Εθνικισμός και πατριωτισμός.

Ακούγοντας όλο και περισσότερους τελευταία να δηλώνουν ανερυθρίαστα εθνικιστές, όπως για παράδειγμα  ο πρωθυπουργικός σύμβουλος Φαήλος Κρανιδιώτης, καλά είναι να βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους θέση σχετικά με τις δυο έννοιες, αποτρέποντας έτσι την προσπάθεια που κάνουν άθλιοι πολιτικοί να απορροφήσουν μέρος της πελατείας της Χρυσής Αυγής, τώρα που αποκαλύπτεται το πραγματικό της πρόσωπο και πολλοί φασίζοντες-πρόθυμοι ως χθες να την ψηφίσουν-ψάχνουν να βρουν κάποιο αποκούμπι.

Ο εθνικισμός δεν είναι πατριωτισμός, είναι ακριβώς  το αντίθετο. Ο πατριώτης αγαπάει την πατρίδα του, τον τόπο του και νοιάζεται για αυτόν. Ο πατριώτης αγαπάει τον τόπο του λίγο περισσότερο από τους τόπους των άλλων, αλλά παράλληλα σέβεται και αναγνωρίζει την ύπαρξη των άλλων, που δεν τυγχάνει να μοιράζονται τον ίδιο χώρο. τόπο, κοινότητα, κράτος , ή όπως αυτό λέγεται. Αντίθετα ο εθνικιστής δεν αντιλαμβάνεται καν το δικαίωμα ύπαρξης ανθρώπων ή κοινωνιών που βρίσκονται πέρα από τη δική του φαντασιακή σφαίρα. Ο εθνικιστής νομίζει βλακωδώς πως επειδή γεννήθηκε κάπου είναι ανώτερος από φύση σε σχέση με όσους γεννήθηκαν ακόμη και λίγα χιλιόμετρα παραπέρα.

 Ο πατριώτης είναι αυτός που αγαπάει, ο εθνικιστής είναι αυτός που μισεί. Απλά.

Είναι απόλυτα λογικό να είναι κανείς πατριώτης και νομίζω πως κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος είναι ή οφείλει να είναι. Λογικό να αγαπώ την χωρά μου περισσότερο από άλλες χώρες, την πόλη μου περισσότερο από άλλες, την γειτονία μου επίσης. Παράλογο αντίθετα είναι να υποστηρίζω ότι εγώ και οι ¨όμοιοι¨ μου  είμαστε οι μονοί που δικαιούνται να υπάρχουν. Παράλογο είναι γενικά να αντιμετωπίζεις εχθρικά οτιδήποτε δεν σου ανήκει.

 Προσοχή λοιπόν, ο εθνικισμός δεν είναι πατριωτισμός. Ο εθνικισμός είναι μια σοβαρότατη ασθένεια που προσβάλει το νου κυρίως ανθρώπων κατώτερης νοητικής υπόστασης και φυσικά εκπαίδευσης.. Είναι μια αρρώστια που εξαπλώνεται επικίνδυνα, ιδιαίτερα σε χώρες όπου πάσχουν στο ζήτημα της παιδείας όπως συμβαίνει με την  δική μας.

Πως αντιμετωπίζεται όμως αυτό το φαινόμενο; Πόσο εύκολα μπορείς να ανακόψεις αυτόν τον επικίνδυνο ανορθολογισμό σε μια κοινωνία γεμάτη δεισιδαιμονίες, θρησκευτικές απολυτότητες ή μαζικές φαντασιώσεις;

Είναι δύσκολο πράγματι, αλλά μόνο με όπλο την παιδεία και τη χρήση της λογικής μπορείς να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα . Ο ορθός λόγος είναι το μόνο φάρμακο που μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση της συγκεκριμένης ασθένειας.

Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας τώρα, να σκέφτονται να  αξιολογούν και να απορρίπτουν οτιδήποτε στερείται λογικής, γνώσης ή επιστημονικής υπόστασης. Τώρα πριν είναι αργά.

 Μακριά από εθνικούς μύθους, αμφιλεγόμενες ¨παραδόσεις¨ ιστορικές ανακρίβειες και… ξεματιάσματα. Το τέρας είναι εδώ και κινδυνεύει να μας καταπιεί, αν δεν κάνουμε κάτι ως κοινωνία. 

Αναζητώντας τον «Άλλο»

Του Νίκου Λιολιόπουλου*

Το ιδιαιτέρως δημοφιλές ενημερωτικό site Αλεξάνδρεια- Γίδας έκανε μια αρκετά 

ενδιαφέρουσα κίνηση πριν λίγο καιρό . Αποφάσισε κατά τη διάρκεια που θα παρέμενε 

κλειστό λόγω διακοπών να αφήσει να ¨τρέχει¨ ένα γκάλοπ με πέντε ερωτήματα. Η 

ενεργεία αυτή των υπευθύνων ήταν εκτός από πετυχημένη αφού κράτησε ουσιαστικά ενεργό 

το ενδιαφέρον του κόσμου για το site, αφετέρου δε τροφοδότησε έναν νέο 

κύκλο συζητήσεων σχετικά με της υποψηφιότητες των επερχόμενων δημοτικών εκλογών 

στην Αλεξάνδρεια.

Αφού βεβαία διευκρινίσουμε- όπως και το ίδιο το site έκανε-ότι το γκάλοπ στερείται 

επιστημονικής βάσης και δεν είναι τίποτα άλλο από μια απλή καταγραφή απόψεων των 

αναγνωστών του, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια ανάλυση των ευρημάτων.

