Κανάλια δείξτε μας, στη Βέροια κάνουμε επανάσταση!

Μια σκέψη γύρω από τα χθεσινά «επεισόδια» στη Βέροια.

Στις μέρες μας πολύς λόγος γίνεται για το λεγόμενο κίνημα των αγανακτισμένων. Έχουν γραφτεί καί ειπωθεί πολλά. Δεν έχω να προσθέσω πολλά περισσότερα στο διάλογο, παρά μονό το ότι το λεγόμενο κίνημα κατά τη γνώμη μου δεν έχει λαϊκά χαρακτηριστικά, αλλά είναι κατά βάση υποκινούμενο. Η πλειοψηφία αυτών που συμμετέχουν δεν είναι άνθρωποι που βρέθηκαν αποκλεισμένοι και σε απόγνωση από την αθλία οικονομική συγκύρια των ήμερων, αλλά το αντίθετο, είναι κατά βάση προνομιούχοι που δεν μπορούν να «χωνέψουν» ότι στην Ελλάδα του ωχαδερφισμού και της αναβλητικότητας, θα ερχόταν στιγμή θα έχαναν κάποια από αυτά τα προνόμια.

Όσο βέβαια για τους άλλους, τους πραγματικά αγανακτισμένους, αυτούς που πραγματικά η κρίση έχει καταστρέψει τη ζωή, τους νέο ανέργους ή υποαπασχολούμενους, τους μικρό-μαγαζάτορες, τους μεροκαματιαρήδες του ιδιωτικού τομέα, αυτοί δεν βρίσκονται στις τάξεις των αγανακτισμένων, παρότι αυτοί θα έπρεπε να είναι μπροστάρηδες και όχι οι διάφοροι Φωτόπουλοι. Το γιατί λείπουν, είναι κάτι στο οποίο δεν μπορώ να δώσω τεκμηριωμένη εξήγηση.

Ας έρθουμε όμως λιγάκι στα δικά μας, στα του τόπου μου.

Όπως κάθε γεγονός που λαμβάνει χώρα στο κέντρο έρχεται με καθυστέρηση στην επαρχία, συνήθως αλιεμένο αν όχι εντελώς διαστρεβλωμένο, έτσι και στην περίπτωση των «αγανακτισμένων» έγιναν προσπάθειες να συγκροτηθούν μέτωπα και στις μικρές επαρχιακές πόλεις με περιορισμένη επιτυχία στις περισσότερες περιπτώσεις.

Στις γειτονικές μου πόλεις την Βέροια και την Αλεξάνδρεια το εγχείρημα απέτυχε, δεν ήταν παρά ελάχιστοι αυτοί που πήραν μέρος στις ουκ ολίγες προσπάθειες που έχουν γίνει. Και επειδή λίγο πολύ γνωριζόμαστε, δεν ήταν και η καλύτερη «παστά» ανθρώπων , κάποιοι από αυτούς…

Έτσι λοιπόν αντί να πάρει κινηματικά χαρακτηριστικά το όλο εγχείρημα, κατάντησε να γίνει μια μάζωξη ελάχιστων, κυρίως γραφικών , συνεπικουρουμένη βεβαία από κάποιος επαγγελματίες του είδους, που δυστυχώς έχουμε και στα μέρη μας.

Το χειρότερο όμως κατά τη γνώμη μου είναι ότι αντί να διαλυθούν υπό το βάρος της αποτυχίας, αυτοί οι ελάχιστοι, είχαν το θράσος να παρελάσουν στη γιορτή της απελευθέρωσης της πόλης της Βέροιας κατορθώνοντας μια ιστορικής σημασίας τελετή να την μετατρέψουν σε θέαμα για τα αδηφάγα μέσα των Αθηνών με την συνδρομή των εδώ "λαϊκών" ανταποκριτών τους.

