Δυναμικά στον αγώνα οι αγρότες της Αλεξάνδρειας.

Δυναμικό παρών αγώνα δίνουν οι αγρότες της Αλεξάνδρειας  στο μέτωπο των αγροτικών κινητοποιήσεων.

 Μετά από κάλεσμα του τοπικού αγροτικού συλλόγου συγκεντρώθηκαν στα Καβάσιλα από όπου τα τρακτέρ που αποφασίστηκε να συμμετέχουν στην πορεία, ξεκίνησαν για τη Βέροια  και τον ΕΛΓΑ όπου θα κάνουν παράσταση διαμαρτυρίας.

 

Όλη η αλήθεια για την ΕΒΖ όπως την έζησα.

Με αφορμή το κεντρικό θέμα της Εφημερίδας των Συντακτών της Πέμπτης 2 Φεβρουαρίου, θα προσπαθήσω να καταθέσω γραπτά για άλλη μία φορά, τις εμπειρίες μου από την πορεία της βιομηχανίας ζάχαρης.

 Η αλήθεια είναι πως θα δυσκολευτώ να γίνω περιληπτικός αφού έζησα τόσα πολλά και από πρώτο χέρι, τόσα που αν αποφασίσω να τα καταγράψω ίσως δεν φτάνει ένα βιβλίο.

Η επαγγελματική μου ενασχόληση για όλη μου τη ζωή από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μωρό παιδί, ως μέχρι και λίγα χρόνια πριν όταν και σταμάτησα για λόγους που δεν είναι του παρόντος, ήταν η γεωργία και συγκεκριμένα η τευτλοκαλλιέργεια.

Η οικογένεια μέσα στην οποία μεγάλωσα, ασχολούνταν για πολλές δεκαετίες εντατικά με την καλλιέργεια αυτή αλλά και με την συγκομιδή των τεύτλων  επαγγελματικά, αφού διέθετε πάντα ένα από τα πιο σύγχρονα συγκροτήματα αγροτικού μηχανολογικού εξοπλισμού γύρω από την καλλιέργεια. Εξοπλισμός που αποκτήθηκε με πολύ κόπο και ιδρώτα μια ζωής των γονιών μου.

Στις ιστοσελίδες μου μπορεί κανείς να βρει άφθονο υλικό σχετικά.

Επιπροσθέτως είχα την μεγάλη τιμή για δεκα συνεχόμενα χρόνια  (2007-2017 )να εκλέγομαι από τους συναδέλφους μου παμψηφεί πρόεδρος του συλλόγου τευτλοεξαγωγέων Πλατέος, ενός οργάνου που εκτός από την οικονομική διαχείριση των τευτλοεξαγωγικών εσόδων, εκπροσωπούσε και τους αγρότες τευτλοπαραγωγούς όλης της κεντρικής και δυτικής Μακεδονίας σε συνδικαλιστικό επίπεδο. 

Έτσι λοιπόν η εμπειρία μου είναι ιδιαίτερα πλούσια και θα προσπαθήσω να την καταθέσω επιγραμματικά εδώ.

Η ελληνική βιομηχανία ζάχαρης όπως και κάθε επιχείρηση παραγωγής που ανήκε εξ ολοκλήρου ή υπάγονταν στο δημόσιο, ήταν μία ιστορία πολλών ετών διαφθοράςζ τόσο σε καθαρά οικονομικό, όσο και σε πολιτικό επίπεδο.

Την Ελληνική βιομηχανία ζάχαρης τη διοικούσαν τα κόμματα και μάλιστα έβαζαν αποτυχόντες να εκλεγούν βουλευτές στη διοίκηση της. Εννιωτε έβαζαν και συνδικαλιστές ή ακόμα και απλο υπάλληλο νομαρχίας-γαμπρό βουλευτη! Αυτό και αν δεν είναι παραδοξότητα και μάλιστα συνέβη στα τελευταία χρόνια.

Στην ελληνική βιομηχανία ζάχαρης γινόταν ένα όργιο προσλήψεων. Ηταν γνωστό οτι όποιο κόμμα ήταν στην κυβέρνηση θα βόλευε εκεί τον στρατό των υποστηρικτών του, ως εκτακτους υπαλλήλους στην αρχή, μόνιμους στη συνεχεια.

Στη βιομηχανία αυτή δούλευαν όλα τα χρόνια πολλοί περισσότεροι από αυτούς που έπρεπε,  και επαιρναν υπερβολικά μεγάλα ποσά ως αμοιβές, με πιο χαρακτηριστικό το λεγόμενο "επίδομα καμπάνιας" (!) που για χρόνια τώρα θεωρείται ένα από τα γνωστά ανέγδοτα σε συζητήσεις.

Πέρα από τις προσλήψεις υπήρξε και διαφθορά σχετικά με τον τρόπο κατανομής των ποσοστώσεων ζάχαρης στους αγρότες, στο που, και με ποιον τρόπο σπέρνονταν και παραδιδοταν τα τεύτλα στο εργοστάσιο. Ένα σύστημα αρπαγής, καλά δομημένο που αφορουσε εκατοντάδες εμπλεκόμενους,από αγρότες ως διευθυντές, από προμηθευτές ή πελάτες από πολιτευτές ως βουλευτές-υπουργους, ο δε πλουτισμος των αναμειχθέντων ήταν συχνά προκλητικά εμφανής.

Για όλα όσα ανέφερα παραπάνω και πολλά ακόμα που για λόγους έκτασης στο άρθρο, έχω στοιχεία αφού δεν μπορουν να αμφισβητηθούν και είναι φυσικά στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου.

Όπως ήταν αναμενόμενο η βιομηχανία ζάχαρης κάποτε θα κατέρρεε αφού όπως είναι λογικό δεν θα μπορούσε το δημόσιο να πληρώνει εσαεί.( Εδώ έχουμε το εξής φαινόμενο, να είναι μία επιχείρηση μονοπώλιο με  ευνοϊκότατους όρους αγοράς και αντί να έχει κέρδος να μπαίνει μέσα! )

Όλοι γνωρίζανε ότι η βιομηχανία ζάχαρης θα κατέρρεε συντομα και όλοι κρυβόταν πίσω από το δάχτυλό τους. Κάποια στιγμή ( το 2006) υπήρξε αναθεώρηση της κοινής αγροτικής πολιτικής στον τομέα ζάχαρης εξαιτίας καταγγελίας από τη Βραζιλία στον παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου και δυσκόλεψαν τα πράγματα για τα ζαχαρουργεία όλης της Ευρώπης, με αποτέλεσμα η Ευρωπαϊκή Ένωση να εξαγγείλει δαπανηρά προγράμματα εξυγίανσης και αλλαγής κατεύθυνσης των εργοστασίων. 

Σε αυτα το προγράμματα οι περισσότερες χώρες εντάχθηκαν αλλες περισσότερο άλλες λιγότερο.  

Εκεί χάθηκε μία τεράστια ευκαιρία για τη χώρα μας, αφού αρνήθηκε για λόγους πολιτικού κοστους να κλείσει ολοκληρωτικά τα εργοστάσια να εισπράξει ένα καλό τίμημα, (όπως εκαναν όλες οι άλλες χώρες) ικανό να ικανοποιήσει όχι μόνο τους αγρότες αλλά και τους μετόχους.

 Η μεσοβέζικη λύση που επιλέχθηκε στην ουσία επιδείνωσε το πρόβλημα και το μετέθεσε για το μέλλον, παρά το έλυσε.

Και ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, οι αποδοχές των εργαζομένων αλλά και η τιμή αγοράς ζαχαρότευτλων εξακολουθούσαν να είναι απαγορευτικά υψηλές για την βιομηχανία.

 Το τέλος είχε έρθει και δεν ήθελε κανείς να το παραδεχτεί. Οι κυβερνήσεις που το ξέρανε αυτό, προσπαθούσαν με δόλιο τρόπο να κάνουν τη βόμβα να σκάσει στα χέρια επόμενων κυβερνήσεων.

  

Η πιο τραγική περίοδος κατά τη γνώμη μου είναι αυτή που προηγήθηκε και συνεχίστηκε με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.  Ο ΣΥΡΙΖΑ στο γνωστό κλίμα της εποχής τότε, του αρνητισμού και του αντιμνημονιακό παραλογισμού, έταζε τα πάντα στους πάντες. Δεν ήταν δύσκολο λοιπόν να βρει ένα πεδίο δόξης λαμπρόν στην ελληνική βιομηχανία ζάχαρης, αντιστεκόμενος σε οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής, τάζοντας τους εργαζομένους αλλά και στους παραγωγούς όλα αυτά που ήθελαν να ακούσουν αλλά δεν μπορούσαν να γίνουν.