Εκείνο που κάνει μεγαλύτερη εντύπωση κατά την γνώμη μου δεν είναι η φθορά του 

δήμαρχου, ούτε η παράλληλη αποδοκιμασία του κόσμου σε διοίκηση αλλά και αντιπολίτευση, 

ούτε καν η αποδοκιμασία του έργου της ανάπλασης, που βάση λογικής ένα τέτοιο έργο 

τέτοιας κλίμακας θα έπρεπε να ήταν αποδεκτό από την συντριπτική πλειοψηφία των 

δημοτών. Το πιο εντυπωσιακό εύρημα πάντα κατά τη προσωπική μου άποψη αυτής 

της δημοσκόπησης είναι η απάντηση που δίνουν οι επισκέπτες του site στην 

ερώτηση ΄΄ποιόν θεωρείτε καταλληλότερο για δήμαρχο ?΄΄, όπου μεταξύ και των 

πέντε υποψήφιων ή φερόμενων ως υποψήφιων δημάρχων, νικητής με διάφορά 

αναδεικνύεται ο ...άλλος!

Η συνέχεια εδω

Σιγά μην πληρώσουμε εφορία για να ακούσουμε τον Ρέμο μας, γεροσακάτη Σόιμπλε!

Η Ελλάδα ανθίσταται. Του ηρωικού ελληνικού γένος ως γνωστών ο τράχηλος ουδέν ζυγό δεν υπομένει, πόσο μάλλον τον ξένων κατακτητών που προσπαθούν να μας εξαφανίσουν ως έθνος,  σε συνεργασία με τους ντόπιους πράκτορες  συνεργάτες τους.

 Όσο λοιπόν και να προσπαθούν οι διαφορές Μέρκελ να μας κάνοχώρ , δεν πρόκειται να καταφέρουν τίποτα, ο αθάνατος ελληνικός …θα βρει σίγουρα τον τρόπο να επιβιώσει

 Απόψε στην πόλη μας ο ηρωικός τραγουδιστής Α.Ρέμος που πρώτος κήρυξε τον πόλεμο εναντία των κατακτητών, δίνει συναυλία. Μια συναυλία προγραμματισμένη από πολύ καιρό, που όμως ψιθυριζόταν έντονα ότι μπορεί να αναβληθεί αφού κατοχικές δυνάμεις σχεδιάζουν σύμφωνα με πληροφορίες να την χαλάσουν, κάνοντας φορολογικούς ελέγχους. Τελικά κάτι τέτοιο δεν έγινε και σε λίγη ώρα ο μέγας Έλλην θα δώσει κανονικά την παράσταση του.

Τι έγινε όμως και κάνεις δεν φοβήθηκε την εφορία σήμερα;

Ένα πολύ απλό αλλά έξυπνο κόλπο . Την συναυλία δεν την διοργανώνει η δημοτική επιχείρηση αλλά κάποιος αθλητικός σύλλογος με το εμβληματικό και ευφάνταστο όνομα Ζέφυρος.

 Ως γνωστών κάθε σύλλογος δικαιούται να κάνει συναυλίες χωρίς να  κόβει αποδείξεις!!!

Το εισιτήριο της φωτογραφίας το προμηθευτήκαμε από το σταντ που έστησε η δημοτική επιχείρηση σε κεντρικό σημείο της πόλης για να πουλάει τα εισιτήρια του…Ζέφυρου.

 Αθάνατη ελληνική πονηρία….

¨Παράδοση¨. Όχι για μένα ευχαριστώ.

(Εναλλακτικός τίτλος: Πηγαίνοντας με την όπισθεν)

 Από μικρό παιδί η όλη ιστορία με τα δημοτικά τραγούδια και χορούς μου την έδινε στα νευρά. Ανέκαθεν θεωρούσα κακόγουστη την τοπική μας μουσική, ο δε ήχος του ζουρνά μου τρυπούσε το μυαλό.  Μεγάλη συμβολή σε αυτό είχε και ο δάσκαλος μας που σπαταλούσε δεκάδες ώρες, όπου αντί να μας κάνει μαθήματα σχολικά, αυτός μας έβαζε να τραβάμε τα θρανία στην άκρη για να μας μάθει να χορεύουμε δημοτικά τραγούδια. Πώς να μη τα αντιπαθήσεις!

 Τότε ήταν που εκδήλωνα τα πρώτα μου  σημάδια επαναστατικότητας και αντικομφορμισμού που καμπόσες φόρες στην μετέπειτα ζωή μου θα μου στοιχίσουν πολλά. Καθόμουν λοιπόν σε μια άκρη μόνος από ολόκληρη τάξη, αρνούμενος πεισματικά να μπω στο χορό παρά τις προσπαθείς και τις απειλές του δάσκαλου. Τον θυμάμαι μάλιστα να μου λέει κατά λέξη ότι «αργά η γρήγορα κάποια μέρα θα μάθεις να χορεύεις, κάντο τώρα». Το γεγονός ότι τον διέψευσα και δεν έμαθα ποτέ να χορεύω το θεωρώ ακόμα μια από τις μεγάλες μου …επιτυχίες!

 Δεν θα κρίνω την παιδαγωγική μέθοδο του καλού κατά τα λοιπά δάσκαλου, ούτε την πλήρη ανυπαρξία έλεγχου από τους ανώτερους του για αυτή του την αυθαιρεσία. Αλώστε τα σχολικά μου χρόνια συνέπεσαν καλώς η κακώς με τα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία όπου ως γνωστών κάθε είδους αξιολόγησης θεωρούταν αντιδημοκρατική. Θα το πάρω όμως σαν αφορμή για να σχολιάσω όλη αυτή την υπερβολή που βλέπω στον τόπο μου κάθε καλοκαίρι, όπου χρόνο με τον χρόνο πληθαίνουν οι ανούσιες «πολιτιστικές» εκδηλώσεις και τα πανηγύρια.

 Σε κάθε χωριό οι λεγόμενοι πολιτιστικοί σύλλογοι που θεωρούν πολιτισμό μόνο τον δημοτικό χορό, τα πανηγύρια και τις φιέστες (όπου μεταξύ άλλων βλέπει κανείς να αλληλοχαριεντίζονται με απίστευτη έπαρση τοπικοί παράγοντες και παραγοντίσκοι) και τίποτα άλλο, πληθαίνουν μιας που δεν αρκούν να καλύψουν την μωροφιλοδοξία κάποιες φόρες, ενώ οι εκδηλώσεις κάθε χρόνο κρατούν όλο και περισσότερο. Προστίθενται μάλιστα και καινούριες που δεν έχουν κανένα παραδοσιακό υπόβαθρο που βρίσκεται μονό στη φαντασιακή ευρηματικότητα των τοπικών παραγόντων.

