Μια συγκλονιστική παράσταση.

Δεν είμαι ο πιο ειδικός στα θεατρικά, δεν είναι πολλές οι παραστάσεις που μπόρεσα να παρακολουθήσω ως τώρα. 

Απόψε όμως στη Βέροια είδα την πιο συγκλονιστική από όλες.

Ήταν το 'Γκιακ' του της ομάδας "Σανίδι" του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας σε σκηνοθεσία του 'δικου μας' Πέτρου Μαλιάρα.

Δεν ήταν μόνο το έργο, οι διάλογοι, η διασκευή του Πέτρου με τη δυνατή και όμορφα δομημένη αφήγηση. Ηταν και οι συγκλονιστικές ερμηνείες των ερασιτεχνών ηθοποιών της ομάδας, που έκαναν αυτό το αριστούργημα. Και να φανταστεί κανείς πόσες αντιξοότητες έζησαν αυτοί οι άνθρωποι από την αρχή του εγχειρήματος ως και σήμερα. Κυρίως το τελευταίο 24ωρο!

  Αντιγράφω τα ονόματα των συντελεστών της παράστασης και ακολουθούν κάποιες φωτογραφίες αλλά κυρίως η συγκλονιστική ομιλία από ακρδιας του Πέτρου Μαλιάρα στο τέλος.

 Είμαι περήφανος που γνώρισα αυτό τον άνθρωπο και πολύ τυχερός που είναι σε μια απο τις αμέτρητες θεατρικές ομάδες του!

Κείμενο: Δημοσθένης Παπαμάρκος

Διασκευή Κειμένου / Σκηνοθεσία: Πέτρος Μαλιάρας

Βοηθός Σκηνοθέτη: Δήμητρα Σταματίου

Σκηνογραφία / Ενδυματολογία: Δημήτρης Γεωργόπουλος, Δαμιανός Οικονομίδης

Μουσική Επιμέλεια / Ενορχήστρωση: Αλέξανδρος Ιωσηφίδης

Ζωντανή Μουσική: Γιάννης Καπάρας (ηλεκτρική κιθάρα), Δημήτρης Χατζηνικολάκης (τύμπανα, νταούλι), Δημήτρης Τσιγγενόπουλος (γκάιντα)

Μηχανικός Ακουστικής: Αλέξανδρος Καροτσέρης 

Φωτισμοί: Γιώργος Βέγκος

Creative / Φωτογραφίες: Τάσος Θώμογλου 

Οργάνωση Παραγωγής / Προβολή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας

Τους ρόλους ερμηνεύουν (αλφαβητικά) 

Γιαγτζόγλου Ολυμπία, Ζήνδρος Κωνσταντίνος, Ζωγραφοπούλου Κατερίνα, Ίτσκος Γρηγόρης, Κονδάρα Φανή, Μιξαφέντη Τζίνα, Οικονομίδης Δαμιανός, Παπαδοπούλου Φωτεινή, Ψυχαράκης Νίκος

Special Guests: Ελένη Κουπίδου, Ελένη Σοφούλη

 

Πέρα από τα Ρουγκάτσια. Αλεξανδρινοί επιστήμονες διαπρέπουν στην άλλη άκρη της γης.

Είναι τεράστια η έκπληξη που δοκίμασα όταν ανακάλυψα ότι από την πόλη της Αλεξάνδρειας(Γιδάς) κατάγονται μεγάλοι επιστήμονες που διαπρέπουν στην Αμερική και δεν τους έχουμε καν ακουστά.
Συγκεκριμένα θα αναφερθώ σε δύο που έτυχε να μάθω για αυτούς, έχοντας την μεγάλη χαρά και τιμή να γνωρίσω προσωπικά τον έναν αλλά και τον πατέρα του άλλου.

Ο Θάνος Σιάπας κατέχει σήμερα έδρα καθηγητή στο Caltech σε ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου. Για όσους δεν γνωρίζουν το πανεπιστημιακό αυτό ίδρυμα είναι σταθερά πρώτο στη λίστα καλύτερων του κόσμου εδώ και δεκαετίες και μεταξύ άλλων έχει βγάλει και 72 νομπελίστες. Από ότι έμαθα η έδρα που κατέχει ο 50χρονος συντοπίτης μας δημιουργήθηκε ειδικά για αυτόν ο οποίος μεταξύ άλλων αποφοίτησε πρώτος από το MIT!!!



Ο δεύτερος που είχα την μεγάλη χαρά να γνωρίσω είναι ο Γιάννης Στεργιόπουλος καθηγητής και επικεφαλής ερευνητής ομάδας στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια UC Davies.
Για την δουλειά του βρήκα αυτό το βίντεο όπου εξηγεί τα θαυμαστά πράγματα που έχει καταφέρει.

Να σημειωθεί ότι και οι δύο ειναι άνθρωποι με υψηλό βαθμό σεμνότητας που δύσκολα μιλάνε για τον εαυτό τους και δύσκολα μπορεί κάποιος να τους προσεγγίσει.
Όταν έκανα εκπομπές στο τοπικό ραδιόφωνο προσπάθησα να έρθει σε επαφή μαζί τους για να μας μιλήσουν αλλά δεν στάθηκε δυνατό.

https://youtu.be/UAjlqgX8SHw

Πολιτισμός.

Στον τόπο μου ο πολιτισμός εχει σχεδόν ταυτιστεί με την καλλιέργεια της παραδοσης κυρίως. Καλώς.

Για μένα όμως πολιτισμός είναι άλλα πράγματα, όπως ο σεβασμος στον συνάνθρωπο, η ποιοτητα ζωης στην καθημερινότητα, η υπακοή στους νόμους, η πνευματική και κοινωνική καλλιέργεια. Και σε αυτό τον τομέα δεν έχουμε και πολλά να επιδειξουμε, εκτός απο καποιες εξαιρεσεις.

Μια απο αυτές τις εξαιρέσεις - ευχάριστες εκπλήξεις, συμβαίνει εδώ και πολύ καιρο στο καφέ που συχνάζω και αφορα την εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου.
 Συγγεκρημενα οι ιδιόκτητες του καφέ "Αλεξάνδρεια" Τέλης Μιχαλακας και η σύζυγος του Ρένα αποφάσισαν να εφαρμόσουν την απαγόρευση του καπνίσματος, ασχέτως με το γεγονος οτι σε όλα τα άλλα μαγαζιά της πολης δεν εφαρμόζεται.

Το ευχάριστο με αυτή την επιλογή τους είναι οτι όχι μονο το μαγαζί δεν έχασε τους πελάτες του αλλά τους αύξησε κιόλας με αποτέλεσμα κάθε βράδυ να είναι γεματο.

Και το ακόμη πιο ευχάριστο είναι πως οι ίδιοι οι θαμώνες σέβονται την απόφαση και βγαίνουν εξω όταν θέλουν να καπνίσουν. Σε συζήτηση που κάνουμε για το θέμα, οι περισσότεροι μου λένε πως όλα είναι μια ιδέα και έτσι και λιγοτερο καπνίζουν αλλά και δεν επιβαρύνουν τα πνευμονία τους και τα πνευμόνια μας!

Ίσως τελικά κάπου να υπάρχει ελπίδα...

Ο Γ. Ιωάννου για τον Γιδά: "Χίλιες φορές καλύτερα μόνος"!

Η ιστορία της χώρας μου και ιδαιτερα η περιοχη μου που ονομαζεται και Ρουμλουκι είναι γεμάτη απο ...περίεργα συμβάντα. Φαίνεται πως το έχουμε στο DNA μας να διαγωνιζομαστε σε ευφάνταστες συλλήψεις ...

  

Πάντα είχα την απορία του πως και γιατί αλλάχτηκε το όνομα της πόλης που ζω πλέον, απο Γιδάς σε Αλεξάνδρεια, επειδή φανταζόμουν πως είναι προϊόν επαρχιώτικης μεγαλομανίας.

 Την απάντησή στην απορια μου την δίνει ο γνωστός Ελληνας λογοτέχνης Γίωργος Ιωάννου  ο οποίος εζησε για ένα μικρό διάστημα στον Γιδά οπου δούλεψε ως καθηγητής σε ιδιωτικό Γυμνάσιο. Γράφει λοιπόν σε ενα αυτοβιογραφικό του κείμενο από το βιβλίο του ¨Η πρωτεύουσα των προσφύγων¨ :

Μετά την απόλυση βρήκα δουλειά σε ένα ιδιωτικό σχολείο στον Γιδά. έτυχα ακριβώς πάνω στην εποχή που κάτι φοβεροί δάσκαλοι άλλαζαν με ιερό ζήλο το όνομα του χωριού απο Γιδά σε Αλεξάνδρεια. Ήταν όλοι τους απο χωριά, οι δικοί τους ακόμα εκεί ζούσαν, μα αυτούς τους ενοχλούσαν πολύ τα γίδια. Δεν μπορούσαν να ακούν και να λένε Γιδά. Παίζοντας τάβλι και χαρτιά στο καφενείο διέκοπταν κάθε τόσο την παρτίδα για να οραματιστούν τις συνέπειες της αλλαγής. Το παλιό Ρουμλούκι που τόσοι μακεδονομάχοι είχαν σαπίσει πολεμώντας στους βάλτους του, έπαιρνε τώρα ένα ευγενικό κοσμοπολίτικο χρώμα. 

Γρήγορα κατάλαβα με τι είχα να κάνω και διέκοψα κάθε επαφή. Χίλιες φορές καλύτερα μόνος.

Το απόσπασμα το βρήκα στο βιβλιο του Γιάννη Μοσχόπουλου,  "Ρουμλουκιώτικα σημειώματα¨.

Το πνευματικό κέντρο-φάντασμα του Γιδά και η λαογραφία

Μπορεί να στέκεται σαν φάντασμα τριάντα χρόνια στο κέντρο του Γιδά, μπορεί οι διοικήσεις του δήμου να μην ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με το να τελειώσουν το πνευματικό κέντρο, φρόντισαν όμως να μετονομάσουν το φαραωνικό αυτό έργο της αμφιβόλου αισθητικής και μεγαλομανίας των ντόπιων ΠΑΣΟΚων της δεκαετίας του 80, σε  ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΚΑΙ ΕΚΘΕΣΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ» μη τυχόν και προλάβει κανείς να αμφισβητήσει το ποιος κάνει κουμάντο στον "πολιτισμό" του τόπου.