Συντάχτηκαν σε όλα με τους εργαζόμενους τάζοντας τους αυτό που έταζαν και σε όλο τον ελληνικό λαό ότι θα είναι το κράτος εδώ αιώνια να τους πληρώνει πλουσιοπάροχα και αυτοί να κάθονται. Να κάθονται το ξαναγράφω.

Έτσι λοιπόν συνέβη το εκπληκτικό για όποιον δεν γνωρίζε φαινόμενο, οι εργαζόμενοι να γίνουν μαζικά ΣΥΡΙΖΑ παρά το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών είχε διορισθεί την περιόδου 90-93 στο τελευταίο αλλά και το μεγαλύτερο γιουρούσι κομματικών τοποθετήσεων στη  ζάχαρη!

Δυστυχώς και σε εμάς τους αγρότες, (με μοναδική αντίθετη φωνή τη δική μου και μόνο όσο αλαζονικό και να μοιάζει), έγιναν τα ίδια πράγματα, αφού κατάφεραν και πούλησαν τα ίδια παραμύθια χρησιμοποιώντας μάλιστα ως εργαλείο προπαγάνδας κάποιους πρόθυμους τευτλοπαραγωγούς που  τους βάφτισαν εκπροσώπους μας χωρίς ποτέ να είναι.

Βέβαια όπως συμβαίνει πάντα, το ψέμα έχει κοντά πόδια και κάποια στιγμή θα φανερωθεί.  Ετσι λοιπόν όταν ήρθε  η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ να  ανέβει στην εξουσία βρέθηκαν  αντιμέτωποι με αυτό το τέρας, που και οι ίδιοι εξέθρεψαν.

Από τους πρώτους μήνες στην εξουσία τους και την πρώτη διοίκηση οπου επέλεξε ο Λαφαζάνης, κάποιους απίθανους τύπους, που τους ανέσυραν από κάποια ξεχασμένα καφενεία της αριστεράς, που δεν είχαν καμία σχέση όχι μόνο με το αντικείμενο αλλά με τη γενικότερη πραγματικότητα με κωμικοτραγικά αποτέλεσμα , ως και κάποια(μία) σοβαρη προσπάθεια εξυγίανσης που έπεσε στο κενό, το μόνο μέλημά τους ήταν να μην σκάσει η βόμβα του κλεισίματος της ΕΒΖ στα χέρια τους και να μετατίθεται συνεχώς στο μέλλον. Για το σκοπό αυτό ήταν πάρα πολλά τα κρατικά χρήματα που δαπανήθηκαν, με κυριότερο τα 32 εκατομμύρια ευρώ άμεσης κρατικής επιχορήγησης που πέταξαν στα σκουπίδια με το που ανέλαβαν την εξουσία.

Όλο αυτό το διάστημα λάμβανε χώρα μία σειρά απίθανων καταστάσεων. Κατά καιρούς εμφάνιζαν ανύπαρκτους επενδυτές που θα αγόραζαν τη βιομηχανία ζάχαρης όπως δύο 'μπαρμπάδες' από τη Βραζιλία ( :)  ως τον απίθανο επενδυτή Φεκέρ που πρόσφατα μάλιστα προφυλακίστηκε για κατηγορία δολοφονίας.

Δεν αντιδρούσε κανείς σε ολα αυτά με την τότε αντιπολίτευση να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου αφού υπήρχαν πολλά ράμματα και για τη δική τους γούνα στην υπόθεση αυτή.

Όσον αφορά τον εαυτό μου που ήμουν ο μόνος που αντέδρασε δέχθηκα πόλεμο, αφού προσπάθησαν να με βγάλουν γραφικό και βαλτό του Μητσοτάκη. 

Ο ίδιος ο Μητσοτάκης απέκτησε πριν γίνει αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας αρκετά καλή γνώση επί του θέματος όπως και ο Κωστής Χατζιδάκης, και μάλιστα στη Βουλή κατέθεσαν τα στοιχεία όπως πραγματικά έχουν. 

Μόνο που και αυτός κάποια στιγμή θα γινόταν πρωθυπουργός. Ετσι λοιπόν δεν άργησε η ώρα που θα ερχόταν αντιμέτωπος και αυτός με το ίδιο πρόβλημα. 

Όλα αυτά που ακολούθησαν από την κυβέρνηση Μητσοτάκη- Αδωνη τα καταγράφει με αξιοθαύμαστη ακρίβεια και θάρρος η Εφημερίδα των Συντακτών καιρό τώρα με σειρά άρθρων και ρεπορτάζ και δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβω εδώ.

Έχω το θλιβερό προνόμιο να είμαι ο μόνος ο οποίος τα έγραψα από την πρώτη στιγμή και τα κατήγγειλα σε βαθμό που να με προτρέπουν άνθρωποι μου να σταματήσω γιατί ενδεχομένως να κινδυνεύω με όλα αυτά που ακούγονται και ήρθαν στο φως της δημοσιότητας και για άλλα θέματα που απασχόλησαν το πανελλήνιο για τους εμπλεκόμενους, κάτι που ομολογώ πως το έκανα.

Δεν ξέρω πού θα σταματήσει η δικαστική έρευνα που ξεκίνησε. Δεν έχω όμως την ψευδαίσθηση ότι θα μπουν κάποιοι φυλακή.

 Γιατί αν ήταν να μπουν όλοι όσοι κατασπάραξαν την βιομηχανία μας, θα έπρεπε να χτιστούν νέες πτέρυγες για να χορεσουν...

Νοσταλγία τυρράνιας

Μια βόλτα με τον πατέρα μου στα χωράφια όπου ποτίζουμε βαμβάκια από  γεώτρηση, έφτασε για να μας θυμίσει το πόσο πολύ τυρρανίστηκαμε στα χωριά μας που δεν είχαν αρδευτικό δίκτυο.
Τα καλοκαίρια που όλοι αντλούσαμε  από τα υπόγεια στρώματα, το πότισμα ήταν μαρτυριο. Το να "πάρεις το νερό" υπό καύσωνα ήταν κάτι σαν κόλαση, και την έζησα και εγώ από πολύ μικρή ηλικία. Δεν θα ήμουν πάνω από 10 ετών όταν με έπαιρνε ο πατέρας μου στο χωράφι από το πρωί ως το βράδυ για να τού σταματάω το τραχτερ για να αλλάζει στάσεις στα μπεκ.( Για όσους γνωρίζουν).
Σταδιακά το πρόβλημα αποκαταστάθηκε μερικώς και έχουμε έστω και υποτυπώδη δίκτυα σήμερα .
 Το πώς τα καταφέραμε είναι μία πολύ ξεχωριστή ιστορία της  νεοελληνικής "ιδιαιτερότητας" που θα άξιζε κάποια στιγμή να την θυμηθούμε.
 Ως τότε ας ευχαριστουμε την καλή μας τύχη που το 1990-93 κυβερνούσε η ΝΔ, τις δύο γυναίκες νομάρχες Ημαθίας  που διόρισε,  και που ο νεαρός τότε πρόεδρος της κοινότητας Μελίκης και μετέπειτα βουλευτής Μιχάλης Χαλκίδης με την πολιτική προσωπική  του γοητεία και επιρροή κατάφερε με τρόπο σχεδον... κινηματογραγικό και έφερε νερό από τον Αλιάκμονα και ετσι κράτησε ζωντανό τον τόπο μας για 3 τουλάχιστον δεκαετίες.
Για αυτό και μόνο θα άξιζε να τον ευχαριστούμε για πάντα!

Τευτλοεξαγωγή 2016!

Ο φίλοι Βασιλης και Περικλης Τσούγκας τους οποίους βοήθησα στην μεταφορά του τεύτλων φέτος, μου έστειλαν τις φωτογραφίες αυτές και το βιντεακι και τους ευχαριστώ πολύ.

 Οφείλω να παραδεχτώ πως όσες θεραπείες και να έκανα ενάντια στην αρρώστια που με παιδεύει πολλά χρόνια και λέγεται ΠΑΝΤΖΑΡΟΜΑΝΙΑ, δεν μπόρεσα πλήρως να γιατρευτώ!