 Η όλη αυτή ιστορία εκτός του ότι δεν προφέρει σχεδόν τίποτα σε πολιτιστικό επίπεδο στα χωριά μας, ενισχύει σε σημαντικό βαθμό το κιτς, όπως πρόσφατα συνυπήρξαν σε αγαστή συνεργασία ο Σουλεϊμαν της βασίλισσας του εγχώριου trash TV Εύης Θώδη, με την ηρωική φουστανέλα, όπως εύστοχα σχολιάστηκε σε τοπικό ηλεκτρονικό μέσο.

Το χειρότερο όλων αυτών είναι ότι παρά το γεγονός ότι στον τόπο μας υπάρχουν ιστορικοί λαογράφοι με μεγάλη κατάρτιση που έχουν αφιερώσει χιλιάδες ώρες μελέτης της πραγματικής ιστορίας, συχνά δεν τους δίνεται καμία σχεδόν σημασία, με αποτέλεσμα να διαστρεβλώνεται πολλές φόρες η ιδία η ιστορία του τόπου, μονό και μόνο για να καλύψει της ιδεολογικές εμμονές των κρατούντων.

¨Γιορτή πίτας, γιορτή ροδάκινου, φεστιβάλ Γκάιντας, είναι ορισμένα από τα ευφάνταστα ονόματα αυτών των εκδηλώσεων που φανερώνουν την αισθητική μεγαλομανία σε όλο της το μεγαλείο. 

 Και φυσικά όλη αυτή η κατάσταση εξυπηρετεί συγκεκριμένες κατηγορίες συμπολιτών μας που με  την διαιώνιση της καθυστέρησης και του σκοταδισμού στην Ελληνική επαρχία έχτισαν και συνεχίζουν να χτίζουν καριέρες σε πολιτικό αλλά και επαγγελματικό επίπεδο. Αρωγός όπως πάντα σε όλο αυτό το σκηνικό και η ορθόδοξη μας εκκλησία που πρόσφατα μηχανεύτηκε το κόλπο να δώσει και δεύτερο όνομα αγίου σε κάθε εκκλησία για να μπορούν έτσι να γίνονται δυο φορές σε κάθε χωριό. Σιγά μην έχαναν !

 Και δεν αναφέρω καν το τι τεράστια φοροδιαφυγή γίνεται αφού υπάρχουν εκδηλώσεις όπου έρχονται «φίρμες» και τζιράρονται τεράστια ποσά χωρίς να κόβονται αποδείξεις αφού ο νομοθέτης φρόντισε όπως πάντα να κλείσει το ματι στους συλλόγους που αποτελούν, ας μη γελιόμαστε ,ένα από τα καλύτερα και ασφαλέστερα εργαλεία πολίτικης ανέλιξης.

 Ξέρω ότι θα μου πουν κάποιοι ότι μηδενίζω . Ίσως κάποιος να αδικώ.. Σε καμία όμως περίπτωση δεν δέχομαι να ταυτίζεται η παράδοση με τον πολιτισμό, αφού δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μικρό- ελάχιστο κομμάτι του.

Πολιτισμός σε όλο τον δυτικό κόσμο,  είναι η επιστήμη, η ιστοριογραφία, η καλλιτεχνική δημιουργία, η φιλομάθεια, η αναζήτηση, η φιλοσοφία , η αγωνιά για το παρών και το μέλλον και όχι η μονομανής ενασχόληση με το παρελθόν.

 Καλά λοιπόν τα απανταχού «κατσουλιά κα τα ρουγκάτσια» ( που αν ξέραμε τι σημαίνουν ιστορικά θα ντρεπόμασταν να αναφέρουμε καν τη λέξη) και οι αργαλειοί, αλλά ο κόσμος ζει , μεγαλώνει, προοδεύει. Οι νέα εποχή είναι γεμάτη προκλήσεις που δεν αντιμετωπίζονται με την επίμονη, σχεδόν σχιζοφρενική προσήλωση στο παρελθόν.

O ακτιβισμός της λινάτσας

Δημοσιεύτηκε στο roumlouki.gr

Είναι πολύ της μόδας τελευταία οι διαφόρου τύπου δράσεις και ακτιβισμοί για το θέμα της οικονομικής ανέχειας. Από τα συσσίτια του μίσους των απολίτιστων, ως τα συσσίτια της εκκλησίας. Από τα κινήματα των δεν πληρώνω όπου συνήθως μετέχουν οι τελευταίοι που θα έπρεπε να μην πληρώνουν, ως τo επιτυχημένο καταναλωτικό κίνημα της πατάτας. 

Οι περισσότερες από αυτές τις δράσεις, όχι μόνο δεν δίνουν καμιά διέξοδο στα ζητήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν πολλές ελληνικές οικογένειες αλλά τα υποθάλπουν, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις τα γελοιοποιούν. Η πλειονότητα των δήθεν κινηματιών ανήκουν σε πολιτικούς χώρους - κυρίως των άκρων- που έχουν επενδύσει μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο στην εκμετάλλευση αυτής της κατάστασης.

Έτσι λοιπόν βλέπουμε έναν ιδιότυπο ανταγωνισμό των νεόκοπων "επαναστατών" στην δημιουργία κατάλληλου βιογραφικού τώρα που φαίνεται κάποια ελπίδα. επικράτησης των άκρων στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Πολλές μάλιστα φορές είναι τόσο μεγάλη η πρεμούρα για τέτοιου είδους δράσεις που γίνονται τόσο πρόχειρα που προκαλούν μάλλον θυμηδία παρά κοινωνικό ενδιαφέρον.