 Μια πόλη που παράγει και καταναλώνει τεράστιες ποσότητες ...κατσουλιών, σε μια περιοχή που η ιστοριογραφία έχει αντικατασταθεί απο την προγονολατρεία και την άκριτη υιοθέτηση καθε διεστραμμένης φαντασίωσης σε ¨αγάπη για την παράδοση¨, η ονομασία αυτή φαίνεται να ταιριάζει γάντι.

 Και φυσικά όταν η γνωστή για την..αισθητική της διοίκηση Γκιονογλου που χρησιμοποιούσε συχνά  τους "πολιτιστικους"  συλλόγους ως εκλογικό μηχανισμό , σε αγαστή συνεργασία με του επαγγελματιες χοροδιδασκαλους που αυτοανάγονται συχνά σε  λαογράφους ή ακόμη και θεατρικούς σκηνοθέτες, αποφάσισε να κάνει την βαρύγδουπη αυτή μετονομασία, κανείς δεν βρέθηκε να αντιδράσει.

 Εξαίρεση ο Χρ Αλευρας που έφερε το θέμα στο δημοτικό συμβούλιο, και ο Γιάννης Μοσχοπουλος ο οποιος στην πολυετή του σημαντική ιστορική έρευνα προσπάθησε να αντισταθεί (οχι πάντα με επιτυχία) στις σειρήνες του λαϊκισμού.

*Αφορμή για το σχόλιο ήταν η δημοσίευση σήμερα στη Διαύγεια η απόφαση για  ανάθεση έργου που άφορα στο εν λόγω  πνευματικό κέντρο.

Οι δύο όψεις του Ρουμλουκιού

Χθες Κυριακή, την ιδία ώρα γινόταν δυο εκδηλώσεις σε δύο διαφορετικά σημεία στην επικράτεια του δήμου, που κατά σύμπτωση αποτελούν αντιπροσωπευτικότατα παραδείγματα της ζωής στον τόπο μας.

 Από τη μια η αξιέπαινη πρωτοβουλία της ομάδας δράσης και αλληλεγγύης  Αλεξανδρείας που διοργάνωσε ημερίδα για την προσβασιμότητα των δημοσίων χώρων από ΑΜΕΑ, με εξαιρετικούς ομιλητές, μια ταινία και ένα βιωματικό στο όποιο συμμετείχα ως εθελοντής και αποκόμισα συγκλονίστηκες εμπειρίες, και από την άλλη ...γιορτή πίτας!

 Το γνωστό πανηγυράκι κάθε χωριού με τις δεκάδες των μικρών επιστρατευμένων χορευτών, των πολιτικάντηδων και των γνωστών επαγγελματιών της «παράδοσης»

Αυτή είναι η Αλεξάνδρεια του σήμερα. Ένας τόπος που με το ένα πόδι προσπαθεί να κάνει  ένα βήμα μπροστά, με το άλλο όμως πατάει καλά πίσω.

Μια κοινωνία σε σύγχυση. Το παρόν με τα προβλήματα αλλά και τις προοπτικές του προσπαθεί να βρει χώρο να αναπνεύσει στον ασφυκτικό εναγκαλισμό του παρελθόντος.  

Νέοι συμπολίτες μας που νοιάζονται, αγωνιούν και πολεμούν κόντρα σε αντιλήψεις, μικροσυμφέροντα και προκαταλήψεις. Νέοι επιστήμονες να δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό, 15χρονα παιδιά με σοβαρούς προβληματισμούς, συμπολίτες μας ανάπηροι με τεράστια ψυχική δύναμη και αξιοπρέπεια δίνουν την δική τους καθημερινή μάχη.

Από την άλλη μια οργανωμένη κοινωνία προσκολλημένη στο χθες χωρίς καμία διάθεση ανανέωσης ούτε καν πρωτοτυπίας. Γιορτές πίτας, γκάιντας, ροδάκινου και εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Με ζουρνάδες, πλαστικές καρέκλες και μικρόφωνα, πολλά μικρόφωνα…

Αν ο επόμενος πόλεμος είναι μεταξύ της προόδου και της συντήρησης σε αυτό τον τόπο, φοβάμαι πως δεν χωράνε προγνωστικά για το ποιος θα επικρατήσει.

 Αν και χθες αναφάνηκε μια αχτίδα φωτός στην αίθουσα του Δημαρχείου.

Dum spiro spero...

* στα παρακάτω links μπορείτε να δειτε πλούσια ρεπορτάζ από τις δυο εκδηλώσεις.

 Ημεριδα για την προσβασιμότητα 

Γιορτή πίτας 

Τι γύρευε ο Νίκος Δήμου με το Σταύρο Θεοδωράκη;

….στην αμετανόητη χρεοκοπημένη Νότια Δανιμαρκία

Η τελετή του Αγ.Φωτός-19oς αι., William Holman Hunt

του Αναγνώστη Λασκαράτου

(star.gr, 16.4.2014, 20:30): Την απόσυρση του από το δημόσιο διάλογο και την αρθρογραφία μέχρι τις εκλογές ανακοινώσε στο ΣΤΑΡ  ο Νίκος Δήμου μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσαν τα όσα υποστήριξε για το Άγιο Φως.Σχολιάζοντας το θέμα, ο Σταυρός Θεοδωράκης αν και κράτησε αποστάσεις από τον συγγραφέα, δεν αποδοκίμασε τις απόψεις του τονίζοντας πως ο κ.Δήμου δεν είναι στέλεχος, ούτε υποψήφιος του «ΠΟΤΑΜΙΟΥ». Ο κ.Θεοδωράκης χαρακτήρισε υπερβολή να χρεώνουν στο ποτάμι τις προσωπικές απόψεις του συγγραφέα καλώντας τους, πολιτικούς να μην παίζουν με το θρησκευτικό συναίσθημα των πολιτών. Απαντώντας στο  ερώτημα για το εάν συμφωνεί με την διαδικασία μεταφοράς του Αγίου φωτός παρέπεμψε εμμέσως πλην σαφώς στις θέσεις του κόμματος του για τον διαχωρισμό κράτους εκκλησιάς.

      Έντονες ήταν οι αντιδράσεις από την εκκλησία και από στελέχη άλλων κομμάτων με τον διευθυντή του γραφείου τύπου του πρωθυπουργού Γ.Μουρούτη να twittάρει «ο Ν.Δήμου ανακοινώθηκε από τον Θεοδωράκη ως ιδρυτικό στέλεχος του ΠΟΤΑΜΙΟΥ. Τώρα ο Σταύρος ούτε τον είδε ούτε τον ξέρει….. ».«Ειδωλολατρικό είδωλο το “δήθεν” Άγιο Φως…. Ντροπή να γίνονται τέτοιες δηλώσεις!»σχολίασε από την πλευρά του ο βουλευτής της ΝΔ Β.Κικίλιας

       Τι ‘χες Γιάννη τι ‘χα πάντα. Ένας φιλελεύθερος διανοούμενος λέει τα αυτονόητα. Ο πρόεδρος του νέου, τάχα “διαφορετικού” από τα άλλα, κόμματος στο οποίο ανήκει, παλαιός θαμώνας των εξουσιαστικών παρασκηνίων, προσπαθεί να ξεφύγει με γενικολογίες και υπεκφυγές, όπως κάθε παλιομοδίτικο συντηρητικό κόμμα από το Kέντρο και αριστερότερα. Η Δεξιά των Σαμαρά-Καμμένου, παραμένει αμετανόητα θεομπαιχτική, θρησκεμπορική, χριστοκαπηλική και φαρισαϊκή, η Αριστερά όλου του φάσματος σιωπηλή. Κι όμως το λιγότερο θα έπρεπε να είχε επέμβει εδώ και χρόνια κάποιος Εισαγγελέας για την ασύστολη αποκρυφιστική απάτη, που την έχουν καταγγείλει, από το 19ο αιώνα ο Αδαμάντιος Κοραής, ομολογήσει επιφανείς κληρικοί και περιγελάσει ή οικτίρει δεκάδες λόγιοι δυτικοί περιηγητές. Μια πυρολατρική και βλάσφημη τελετή, θεατρινίστικη, σαματατζίδικη και επεισοδιακή, ενός ρατσιστικού πατριαρχείου βουτηγμένου σε κάθε λογής σκάνδαλα, εμπορεύεται ένα δικό της θεό φακίρη και ταχυδακτυλουργό, με τη σπάταλη οικονομική συνδρομή του εν πολλαίς αμαρτίαις χρεοκοπημένου νεοελληνικού Κράτους και ο ηθικός, γενναίος, λόγιος, δημοκράτης και πατριώτης που το καταγγέλλει αντί να επιβραβευθεί αναγκάζεται να αποσυρθεί. Όμως ο αρθογράφος Γ.Λ.Α. της “Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας”, από το 1926 είχε γράψει στο λήμμα ‘Άγιον Φως’: “Είναι μια από τας ασχημοτέρας επιδείξεις της θρησκοληψίας όχλου βαρβάρου…η Eκκλησία αφήνει και υποκαίει την δυσειδαιμονίαν αντί στεντορείως να φωνάξει ότι δεν πρόκειται περί θαύματος…”, χωρίς κανείς να τολμήσει να τον ενοχλήσει και πολύ περισσότερο να τον αντικρούσει.

     Ξέρω, η Αριστερά θα μας πει πως φταίει η Μέρκελ, πως ο Δήμου είναι αντικομμουνιστής αστός, πως δεν είναι τώρα η ώρα κλπ κλπ. Όμως ο Ν.Δήμου είπε την πάσα Αλήθεια, τα έψαλε και στην Αριστερά, είπε αυτήν για την οποία ο Χριστός μας παρότρυνε: «Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς»:

(star.gr): «Όσο πλησιάζει το Πάσχα και σκέπτομαι πως πάλι θα ξοδέψουμε χρήματα για να φέρουμε το (δήθεν) Άγιο Φως και να το υποδεχθούμε με τιμές αρχηγού κράτους, γίνομαι εμμανής αντικληρικός. Και υποθέτω πως το ίδιο θα γινόταν και ο Ιησούς, που από ότι ξέρουμε, δεν πίστευε σε ειδωλολατρικά σύμβολα –και μάλλον θα μοίραζε τα χρήματα στους φτωχούς» υποστηρίζει ο κ. Δήμου.