 Αλλα για να είμαστε ειλικρινείς πότε δεν θέλησα στα αλήθεια να γιατρευτώ!

(Η ανάρτηση  είναι αφιερωμένη στον γιο μου Βασιλη.)

Ο Πούτιν δεν μας παίρνει τα ροδάκινα!

Η φετινή χρόνια για τους ροδακινοπαραγωγούς της Ημαθίας είναι η χειρότερη εδώ και κάμποσα χρόνια. Δεν είναι μόνο οι συχνές χαλαζοπτώσεις που κατέστρεψαν μέρος της παράγωγης και οι βροχοπτώσεις που ανέβασαν κατακόρυφα το κοστολόγιο στα ραντίσματα.

Το κυριότερο πρόβλημα είναι η κατρακύλα που πήραν οι τιμές παραγωγού. Σε πολλές περιπτώσεις επιτραπέζιων ραδακίνων οι τιμές έχουν πέσει ως και 50% σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, ενώ υπάρχουν ακόμα και περιπτώσεις όπου η τιμή πώλησης στο χωράφι είναι χαμηλότερη από το κόστος παραγωγής.

Η κατάσταση αυτή θα περίμενε κανείς να έχει επαναφέρει στο προσκήνιο την συζήτηση για την κακή διάρθρωση της παραγωγικής διαδικασίας στην χωρά μας, με τον μικρό κλήρο και τις κακές υποδομές,  την αναρχία και συχνά ανομία που παρουσιάζεται στη αγορά ροδάκινου, την αθλία κατάσταση των συνεταιριστικών μονάδων, η την πλήρη ανυπαρξία τους.

 Και όμως σπάνια κανείς θα ακούσει στις συναθροίσεις αγροτών να αναφέρονται αυτά τα σοβαρά ζητήματα. Τη συζήτηση μονοπωλεί ο…Πούτιν!

Ναι καλά το διαβάσατε! Στον αγροτικό κόσμο της Ημαθίας τον τελευταίο καιρό όσοι συζητούν, ενημερώνουν, ή ενημερώνονται έχουν αναπτύξει απίστευτες επιδόσεις στη συνομοσιολογία! Η γεωπολιτική στα καφενεία έχει αναχθεί σε υψηλή τέχνη. Και ο τελευταίος «αναλυτής» έχει σίγουρα στη φαρέτρα του μια πλήρη και εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία γιατί ο Πούτιν μας γύρισε την πλάτη και δεν παίρνει τα ροδάκινα μας. Νούμερο ένα ιστορία συνωμοσίας  ο αγωγός south stream που κατάργησαν οι προδότες πολιτικοί μας για να κάνουν το χατίρι των προστατών τους των Αμερικανών και οδήγησε τον Πούτιν να απαγορεύσει τους Ρώσους να τρώνε ροδάκινα! Έπεται η παρουσία του Βενιζέλου στην Ουκρανία όπου εξαγρίωσε τα αδέρφια μας τους Ρώσους και το ταξίδι του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ όπου μεταξύ άλλων πολλών ξεπούλησε και την αγροτιά. Δε λείπουν βεβαία και οι κλασικές ιστορίες «ψεκάσματος», αφού ως γνωστών οι ξένοι επιβουλεύονται τη χώρα μας επί 24ωρου βάσεως!

Οι ιστορίες συνομοσιολογίας δεν είναι κάτι καινούριο την ελληνική επαρχία, η κατάσταση όμως τελευταία έχει επιδεινωθεί. Η εξάπλωση της χρήσης ιντερνέτ έχει παίξει μεγάλο ρόλο, αλλά από εργαλείο ενημέρωσης και επικοινωνίας που κυρίως είναι, έχει μετατραπεί σε εργαλείο διασποράς απίστευτων «ειδήσεων»! Ο κατά κανόνα χαμηλού μορφωτικού επιπέδου αγρότης, άμαθος στο να ενημερώνεται αφού εδώ και δεκαετίες η αναγνωσιμότητα εφημερίδων, περιοδικών η και βιβλίων ήταν  σχεδόν μηδαμινή,  μπορεί εύκολα να διαβάσει και να αναπαράγει οποιαδήποτε ψευτοείδηδη του σερβίρει το κάθε αφερέγγυο site κυρίως τοπικού ή αγροτικού ενδιαφέροντος. Από την άλλη του είναι δύσκολο να αναζητήσει την σοβαρή είδηση και να την διασταυρώσει ή ακόμη και επικοινωνήσει με κάποιον συνάδελφο από άλλη περιοχή η χώρα που έχουν τα ίδια προβλήματα. Σε συζητήσεις μου με Ισπανούς και Ιταλούς παραγωγούς, διαπίστωσα πως ακριβώς το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν και αυτοί με την διάθεση των ροδάκινων, το οποίο αποδίδουν κυρίως στην τεράστια προσφορά και στην υποπαραγωγή και λιγότερο στα γεγονότα της Ουκρανίας.

Η ελληνική γεωργία  ζει ακόμη τη δική της καθυστέρηση. Συνήθως χαμηλής μόρφωσης άτομα κάνουν τη σκληρή και αδικημένη δουλεία του αγρότη ενώ η έλλειψη συνεταιριστικού πνεύματος καθηλώνει την παραγωγική διαδικασία. Τα όποια παραδείγματα επιτυχίας βασίζονται περισσότερο στην εξυπνάδα ή την καπατσοσύνη, παρά σε κάποια σωστή στρατηγική ανάπτυξης μιας αγροτικής μονάδας. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις πετυχημένων αγροτικών μονάδων, απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Υ.Γ. Στις τελευταίες εθνικές εκλογές δεν ήταν λίγοι οι υποψήφιοι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που προπαγάνδιζαν στην ομιλίες τους και στα φυλλάδια τους ότι με τον Σαμαρά στην εξουσία τα αγροτικά προϊόντα θα πωλούνται σε υψηλές τιμές στις αγορές της Ρωσίας αφού ως γνωστών είναι ρωσόφιλος σε αντίθεση με τον προκάτοχο του στην πρωθυπουργία που ήταν φιλοαμερικανός!  Η πραγματικότητα βεβαία αλλά επιφύλαξε…

Πήρε πίσω τα μέτρα η κυβέρνηση. Νίκη των αγροτών

Όπως μετέδωσε πριν απο λίγο η ΔΤ η κυβέρνηση αποδέχτηκε τα περισσότερα απο τα αιτήματα αμς. Πρόκειται αναμφισβήτητα για δικαίωση του αγωνα μας. Συγκεκριμένα σύμφωνα με το ρεπορτάζ σε σύσκεψη υπο τον πρωθυπουργό αποφασίστηκε:

1. Να μη τηρούνται παραστατικά εσόδων-εξόδων σε εισοδήματα κάτω των 15000 ευρώ.

2.Οι αγροτες δεν θα εχουν υποχρέωση τήρησης βιβλίων, μόνο παραστατικών εσοδων εξόδων

3. Απαλλάσσονται για τα πρώτα πρώτα χρονιια απο το τελος επιτιδευματος

4, Η συγκέντρωση και κατάθεση αποδείξεων θα γίνεται μια φορά τον χρόμο

5. Κανένα παραστατικό δεν θα κόβεται απο οσους παραδίδουν τα προϊόντα σε συνεταιρισμους

6, Οι μπουν σε βιβλία, θα εχουν προκαταβολή εισοδήματος 27% αντι 55%,

Καλή χρονιά με ποντιακή λύρα !

Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη μας επιφύλασσε ο καλός συνάδελφος και φίλος Γιώργος Τριανταφυλλίδης και η οικογένεια του, σήμερα τελευταία μέρα του χρόνου, στο Σωματείο μας.

 Συγκεκριμένα καθώς επισκέφθηκαν οικογενειακώς τα γραφεία μας στο εργοστάσιο Πλατέος για να δηλώσουν συμμετοχή στην ετήσια εκδρομή μας που είναι πλέον θεσμός και συγκεντρώνει πολλούς φίλους και συναδέλφους και που φέτος γίνεται στην Κων/πολη,  ο μικρός του γιος Γιώργος μας τραγούδησε τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα με την λύρα του, και μάλιστα στα ποντιακά!