Ένα τέτοιο παράδειγμα κοινωνικού ακτιβισμού που φαίνεται και στην φωτογραφία, έχουμε και στην πόλη της Αλεξάνδρειας. Το εν λόγω πανό αναρτήθηκε από κάποιους «κοινωνικά ευαίσθητους» συμπολίτες μας στο κέντρο της πόλης και μάλιστα μπροστά στο πνευματικό κέντρο (αν μη τι άλλο ευρηματική τοποθέτηση). Φαντάζομαι πως αρκετοί από τους συμπολίτες μας που συμμετείχαν σε αυτή την πρωτοβουλία -όχι όλοι- ανήκουν στην κατηγορία ανθρώπων που περιγράψαμε παραπάνω.

Πάντως όπως και να' χει, αυτή η ασχήμια καλά θα είναι να αφαιρεθεί άμεσα από τις αρχές της πόλης και ιδιαίτερα αυτές της μέρες που λόγω πανηγυριού η Αλεξάνδρεια θα έχει πολύ κόσμο. Γιατί η κακογουστιά δεν ήταν ποτέ ζήτημα χρημάτων....

Γιατί ΠΑΟΚ.

Σε συζήτηση μου με άνθρωπο του ποδοσφαίρου που έχει σχέση με τον ΠΑΟΚ Αλεξάνδρειας, όταν του εξήγησα για ποιο λόγο δεν είμαι φέτος στη διοίκηση της ομάδας του χωριού μου και ιδιαίτερα στην ακαδημία, αφού δεν πίστεψε αρχικά αυτά που άκουγε, όταν συνήλθε απο το...σοκ, δεν δίστασε να μου προτείνει να προσφέρω σε μια άλλη ομάδα , σε αυτή της πόλης όπου ζω εδώ και δυο χρόνια

 Μετά από λίγες μέρες οι άνθρωποι της ομάδας ήρθαν και με βρήκαν ζητώντας μου να τους βοηθήσω. Ήταν κάτι που με ξάφνιασε ευχάριστα.

Δεν μπορούσα είναι η αλήθεια να φανταστώ ότι θα είμαι σε άλλη ομάδα εκτός από αυτή της καρδιάς μου. Να όμως που έγινε.

 Μου πήρε βέβαια καμπόσες μέρες να το σκεφτώ ,αλλά τελικά είπα το ναι.

Καταρχήν θα ήθελα να ξεκαθαρίσω πως θα ήθελα πολύ να συνεχίσω να προσφέρω στην ομάδα του χωριού μου όπως έκανα τα τελευταία χρόνια, με αφοσίωση και αυταπάρνηση. Για λόγους που ήταν πέρα από την θέληση μου αυτό δεν έγινε εφικτό. Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή σε όσους ασχολούνται με τα αθλητικά του χωριού. Δεν χρειάζεται να μας απασχολήσει περισσότερο. Μας έχει κουράσει ους αρκετά.

 Κάπως έτσι τα γεγονότα του φετινού καλοκαιριού με απομάκρυναν από την ομάδα. Φοβάμαι πως οριστικά.. Με τον σημερινό Φίλιππο ελάχιστα πράγματα με συνδέουν. Ίσως μονό η αγάπη των παίδων της ακαδημίας Αυτή θα την φύλαξη βαθειά μέσα μου. Είναι ένα από τα δώρα που σου κάνει η ζωή χωρίς να το περιμένεις. Ένοιωθα όμως την ανάγκη να προφέρω στο ποδόσφαιρο και ιδιαίτερα στις ακαδημίες που τόσο αγαπούσα

Τώρα που πήρα την απόφαση μου να προσπαθήσω να ξεχάσω ο ΠΑΟΚ θα ήταν μια πολύ καλή διέξοδος για μένα. Μακάρι να μπορέσω να πάρω τη μίση χαρά από αυτή που έπαιρνα όταν ασχολούμουν με την ακαδημία του Φιλίππου Μελικης.

 Είναι βεβαία και το θέμα της κατοικίας μου. Κατά πως φαίνεται εδώ θα ζήσω πολλά χρόνια ακόμη και σε αυτόν τον τόπο θα μεγαλώσουν τα παιδιά μου. Μέρα με την ημέρα νοιώθω και λιγότερο ξένος ενώ ήδη έχω φτιάξει ορισμένες καλές φιλίες για πρώτη φορά στη ζωή μου.

Θα ήθελα να προσφέρω στην πόλη μου, όπου μπορώ. Για μένα ο μόνος χώρος είναι το ποδόσφαιρο και τα παιδιά. Αυτά τα δυο αγαπώ, ούτε παραδοσιακούς χορούς , ούτε χορωδίες ούτε προσκόπους. Όμορφα πράγματα στην πόλη, αλλά όχι για εμένα….

Εύχομαι να βάλω ένα χεράκι στην ομάδα του ΠΑΟΚ που καθημερινά κάνει θαύματα σε μια κοινωνία εξαθλιωμένη, σε μια πόλη που έχει κάνει τα πάντα να πετάξει στην άκρη αυτούς τους ανθρώπους.

Και όμως βλέπω ένα χαμόγελο πάντα στο πρόσωπο τους.

 Κάτι μου λέει πως εδώ θα ξαναβρώ τον εαυτό μου.

Αλεξάνδρεια: Η πόλη όπου κανείς δεν μιλάει*

*Δημοσιεύτηκε στο roumlouki.gr

Είναι πολύ σωστή η άποψη που ακούγεται κυρίως  από τα αντιπολιτευόμενα μέσα ενημέρωσης στο δήμο μας ότι ο Δήμαρχος δε μιλάει. Είναι αλήθεια, πως σπάνια θα δώσει συνεντεύξεις. Σχεδόν ποτέ δεν θα πάρει δημόσια θέση για κάποιο σοβαρό ζήτημα που  απασχολεί τον δήμο, ενώ για τους προβλεπόμενους από τον νόμο δημόσιους απολογισμούς, ούτε λόγος. Ο δήμαρχος και γενικά η παράταξή του δείχνουν να φοβούνται, όπως ο «διάολος το λιβάνι» την δημοσιότητα.