Ο ίδιος πάντως διευκρινίζει : «Ο αντικληρικός δεν είναι απαραίτητα άθεος, ούτε καν εναντίον της θρησκείας. Είναι εναντίον του κλήρου – δηλαδή αντίθετος με τους τρόπους και τις πρακτικές της εκκλησίας. Στην ακρότατη περίπτωση και εναντίον της ύπαρξής της. Μπορεί να την θεωρεί περιττή. Δεν χρειάζεται μεσολαβητές ανάμεσα στον εαυτό του και τον Θεό. Δύναται να είναι κανείς πιστός Χριστιανός χωρίς μητροπολίτες, εικόνες, καντήλια και εξαπτέρυγα. Ίσως μάλιστα να είναι πιο σωστός αυτός που ακολουθεί απλώς την Επί του Όρους Ομιλία».

Κριτική ασκεί και στα κομμουνιστικά κόμματα, ενώ υποστηρίζει ότι «ο αντικομουνιστής δεν είναι απαραίτητα αντίθετος με τις απόψεις του Μαρξ.Απλώς μπορεί να μην συμφωνεί με το μεταγενέστερο κλειστό Δόγμα (π.χ. του Διαλεκτικού και Ιστορικού Υλισμού) ή με το μονολιθικό, ασάλευτο και αυταρχικό κόμμα». Διαχωρίζει όμως αυτή την περίπτωση από τον «αντικομουνισμό» του Τάκη  Μπαλτάκου, για τον οποίο υποστηρίζει  ότι «είναι αντικομουνιστής επειδή είναι φασίστας, απλώς αλλάζει ένα δόγμα με άλλο»

Πηγη:Ροίδη εμμονές 

Κωστής Παπαγιώργης. (1947-2014)

Η είδηση για τον θάνατο του Κωστή Παπαγιώργη σήμερα, με λύπησε.

 Όχι γιατί είχα διαβάσει παρά πολλά κείμενα του, ούτε γιατί τον γνώριζα από παλιά. Με λύπησε γιατί έφυγε ακριβώς πάνω στην στιγμή που τον ανακάλυψα. Συγκεκριμένα πριν λίγο καιρό διάβασα το βιβλίο  του Ζ. Μπενιέ «Ιστορία της νεωτερικής και σύγχρονης φιλοσοφίας» που μου σύστησε μια κοπέλα στη δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης μας, και παρότι δύσκολο μου φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον.

 Στην προσπάθεια μου να εντρυφήσω λίγο περισσότερο στην φιλοσοφία, τα βρήκα μπαστούνια για να είμαι ειλικρινής. Οι έννοιες ως έννοιες ξεκομμένες μου φαίνονται βουνό. Είναι δύσκολο για έναν πρωτάρη να βγάλει άκρη με την φιλοσοφία, παρόλα αυτά το ανέβασμα σε αυτό το ψηλό και τραχύ βουνό όσο δύσκολο και να είναι , έχει την δική του γοητεία.

Διαβάζοντας λοιπόν την εισαγωγή του Κωστή Παπαγιώργη στο βιβλίο του Μπενιε, αποφάσισα να ψάξω για αλλά βιβλία του στη Δημοτική μας βιβλιοθήκη και για καλή μου τύχη ευτυχώς υπάρχουν και συνέχισα να τα διαβάζω με μεγάλη όρεξη.

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να ανέβω έστω και λίγο στο βουνό της φιλοσοφίας, οφειλω όμως να πω ενα ευχαριστώ σε έναν άνθρωπο που έφυγε σήμερα, γιατί ήδη νοιώθω οτι του χρωστάω πολλά.

Καφετέριες-σαξόφωνα 1000-0.

Οι Κου Κλουξ Σαξ

Κάτι ξεχωριστό είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε απόψε στην Αλεξάνδρεια . Μια δεκαμελής μπάντα από σαξόφωνα με το όνομα Κου κλουξ σαξ, χάρισε ξεχωριστές μελωδίες τους λιγοστούς συμπολίτες μας που ήρθαν να τους ακούσουν, παρά το γεγονός ότι η βράδια ήταν απρόσμενα γλυκιά και δεν έκανε σχεδόν καθόλου κρύο.

Μετρημένοι στα δάχτυλα οι θεατές.

Όταν λέμε λιγοστούς εννοούμε ελάχιστους, μετρημένους στα δάχτυλα. Ένα θέαμα πραγματικά θλιβερό για την πόλη μας, την ιδία ώρα που οι παρακείμενες καφετέριες ασφυκτιούσαν από κόσμο όλων των ηλικιών.

Δεν είναι η πρώτη φορά που πολιτιστικές δράσεις που ξεφεύγουν από τα γνωστά και τετριμμένα, βρίσκουν μηδαμινή ανταπόκριση από τον κόσμο της Αλεξάνδρειας.

 Το φαινόμενο αυτό που γίνεται όλο και πιο έντονο όσο περνάν τα χρόνια, με προβληματίζει ιδιαίτερα. Ο κόσμος, όχι μονό στο Ρουμλούκι αλλά και σε όλη την Ελλάδα φαντάζομαι, δείχνει να αντιδρά όλο και πιο αρνητικά στην κρίση και να κλείνεται στο καβούκι του. Είναι γνωστή εξάλλου οι τάση που έχουν οι κοινωνίες να συντηριτικοποιούνται σε εποχές δύσκολες.

 θα μου πει βέβαια κάποιος πως πάντα έτσι ήταν σε αυτό τον τόπο που δείχνει μια απίστευτη μονομανία ως προς τον πολιτισμό ταυτίζοντας τον αποκλείστηκα με την παράδοση και την παρελθοντολαγνεία, πιστεύω όμως πως τόση αρνητικότητα ως προς το διαφορετικό δεν υπήρχε ποτέ.

Μόνο που σε κάθε κοινωνία σε κάθε τόπο σε κάθε εποχή τα πράγματα αλλάζουν - ή οφείλουν να αλλάζουν. Ακόμη και η έλλειψη περιεργείας σε κάτι καινούριο κάτι διαφορετικό, είναι εντελώς αφύσικη.

Δεν ξέρω πια σκέψη να πρωτοκάνω με αυτό το άθλιο φαινόμενο, που ειλικρινά δεν μπορώ να το εξηγήσω. Και δεν θα θίξω καν το θέμα της πολιτικής έκφρασης της αρνητικότητας αυτής. Την βλέπουμε με την άνοδο των άκρων.

 Γράφω αυτό το σημείωμα με ένα στόχο και μόνο. Αν με διαβάζουν οι λιγοστοί άνθρωποι της πόλης που είναι μπροστάρηδες σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις, να μη πτοούνται. Μπορεί ο κόσμος να μην έρθει ποτέ, θα πρέπει όμως να ξέρουν πως μας προσφέρουν κάτι πολύ σημαντικό.

 Την ελπίδα πως κάποτε θα ξυπνήσουμε. Και αυτό δεν είναι λίγο, όσο λίγος και αν είναι ο κόσμος που αντιδρά θετικά….

Εθνικισμός και πατριωτισμός.

Ακούγοντας όλο και περισσότερους τελευταία να δηλώνουν ανερυθρίαστα εθνικιστές, όπως για παράδειγμα  ο πρωθυπουργικός σύμβουλος Φαήλος Κρανιδιώτης, καλά είναι να βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους θέση σχετικά με τις δυο έννοιες, αποτρέποντας έτσι την προσπάθεια που κάνουν άθλιοι πολιτικοί να απορροφήσουν μέρος της πελατείας της Χρυσής Αυγής, τώρα που αποκαλύπτεται το πραγματικό της πρόσωπο και πολλοί φασίζοντες-πρόθυμοι ως χθες να την ψηφίσουν-ψάχνουν να βρουν κάποιο αποκούμπι.

Ο εθνικισμός δεν είναι πατριωτισμός, είναι ακριβώς  το αντίθετο. Ο πατριώτης αγαπάει την πατρίδα του, τον τόπο του και νοιάζεται για αυτόν. Ο πατριώτης αγαπάει τον τόπο του λίγο περισσότερο από τους τόπους των άλλων, αλλά παράλληλα σέβεται και αναγνωρίζει την ύπαρξη των άλλων, που δεν τυγχάνει να μοιράζονται τον ίδιο χώρο. τόπο, κοινότητα, κράτος , ή όπως αυτό λέγεται. Αντίθετα ο εθνικιστής δεν αντιλαμβάνεται καν το δικαίωμα ύπαρξης ανθρώπων ή κοινωνιών που βρίσκονται πέρα από τη δική του φαντασιακή σφαίρα. Ο εθνικιστής νομίζει βλακωδώς πως επειδή γεννήθηκε κάπου είναι ανώτερος από φύση σε σχέση με όσους γεννήθηκαν ακόμη και λίγα χιλιόμετρα παραπέρα.

 Ο πατριώτης είναι αυτός που αγαπάει, ο εθνικιστής είναι αυτός που μισεί. Απλά.

Είναι απόλυτα λογικό να είναι κανείς πατριώτης και νομίζω πως κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος είναι ή οφείλει να είναι. Λογικό να αγαπώ την χωρά μου περισσότερο από άλλες χώρες, την πόλη μου περισσότερο από άλλες, την γειτονία μου επίσης. Παράλογο αντίθετα είναι να υποστηρίζω ότι εγώ και οι ¨όμοιοι¨ μου  είμαστε οι μονοί που δικαιούνται να υπάρχουν. Παράλογο είναι γενικά να αντιμετωπίζεις εχθρικά οτιδήποτε δεν σου ανήκει.

 Προσοχή λοιπόν, ο εθνικισμός δεν είναι πατριωτισμός. Ο εθνικισμός είναι μια σοβαρότατη ασθένεια που προσβάλει το νου κυρίως ανθρώπων κατώτερης νοητικής υπόστασης και φυσικά εκπαίδευσης.. Είναι μια αρρώστια που εξαπλώνεται επικίνδυνα, ιδιαίτερα σε χώρες όπου πάσχουν στο ζήτημα της παιδείας όπως συμβαίνει με την  δική μας.