Στις πολύ δύσκολες μέρες που ζούμε όλοι μας, αλλά ιδιαίτερα εμείς οι τευτλοπαραγωγοί που για πρωτη φορά στα χρονικά μένουμε απληρωτοι ενώ μπαίνει το νέο έτος, κάτι τέτοιες όμορφες στιγμές  μας δίνουν χαρά, δύναμη και ελπίδα.

 Χρόνια πολλά με υγεία σε όλους τους ελληνες παντζαράδες λοιπόν, και ας ελπίσουμε το 2014 να είναι το ετος όπου θα πάψει  αυτή η αρρωστημένη κατάσταση που επικρατεί στην ελληνική ζαχαρουργεία και μας έχει φτάσει στα όρια της απελπισίας. 

 Καλή χρονιά!

Δήλωση-διευκρίνιση του προέδρου του σωματείου συγκομιστών τεύτλων εργοστάσιου Πλατέoς Νίκου Λιολιόπουλου.

«Εκ μέρους του σωματείου τευτλοεξαγωγέων αλλά και εκφράζοντας πιστεύω την πλειοψηφία των καλλιεργητών, θα ήθελα  να ενημερώσω τον τύπο και τους αγρότες ότι ουδέποτε υπήρξε ανακοίνωση του σωματείου τευτλοπαραγωγών για δήθεν στάση μας απέναντι στις διαδικασίες πώλησης της Ε.Β.Ζ. που θα εκφραστεί με ψήφο στις επόμενες εκλογές, όπως δημοσιεύτηκε σε αρκετά ενημερωτικά sites . Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε με το ΔΣ των παραγωγών μας διαβεβαίωσαν ότι δεν υπάρχει καμιά σχετική ανακοίνωση.

Πρόκειται για προσωπικές απόψεις του προέδρου του Σωματείου παραγωγών οι οποίες τυγχάνουν της πλήρης αποδοκιμασίας του μεγαλύτερου μέρους των συναδέλφων μας.  Η απειλή οτι ¨η αντίδραση των αγροτών θα είναι σκληρή και θα φανεί με τη στάση τους μπροστά στην κάλπη, στις επερχόμενες εκλογές» . αποτελεί ξεπερασμένη συνδικαλιστική πρακτική και δεν αφορά την πλειοψηφία των αγροτών.»

Πώληση ΕΒΖ, ένα καλό νέο.*

* Άρθρο μου στην εφημερίδα roumlouki.gr

Του Νίκου Λιολιόπουλου*

Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι στο άκουσμα της είδησης ότι η Ελληνική βιομηχανία ζάχαρης θα περάσει όπως όλα δείχνουν στα χεριά ξένων επενδυτών αφού η πολυετής διαδικασία πώλησης της έλαβε τέλος, θα εικάσουν ότι η εξέλιξη αυτή θα προβλημάτιζε τους έλληνες αγρότες, μιας και η Ελληνική κοινωνία δεν είναι συνηθισμένη στις αποκρατικοποιήσεις, πόσο μάλλον δε όταν πρόκειται για ξένο αγοραστή.

Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Οι αγρότες τευτλοπαραγωγοί, βλέπουν με καλό μάτι αυτή την εξέλιξη που την περίμεναν μάλιστα από καιρό. Σίγουρα ανάμεσά μας θα υπάρχουν και αρκετοί, που θα ήθελαν να συνεχίσει η κατάσταση όπως ήταν πριν, αλλά αυτό δεν μπορούμε παρά να το κατατάξουμε στους «ευσεβείς πόθους» μιας μερίδας βολεμένων. Η επιστροφή στο προηγούμενο μοντέλο διοίκησης θα ήταν απλά καταστροφική. Γιατί άραγε όμως οι αγρότες τευτλοπαραγωγοί βλέπουν αυτήν την εξέλιξη με θετική διάθεση; Έχουν ασπασθεί τις αρχές του φιλελευθερισμού που απαιτεί μείωση του κράτους;

Όχι αυτό δεν είναι βέβαια αλήθεια, αν και θα το επιθυμούσα πολύ. Οι αγρότες, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων, τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι η λειτουργία του κράτους, όπως αυτό ήταν δομημένο τα τελευταία τριάντα χρόνια, έφτασε την βιομηχανία σε δυσχερέστατη θέση και ανάγκασε τους αγρότες να φύγουν μαζικά από την καλλιέργεια τεύτλων με μεγάλο κόστος, αφού οι επενδύσεις που έκαναν όλα αυτά τα χρόνια σε εξοπλισμό μηχανημάτων, τους έφεραν σε οικονομικό αδιέξοδο.

Η ελληνική κρατική βιομηχανία ζάχαρης, λειτούργησε όπως ακριβώς λειτούργησε το ελληνικό δημόσιο στο σύνολο του. Θα έλεγα μάλιστα όπως ήταν καθρέφτης της λειτουργίας του αυτής. Όλες οι σύγχρονες ελληνικές παθογένειες βρήκαν εφαρμογή και εδώ. Αποτυχημένοι πολιτικοί ήταν στην πλειοψηφία τους όσοι βρέθηκαν στο τιμόνι της. Η διοίκηση της ΕΒZ ήταν ένα καλό μπόνους για κομματικά στελέχη «πρώτης γραμμής» που απέτυχαν να εκλεγούν σε ψηλότερες θέσεις. Έτσι λοιπόν όπως ήταν αναμενόμενο, το μόνο που γνώριζαν να κάνουν καλά ήταν να διορίζουν με κομματικά κριτήρια, βυθίζοντας έτσι την βιομηχανία όλο και περισσότερο σε οικονομικό μαρασμό.

Οι αθρόες κομματικές προσλήψεις αντιπαραγωγικών κατά κανόνα εργαζομένων και η ανταμοιβή τους με παχυλούς μισθούς συν την παντελή αδιαφορία για τον εκσυγχρονισμό της βιομηχανίας έτσι ώστε να γίνει ένας ισάξιος «παίκτης» σε διεθνές επίπεδο, ήταν η βασική αίτια της καταστροφής. Η αναξιοκρατία και ο νεποτισμός βρήκαν περίοπτη θέση και στο χώρο αυτό. Όχι μόνο στις προσλήψεις, αλλά γενικότερα σε ότι είχε να κάνει με την λειτουργία της επιχείρησης, από το ποιος θα σπείρει τεύτλα, ποιος θα συγκομίσει στην καλύτερη περίοδο, ακόμα και ποιοι εποχικοί θα πηγαίνουν για εργασία ή θα γυρίζουν άσκοπα σε χώρους του εργοστασίου για να δικαιολογήσουν το ημερομίσθιο τους..

Η συνέχεια εδω.

Αντίο ΑΤΕ θα μου λείψεις!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ρουμλούκι.

Του Νίκου Λιολιόπουλου.

Διαβάζοντας τα νέα για την ¨πώληση¨ της αγροτικής μας τράπεζας, θυμήθηκα μια ιστορία που μου είχε διηγηθεί ένας φίλος.
Αρχές καλοκαιριού πριν καμπόσα χρόνια σε ένα χωριό της Ελληνικής επαρχίας, ήταν μια τυπική πατριαρχική ελληνική οικογένεια, που αρχηγό της είχε τον Μπάρμπα Νίκο, και την αποτελούσαν παιδιά, νύφες και εγγόνια που όλοι δούλευαν στα χωράφια.

Το ανατολικού τύπου τρακτέρ του μπάρμπα Νίκου, ήταν για άλλη μια φορά στο συνεργείο. «Καιρό που βρήκε πάλι να χαλάσει», έλεγε και ξανάλεγε ο πάππους στον εγγονό του, τον μικρό Νικολή, γεμάτος οργή και παράπονο για την κακοτυχία του. Ο μικρός Νικολής ήταν δεν ήταν 10 χρονών αλλά οδηγούσε ήδη τρακτέρ, αν και για να πατήσει καλά το συμπλέκτη, έπρεπε να γαντζωθεί γερά στο λευκό τιμόνι και να σηκωθεί όρθιος. Αγαπούσε πολύ τα μηχανήματα αλλά μάλλον δεν ήξερε πόσο ζόρικο ήταν να τα αποκτήσει κάνεις. Αυτό το έμαθε αργότερα και με μεγαλύτερη δυσκολία απ ό,τι έμαθε να τα οδηγεί...

Οι γονείς του μικρού Νικόλα ήταν στα χωράφια και δεν ευκαιρούσαν να ασχοληθούν με τις ζημιές του ¨παλιοτράχτερου¨ όπως το έλεγαν όλοι, εξάλλου αυτό ήταν αρμοδιότητα του πάππου, του αρχηγού!