Το φαινόμενο αυτό όμως δεν βαραίνει μόνο τον κ. Δημητριάδη και την παράταξη του, αλλά και σχεδόν  όλο το  σύστημα γύρω από το όποιο κινείται η πολιτική ζωή στον τόπο. Ενδεικτικά θα αναφέρω ορισμένες περιπτώσεις. Πριν αρκετούς μήνες ο Γιάννης Απατζίδης δημοτικός σύμβουλος της αντιπολίτευσης και από τα ονόματα που ακούγονται έντονα ότι θα διεκδικήσουν την δημαρχία στις προσέχεις εκλογές, παραιτήθηκε από την δημοτική ομάδα, δηλώνοντας ότι σύντομα θα μας εξηγούσε τους λόγους της απομάκρυνσης του από την παράταξη του κ. Γκιονογλου με την οποία εξελέγη. Τους λόγους αυτούς δεν μας τους εξήγησε ποτέ. Ποτέ ως σήμερα τουλάχιστον.

Πριν λίγες μέρες είχαμε άλλη μια βαρύγδουπη αποχώρηση, αυτή τη φορά του κ. Γκαβαρδίνα από την δημοτική ομάδα του δημάρχου. Στην επιστολή που έστειλε προς το δημοτικό συμβούλιο είπε ότι ΘΑ… μας εξηγήσει αργότερα τις αιτίες της ρήξης του με τον Δήμαρχο! Κατά καιρούς συμβαίνουν διαφορές παραιτήσεις ή αλλαγές στάσεων σε σοβαρά θέματα χωρίς οι υπεύθυνοι να νοιώθουν την ανάγκη να απολογηθούν. Το πιο αξιοπερίεργο από όλα είναι πως υπάρχουν άνθρωποι (κάποιοι πολύ αξιόλογοι όπως ο Π. Γκυρίνης) που φέρονται ως επικεφαλείς δημοτικών κινήσεων εδώ και πολύ καιρό, που όμως δεν έχουμε μάθει, διαβάσει, ακούσει, ούτε μια δημόσια τοποθέτηση τους.

Τι είναι αυτό άραγε που κρατάει τους πολιτικούς μας τόσο απόμακρους από τον δημόσιο διάλογο; Υποπτεύομαι πως είναι ένας ιδιότυπος φασισμός που ψαλιδίζει οποιαδήποτε ατομική-πολιτική δήλωση ειπωθεί, χωρίς να έχει την «έγκριση» της ομάδας, είτε αυτή είναι κομματική είτε συντεχνιακή. Υπάρχει διάχυτος ο φόβος πως μια δημόσια τοποθέτησή τους, και μάλιστα μέσα από συγκεκριμένο μέσο ενημέρωσης, θα εκθλιφθεί ως «μοναχική πορεία», πράγμα που γι αυτούς σημαίνει απομάκρυνση από το «κοπάδι» και κατά συνέπεια καταστροφή. Φοβικά σύνδρομα που έχουν καλλιεργηθεί εδώ και πολλές δεκαετίες στην πολιτική ζωή, και το «ξερίζωμά τους είναι πολύ δύσκολο. Μοιάζουν σαν μην μεγάλωσαν ποτέ πολιτικά μιας και οι περισσότεροι έχουν «ανδρωθεί» μέσα σε κομματικές «φτερούγες» και το μοναχικό πέταγμα που χρειάζεται σήμερα η τοπική αυτοδιοίκηση, τους είναι εξαιρετικά δύσκολο.

Και όλα αυτά, σε μια πόλη που έχει την, σπάνια για το μικρό της μέγεθος τύχη, να διαθέτει τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό με καθημερινές ενημερωτικές εκπομπές καθώς βεβαία και πλήθος ιστολογιών αλλά και εντύπων. Κάπως έτσι η πολιτική μας σκηνή, κινείται ανάμεσα σε ψίθυρους, φήμες και κουτσομπολιά. Κάπως έτσι, μπορούν αρχηγοί  αντιπολίτευσης να είναι εργολάβοι έργων που εκτελούνται στο δήμο, δημοτικοί σύμβουλοι να μην πατάνε το πόδι τους στις συνεδριάσεις του συμβούλιου ή άλλοι να ασχημονούν με άναρθρες κραυγές και χειρονομίες.

Οι ελάχιστες εξαιρέσεις με προεξέχουσες αυτές των Τάσου Τασιοπουλου, συμβούλου της μειοψηφίας και του Νίκου Μπρουσκελη, φερόμενου ως διεκδικητή της δημαρχίας, αποτελούν φωτεινές εξαιρέσεις που προάγουν μέσα από τα άρθρα τους το δημόσιο διάλογο. Για τους δυο αυτούς πολιτικούς, θα αναφερθούμε σε πρόσεχες άρθρο.

Η «τρολιά»* του αντιπεριφερειάρχη

Του Νίκου Λιολιόπουλου*

Mεγάλη έκπληξη μου προκάλεσε το άρθρο του πρώην νομάρχη και νυν αντιπεριφεριαρχη κ. Κ. Καραπαναγιωτιδη με τίτλο " Εμείς στην Ημαθία είμαστε συνεπείς" που δημοσιεύτηκε σε όλα τα μέσα ενημέρωσης του νομού κι όχι μόνο. Στην αρχή, διαβάζοντας το άρθρο πίστεψα ότι ο τοπικός μας άρχοντας έσπαγε πλάκα, αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν κάπως υπερβολικό, αφού πολύ σπάνια θα δεις κάποιον να αστειεύεται όταν κατέχει τέτοιες θέσεις. Ξανακοιτώντας το κατάλαβα ότι μάλλον τα έγραφε σοβαρά όλα αυτά περί ανάπτυξης κλπ.