Πως αντιμετωπίζεται όμως αυτό το φαινόμενο; Πόσο εύκολα μπορείς να ανακόψεις αυτόν τον επικίνδυνο ανορθολογισμό σε μια κοινωνία γεμάτη δεισιδαιμονίες, θρησκευτικές απολυτότητες ή μαζικές φαντασιώσεις;

Είναι δύσκολο πράγματι, αλλά μόνο με όπλο την παιδεία και τη χρήση της λογικής μπορείς να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα . Ο ορθός λόγος είναι το μόνο φάρμακο που μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση της συγκεκριμένης ασθένειας.

Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας τώρα, να σκέφτονται να  αξιολογούν και να απορρίπτουν οτιδήποτε στερείται λογικής, γνώσης ή επιστημονικής υπόστασης. Τώρα πριν είναι αργά.

 Μακριά από εθνικούς μύθους, αμφιλεγόμενες ¨παραδόσεις¨ ιστορικές ανακρίβειες και… ξεματιάσματα. Το τέρας είναι εδώ και κινδυνεύει να μας καταπιεί, αν δεν κάνουμε κάτι ως κοινωνία. 

¨Παράδοση¨. Όχι για μένα ευχαριστώ.

(Εναλλακτικός τίτλος: Πηγαίνοντας με την όπισθεν)

 Από μικρό παιδί η όλη ιστορία με τα δημοτικά τραγούδια και χορούς μου την έδινε στα νευρά. Ανέκαθεν θεωρούσα κακόγουστη την τοπική μας μουσική, ο δε ήχος του ζουρνά μου τρυπούσε το μυαλό.  Μεγάλη συμβολή σε αυτό είχε και ο δάσκαλος μας που σπαταλούσε δεκάδες ώρες, όπου αντί να μας κάνει μαθήματα σχολικά, αυτός μας έβαζε να τραβάμε τα θρανία στην άκρη για να μας μάθει να χορεύουμε δημοτικά τραγούδια. Πώς να μη τα αντιπαθήσεις!

 Τότε ήταν που εκδήλωνα τα πρώτα μου  σημάδια επαναστατικότητας και αντικομφορμισμού που καμπόσες φόρες στην μετέπειτα ζωή μου θα μου στοιχίσουν πολλά. Καθόμουν λοιπόν σε μια άκρη μόνος από ολόκληρη τάξη, αρνούμενος πεισματικά να μπω στο χορό παρά τις προσπαθείς και τις απειλές του δάσκαλου. Τον θυμάμαι μάλιστα να μου λέει κατά λέξη ότι «αργά η γρήγορα κάποια μέρα θα μάθεις να χορεύεις, κάντο τώρα». Το γεγονός ότι τον διέψευσα και δεν έμαθα ποτέ να χορεύω το θεωρώ ακόμα μια από τις μεγάλες μου …επιτυχίες!

 Δεν θα κρίνω την παιδαγωγική μέθοδο του καλού κατά τα λοιπά δάσκαλου, ούτε την πλήρη ανυπαρξία έλεγχου από τους ανώτερους του για αυτή του την αυθαιρεσία. Αλώστε τα σχολικά μου χρόνια συνέπεσαν καλώς η κακώς με τα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία όπου ως γνωστών κάθε είδους αξιολόγησης θεωρούταν αντιδημοκρατική. Θα το πάρω όμως σαν αφορμή για να σχολιάσω όλη αυτή την υπερβολή που βλέπω στον τόπο μου κάθε καλοκαίρι, όπου χρόνο με τον χρόνο πληθαίνουν οι ανούσιες «πολιτιστικές» εκδηλώσεις και τα πανηγύρια.

 Σε κάθε χωριό οι λεγόμενοι πολιτιστικοί σύλλογοι που θεωρούν πολιτισμό μόνο τον δημοτικό χορό, τα πανηγύρια και τις φιέστες (όπου μεταξύ άλλων βλέπει κανείς να αλληλοχαριεντίζονται με απίστευτη έπαρση τοπικοί παράγοντες και παραγοντίσκοι) και τίποτα άλλο, πληθαίνουν μιας που δεν αρκούν να καλύψουν την μωροφιλοδοξία κάποιες φόρες, ενώ οι εκδηλώσεις κάθε χρόνο κρατούν όλο και περισσότερο. Προστίθενται μάλιστα και καινούριες που δεν έχουν κανένα παραδοσιακό υπόβαθρο που βρίσκεται μονό στη φαντασιακή ευρηματικότητα των τοπικών παραγόντων.

 Η όλη αυτή ιστορία εκτός του ότι δεν προφέρει σχεδόν τίποτα σε πολιτιστικό επίπεδο στα χωριά μας, ενισχύει σε σημαντικό βαθμό το κιτς, όπως πρόσφατα συνυπήρξαν σε αγαστή συνεργασία ο Σουλεϊμαν της βασίλισσας του εγχώριου trash TV Εύης Θώδη, με την ηρωική φουστανέλα, όπως εύστοχα σχολιάστηκε σε τοπικό ηλεκτρονικό μέσο.

Το χειρότερο όλων αυτών είναι ότι παρά το γεγονός ότι στον τόπο μας υπάρχουν ιστορικοί λαογράφοι με μεγάλη κατάρτιση που έχουν αφιερώσει χιλιάδες ώρες μελέτης της πραγματικής ιστορίας, συχνά δεν τους δίνεται καμία σχεδόν σημασία, με αποτέλεσμα να διαστρεβλώνεται πολλές φόρες η ιδία η ιστορία του τόπου, μονό και μόνο για να καλύψει της ιδεολογικές εμμονές των κρατούντων.

¨Γιορτή πίτας, γιορτή ροδάκινου, φεστιβάλ Γκάιντας, είναι ορισμένα από τα ευφάνταστα ονόματα αυτών των εκδηλώσεων που φανερώνουν την αισθητική μεγαλομανία σε όλο της το μεγαλείο. 

 Και φυσικά όλη αυτή η κατάσταση εξυπηρετεί συγκεκριμένες κατηγορίες συμπολιτών μας που με  την διαιώνιση της καθυστέρησης και του σκοταδισμού στην Ελληνική επαρχία έχτισαν και συνεχίζουν να χτίζουν καριέρες σε πολιτικό αλλά και επαγγελματικό επίπεδο. Αρωγός όπως πάντα σε όλο αυτό το σκηνικό και η ορθόδοξη μας εκκλησία που πρόσφατα μηχανεύτηκε το κόλπο να δώσει και δεύτερο όνομα αγίου σε κάθε εκκλησία για να μπορούν έτσι να γίνονται δυο φορές σε κάθε χωριό. Σιγά μην έχαναν !

 Και δεν αναφέρω καν το τι τεράστια φοροδιαφυγή γίνεται αφού υπάρχουν εκδηλώσεις όπου έρχονται «φίρμες» και τζιράρονται τεράστια ποσά χωρίς να κόβονται αποδείξεις αφού ο νομοθέτης φρόντισε όπως πάντα να κλείσει το ματι στους συλλόγους που αποτελούν, ας μη γελιόμαστε ,ένα από τα καλύτερα και ασφαλέστερα εργαλεία πολίτικης ανέλιξης.

 Ξέρω ότι θα μου πουν κάποιοι ότι μηδενίζω . Ίσως κάποιος να αδικώ.. Σε καμία όμως περίπτωση δεν δέχομαι να ταυτίζεται η παράδοση με τον πολιτισμό, αφού δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μικρό- ελάχιστο κομμάτι του.

Πολιτισμός σε όλο τον δυτικό κόσμο,  είναι η επιστήμη, η ιστοριογραφία, η καλλιτεχνική δημιουργία, η φιλομάθεια, η αναζήτηση, η φιλοσοφία , η αγωνιά για το παρών και το μέλλον και όχι η μονομανής ενασχόληση με το παρελθόν.

 Καλά λοιπόν τα απανταχού «κατσουλιά κα τα ρουγκάτσια» ( που αν ξέραμε τι σημαίνουν ιστορικά θα ντρεπόμασταν να αναφέρουμε καν τη λέξη) και οι αργαλειοί, αλλά ο κόσμος ζει , μεγαλώνει, προοδεύει. Οι νέα εποχή είναι γεμάτη προκλήσεις που δεν αντιμετωπίζονται με την επίμονη, σχεδόν σχιζοφρενική προσήλωση στο παρελθόν.

Φιλελευθερισμός 5 σχολές και 10 αρχές:

Του Α.Σκούρα.

Για δεκαετίες ο φιλελευθερισμός στην Ελλάδα έχει οριστεί από την αριστερά. Όπως σημειώνει και ο καθηγητής Αριστείδης Χατζής (http://www.greekcrisis.net/2013/01/blog-post_30.html), ένας συνεπής φιλελεύθερος διανοητής, το γεγονός αυτό είχε θετικά αποτελέσματα, όπως η φιλελευθεροποίηση των κοινωνικών αξιών της διωκόμενης αριστεράς, αλλά και αρνητικά, όπως η "τοξικοποίηση" της λέξης "Νεοφιλελεύθερος".

Τον τελευταίο καιρό οι ιδέες των φιλελεύθερων γνωρίζουν πρωτόγνωρη απήχηση για τα ελληνικά δεδομένα. Η παγκόσμια κρίση, αλλά και η ελληνική ειδικότερα, έχουν ωθήσει αρκετούς πολίτες να αναρωτηθούν αν η ρίζα του κακού βρίσκεται στις αγορές ή στον κρατισμό και τον παρεμβατισμό. Είναι σαφές ότι η πρώτη ερμηνεία πηγάζει από την αριστερά και η δεύτερη από τον φιλελευθερισμό.

Μέσα σε αυτό το κλίμα των ιδεών, εχθρικό για τον φιλελευθερισμό, είναι υποχρέωση μας να επαναδιαπραγματευτούμε με την κοινή γνώμη το περίγραμμα, το branding αν θέλετε, της φιλελεύθερης ιδεολογίας.