Μια ακόμη επισκευή στο τρακτέρ όμως ήταν ασύμφορη, έπρεπε να αγοραστεί ένα καινούριο. Οι δουλειές ήταν ήδη πολλές, τα χωράφια που νοίκιαζε η οικογένεια είχαν αυξηθεί και δεν μπορούσαν να περιμένουν. Λεφτά όμως για αγορά καινούριου τρακτέρ δεν υπήρχαν.

Έτσι λοιπόν, ένα πρωί ο Μπάρμπα Νίκος, κίνησε με το ποδήλατο του για την αγροτική τράπεζα του χωριού, παίρνοντας μαζί του τον αγαπημένο του εγγονό. Θα ζητούσε δάνειο.
Εκεί τον υποδέχτηκαν με ευγένεια οι υπάλληλοι της τράπεζας και αφού ο Μπάρμπα Νίκος εξήγησε τον λόγο της επίσκεψής του, οι υπάλληλοι τον παρέπεμψαν – όπως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις - στον Διευθυντή του καταστήματος για τα περαιτέρω.

Ο διευθυντής, γνωστό κομματικό στέλεχος από την πόλη, έπινε τον καφέ του στο γραφείο του περιστοιχισμένος από μια ομήγυρη κομματικών στελεχών. Σπάνια θα τον έβρισκε κάνεις μόνο του για να συζητήσει μαζί του. Ο Μπάρμπα Νίκος λοιπόν πήγε στο γραφείο του διευθυντή και αφού και εκεί εξήγησε διεξοδικά τους λόγους της επισκέψής του, άρχισε η ‘’διαδικασία’’ της έγκρισης του δανείου που ήταν, με απλά λόγια, μια έρευνα για το ‘’ποιόν’’ και φυσικά τα φρονήματα του υποψήφιου δανειολήπτη... 

Ευτυχώς ο μπάρμπα Νίκος ήταν κάλος νοικοκύρης και φυσικά… μέλος του κόμματος. Είχε βεβαία φροντίσει να κάνει και μερικές ασφάλειες ζωής στο παραμάγαζο που διατηρούσε ο διευθυντής. Η προνοητικότητά του αυτή, του προσέθεσε μερικούς ακόμη πόντους στην μετέπειτα διαδικασία έγκρισης του δανείου και φυσικά στην συμπάθεια του… διευθυντή. 

Ένα μικρό πρόβλημα υπήρχε μόνο. Ο Μπάρμπα Νίκος ήταν πολύ μερακλής με τα μηχανήματα και δεν ήθελε να μπλέξει ξανά με ανατολικού τύπου τρακτέρ, δεν άντεχε άλλο τα συνεργεία. Από χρόνια είχε βάλει σκοπό να πάρει ένα Ιταλικό. Να όμως που ο διευθυντής έδινε δάνεια μονό για ανατολικά τρακτέρ και μονό κόκκινα. Ο λόγος δεν ήταν ότι ο διευθυντής ήταν θιασώτης του ανατολικού μπλόκ, ούτε γιατί το κόκκινο χρώμα ήταν το αγαπημένο του. Τα πράγματα τότε ήταν πιο απλά. Απλώς, αυτά τα τρακτέρ εμπορευόταν ο τοπικός κομματικός παράγοντας που συνεργάζονταν… 

Δεν ξέρω πως – ή δεν έχει σημασία- ο φτωχός αγρότης της ιστορίας μας, κατάφερε να ξεπεράσει το εμπόδιο αυτό και να πάρει το δάνειο. Το καινούργιο τρακτέρ ήρθε, οι δουλειές μεγάλωσαν, ήρθαν και άλλα τρακτέρ και αλλά δάνεια και η ζωή συνεχίστηκε. Τώρα, στην ίδια τράπεζα βρισκόταν μετά από 30 χρόνια ο ‘’μικρός’’ Νικολής. Ο πάππους είχε από χρόνια πεθάνει. Ο Νικολής ήταν πια σχεδόν σαραντάρης, είχε τη δική του οικογένεια, τα δικά του χωράφια αλλά τα τρακτέρ που έμειναν από τότε, είχαν παλιώσει και αυτά με τη σειρά τους. Ο αγροτικός ‘’στόλος’’ χρειαζόταν επειγόντως αντικατάσταση. Ματαία όμως ο Νικολής προσπαθούσε να βγάλει δάνειο για να εκσυγχρονίσει την επιχείρηση. 

Ο λόγος ήταν ότι δεν χρειαζόταν πια να είναι κάποιος κομματικός παράγοντας για να πάρει δάνειο. Τα πράγματα είχαν αλλάξει από τότε, είχαν ¨εκσυγχρονιστεί¨! Τι σήμαινε αυτό; Ότι ο Νικολής είχε «κληρονομήσει την καρτέλα» του πάππου που είχε ‘’ανεξόφλητα’’ ποσά από τα παλιά δάνεια και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να πάρει δάνειο από την αγροτική. 

Μα πως γίνεται αυτό αναρωτιόταν ξανά και ξανά ο Νικολής, «ο πάππους πάντα πλήρωνε τα δάνεια στην ώρα τους», χωρίς βέβαια να πάρει ποτέ απάντηση!..

Δεν μου εξήγησε ο Νίκος γιατί έγινε αυτό, - ίσως και ο ίδιος να μην είχε καταλάβει, όπως συνέβη και με άλλους που έτυχε να μπλέξουν με τέτοια δάνεια -. Μου είχε αποκαλύψει όμως ότι η οικογένεια του, είχε πληρώσει χρυσάφι εκείνα τα δάνεια, με επιτόκια 30 και 32%! Ήταν μάλιστα από τους ελαχίστους που πλήρωνε τότε κανονικά ή σχεδόν κανονικά τα δάνεια, αλλά παρέμεινε πάντα ένας από τους πολλούς που χρωστούσαν ακόμα… 

Προφανώς ο παππούς του Νικολή, αλλά και ο ίδιος o Νικολής έμμεσα, όπως και πολλοί άλλοι, πλήρωνε δάνεια που δεν ήταν δικά του, για να μπορεί η τράπεζα να τροφοδοτεί κολλητούς βιομηχάνους με θαλασσοδάνεια, χιλιάδες συνεταιρισμούς, άνδρα διαφθοράς και παράνομου πλουτισμού αγροτοσυνδικαλιστών. 

Με το αίμα και τον ιδρώτα του Μπάρμπα Νικολή, και τόσων άλλων, πότισε ένα τεράστιο κρατικό μηχανισμό ημετέρων, συντρόφων και κολλητών. Με το ίδιο αίμα έστησε για δεκαετίες ένα τεράστιο κομματικό πάρτι για λίγους. 
Με το ίδιο αίμα χρηματοδοτούσε τα κόμματα, ρίχνοντας χρήμα στα γρανάζια της διαφθοράς του πολιτικού συστήματος εις βάρος των αγροτών.

Για να γυρίσουμε ξανά στην ιστορία μας. Αφού λοιπόν είδε και αποείδε ο φίλος μου ο Νικολής, αναλογιζόμενος και το ρίσκο μιας τέτοιας απόφασης, αναγκάστηκε να ζητήσει δάνειο από μια ιδιωτική τράπεζα, με ληστρικά επιτόκια, χωρίς να μπορεί να κάνει κι αλλιώς. Κατά τραγική και ειρωνική σύμπτωση, η τράπεζα που απευθύνθηκε ο Νικολής ήταν η ίδια τράπεζα που σήμερα ¨εξαγόρασε¨ την Αγροτική!..

Πριν λίγες μέρες, λες και ήταν γραφτό, τη χώρισαν – την ΑΤΕ - λέει σε ‘’καλή και κακή’’ και παραχώρησαν την καλή σε νέο αφεντικό με συνοπτικές διαδικασίες, ενώ την κακή τη φόρτωσαν που αλλού, στους πολίτες.

Και η ζωή συνεχίζεται.

Η παραπάνω Ιστορία είναι 100% αληθινή από τις χιλιάδες αληθινές ιστορίες παραλογισμού με επίκεντρο της αγροτική τράπεζα, ο δε τίτλος του κειμένου καθαρά ειρωνικός.