Αν κάποιος, που δεν γνωρίζει ποια είναι  η κατάσταση στον τόπο μας, διάβαζε το άρθρο θα νόμιζε πως είμαστε κάτι σαν την Καλιφόρνια, την Τοσκάνη ή έστω η ΕλληνικήΑνάβρα.  Θα πίστευε πως αυτός ο τόπος ευημερεί και οι πολίτες του είναι πλούσιοι. Ότι ο νομός μας είναι γεμάτος υποδομές, υπηρεσίες και επιχειρήσεις που παράγουν και μοιράζουν πλούτο. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που το διαβάζει κάποιος που ζει εδώ και ιδιαίτερα κάποιος από την μειοψηφία των ενεργών οικονομικά πολιτών που εργάζονται, παράγουν και προσπαθούν να επιβιώσουν, ή καλύτερα  για  όσους δεν είχαν την τύχη ή την πρόνοια να έχουν εξασφαλίσει τα προς το ζην από τον υπερχρεωμένο αλλά ακόμα ασφαλή κρατικό κορβανά;

Πως να ένοιωσε άραγε διαβάζοντας το κείμενο αυτό ο μικρομεσαίος αγρότης, ο έμπορος ο βιοτέχνης που μόλις κι μετά βίας τα φέρνει βόλτα, αν τα φέρνει; Κύριε Καραπαναγιωτιδη, μπορεί να είστε συμπαθής σε μεγάλο τμήμα των Ημαθιωτών κι σε εμένα προσωπικά -λόγω του απλού και συνετού σας χαρακτήρα και την ικανότητά σας να παίζετε άριστα το παιχνίδι των προσωπικών ανθρωπίνων σχέσεων, αυτό όμως δεν σας επιτρέπει να σπάτε τέτοιου είδους πλακίτσες ( τρολ στη γλωσσα της εποχης μας)  με την οικονομική μας κατάσταση. Γιατί ξέρετε πολύ καλύτερα από τον καθένα ότι η Ημαθία, από ένας πλούσιος νομός τα τελευταία χρόνια, έχει κατρακυλήσει στον πάτο όποιου οικονομικού δείκτη και να πάρετε.

Γιατί ξέρετε καλά πως η ανεργία και στον δικό μας τόπο αυξάνεται ραγδαία και έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Και γιατί τέλος, ξέρετε πολύ καλά πως οι αγρότες της περιοχής βρισκόμαστε σε άθλια κατάσταση. Το γεγονός ότι η τιμή του ροδάκινου φέτος για κάποιο διάστημα παρουσίασε μεγάλη άνοδο γνωρίζετε ότι δεν οφείλεται σε καμία από τις  ενέργειες σας, αλλά στον αρχαίο νόμο της αγοράς, της αναλογίας προσφοράς - ζήτησης. Φέτος λόγω καιρικών συνθηκών για ένα διάστημα υπήρξε έλλειψη παραγωγής στα ροδάκινα κι έτσι οι τιμές ανέβηκαν αρκετά, όχι όμως τόσο που να αντισταθμίσουν την ζημία από την μειωμένη παράγωγη. Και ας μη μιλήσουμε για τις άλλες καλλιέργειες που πάνε κατά διάολου. Τίποτα δεν άλλαξε στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον τίποτε προς το καλύτερο. Ας πάψουμε λοιπόν να κοροϊδευόμαστε.

*ορισμός τρολ

* Ο Ν. Λιολιόπουλος είναι αγρότης και εκλεγμένο μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ''Δράσης''

Πριν το μαύρισμα της οθόνης.( Ή υπέρ Γιωργου ανάγνωσμα)

Αναρωτιέμαι βλέποντας όλο αυτό τον πολιτικό«κουρνιαχτό» που ακολούθησε το κλείσιμο της ΕΡΤ χθες αργά το βράδυ, πόσο κακό έκανε στη χώρα η αντιπολιτευτική τακτική του ανεκδιήγητου Σαμαρά. Ακόμη και άνθρωποι φιλελεύθεροι και ορθολογιστές λύγισαν από το θλιβερό θέαμα της μαύρης οθόνης. Η σκέψη μου χθες γύρισε ξαφνικά στον Γιώργο Παπανδρέου…

Επί κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου έγιναν κάποιες μεταρρυθμιστικές προσπάθειες προς την σωστή κατεύθυνση, είτε το θέλουμε είτε όχι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το σχέδιο Μόσιαλου-Τόλκα για την ΕΡΤ, το οποίο ήταν καλοδουλεμένο και κυρίως χωρίς να περιλαμβάνει απολύσεις, για τις όποιες σήμερα όλοι κόπτονται. Τότε σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, αλλά και οι συνδικαλιστές της ΕΡΤ το πολέμησαν, όπως είθισται τελευταία σε κάθε μεταρρυθμιστική απόπειρα που πάει να γίνει στην Ελλάδα.

Σήμερα όλοι βγήκαν στα κάγκελα, για το κλείσιμο της ΕΡΤ διαρρηγνύοντας τα ιμάτια τους για έναν οργανισμό τις υπηρεσίες του οποίου, πλήρωνε πολύ ακριβά ο έλληνας πολίτης και σχεδόν κάνεις δεν απολάμβανε.

Μετά από τόσο καιρό φαίνεται ότι η πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου σε κάποια -οχι πολλα-σημεία δικαιώνεται . Έκανε βεβαία και πολλά σοβαρά λάθη. Δυστυχώς, η δυναμική του δεν κατάφερε να ξεπεράσει τις εσωκομματικές έριδες και μια καλή προσπάθεια έμεινε στη μέση. Μας χωρίζουν πλέον πολλά σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο και δεν μπορώ να τον παρακολουθήσω.

Ήταν όμως κάτι σαν μονόφθαλμος στην απόλυτη τυφλά του πολίτικου μας συστήματος.

Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Δράσης !

Νίκος Λιολιόπουλος

Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Δράσης - Αγρότης    link

"Γιατί πρέπει οπωσδήποτε ένα γνήσια φιλελεύθερο κόμμα να μπει επιτέλους στην ελληνική βουλή και να αποτελέσει το αντίβαρο ορθολογισμού σε μελλοντικές κυβερνήσεις." "

Δραστηριοποιήθηκα στη Δράση για να βοηθήσω να γίνουν γνωστές οι ιδέες της στην ελληνική επαρχία όπου ως σήμερα υστερεί, αφού η επαρχία δεν έχει συνηθίσει να ακούει αλήθειες. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι στην σημερινή εποχή που οι μάσκες του κρατισμού και της κομματοκρατείας πέφτουν, οι αρχές της Δράσης μπορούν να βρουν απήχηση στα λαϊκά στρώματα.
Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να ακουστεί η φωνή της σύνεσης και της λογικής στην Ελληνική κοινωνία. Γιατί πρέπει οπωσδήποτε ένα γνήσια φιλελεύθερο κόμμα να μπει επιτέλους στην ελληνική βουλή και να αποτελέσει το αντίβαρο ορθολογισμού σε μελλοντικές κυβερνήσεις.
 