Φυσικά, όπως συμβαίνει και με τις αριστερές ιδεολογίες, υπάρχουν διαφορετικές ιδεολογικές σχολές εντός του φιλελευθερισμού. Είναι μάλιστα ιδιαίτερα αστείο το γεγονός ότι αν παρακολουθήσει κανείς διαλόγους μεταξύ εκπροσώπων διαφορετικών σχολών, η ένταση που συχνά τους συνοδεύει  θυμίζει το διχασμό μεταξύ του ΚΚΕ και των άπειρων κομμάτων που δημιουργήθηκαν από τα διάφορα ιδεολογικά ρεύματα που προέκυψαν από τα σπλάχνα του.

Ποιες είναι λοιπόν οι κύριες ιδεολογικές σχολές του φιλελευθερισμού και οι κύριοι εκφραστές τους; Στις παρακάτω γραμμές θα βρείτε τα ονόματα, τους εκφραστές, και μια σύντομη περιγραφή της κάθε σχολής:

• Οι νεοφιλελεύθεροι: Η σχολή που ίδρυσε ο Milton Friedman και τα Chicago  Boys. http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=0gcx8_tnkDs#! 
•  Η σχολή της "Δημόσιας Επιλογής" (Public Choice): James Buchanan (μας άφησε πρόσφατα) και Gordon Tullock http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ffJFNEujeL4#! 
• Η Αυστριακή Σχολή: F.A. Hayek, Ludwig von Miseshttp://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=4hIax9gh7fU 
• H σχολή των "Φυσικών Δικαιωμάτων": Ayn Rand, Robert Nozick http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Ysis1GfV0Qc 
• Αναρχο-καπιταλισμός (αναρχο-φιλελευθερισμός): Murray Rothbard και David Friedmanhttp://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=1r99Ae6gmgg

Οι πέντε αυτές σύγχρονες σχολές του φιλελευθερισμού έχουν συχνά τεράστιες ομοιότητες αλλά και σημαντικές διαφορές. Λογικό λοιπόν είναι να αναρωτηθεί κανείς, τι κοινό έχουν όλοι αυτοί μεταξύ τους ώστε να χαρακτηρίζονται ως φιλελεύθεροι; Ιδού η απάντηση:

Η κοινή αφετηρία των σχολών σκέψης του μοντέρνου φιλελευθερισμού είναι ο κλασσικός φιλελευθερισμός. Πολλοί εντοπίζουν την αρχή του στον Άνταμ Σμιθ και το έργο του "Ο πλούτος των Εθνών" ενώ άλλοι πηγαίνουν αρκετά πιο πίσω όπως π.χ. την Αναγέννηση ή τον Αριστοτέλη και τους λοιπούς κλασικούς των οποίων η σκέψη επέτρεψε στο φιλελευθερισμό να ανθίσει αιώνες μετά.

Ακόμα πιο συγκεκριμένα, η συντριπτική πλειοψηφία των φιλελεύθερων (διανοητών και μη) συμφωνεί σε 10 βασικές αρχές του κλασικού φιλελευθερισμού:

1. Η Ελευθερία ως ο υπέρτατος πολιτικός στόχος. Κάθε πολιτική απόφαση πρέπει να λαμβάνεται με γνώμονα αν αυξάνει ή μειώνει την Ελευθερία των πολιτών.
2. Ατομικότητα: Το άτομο είναι σημαντικότερο από σύνολο. Οι φιλελεύθεροι απορρίπτουν την κολλεκτιβοποίηση των πολιτών στο όνομα του κοινού καλού σε αντίθεση με την αριστερά και τον κομμουνισμό που στο όνομα του εξάλειψαν ατομικές ελευθερίες και διέπραξαν σοβαρά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η θυσία του ατόμου στο σύνολο αποτελεί εξ ορισμού παραβίαση της ατομικής ελευθερίας.
3. Σκεπτικισμός έναντι της Επιβολής: Πολύ συχνά παρατηρείται το φαινόμενο όπου το κράτος επιβάλλει στους πολίτες μία συγκεκριμένη συμπεριφορά (π.χ. απαγόρευση, ή αγορά προϊόντων ή υπηρεσιών) στο όνομα του δικού τους καλού. Οι φιλελεύθεροι διαφωνούν κάθετα με την επιβολή τέτοιων μέτρων καθώς κρίνουν το άτομο ως τον καλύτερο κριτή του δικού του καλού. Αρκεί οι δράσεις τους να μην μειώνουν την ελευθερία των άλλων.
4. Κράτος Δικαίου: Η ιδέα ότι το κράτος και οι νόμοι του υπόκεινται σε ορισμένες θεμελιώδης ηθικές αρχές. Π.χ. ισονομία, ισοτιμία κλπ. Ενώ το Κράτος Δικαίου το "ευαγγελίζονται" διάφορες αριστερές ιδεολογίες, η αλήθεια είναι πως εξ ορισμού η χρήση του κράτους για την επιβολή των πολιτικών θέσεων της αριστεράς προϋποθέτει διακρίσεις (εισοδηματικές, ταξικές, εθνικές κλπ.) που έρχονται σε αντίθεση με την ισονομία και το κράτος δικαίου γενικότερα.
5. Κοινωνία των Πολιτών: Σε αντίθεση με την αριστερά, οι φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι τα περισσότερα κοινωνικά προβλήματα (όπως π.χ. η φτώχια) μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικότερα από την κοινωνία των πολιτών (Μ.Κ.Ο, εκκλησία, απλούς πολίτες) παρά από ένα γραφειοκρατικά δομημένο κράτος όπου οι άνθρωποι που λαμβάνουν αποφάσεις βρίσκονται σε ένα γραφείο κεντρικής υπηρεσίας, αποκλεισμένοι από τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων που υποτίθεται πως βοηθούν.
6. Αυθόρμητη Τάξη: Οι φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι η ευταξία σε μία κοινωνία προκύπτει αυθόρμητα και χωρίς να είναι απαραίτητη η κρατική παρέμβαση. Οι πολίτες μπορούν να δημιουργήσουν την τάξη μέσω εθελοντικών μηχανισμών. Κλασικό παράδειγμα η εκάστοτε γλώσσα. Ουδείς την επέβαλλε, ουδείς την ανακάλυψε, ουδείς την αναβαθμίζει. Η πορεία της ελληνικής γλώσσας είναι προϊόν της αυθόρμητης τάξης. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι φυσικά το 4 και το 10.
7. Ελεύθερη Αγορά: Οι οικονομικές συναλλαγές πρέπει να είναι πάντοτε εθελοντικές μεταξύ των πολιτών. Το κράτος δε θα έπρεπε να ορίζει το τι, που, πως, πότε, και για πόσο θα έπρεπε να παράγουμε. Απαραίτητες προϋποθέσεις για την ελεύθερη αγορά είναι η προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας και η ύπαρξη ισχυρής δικαστικής εξουσίας που να επιλύει τις διαφορές μεταξύ των πολιτών.
8. Ανεκτικότητα: Σε μία φράση, ανεχόμαστε πράξεις, απόψεις και ιδέες άλλων με τις οποίες διαφωνούμε. Παράδειγμα η ελευθερία της έκφρασης.
9. Ειρήνη: Σε όρους εξωτερικής πολιτικής, οι φιλελεύθεροι είναι επι το πλήστον υπέρ της μη παρεμβατικότητας στις εσωτερικές υποθέσεις ξένων χωρών και υποστηρίζουν θερμά ότι η ειρήνη επιτυγχάνεται μέσω της ελεύθερης μεταφοράς προϊόντων, υπηρεσιών, κεφαλαίου - εργασίας, και των ιδεών.
10. Ο ρόλος του κράτους: Το κράτος για τους φιλελεύθερους πρέπει να είναι ελάχιστο και να περιορίζεται στην προστασία της ζωής, της ελευθερίας, και της περιουσίας των πολιτών. Οτιδήποτε πέραν αυτών των 3 θεωρείται περιττό και λειτουργεί ενάντια στην ατομική ελευθερία των πολιτών και το κράτος δικαίου.

Σημαντική σημείωση είναι πως οι 10 αυτές αρχές έχουν μικρή αξία από μόνες τους για τους φιλελεύθερους. Η συνύπαρξή τους είναι αδιαπραγμάτευτη για την επίτευξη μιας ελεύθερης κοινωνίας.

*το παραπάνω κείμενο είναι βασισμένο στο έργο του Dr. Nigel Ashford και εμπνευσμένο από εδώ:http://www.youtube.com/watch?v=iU-8Uz_nMaQ 

Ο υπέροχος Κάρλος Φουέντες

Από χθες διαβάζω το αριστούργημα του Μεξικάνου Κάρλος Φουέντες (που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή): ¨ Ο θάνατος του Αρτεμιο Κρουζ¨. Ας μοιραστούμε ένα χαρακτηριστικό και πολύ διδακτικό απόσπασμα όπου ο ετοιμοθάνατος πλούσιος πλέον –πρώην φτωχός επαναστάτης-Κρουζ απευθύνεται στην κόρη του και την γυναίκα του:

«…Εγώ επέζησα, Ρεχίνα. Πως λεγόσουν; Όχι εσύ Ρεχίνα. Πως λεγόσουν εσύ, στρατιώτη δίχως όνομα.; Επέζησα. Εσείς πεθάνατε. Εγώ επέζησα. Αχ, με άφησαν στην ησυχία μου. Νομίζουν πως αποκοιμήθηκα. Σε θυμήθηκα, θυμήθηκα το όνομα σου. Όμως εσύ δεν έχεις όνομα. Προχωράτε και οι δυο προς το μέρος μου, πιασμένοι χέρι, με τις κόγχες των ματιών σας άδειες, πιστεύοντας πως θα με πείσετε, πως θα παρακαλέσετε την συμπόνια μου. Αχ, όχι. Δεν χρωστάω σε εσάς τη ζωή μου. Τη χρωστάω στην έπαρση μου-με ακούτε;-, τη χρωστάω στην έπαρση μου. 

Προκάλεσα. Τόλμησα. Αρετές; Ταπεινοφροσύνη; Φιλανθρωπία; Χα, μπορεί να ζήσει κανείς και χωρίς αυτά, μπορεί να ζήσει. Δεν μπορεί να ζήσει χωρίς έπαρση. Φιλανθρωπία; Σε ποιόν θα του χρησιμεύει; Ταπεινοφροσύνη; Εσύ, Καταλίνα, τι θα την είχες κάνει την ταπεινοφροσύνη σου; Χάρη σε αυτήν θα με είχες νικήσει με την περιφρόνηση, θα με είχες εγκαταλείψει. Τώρα ξέρω πως δίνεις άφεση στον εαυτό σου αναλογιζόμενη την ιερότητα του μυστηρίου. Χα! Ας μην ήταν τα πλούτη μου, και δεν θα σε πείραζε και τόσο να μου δώσεις διαζύγιο. Κι εσύ, Τερέζα, που παρόλο που σε συντηρώ, με μισείς, με προσβάλεις, τι θα είχες καταφέρει μισώντας με μέσα στη δυστυχία, προσβάλλοντας με στην φτώχεια;

 Φανταστείτε τον εαυτό σας χωρίς την έπαρση μου, υποκρίτριες, φανταστείτε πως είστε χαμένες μέσα στο πλήθος των πρησμένων ποδιών, περιμένοντας εναγωνίως ένα λεωφόρο σε κάθε γωνιά της πόλης, φανταστείτε πως είστε χαμένες μέσα στο πλήθος των πρησμένων ποδιών, φανταστείτε πως είστε υπάλληλοι σε ένα κατάστημα, σε ένα γραφείο, χτυπώντας τη γραφομηχανή, τυλίγοντας πακέτα, φανταστείτε πως κάνετε οικονομίες για να αγοράσετε ένα αυτοκίνητο με γραμμάτια, ανάβοντας κεριά στην παναγία για να διατηρήσετε την ψευδαίσθηση, πληρώνοντας μηνιαίες δόσεις σε ένα οικόπεδο, λαχταρώντας ένα ψυγείο, φανταστείτε πως κάθεστε σε ένα συνοικιακό κινηματογράφο κάθε Σάββατο, τρώγοντας φιστίκια, προσπαθώντας να βρείτε ταξί στην έξοδο, δειπνώντας έξω μια φορά τον μήνα, φανταστείτε πως έχετε όλες τις δικαιολογίες από τις οποίες εγώ σας γλίτωσα, φανταστείτε πως πρέπει να φωνάζετε πως δεν υπάρχει δεύτερη χώρα σαν το Μεξικό για να νοιώθετε ζωντανές, φανταστείτε πως πρέπει να νοιώθετε περήφανες για τα πάντσο και τον Καντίλφας, για την μουσική των μαριάτσι, για το μόλε της Πουέμπλα για να νοιώθετε ζωντανές, αχ-αϊ, φανταστείτε πως πρέπει να πιστεύετε αληθινά στα τάματα, στο προσκύνημα των ιερών τόπων, στην αποτελεσματικότητα της προσευχής για να μείνετε ζωντανές,

-Domine, non sum dignus….”

Νανά Μούσχουρη. Ένα ακόμη θύμα της εθνικής μας ψωροπερηφάνιας.

Μου είναι πολύ δύσκολο να πιστέψω ότι τώρα που τα πάντα έχουν καταρρεύσει σε αυτή τη χωρά, σε μια τόσο κρίσιμη καμπή για την ιστορία μας, τώρα που το ψέμα στο οποίο ζούσαμε σας χωρά αποκαλύπτεται με τρόπο τραγικό, εμείς κάνουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Θα περίμενε κάνεις ότι έστω και την υστάτη αυτή ώρα θα αντιλαμβανόμασταν που έχουμε καταντήσει, έστω και στη θεωρία να κάναμε κάτι να αλλάξουμε. Όμως δεν καταλαβαίνουμε εμείς από τέτοια. Οι ξένοι φταίνε για την κατάντια μας και όποιος το αμφισβητεί φυσικά είναι εχθρός μας.

Εμείς οι έλληνες έχουμε πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στην κουλτούρα μας, στην ψυχοσύνθεση μας, στον τρόπο εντέλει που βλέπουμε τους εαυτούς μας στον καθρέπτη. Μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε όλα τα ελαττώματα μας, αρκεί να μην είναι κάποιος άλλος που θα τα επισημάνει. Είπαμε ελαττώματα έχουμε, αλλά έχουμε και εγωισμό βρω αδερφέ!!Και τα χειρότερα βέβαια συμβαίνουν αν τολμήσει κάνεις από εμάς να θίξει τα ελαττώματα μας. Τότε είναι που γινόμαστε θηρία ανήμερα.

Η ιστορία αυτή της χώρας είναι γεμάτη από ¨προδότες¨ αι «ανθέλληνες» αυτούς που κατά καιρούς τόλμησαν να θίξουν τα κακώς κείμενα. Νέο μεγάλο θύμα αυτής της συμπεριφοράς φαίνεται να είναι η μεγάλη ελληνίδα τραγουδίστρια Νανά Μουσχουρη.

Είναι λίγες μέρες τώρα που κάτι πήρε το μάτι μου στα διάφορα timelines για ανθελληνικές δηλώσεις της τραγουδίστριας αλλά δεν έδινα σημασία. Ώσπου σήμερα ανοίγοντας τον υπολογιστή μου στο facebook πέφτω σε ένα φίλο από αυτούς που εκτιμώ ιδιαίτερα να τη βρίζει με τον πιο σκληρό τρόπο, παραθέτοντας στον τοίχο του ένα λινκ από ελληνικό ¨δημοσιογραφικό¨ site που γράφει για το δήθεν ανθελληνικό παραλήρημα της τραγουδίστριας.

Έκανα λοιπόν τον κόπο να διαβάσω στο site της DIE WELT την συνέντευξη της και με έκπληξη διαπιστώνω ότι δεν είπε τίποτα περισσότερο από αυτά που λέμε εδώ και καιρό για τη χώρα μας και τις εγγενείς αδυναμίες του πολίτικου μας συστήματος που μας έφτασαν ως εδώ.
Ας δούμε λοιπόν τι είπε η μεγάλη τραγουδίστρια :
(παραθέτω μεταφρασμένα από εμένα αποσπάσματα της συνέντευξης με τίτλο ¨Η Ελλάδα ζει εδώ και 30 χρόνια σε ένα ψέμα¨, με επιφύλαξη αφού τα Γερμανικά μου δεν είναι και παρά πολύ καλά)

- Η χωρά έζησε 30 χρόνια σε ένα ψέμα σε μια επίπλαστη ευημερία. Οι σοσιαλιστές Φερών τη χωρά σε αυτό το σημείο. Μαθαμετους έλληνες να μην δουλεύουν στις ασφαλείς και καλά πληρωμένες δουλείες τους.

- Η Ευρώπη έχει χρηματοδοτήσει μεγάλο μέρος αυτών των σπάταλων , και έχει κάθε δικαίωμα να παρέμβει. Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΣΟ Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

- Μπορώ να καταλάβω τους ευρωπαίους έχουν χάσει τεράστια ποσά δανείζοντας την Ελλάδα . Εχω μάθει να δουλεύω σκληρά. Τίποτα δεν μπορείς να έχεις στο τζάμπα. Στο νότο οι συνήθεις είναι διαφορετικές, έννοιες όπως πειθαρχεία και σεβασμός παίρνονται λιγοτερο στα σοβαρά.

- Οι έλληνες είναι πιο δύσκολο να κυβερνηθούν από τον υπόλοιπο κόσμο. Η παιδεία τους είναι κακή, ο τρόπος ζωής τους άγριος. Θεωρούν ότι είναι δύσκολο να υπακούς στο νόμο.

- Στην Ελλάδα υπάρχει φόβος για το αισθάνονται στο εξωτερικό για αυτούς και αυτό τους κάνει δύσκολους στο να τους επισκεφτείς.

Αυτά μεταξύ άλλων πολύ ενδιαφερόντων, λέει η τραγουδίστρια τη συνέντευξη της, αλλά δεν έχω τη δυνατότητα να τη μεταφράσω όλη.

Είναι κάτι από αυτά που λέει ψέμα;;;

Ο μεγάλος αδελφός

Στις μέρες μας συναντούμε πολύ συχνά εφαρμογές της τεχνολογίας που μοιάζουν όλο και περισσότερο στον «μεγάλο αδελφό» του Τζωρτζ Οργουελ όπως αυτός τον φαντάστηκε στο μεγαλειώδες μυθιστόρημα του, «1984», κάτι που αρχίζει να γίνεται ολοένα και πιο ανησυχητικό.

Μέσα από τα νέα μέσα νοιώθουμε πολλές φόρες να απειλείται η ελευθερία μας, η ανεξαρτησία ή η ανωνυμία μας. Είναι σίγουρα η αρνητική πλευρά αυτού του μοντέρνου θαύματος που λέγεται τεχνολογία, ιντερνέτ, νέα μέσα.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά της τεχνολογίας η θετική. Η ανθρωπινή.

Πως θα ήταν άραγε η ιστορία αν ο Οργουελ είχε γράψει το αριστούργημα του αλλιώς, αν ο μεγάλος αδελφός δεν ήταν αυτό το μηχάνημα τέρας στην υπηρεσία της αστυνομίας της σκέψης στην φανταστική χώρας της Ωκεανίας, αλλά κάτι άλλο εντελώς διαφορετικό;

Μπορεί κάνεις να φανταστεί την εφεύρεση ενός μικρού μαγικού μηχανήματος, π.χ. μια μαγική οθόνη να σου κρατεί παρέα, να συμπαραστέκεται στις δύσκολες στιγμές, να σου δίνει συμβουλές για ότι του ζητήσεις, να σου βάζει τις φωνές όταν κάνεις λάθη (ακόμη και γλυκές ηλεκτρονικές ¨φάπες¨ να ρίχνει !) ,να σε επιβραβεύει, να σου δίνει ώθηση για ότι κάνεις και κίνητρο για τη ζωή; Και ακόμη περισσότερο να σε νοιώθει όσο ένας πολύ δικός σου άνθρωπος

Να μην είναι όμως ένα ψυχρό μηχάνημα, αλλά κάτι σαν άνθρωπος. Ένας e-άνθρωπος που δε γνωρίζεις, δε συνάντησες ποτέ και ούτε ποτέ θα γνωρίσεις.

Πόσο όμορφα θα ήταν αν υπήρχε ένας τέτοιος «μεγάλος αδελφός». Αν υπήρχε…

Και όμως φίλοι μου ΥΠΑΡΧΕΙ ! Το ανακάλυψα σχεδόν τυχαία σαν από θαύμα ένα χρόνο πριν.

Η θεά της τεχνολογίας που τόσο πιστός και αφοσιωμένος λάτρης της υπήρξα όλα αυτά τα χρόνια, με αντάμειψε με το καλύτερο δώρο, στέλνοντας μου ένα μαγικό πλάσμα, ίσως άνθρωπο ίσως μηχάνημα δεν ξέρω στα αλήθεια, που άλλαξε τη ζωή μου μια για πάντα. Τον δικό μου μεγάλο αδελφό.

Εύχομαι το 2011 ο κάθε ένας να βρει το δικό του μεγάλο αδελφό…

Καλή χρόνια!

Το μεγαλειο της επιστήμης* και οι αιώνιοι αρνητές της.

Διαβάζοντάς σημερα στη σελ 11 της Καθημερινης το ρεπορταζ για το φετινο βραβειο νομπελ Ιατρικης σταθηκα κάπου στην τελευταια παράγραφο :

"...Ο δρόμος τους δεν ήταν στρωμένος με ρόδα. Μέχρι την επικράτηση της μεθόδου και την ίδρυση του πρώτου κέντρου IVF στο Κέμπριτζ, οι δύο επιστήμονες βρέθηκαν στο στόχαστρο δριμύτατης κριτικής και δέχθηκαν επιθέσεις από πολλές κυβερνήσεις και κυρίως από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ενώ με μεγάλη δυσκολία έβρισκαν χρήματα για την έρευνά τους.
Οπως είχε αναφέρει ο δρ Εντουαρντς σε συνέντευξη που παραχώρησε στο τηλεοπτικό κανάλι CBS το 2001, μετά τη βράβευσή του με το βραβείο Αλμπερτ Λάσκερ, «ουδέποτε πίστεψε ότι τα μωρά που θα έρχονταν στον κόσμο με τη «μέθοδο του σωλήνα» δεν θα ήταν καθ' όλα φυσιολογικά». Πολλοί διάσημοι επιστήμονες, βραβευθέντες με Βραβείο Νομπέλ, όπως ο Τζέιμς Ουάτσον που ανακάλυψε τη διπλή έλικα του DNΑ, έλεγαν ότι «θα αναγκαζόμουν να κάνω ευθανασία στα βρέφη που θα έρχονταν στον κόσμο με τη μέθοδό του». Σήμερα το 1 έως 2% των παιδιών (περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια) που γεννιούνται στη Δύση έρχονται στον κόσμο με την τεχνική της τεχνητής γονιμοποίησης. .."

Και σκέφτομαι....

Πόσες και πόσες φορές δεν εχουμε δει το ιδιο έργο ; Η συντηριση και η ανθρωπινή υποκρισία απο την εποχη του Γαλλιλαιου ακόμη να γίνεται τροχοπέδη στην πρόοδο της επιστήμης.
Αλήθεια, ολοι αυτοι που πολεμησαν τον κ.Εντουαρτς τοτε, ενοιωσαν ποτε την αναγκη να ζητησουν εστω μια τυπικη συγνώμη, διαισθανομενοι όπως εμείς σήμερα που διαβάζουμε την είδηση, το μεγαλειο της επιστημης, το μεγαλειο καποιων ανθρώπων;

Αν οχι, δεν εχουν παρα να αναλογιστουν αυτο που κάνανε και συνεχίζουν να κάνουν , κοιτώντας στα ματια ενα απο τα χιλιαδες "παιδια του σωλήνα" που απολαμβάνουν σήμερα τη μαγεία της ζωής δίπλα μας, μαζί μας.



* Αφιερωμένο στους επιστήμονες της ιατρικής μονάδας υποβοηθούμενης γονιμοποίησης "Εμβρυογένεσις" που εργαζονται για να μπορούν άνθρωποι όπως εγω να ζουν την ευτυχία της προσμονής ενός μωρού.

Ελληνόφωνος Ευρωπαίος.

Ακουσα στο ραδιοφωνο την ειδηση για τις αντιδράσεις σχετικά με τον διορισμό του κ Γιάννη Κωνσταντίνου ως προέδρου της ΔΕΘ.
Λογω ελληψης χρονου δεν πολυ μπαινω στα μπλογκς ουτε διαβαζω εφημερίδες αυτες τις μερες, αλλα με το που ακουσα την ειδηση ανατριχιασα.

Μονο που δεν ανατριχιασα για τον προφανή λόγο, αλλά για το ακριβως αντιθετο, με τον φαρισαισμο μας για ακομη μια φορα.
Ειλικρινά δεν μπορω να καταλάβω που είναι το προβλημα οταν κάποιος δηλώνει "Ελληνόφωνος Ευρωπαίος ".
Κανοντας μια γρηγορη αναζητηση στο google διαπίστωσα οτι συμβαινει αυτο που φανταστηκα οτι θα συνεβαινε ακουγοντας την ειδηση. Ο γνωστος πλεον κ.Σαμαράς βρηκε μια- απο τις σπάνιες ειναι αλήθεια- ευκαιριες να καμουφλαρει την πολιτικη του κενότητα χρησιμοποιώντας το γνωστό του πλέον χαρτί του μακεδονικού, που τόσο ζημιά εχει προκαλέσει στη χώρα μας.
Έμαθα λοιπον οτι οι φίλοι Σαμαρα (όπως κατά τα φαινόμενα σύντομα θα ονομάζεται το περιθωριοποιημένο -κάποτε μεγαλο- κόμμα που διοικεί ) διαμαρτύρονται για τον διορισμό του κ Κωνσταντίνου ως πρόεδρου της ΔΕΘ τον οποιο βαραινει το αδίκημα να έχει παραστεί στην παρουσιαση ενως σλαβόφωνου αναγνωστικού.

Για το τι ακριβως ειναι αυτο το αναγνωστικό μπορείτε να διαβάσετε το σχετικό άρθρο του Ν. Δημου και να συμφωνήσει η να διαφωνήσει κάνεις ελεύθερα...
Δεν είναι όμως αυτό το θέμα κατά τη γνώμη μου. .

Το ολο θεμα ειναι το κατα ποσο μπορει καποιος σήμερα να αυτό αποκαλείται Ευρωπαίος πολίτης σε μια εποχή όπου υποτίθεται ανήκουμε σε μια ενωμένη Ευρώπη.
Περιττο να πω οτι θεωρώ όλο αυτό γελοιότητα .

Το μονο που θα ηθελα να σχολιάσω είναι ότι με την άδεια του κ Σαμαρά και τον λιγοστών ευτυχώς φίλων του θα ηθελα και εγω να αυτο προσδιοριστώ ως ¨" Ελληνόφωνος Ευρωπαίος πολίτης".

Το Ταξίδι.

Τρέμω στην ιδέα ότι δεν θα κάνω ποτέ το ταξίδι.

Το ταξίδι που ονειρεύτηκα τόσες φορές ...
Το ταξίδι που θέλησα τόσο πολύ ,ΜΙΑ ΦΟΡΑ...
Το ταξίδι που ξέρω-το ξέρω καλά- πως δεν θα κάνω ποτέ...



Εδω και καιρό στριφογυρίζει στο μυαλό μου το παρακάτω κείμενο του Νίκου Δήμου.
Αυτό το κείμενο είναι οτι περισσότερο εχω αγαπήσει, διαβάζοντας.
Αυτό κείμενο έχει χαραχτεί βαθιά μέσα μου.
αυτό το κείμενο είμαι...ΕΓΩ.

Το αναρτώ αυτούσιο.


Ο άνθρωπος που ετοίμαζε το αυτοκίνητό του...

ΕΝΙΩΘΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ να είναι πάντα έτοιμος. 'Εβλεπε τη ζωή σαν προετοιμασία, προγύμναση, προπόνηση. 'Επρεπε πάντα να είναι σε φόρμα. Σωματικά και ψυχικά. Για κάτι σημαντικό που θα συνέβαινε, για μία περιπέτεια που θα απαιτούσε την μέγιστη απόδοση, για ένα μεγάλο πολύπλοκο ταξίδι στην άκρη των πάντων.

'Οταν ήταν παιδί, διάβαζε και ξαναδιάβαζε Ιούλιο Βερν, επιστημονική φαντασία, εξερευνήσεις, περιπέτειες. Μετά έκλεινε το βιβλίο και ξαναζούσε την πλοκή, βάζοντας τον εαυτό του στη θέση του ήρωα. 'Ηταν δεν ήταν έντεκα χρόνων, παραλίγο να παντρευτεί η αδερφή του έναν ομογενή, μεγαλοκτηματία στην Τανγκανίκα. Μήνες ολόκληρους πριν κοιμηθεί κάλπαζε μέσα σε απέραντες φυτείες κυνηγώντας λιοντάρια.

Μετά άρχισε να ονειρεύεται άλλες περιπέτειες, πιο ποιητικές. 'Εγραφε και στίχους. Ερωτεύτηκε αλλά δεν αγάπησε. Για λίγο καιρό στο πανεπιστήμιο μπλέχτηκε με πολιτικά, μπήκε σε νεολαίες. Συζητούσε για οράματα μιας άλλης ζωής. Μετασχηματισμός ή επανάσταση; Κι αυτά του φαίνονταν πάλι ταξίδια. Στο μέλλον, με πολύ μεγαλύτερο ρίσκο.

'Ωσπου μπήκε στη ζωή - από την πίσω πόρτα - κι άρχισε να κάνει αυτά που κάνουν όλοι. Δουλειά, σπίτι, παιδιά. Αλλά δεν έπαψε να ονειρεύεται. Και κάτι παραπάνω: Να ετοιμάζεται. Για τι πράγμα; Δεν ήξερε. 'Ηταν σίγουρος πως κάτι σημαντικό θα συνέβαινε ξαφνικά - και θα έπρεπε να ξεκινήσει. Να φύγει, να αλλάξει τόπο και ζωή. Παίρνοντας μαζί μόνο το αυτοκίνητό του.