Υ.Γ της τελευταίας στιγμής

Σαν από θαύμα.. κοιτώντας τον τοίχο του facebook μου, διαβάζω τον γιο του τότε διευθυντή της τράπεζας, γνωστός κομματικός παράγοντας και αυτός και φυσικά διορισμένος σε πολύ καλή θέση στο δημόσιο, να βρίζει τους πολιτικούς για την κατάντια της χώρας μας. 

Τι πλακά που έχει η ζωή καμία φορά…

Διοίκηση Ε.Β.Ζ. Ανικανότητα ή κάτι άλλο;

Δεν είναι λίγοι οι φίλοι και γνωστοί που με ρωτούν πως πήγε η χρονιά για την τευτλοκαλλιέργεια περιμένοντας να τους απαντήσω ότι πήγε πολύ καλά, δεδομένου ότι οι τιμές της ζάχαρης στα σουπερμάρκετ είναι πολύ υψηλές. Και βεβαία εκπλήσσονται όταν τους εξηγώ ότι για εμάς που ασχολούμαστε επαγγελματικά με την παραγωγή τεύτλων, ήταν η χειρότερη χρόνια των τελευταίων ετών.

Όταν σε όλο τον πλανήτη η ζάχαρη είναι ανάρπαστη, εδώ στην Ελλάδα δεν καλλιεργούμε πια τεύτλα ,με αποτέλεσμα να χάνεται τεράστιο εισόδημα για την χωρά και τους αγρότες, αλλά και πολλές θέσεις εργασίας, σε μια τόσο δύσκολη για τη χώρα περίοδο.

Ακούγεται οξύμωρο αλλά υπάρχει εξήγηση.

Ο μονή βιομηχανία παράγωγης Ζάχαρης στη χωρά μας είναι η ΕΒΖ που είναι κρατική αφού ανήκει σε μεγάλο ποσοστό στην κρατικών συμφερόντων Αγροτική τράπεζα. Αυτό σημαίνει πως την διοίκηση της την ορίζει η Αγροτική, την διοίκηση της οποίας ορίζει η εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ανέκαθεν να τη διοικούν κομματικοί παράγοντες, στην πλειοψηφία τους αποτυχόντες πολιτευτές , με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.

Η συνήθεια αυτή δεν άλλαξε και στην τελευταία αυτή περίοδο που βρίσκεται(βρισκόταν) το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, παρά τα λεγόμενα περί αρίστων και όχι αρεστών, αξιοκρατίας, opengov και λοιπών ...ανέκδοτων. Στην περίπτωση μας μάλιστα είχαμε την ατυχία στο τιμόνι της βιομηχανίας να βρίσκονται άτομα ιδιαιτέρως χαμηλής αποτελεσματικότητας, ( αυτός είναι ο επιεικέστερος χαρακτηρισμός που μπορώ να χρησιμοποιήσω).

Συγκεκριμένα παρά το γεγονός ότι η τιμή της ζάχαρης έφτασε στα ουράνια, η διοίκηση των κ.κ. Γερούκη, Χαραλάμπους και λοιπόν κομματικών παραγόντων επιμένει να μη δίνει ούτε το ελάχιστο κίνητρο προς τους αγρότες ούτως ώστε να αξίζει έστω και οριακά να σπείρουν τεύτλα, δεδομένου ότι και έναν απόφοιτο δημοτικού να έβαζαν στη θέση τους θα ήξερε πως δίνοντας κίνητρα και έχοντας τεύτλα σπαρμένα θα είχε τα γνωστά θεαματικά αποτελέσματα που έχουν σε κάθε χωρά της Ευρώπης- και όχι μόνο- οπού καλλιεργείται ζάχαρη τα τελευταία δυο τουλάχιστον χρόνια.

Όπως όλα δείχνουν μέχρι στιγμής και τη νέα χρονιά δεν πρόκειται να δώσουν κανένα κίνητρο εμμένοντας στις αστειότητες που εφάρμοσαν τα τελευταία χρόνια που είχαν το αποτέλεσμα να γυρίσουν οι Έλληνες παραγωγοί την πλάτη στην τευτλοκαλλιέργεια. Και όλα αυτά τη στιγμή που όλες οι εκτιμήσεις παγκοσμίως συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι και τη νέα χρόνια θα υπάρξει έλλειψη ζάχαρης, λόγω της παγωνιάς που έπληξε την παραγωγή ζαχαροκάλαμου στη Βραζιλία αλλά και των πλημμυρών στην Ασία.

Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφέρουμε πως και πέρυσι αυτή την περίοδο άπαντες οι εμπλεκόμενοι φορείς επισημάναμε με δραματικό τρόπο ότι τεύτλα δεν επρόκειτο να σπαρθούν, πράγμα που αγνοούσαν επιδεικτικά οι υπεύθυνοι. Το γεγονός ότι δικαιωθήκαμε κατά τραγικό τρόπο όλοι εμείς και όχι η διοίκηση του κ Γερούκη, δυστυχώς δεν τους συνέτισε καθόλου. Και φυσικά ούτε λόγος για παραίτηση τους, αφού οι αποζημιώσεις των διοικούντων δεν έχουν καμία σχέση με τα αποτελέσματα της διοίκησης τους.

Τι είναι όμως αυτό που κάνει τους διοικούντες να συνεχίζουν την ιδία εγκληματική πολιτική και γιατί καλύπτονται από τους προϊσταμένους τους, αντί να πάνε σπίτια τους στην καλύτερη περίπτωση, ή ίσως και στη δικαιοσύνη για διερεύνηση τυχών άλλων ευθυνών;

Είναι όντως τόσο ανίκανοι να αντιληφθούν την πραγματικότητα, ή όλα αυτά έχουν σχέση με την επικείμενη πώληση της εταιρείας;

Στα ερώτηματα αυτά που βασανίζουν τους αγροτες εδω και καιρό πρέπει να δοθεί άμεσα απάντηση.

Νίκος Λιολιόπουλος.

Πρόεδρος σωματείου συγκομιστών τεύτλων εργοστασίου Πλατέος.

Υ.Γ. Για του λόγου το αληθές παραθέτω εδώ απόσπασμα από την τηλεοπτική συζήτηση που έγινε στην ΕΤ3 πέρυσι.

Εις μνήμην ΕΒΖ.

(Άκρως προσωπικό.)

Οι πλατφόρμες φορτωμένες με τεύτλα (πατζάρια όπως τα λέμε εμείς) είναι από τις πρώτες εικόνες της ζωής μου που θυμάμαι, στην αυλή του σπιτιού μας οπού τις άφηναν από βραδύς για να ξεκινήσουν νωρίς το άλλο πρωί για το εργοστάσιο ζάχαρης και η γλυκιά μυρωδιά που τα φρεσκοκομμένα τεύτλα ανέδυαν, μου φαίνεται ακόμη η ομορφότερη μυρωδιά στον κόσμο. Θυμάμαι τη γιαγιά μου να κλέβει ένα δυο παζάρια για τα γουρούνια μας, θυμάμαι τον πάππου μου να ανησυχεί αν δεν γέμιζε η αυλή και ο δρόμος με πλατφόρμες, τον πατερά μου με μαεστρία να φέρνει την τελευταία καρότσα μέσα στην αυλή , τον θειο μου να έρχεται τα βράδια σκονισμένος με τη πατζαρομηχανη.

Για της οικογένεια μας, για του Λιολιέους, τα τεύτλα ήταν κατι σαν την ιδία την ζωή. Γεννήθηκα, μεγάλωσα, έζησα περιτριγυρισμένος από Unimog πλατφόρμες, και πατζαρομηχανές. Δεν μπορούσε λοιπόν παρά να είμαι και κομμάτι της δικής μου ζωής.

Όλα μου τα παιχνίδια που έπαιζα σαν παιδί ήταν όλα σχετικά με πατζάρια. Τα κουβαδάκια μου και τα φορτηγάκια μου τα φόρτωνα πάντα με μικρές πέτρες και ποτέ με χώμα , γιατί ήμουν ήδη ένας πατζάράς! Με το ποδήλατο μου έκανα βόλτες στην αυλή ακλουθώντας γραμμές και να φαντάζομαι ότι οδηγώ πατζαρομηχανη.

