Νίκος Λιολιόπουλος. Η ζωή από το χωράφι στο γραφείο και πάλι πίσω.

Αφηγηματικό βιογραφικό*

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σε έναν τόπο.  

Και υπάρχουν κι εκείνοι που ζουν ανάμεσα σε δύο.  

Ο Νίκος Λιολιόπουλος ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Τον τελευταίο καιρό η ζωή του είναι μια διαδρομή που ξεκινά από την Αλεξάνδρεια Ημαθίας, εκεί όπου βρίσκεται η οικογένειά του — η γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους — και καταλήγει στην Αμαλιάδα, όπου εργάζεται ως δικαστικός γραμματέας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Μια διαδρομή 500 χιλιομετρων που δεν είναι εύκολη, αλλά είναι αναγκαία. Γιατί πίσω από κάθε απόφαση υπάρχει ένας λόγος, και πίσω από κάθε λόγο μια ευθύνη.

Η οικογένεια είναι το κέντρο της ζωής του.  

Το ένα από τα παιδιά του βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού σε βαριά μορφή, και αυτό δεν είναι απλώς μια πληροφορία· είναι μια καθημερινή πραγματικότητα που τον έχει μάθει τι σημαίνει αντοχή, τρυφερότητα, υπομονή και αγάπη χωρίς όρια. Είναι το κομμάτι της ζωής του που τον έχει κάνει πιο δυνατό και πιο ανθρώπινο από οτιδήποτε άλλο.

Στην Αμαλιάδα, στο γραφείο του, ανάμεσα σε φακέλους, έγγραφα και ανθρώπους, ο Νίκος προσπαθεί να είναι δίκαιος, καθαρός, αληθινός. Η φωτογραφία του στο γραφείο — με το φως να μπαίνει από το παράθυρο και τους φακέλους στοιβαγμένους γύρω του — δεν είναι απλώς μια εικόνα εργασίας. Είναι μια εικόνα ευθύνης. Μια εικόνα καθημερινής προσπάθειας.

Στο παρελθόν υπηρέτησε ως εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Μελίκης.  

Εκεί έμαθε ότι η αυτοδιοίκηση δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια· χρειάζεται να ακούς. Να βλέπεις. Να καταλαβαίνεις. Να είσαι παρών.

Πιο πίσω — αλλά ποτέ χαμένο — υπάρχει το χώμα.  

Η γη.  

Η δουλειά που ξεκινά πριν ξημερώσει.  

Η φωτογραφία του μπροστά στο τρακτέρ, με τους ανθρώπους δίπλα του, είναι μια υπενθύμιση του ποιος ήταν και ποιος παραμένει. Δεν είναι πια η πρώτη του ταυτότητα, αλλά είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκε η ζωή του.

Αυτή η πλευρά του αποτυπώθηκε και στη συνέντευξη «Ένας αγρότης από άλλο πλανήτη» στην Ελευθερία του Τύπου, αλλά και στη συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 το 2017, όπου μίλησε για την πραγματική ζωή ενός νέου ανθρώπου που παλεύει με τη γη, με τις δυσκολίες, με την καθημερινότητα. Η συνέντευξη αυτή, διαθέσιμη στο προσωπικό του κανάλι στο YouTube, δεν ήταν μια προβολή· ήταν μια εξομολόγηση.

Η αφίσα «Ο ΑΓΡΟΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ», με το μπλε φως και την εικόνα του σκυμμένου ανθρώπου που πιάνει το χώμα, δεν είναι διαφήμιση. Είναι σύμβολο. Είναι η υπενθύμιση ότι όσα αφήνουμε πίσω μας δεν χάνονται· απλώς αλλάζουν θέση μέσα μας.

Σήμερα, ο Νίκος αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικός libertarian.  

Πιστεύει στην ελευθερία, στην προσωπική ευθύνη, στη διαφάνεια, στην αξιοπρέπεια, στην προστασία των δικαιωμάτων και στην ενδυνάμωση των ανθρώπων. Δεν πιστεύει στις εύκολες λύσεις ούτε στις μεγάλες κουβέντες. Πιστεύει στις πράξεις.

Μιλάει άπταιστα Αγγλικά και Ισπανικά, πολύ καλά Ιταλικά, και έχει βασική γνώση Γαλλικών και Γερμανικών.  

Αρθρογραφεί στο Protagon, γράφει στο προσωπικό του blog Lioliopoulos Post, μοιράζεται στιγμές στο YouTube και στο Medium, και προσπαθεί να δίνει φωνή σε όσα συχνά μένουν αόρατα.

Δεν είναι ένας ρόλος.  

Είναι πολλά μαζί:  

πατέρας, δημόσιος υπάλληλος, πρώην δημοτικός σύμβουλος, αρθρογράφος, άνθρωπος της γης, άνθρωπος της ευθύνης, άνθρωπος της καθημερινότητας.

Και συνεχίζει.  

Με τον δικό του ρυθμό.  

Με τον δικό του τρόπο.  

Με την αλήθεια του.

Δημιουργήθηκε αποκλειστικά από εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης