι Εύη μου. Για τίποτα στον κόσμο.

Και μάλλον τώρα πια το έχεις καταλάβει. Αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν θα το ξανάκανες, αν σου ξαναδινόταν η ευκαιρία .

Δεν είμαι σίγουρος για κανέναν μας…