Όταν άρχισα να μεγαλώνω και με έπαιρνε ο μπαμπάς μου του στα δρομολόγια στο Πλατύ, όπου ήταν το εργοστάσιο της ΕΒΖ , ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Όταν αρνούταν να με πάρει ακούγοντας τις προτροπές άλλων, ήμουν ο πιο δυστυχισμένος. Τα θυμάμαι τώρα σαν όνειρο.
Όταν πρωτομάθαινα να οδηγώ πολύ μικρός ακόμη οδηγούσα την μηχανή και οι δικοί μου την τάιζαν με τα σκόρπια παζάρια που με κόπο είχαν μαζέψει σε μικρές κόππες μέσα στο χωράφι.. Θυμάμαι τον λεβιέ του κομπλαρίσματος που ήταν πολύ σκληρός για τα μαλακά μου χεράκια . Λίγο αργότερα θυμάμαι να πηγαίνω τη μηχανή στο χωράφι όταν γυρνούσα από το σχολειό αν και ακόμη πολύ μικρός . Όταν είχε περιορισμό την Φορντ την βγάζαμε ως δεύτερη και την πήγαινα εγώ στο χωράφι. Ακόμη δεν μπόρεσα να καταλάβω πως ήταν οι ταχύτητες, ανάποδοι άγγλοι! Οι δε λεβιέδες για ξεφόρτωμα στα αριστερά, σκέτα θηρία.Θυμάμαι τα δρομολόγια στο εργοστάσιο με τα Ουνιμογκ και τη στενόχωρη για δυο ενήλικες καμπίνα τους, που έμοιαζε όμως με το δικό μου παιδιάστικο βασίλειο. Μου άρεσε πολύ θυμάμαι, να μένω μέσα όταν το φόρτωναν οι μηχανές.
Στο εργοστάσιο οι ώρες αναμονής ήταν πολύ διασκεδάστηκες. Έβλεπα πολλές πλατφόρμες πολλά πατζάρια, τρακτέρ ουνιμογκ ανθρώπους από κάθε σχεδόν χωριό του κάμπου. Αναμονή στην αλάνα, ζύγισμα, ξανά αναμονή μέσα, η στροφή. Το ανέβασμα στις ράμπες, το ξεφόρτωμα, τα χώματα που παίρναμε πίσω πριν το απόβαρο, όλα μια ιεροτελεστία.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που φέραμε την καινούρια μας μηχανή- σχεδόν κοιμήθηκα μέσα στην καμπίνα της το προηγούμενο βραδύ, μη τυχόν και φύγουν χωρίς εμένα! Το πρώτο καλάθι που φόρτωσε , την πρώτη πλατφόρμα με όλο σχεδόν το χωριό να βλέπει.
Ούτε επίσης θα ξεχάσω ποτέ το με πόσο ανυπομονησία περίμενα να κλείσω τα 17 να βγάλω το δίπλωμα για τρακτέρ και πόσο χαρούμενες ήμουν όταν έκανα τα πρώτα μου δρομολόγια ως οδηγός πλέον ή την ημέρα που γύρισα από την Ιταλία και ανέβηκα γεμάτος λαχταρά στην πατζαρομηχανη.

Δεν σπούδασα , δεν έφυγα ποτέ από το χωριό, μονό και μονό γιατί η ζωή μου ήταν τόσο δεμένη με τα παζάρια που τίποτα και κάνεις δεν θα μπορούσε να μας χωρίσει. Γνώρισα τη γυναίκα μου στα πατζάρια, στο Unimog την ανέβασα σε πολλά απο τα πρώτα μας ραντεβού, γυρνώντας από το εργοστάσιο! Όλη μου η ζωή ήταν πάντα δεμένη σφιχτά με αυτή την καλλιέργεια. Τόσο πολύ που αργότερα οι πατζαράδες με τίμησαν κάνοντας με πρόεδρο τους.

Μια ζωή όμως που δεν ήταν και τόσο γλυκιά όπως η ζάχαρη, ή τόσο όμορφη όπως φαινόταν στα παιδικά μου μάτια.

Όπως βεβαία γίνεται συνήθως δεν άργησα να μεγαλώσω και να συνειδητοποιήσω ότι η ζωή δεν είναι όπως δείχνει. Τα μηχανήματα εκτός από απόλαυση είχαν και αβαρίες, τα Unimog είχαν ατυχήματα στο δρόμο, ένα δυστύχημα, μια παρ’ ολίγον τραγωδία. Και το κυριότερο δεν είχα ιδέα τότε, τι είναι γραμμάτια, αγροτική τράπεζα, χρέη.

Ύστερα από μια σειρά άθλιων κυβερνήσεων, ανόητης αγροτικής πολίτικης και εγκληματικών διοικήσεων στην ΕΒΖ, το όλο οικοδόμημα της παραγωγής ζάχαρης άρχισε να καταρρέει με αποτέλεσμα οι τιμές να πέφτουν συνεχώς για τους αγρότες τα εύκολα θύματα, ενώ αντίθετα οι εργαζόμενοι πρόσθεταν συνεχώς μπόνους και επιδόματα στους ήδη υψηλούς μισθούς τους , και οι προσλήψεις ατέλειωτες όπως ήταν φυσικό.

Σήμερα, έπειτα από όλα αυτά, η καλλιέργεια έχει απαξιωθεί τελείως τα χρέη πνίγουν τους εναπομείναντες τευτλοκαλλιεργητές, ιδιαίτερα εμάς τους τευτλοπαραγωγούς αλλά και την ιδία τη βιομηχανία. Είναι μάλλον αναπόφευκτο να κλείσει και αυτό θα είναι ένα ακόμη τεράστιο πλήγμα για την ελληνική ύπαιθρο.

Δεν το κρύβω πως αρχικά δεν λυπήθηκα όσο θα περίμενε κάνεις για αυτή την εξέλιξη. Η κακή πορεία μας τα τελευταία χρόνια, μας έφτασε στο σημείο σχεδόν να βλέπουμε την προοπτική αυτή ως λύτρωση. Σαν μια ευκαιρία να απαλλαγούμε από την «ασθένεια», αυτή που ένας καλός μου φίλος και «συνασθενής» την ονόμασε εύστοχα Πατζαρομανια, μια ασθένεια που αποκτήσαμε όσοι ασχοληθήκαμε με αυτή την δουλεία την οποία όμως εγώ την απέκτησα εκ γενετής.

Σήμερα όμως σερφαροντας στο ιντερνέτ, έπεσα σε αυτό το βίντεο-ντοκουμέντο και κυριολεκτικά πάγωσε το αίμα μου βλέποντας το .

Ένα σημαντικό κομμάτι, της δικής μου ζωής, σβήνει αυτές τις μέρες και εγώ είμαι πια πολύ αδύναμος για να μπορώ να το ξεπεράσω.

ΕΒΖ. Να τους χαιρόμαστε κ.Μπατζελη….

-->

Όσοι φίλοι με διαβάζουν, γνωρίζουν ότι έχω γράψει πολλές φορές σε αυτό το blog όπως έχω πει επανειλημμένα και σε συζητήσεις, ότι παρά την μεγάλη εμπιστοσύνη που έτρεφα για τον Γιώργο Παπανδρέου σε πολύ δύσκολες μάλιστα για αυτόν στιγμές, ( για την οποία τον τελευταίο καιρό νοιώθω μπορώ να πω περήφανος), δεν είχα την ιδία εμπιστοσύνη στην αγροτική πολιτική του κόμματος, οι βασικοί διαμορφωτές της οποίας ανέλαβαν να την εκτελέσουν με την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ τον περασμένο Οκτώβριο..

Παρά το γεγονός ότι η πρώτη άποψη που σχημάτισα για την νεαρή τότε ευρωβουλευτή - υπεύθυνη του ΠΑΣΟΚ στα αγροτικά - Κατερίνα Μπατζελη, ήταν θετικότατη και μάλιστα το σχολίασα δημόσια,. οι επόμενες εμπειρίες μου δεν ήταν ανάλογες.

Ο αγροτικός τομέας του κόμματος, πλαισιώθηκε λίγο πολύ από τους ιδίους ανθρώπους και κυριάρχησαν οι ίδιες απόψεις με αυτές που έκανε τον αγροτικό κόσμο να γυρίσει την πλάτη για πολλά χρόνια στο κόμμα. Η ανανεωτική διάθεση των ημερών της ανασυγκρότησης, μιας διαδικασίας που την έζησα από πολύ κοντά ως ενεργό στέλεχος του κόμματος εκείνο τον καιρό με συσκέψεις αλλά και περίοδες, κατά ένα παράδοξο τρόπο δεν άγγιξε ποτέ τον αγροτικό τομέα του κινήματος. Οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιες συμπεριφορές….