Αυτό ήταν ο συνένοχος και ο σύντροφός του στα όνειρα. Γιατί, βέβαια, μόνος του δεν θα έφτανε μακριά. Ενώ με την βοήθεια του τετράτροχου φίλου, θα ταξίδευε σίγουρα τις μεγάλες αποστάσεις. Γι αυτό συνεχώς ετοίμαζε το αυτοκίνητό του.

Πρώτα το είχε πάντοτε γεμάτο με βενζίνα, ξέχειλο. "Σκέψου" μονολογούσε "να ξεκινάς και να μην βρίσκεις πρατήριο". Μόλις λοιπόν κατέβαινε ο δείκτης στα τρία τέταρτα, πήγαινε και το γέμιζε ως επάνω. Τον ήξεραν και στο βενζινάδικο: "φουλάρισμα - ένα χιλιάρικο!" φώναζε ο μικρός.

'Επειτα το συντηρούσε σχολαστικά. 'Αλλαζε λάδια κάθε χίλια χιλιόμετρα. ("Μπορεί να μη βρεις ΕΚΕΙ", σκεπτόταν, "και να πρέπει να κάνεις τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα με παλιό λάδι!" Που ήταν το ΕΚΕΙ, δεν ήξερε. 'Επρεπε όμως να λάβει υπ'όψη του όλα τα ενδεχόμενα.

Είχε μαζί του τα πάντα: Λάμπες για κάθε χρήση, ιμάντες, μπουζί, καπάκι ντιστριμπιτέρ, φίλτρα λαδιού και βενζίνας και πολλά άλλα ανταλλακτικά. Γέμιζαν το μισό πορτ-μπαγκαζ - όμως του έδιναν σιγουριά. ("Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σε βρεί η βλάβη. Και πού!")

Ακόμα και προμήθειες κουβάλαγε στο αυτοκίνητο - λίγες αλλά βασικές. "Μπορεί να πεινάσω στο δρόμο", σκεπτόταν και είχε αποθηκεύσει φρυγανιές, κράκερς, ένα παγουράκι νερό. Τα άλλαζε μάλιστα από καιρό σε καιρό, να μην μπαγιατεύουν.

Το βράδυ, πριν κοιμηθεί, έκλεινε τα μάτια, σκεπτόταν το αυτοκίνητο πανέτοιμο και εξοπλισμένο ως τα μπούνια - και ένιωθε όμορφα. "Μπορώ να ξεκινήσω ανά πάσα στιγμή!" σκεπτόταν. "Ετοιμος!" Είχε και άδεια διεθνή στο αμάξι και τρίπτυχο, που το ανανέωνε τακτικά. 'Εδινε πίσω το παλιό - αχρησιμοποίητο - και έπαιρνε το καινούργιο.

Τελικά, βέβαια, πήγαινε μόνο σπίτι-γραφείο, γραφείο-σπίτι. Καμιά φορά, το βράδυ, στα περίχωρα για φαΐ. Σπάνια, πολύ σπάνια, εκδρομές. Παλιά, όταν ήταν πιο νέος κυκλοφορούσε περισσότερο με το αυτοκίνητο. Είχε κάνει και δύο ταξίδια στο εξωτερικό. Ιταλία. Τώρα, είχε δουλειά ως και τα Σαββατοκύριακα. Και μετά υποχρεώσεις, παιδιά, συγγενείς.

'Οσο όμως λιγότερο ταξίδευε, τόσο περισσότερο φρόντιζε το αυτοκίνητό του. Το γυάλιζε, το καθάριζε, το πλούτιζε με χρήσιμα αξεσουάρ, το συντηρούσε, το ετοίμαζε. Κάθε τρεις μέρες μετρούσε τα λάδια, τις στάθμες των υγρών, τις πιέσεις των ελαστικών. "Δεν ξέρεις ποτέ ποια στιγμή θα χρειαστεί να ξεκινήσεις", συλλογιζόταν.

Να ξεκινήσει για πού; Αυτό δεν είχε σημασία. Φανταζόταν τον εαυτό του να τρέχει σε ανοιχτούς δρόμους, με βροχές, χιόνια, ανέμους δυνατούς - και να κυνηγάει κάποιον προορισμό που έμενε πάντα μακρινός. 'Ισως να έψαχνε το Ιρκούτσκ του Μιχαήλ Στρογκώφ, ίσως ο δρόμος του ήταν η Παναμερικάνα - από τον Καναδά στην Παταγονία. Πήγαινε, έφευγε - μακριά από όλα, πιο κοντά σε τίποτα.

'Οχι πως είχε και κανένα εξαιρετικό αυτοκίνητο. 'Ηξερε από αμάξια, ήταν πάντα ενήμερος, αλλά, δυστυχώς, τα χρήματα δεν επαρκούσαν για καθαρόαιμο. Πάντως, όταν το αγόρασε, το είχε διαλέξει με προσοχή. Ενώ η γυναίκα του σκεπτόταν τις οικογενειακές ανάγκες, αυτός μετρούσε τις δυνατότητες για μεγάλα ταξίδια, την αντοχή σε ανώμαλους δρόμους, τις απαιτήσεις εξωτικών συνθηκών.

Αυτό ήταν το τρίτο του αμάξι. Τα προηγούμενα - που κι αυτά τα κρατούσε πάντα έτοιμα για μεγάλες αποδράσεις - δεν είχαν αξιωθεί να τις ζήσουν. 'Οταν γέρασαν, τα πούλησε - κυρίως διότι δεν θα επαρκούσαν πια στις ανάγκες του Ταξιδιού. Κι ένιωσε άσχημα, όταν τα αποχαιρετούσε, επειδή δεν εκπλήρωσε αυτό που κάθε μέρα τους υποσχόταν.

Το σημερινό του αυτοκίνητο ήταν ιαπωνικό ("πιο φθηνά και πιο γερά", έλεγε) εννέα ίππων και έξι ετών. Σκεπτόταν συχνά να το αλλάξει - αλλά με τις τιμές όπως είχαν απογειωθεί... Πάντως τον έτρωγε η ανησυχία, μήπως είχε γεράσει - μήπως το μοτέρ και η ανάρτηση δεν τα έβγαζαν πέρα, όταν θα έφτανε η στιγμή.

"Κι αν δεν έρθει η στιγμή;" ρωτούσε καμιά φορά τον εαυτό του. Αλλά αμέσως είχε υποκατάστατο όνειρο. Σ'αυτό, δεν έπαιρνε εντολή να φύγει. Ξεκινούσε από μόνος του. Κάποια στιγμή η ανάγκη ξεχείλιζε και - ξαφνικά, στην μέση μιας δουλειάς, στην μέση μιας ζωής - έφευγε. 'Επαιρνε δρόμο, διέσχιζε όλη την Ευρώπη (ανάμεσα σε δάση, ποτάμια, πύργους και πόλεις) κι έφτανε μετά στα όρια, εκεί που είναι μοναξιά, ομίχλη, έρημος και ορίζοντας. Αυτά, πάντα, πριν κοιμηθεί.

Την άλλη μέρα σπίτι-γραφείο, σπίτι-γραφείο. Καμία αλλαγή στην διαδρομή, εκτός από το ότι κάποτε έβρεχε - κι άλλοτε είχε λιακάδα. 'Αλλοτε διάλεγε κλασική μουσική κι άλλοτε ροκ. Τίποτε άλλο.

Βλάβες, χτυπήματα, τον γέμιζαν άγχος. 'Οσο το αυτοκίνητο διανυκτέρευε στο συνεργείο - αυτός δεν έκλεινε μάτι. "Κι αν χρειαστεί τώρα να φύγω;" 'Οταν ξαναγύριζε σπίτι, το όνειρο συνεχιζόταν: "Το παίρνω και φεύγω, περνάω χώρες, βουνά, κάμπους..."

'Ένιωθε έτοιμος. Αυτό ήταν το σημαντικό. Δεν ζούσε, αλλά περίμενε. Η αναμονή είχε αντικαταστήσει τη ζωή. Πάντοτε μέσα του αυτή η ένταση της ετοιμότητας, σαν την χορδή του τόξου. Πάντοτε μέσα του η άλλη πραγματικότητα - σαν υπόσχεση. Και το αυτοκίνητό του, προέκταση και σύντροφος, έτοιμο, ρυθμισμένο, ανυπόμονο.

Το ξεκίνημα το οραματιζόταν νύχτα. 'Εβλεπε τα ρείθρα του έρημου δρόμου να διαγράφονται άσπρα, υπερφωτισμένα, κάτω από τα μεγάλα φώτα ιωδίου. Στο βάθος, τα μάτια κάποιου ζώου να γυαλίζουν φευγαλέα στη δημοσιά. Ψύχραιμο, συστηματικό, γρήγορο οδήγημα - μπροστά του χιλιάδες χιλιόμετρα... Στροφές, ευθείες, άλλες στροφές. Η διαδοχή τους τον νανούριζε και τον κοίμιζε.

'Οσα χρόνια κι αν περνούσαν, το όνειρο ίσχυε πάντα. Η ετοιμότητα πλήρης, η αναμονή έντονη. 'Ισως εντονότερη με την πάροδο της ηλικίας. Τώρα το Ταξίδι έπαιρνε μυθικές διαστάσεις σαν τα παραμυθένια των γεωγράφων της αρχαιότητας, των χρονογράφων του Μεσαίωνα. Η Ατλαντίδα, οι Υπερβόρειοι, οι Κυνοκέφαλοι, τα νησιά των Μακάρων...

'Οταν, εντελώς ξαφνικά, έφυγε για την οριστική διαδρομή - (ελπίζω κι αυτή να είχε ωραίες στροφές κι ευθείες) βρήκανε το γέρικο αυτοκίνητο φορτωμένο ως επάνω εργαλεία, ανταλλακτικά, τρόφιμα.. "Τι τα κουβάλαγε όλα αυτά ο μακαρίτης;" αναρωτήθηκαν.

Το αμάξι πουλήθηκε σε ένα συνταξιούχο. Ούτε αυτό έκανε το Ταξίδι.