Βιογραφικό ›

Γεννήθηκε το 1973 στη Μελίκη Ημαθίας όπου ζει και εργάζεται ως αγρότης. Από πολύ μικρή ηλικία συμμετέχει ενεργά στηνολιτική.
Έχει διατελέσει μεταξύ άλλων: υποψ, Βουλευτής με τη Δημ. Συμμαχια, δημοτικός σύμβουλος Μελίκης, Γραμματέας Δ.Ο. ΠΑΣΟΚ Μελίκης, μέλος της Κ.Ε της ΑΕΚΑ ,ενώ η ενεργή συμμετοχή του στα κοινά είναι για αυτόν τρόπος ζωής, προσφοράς και έκφρασης.
Στο συνδικαλιστικό τομέα, εκλέγεται επί σειρά ετών πρόεδρος του σωματείου τευτλοεξαγωγέων Κεντρικής Μακεδονίας.
Ως ενεργό μέλος της διαδικτυακής κοινότητας διατηρεί ένα από τα πρώτα blogs με προέλευση την ελληνική επαρχία, ενώ εργάζεται part time ως δημοσιογράφος, σε τοπικά μέσα.
Μιλάει(έστω και με λίγη δυσκολία σε κάποιες) έξι γλώσσες.
Είναι παντρεμένος με την κοινωνική λειτουργό Νίκη Λιόλιου και πατέρας των 2,5 ετων διδύμων, Βασίλη και Άννας.

Φιλελευθερισμός 5 σχολές και 10 αρχές:

Του Α.Σκούρα.

Για δεκαετίες ο φιλελευθερισμός στην Ελλάδα έχει οριστεί από την αριστερά. Όπως σημειώνει και ο καθηγητής Αριστείδης Χατζής (http://www.greekcrisis.net/2013/01/blog-post_30.html), ένας συνεπής φιλελεύθερος διανοητής, το γεγονός αυτό είχε θετικά αποτελέσματα, όπως η φιλελευθεροποίηση των κοινωνικών αξιών της διωκόμενης αριστεράς, αλλά και αρνητικά, όπως η "τοξικοποίηση" της λέξης "Νεοφιλελεύθερος".

Τον τελευταίο καιρό οι ιδέες των φιλελεύθερων γνωρίζουν πρωτόγνωρη απήχηση για τα ελληνικά δεδομένα. Η παγκόσμια κρίση, αλλά και η ελληνική ειδικότερα, έχουν ωθήσει αρκετούς πολίτες να αναρωτηθούν αν η ρίζα του κακού βρίσκεται στις αγορές ή στον κρατισμό και τον παρεμβατισμό. Είναι σαφές ότι η πρώτη ερμηνεία πηγάζει από την αριστερά και η δεύτερη από τον φιλελευθερισμό.

Μέσα σε αυτό το κλίμα των ιδεών, εχθρικό για τον φιλελευθερισμό, είναι υποχρέωση μας να επαναδιαπραγματευτούμε με την κοινή γνώμη το περίγραμμα, το branding αν θέλετε, της φιλελεύθερης ιδεολογίας.

Φυσικά, όπως συμβαίνει και με τις αριστερές ιδεολογίες, υπάρχουν διαφορετικές ιδεολογικές σχολές εντός του φιλελευθερισμού. Είναι μάλιστα ιδιαίτερα αστείο το γεγονός ότι αν παρακολουθήσει κανείς διαλόγους μεταξύ εκπροσώπων διαφορετικών σχολών, η ένταση που συχνά τους συνοδεύει  θυμίζει το διχασμό μεταξύ του ΚΚΕ και των άπειρων κομμάτων που δημιουργήθηκαν από τα διάφορα ιδεολογικά ρεύματα που προέκυψαν από τα σπλάχνα του.

Ποιες είναι λοιπόν οι κύριες ιδεολογικές σχολές του φιλελευθερισμού και οι κύριοι εκφραστές τους; Στις παρακάτω γραμμές θα βρείτε τα ονόματα, τους εκφραστές, και μια σύντομη περιγραφή της κάθε σχολής:

• Οι νεοφιλελεύθεροι: Η σχολή που ίδρυσε ο Milton Friedman και τα Chicago  Boys. http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=0gcx8_tnkDs#! 
•  Η σχολή της "Δημόσιας Επιλογής" (Public Choice): James Buchanan (μας άφησε πρόσφατα) και Gordon Tullock http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ffJFNEujeL4#! 
• Η Αυστριακή Σχολή: F.A. Hayek, Ludwig von Miseshttp://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=4hIax9gh7fU 
• H σχολή των "Φυσικών Δικαιωμάτων": Ayn Rand, Robert Nozick http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Ysis1GfV0Qc 
• Αναρχο-καπιταλισμός (αναρχο-φιλελευθερισμός): Murray Rothbard και David Friedmanhttp://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=1r99Ae6gmgg

Οι πέντε αυτές σύγχρονες σχολές του φιλελευθερισμού έχουν συχνά τεράστιες ομοιότητες αλλά και σημαντικές διαφορές. Λογικό λοιπόν είναι να αναρωτηθεί κανείς, τι κοινό έχουν όλοι αυτοί μεταξύ τους ώστε να χαρακτηρίζονται ως φιλελεύθεροι; Ιδού η απάντηση:

Η κοινή αφετηρία των σχολών σκέψης του μοντέρνου φιλελευθερισμού είναι ο κλασσικός φιλελευθερισμός. Πολλοί εντοπίζουν την αρχή του στον Άνταμ Σμιθ και το έργο του "Ο πλούτος των Εθνών" ενώ άλλοι πηγαίνουν αρκετά πιο πίσω όπως π.χ. την Αναγέννηση ή τον Αριστοτέλη και τους λοιπούς κλασικούς των οποίων η σκέψη επέτρεψε στο φιλελευθερισμό να ανθίσει αιώνες μετά.