Δεν θα ήθελα να κουράσω γράφοντας περισσότερα, εξάλλου το ποσοστό των αγροτών μεταξύ αυτών που διαβάζουν το μπλογκ μου είναι μάλλον πολύ μικρό.

Με την ανάληψη της εξουσίας πριν μερικούς μήνες όπως ήταν αναμενόμενο ο Πρωθυπουργός εμπιστευτικέ της τύχες της αγροτικής πολίτικης σε αυτούς που ήταν υπεύθυνοι για τη χάραξη της, στα χρόνια τη αντιπολίτευσης.

Δε θέλω να κρίνω ακόμη την πορεία της νέας ηγεσίας του υπουργείου καθώς είναι πολύ νωρίς.

Κυρίως αυτό ήταν ο λόγος που αντιτάχθηκα στις πρόσφατες κινητοποιήσεις, παρά τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος. Ο σύντομος χρόνος παρουσίας της νέας κυβέρνησης δηλαδή.

Έλαχε όμως μέσα σε λίγες μονό μέρες να νιώσω στο πετσί μου , αυτό ακριβώς που φοβόμουν .

Συγκεκριμένα πριν μια εβδομάδα η διορισμένη από την κυβέρνηση , διοίκηση της Ελληνικής Βιομηχανίας ζάχαρης (ΕΒΖ) πηρέ εντελώς απροειδοποίητα μια απόφαση η οποία συνιστά καταστροφή για μένα που είμαι κυρίως τευτλοπαραγωγός , αλλά και χιλιάδες συναδέλφους μου.

Συγκεκριμένα, στα πλαίσια της υποτιθέμενης εξυγίανσης της εταιρίας, η διοίκηση αποφάσισε αυθαίρετα, άκαιρα και χωρίς σκέψη, να περικόψει για ένα μεγάλο κομμάτι της τευτλοκαλλιεργειας το πριμ των 6,5 ευρώ τον τόνο που έδινε η βιομηχανία στου τευτλοπαραγωγούς ως κίνητρο να μείνουμε στη καλλιέργεια παρά την κατά 39% μείωση της τιμής του προϊόντος, πριν τρία χρόνια και μπροστά στο φάσμα της πλήρους εγγαταληψης της παράγωγης από μέρους μας με ολέθρια αποτελέσματα για τη βιομηχανία.

Δε θα ήθελα να κουράσω με περισσότερες λεπτομερές. Εξάλλου έχουμε ζητήσει κάποιες διευκρινήσεις για την ανόητη αυτή απόφαση και θα περιμένουμε.

Το βέβαιο είναι πως με την απόφαση αυτή βάζουν την πέτρα στο λαιμό της βιομηχανίας αλλά και όλων μας.

Έχω μεγάλη απορία όμως να μάθω κατά πόσο μειώθηκαν οι σκανδαλώδεις αποδοχές των στελεχών της εταιρίας, που σημειωτέων κατά τα προηγούμενα έτη φέρεται να έχουν πολλαπλασιαστεί χωρίς ποτέ κάποιος από όσο τουλάχιστον γνωρίζω να το έχει διαψεύσει.

(. Εφ Μακεδονια 19-10-09)

Θα ήθελα επίσης να μάθω τι απόφαση έχει παρθεί για τις εκατοντάδες αργόσχολους και καλοπληρωμένους υπάλληλους της βιομηχανίας, πριν αποφασίσουν να τα βάλουν για άλλη μια φορά με εμάς τους παραγωγούς.

Είναι όλα αυτά άραγε εις γνώση της κύριας Μπατζελη;

Για περαιτέρω ενημέρωση γυρω απο το θέμα μπορειτε να διαβάσετε αυτο

http://www.euro2day.gr/news/enterprises/122/articles/566370/Article.aspx

Μετά τη λήξη.

-->

Τώρα που επιτέλους τέλειωσαν οι καθιερωμένες αγροτικές κινητοποιήσεις του Ιανουαρίου θα ήθελα να καταγράψω -σκόρπιες χωρίς σειρά- κάποιες από τις σκέψεις που έκανα όλο αυτό τον καιρό, για το αγροτικό ζήτημα .

-.Ακουστήκαν και γράφτηκαν ένα σωρό ανακρίβειες σχετικά με την οικονομική κατάσταση των αγροτών. Η συντριπτική πλειοψηφία είμαστε σε δραματική θέση. Λύσεις πρέπει να δοθούν άμεσα.

-Αν θελήσει πραγματικά η κυβέρνηση μπορεί να δώσει λύση άμεσα χωρίς να πληρώσει κρατικό χρήμα . Και δεν πρέπει να πληρώσει.

-.Το timing των κινητοποιήσεων (κρίση. νέα κυβέρνηση κλπ) ήταν εξαιρετικά ατυχές με αποτέλεσμα να αποδυναμώσει τις θέσεις μας.

-Τα αιτήματα μας θα πρέπει να αναφέρονται στη βιωσιμότητα και στο μέλλον, όχι μόνο στο σήμερα. Εγώ προσωπικά διαφωνώ με πολλά από αυτά που διατυπώθηκαν.

.-Το ΚΚΕ προσπάθησε για άλλη μια φορά να καπηλευτεί αλλά και να αποπροσανατολίσει τον αγώνα .

-Για τα χάλια μας φταίμε ΠΡΩΤΑ εμείς και μετά το κράτος. Και βέβαια σε τίποτα δε φταίνε οι άλλες κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από το κλείσιμο των δρόμων. . Πρέπει να βρούμε άλλες -λιγότερο επιζήμιες για την κοινωνία -μορφές διεκδίκησης. Είμαι σταθερός στην άποψη καθόδου με τα τρακτέρ στην Αθηνά , όπως κάνουν οι ευρωπαίοι συνάδελφοι μας.

-Τα καρτέλ που απομυζούν τον κόπο μας είναι το μεγάλο πρόβλημα .Η Έλλειψη ανταγωνισμού. Π.χ. το ρύζι το αγοράζει σχεδόν όλο ένας έμπορος ο όποιος μόνος του καθορίζει την τιμή Διαθέτω από την προσωπική μου εμπειρία πολλά στοιχειά για την δράση και την οργάνωση των καρτέλ. Όποιος ποτέ θελήσει είμαι στη διάθεση του.

- Από την πλευρά μας εμείς οι αγρότες πρέπει να αποσύρουμε σε μελλοντικές κινητοποιήσεις τα αποκρουστικά πολλές φορές πρόσωπα "εκπρόσωπων" μας στα τηλεπαράθυρα. Στην εποχή της εικόνας, μας βλάπτουν ανεπανόρθωτα. Θα πρέπει να προβάλλονται νέοι καλλιεργημένοι αγρότες από τους πολλούς που υπάρχουν στο επάγγελμα μας .

-Δεν μπορεί να γίνει συζήτηση για το αγροτικό στα τηλεπαραθυρα. Η ημερίδα στο Ζάππειο αν και δεν ήταν προϊόν αγνών προθέσεων εκ μέρους της ηγεσίας του υπουργείου ήταν μια καλή εύκαιρα για συζήτηση

- Θα πρέπει άμεσα να ξηλώσουμε εκ βάθρων το σάπιο οικοδόμημα του συνδικαλιστικού μας κινήματος ,όπως αυτό έχει σήμερα

- Η κυβέρνηση θα πρέπει να αλλάξει σε πολλά θέματα την θεώρηση της σχετικά με τον τρόπο εξόδου από την κρίση. Τα άτομα που χαράζουν πολιτική στον αγροτικό τομέα είναι κατά τη γνώμη μου ανεπαρκή.

Υ.Γ.

Στο άρθρο της στο σημερινό φύλο της Καθημερινής με τίτλο: «Οι νέοι αγρότες σερφάρουν και ενημερώνουν» , η δημοσιογράφος Λίνα Γιάνναρου κάνει μια ιδιαιτέρως τιμητική για μένα αναφορά στο blog μου. Επειδή από αυτό εδώ το blog γνωριζόμαστε πολύ καλά (!)για να κρύψω την μεγάλη μου χαρά για την αναφορά αυτή, θα ήθελα για άλλη μια φορά να ευχαριστήσω όλους εσάς που μου κάνετε την τιμή να διαβάζετε και να σχολιάζετε τα κείμενα μου.