Ακόμα πιο συγκεκριμένα, η συντριπτική πλειοψηφία των φιλελεύθερων (διανοητών και μη) συμφωνεί σε 10 βασικές αρχές του κλασικού φιλελευθερισμού:

1. Η Ελευθερία ως ο υπέρτατος πολιτικός στόχος. Κάθε πολιτική απόφαση πρέπει να λαμβάνεται με γνώμονα αν αυξάνει ή μειώνει την Ελευθερία των πολιτών.
2. Ατομικότητα: Το άτομο είναι σημαντικότερο από σύνολο. Οι φιλελεύθεροι απορρίπτουν την κολλεκτιβοποίηση των πολιτών στο όνομα του κοινού καλού σε αντίθεση με την αριστερά και τον κομμουνισμό που στο όνομα του εξάλειψαν ατομικές ελευθερίες και διέπραξαν σοβαρά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η θυσία του ατόμου στο σύνολο αποτελεί εξ ορισμού παραβίαση της ατομικής ελευθερίας.
3. Σκεπτικισμός έναντι της Επιβολής: Πολύ συχνά παρατηρείται το φαινόμενο όπου το κράτος επιβάλλει στους πολίτες μία συγκεκριμένη συμπεριφορά (π.χ. απαγόρευση, ή αγορά προϊόντων ή υπηρεσιών) στο όνομα του δικού τους καλού. Οι φιλελεύθεροι διαφωνούν κάθετα με την επιβολή τέτοιων μέτρων καθώς κρίνουν το άτομο ως τον καλύτερο κριτή του δικού του καλού. Αρκεί οι δράσεις τους να μην μειώνουν την ελευθερία των άλλων.
4. Κράτος Δικαίου: Η ιδέα ότι το κράτος και οι νόμοι του υπόκεινται σε ορισμένες θεμελιώδης ηθικές αρχές. Π.χ. ισονομία, ισοτιμία κλπ. Ενώ το Κράτος Δικαίου το "ευαγγελίζονται" διάφορες αριστερές ιδεολογίες, η αλήθεια είναι πως εξ ορισμού η χρήση του κράτους για την επιβολή των πολιτικών θέσεων της αριστεράς προϋποθέτει διακρίσεις (εισοδηματικές, ταξικές, εθνικές κλπ.) που έρχονται σε αντίθεση με την ισονομία και το κράτος δικαίου γενικότερα.
5. Κοινωνία των Πολιτών: Σε αντίθεση με την αριστερά, οι φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι τα περισσότερα κοινωνικά προβλήματα (όπως π.χ. η φτώχια) μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικότερα από την κοινωνία των πολιτών (Μ.Κ.Ο, εκκλησία, απλούς πολίτες) παρά από ένα γραφειοκρατικά δομημένο κράτος όπου οι άνθρωποι που λαμβάνουν αποφάσεις βρίσκονται σε ένα γραφείο κεντρικής υπηρεσίας, αποκλεισμένοι από τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων που υποτίθεται πως βοηθούν.
6. Αυθόρμητη Τάξη: Οι φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι η ευταξία σε μία κοινωνία προκύπτει αυθόρμητα και χωρίς να είναι απαραίτητη η κρατική παρέμβαση. Οι πολίτες μπορούν να δημιουργήσουν την τάξη μέσω εθελοντικών μηχανισμών. Κλασικό παράδειγμα η εκάστοτε γλώσσα. Ουδείς την επέβαλλε, ουδείς την ανακάλυψε, ουδείς την αναβαθμίζει. Η πορεία της ελληνικής γλώσσας είναι προϊόν της αυθόρμητης τάξης. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι φυσικά το 4 και το 10.
7. Ελεύθερη Αγορά: Οι οικονομικές συναλλαγές πρέπει να είναι πάντοτε εθελοντικές μεταξύ των πολιτών. Το κράτος δε θα έπρεπε να ορίζει το τι, που, πως, πότε, και για πόσο θα έπρεπε να παράγουμε. Απαραίτητες προϋποθέσεις για την ελεύθερη αγορά είναι η προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας και η ύπαρξη ισχυρής δικαστικής εξουσίας που να επιλύει τις διαφορές μεταξύ των πολιτών.
8. Ανεκτικότητα: Σε μία φράση, ανεχόμαστε πράξεις, απόψεις και ιδέες άλλων με τις οποίες διαφωνούμε. Παράδειγμα η ελευθερία της έκφρασης.
9. Ειρήνη: Σε όρους εξωτερικής πολιτικής, οι φιλελεύθεροι είναι επι το πλήστον υπέρ της μη παρεμβατικότητας στις εσωτερικές υποθέσεις ξένων χωρών και υποστηρίζουν θερμά ότι η ειρήνη επιτυγχάνεται μέσω της ελεύθερης μεταφοράς προϊόντων, υπηρεσιών, κεφαλαίου - εργασίας, και των ιδεών.
10. Ο ρόλος του κράτους: Το κράτος για τους φιλελεύθερους πρέπει να είναι ελάχιστο και να περιορίζεται στην προστασία της ζωής, της ελευθερίας, και της περιουσίας των πολιτών. Οτιδήποτε πέραν αυτών των 3 θεωρείται περιττό και λειτουργεί ενάντια στην ατομική ελευθερία των πολιτών και το κράτος δικαίου.

Σημαντική σημείωση είναι πως οι 10 αυτές αρχές έχουν μικρή αξία από μόνες τους για τους φιλελεύθερους. Η συνύπαρξή τους είναι αδιαπραγμάτευτη για την επίτευξη μιας ελεύθερης κοινωνίας.

*το παραπάνω κείμενο είναι βασισμένο στο έργο του Dr. Nigel Ashford και εμπνευσμένο από εδώ:http://www.youtube.com/watch?v=iU-8Uz_nMaQ