Θα ήταν λοιπόν ευχής έργον την επόμενη φορά που 15 «επαναστάτες» αποφασίσουν να ευτελίσουν κάποια αντίστοιχης σπουδαιότητας κοινωνική εκδήλωση, να έχουν την αντιμετώπιση που τους αξίζει.

Η παγερή αδιαφορία των χιλιάδων παρευρισκομένων στην εκδήλωση απέναντι στα καμώματα τους, είναι κάτι αισιόδοξο κατά τη γνώμη μου, αλλά δεν φτάνει…

Κουίζ: Μάντεψε ποιος το είπε.

Το παρακάτω απόσπασμα ανήκει σε στέλεχος του Πασοκ, οσο περίεργο και να ακούγεται. Ελπίζω μονο να μη μας κάνει πλακα αυτός που το γραφεί(αν και το φοβάμαι λιγακι, για να ειμαι ειλικρινής!)

Οποίος το βρει ποιος το έγραψε αυτό σημερα, κερδίζει ενα πλήρες σετ σχολικών βιβλίων απευθείας απο το εθνικό τυπογραφείο.

"... Ιδιαίτερα σήμερα, με αφορμή την πρωτοφανή κρίση που βιώνει η πατρίδα μας, και ανεξάρτητα από τις πασιφανείς άμεσες ευθύνες που αναλογούν στην πρόσφατη διακυβέρνηση της Ν. Δ., κανείς δεν δικαιούται να μην αναγνωρίσει και τις ευρύτερες ευθύνες των πολιτικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Απέναντι στη σύμφυση και αδιαφάνεια των ιδιοτελών συμφερόντων, το πολιτικό σύστημα, όταν δεν την καλλιέργησε, αντέδρασε με συμβιβασμούς ή οριακές βελτιώσεις που ήταν ανεπαρκείς. Πολλές φορές σταθήκαμε αδύναμοι να προχωρήσουμε σε ανατροπές και ρήξεις, καθώς επικράτησε ο συμβιβασμός με συντεχνιακές ομάδες έναντι του γενικού συμφέροντος. Συχνά κυριάρχησε η ενσωμάτωση μας στις κρατικές και πελατειακές δομές, δηλαδή σε συντηρητικά πρότυπα που μας στέρησαν τη μεταρρυθμιστική μας δυναμική. Οι αντιπροσωπευτικοί μας θεσμοί αποδυναμώθηκαν, επικράτησε η ανομία, η αδιαφάνεια, η γραφειοκρατία, η παραοικονομία, ο κρατισμός, καθώς δεν φροντίσαμε έγκαιρα να ενδυναμώσουμε τον έλεγχο και την συμμετοχή του πολίτη στη δημόσια ζωή της χώρας μας. Δεν προνοήσαμε, αναπαυθήκαμε με την αδράνεια και τις παλινδρομήσεις και δεν κτίσαμε μια ανταγωνιστική οικονομία, μια ισχυρή παραγωγική βάση, με αποτέλεσμα μια οικονομία σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από τον παρασιτισμό και την κατανάλωση. Το κράτος αντί να απελευθερώσει δυνάμεις, εγκλώβισε τη δημιουργία και την ανάπτυξη στη γραφειοκρατία. Χάσαμε τη δυναμική μας, ενώ έπρεπε να σεβαστούμε και να αξιοποιήσουμε σωστά το περιβάλλον μας, τους πόρους μας, και την ιστορική μας κληρονομιά. Επιτρέψαμε την επικράτηση πελατειακών και συντεχνιακών νοοτροπιών που υπέσκαψαν την πρόοδο της χώρας...."

Για οποιον έχει την απορία η απάντηση βρίσκεται εδω

Αστός με το ζόρι...

Είναι πολύ παράξενο αυτό το φθινόπωρο . Τίποτα δεν θυμίζει αλλά φθινόπωρα, ίσως μονό ο καιρός. Ζω τις πρώτες μέρες του Οκτώβριου σε ένα κυκεώνα αλλαγών τόσο σε προσωπικό όσο και σε γενικό επίπεδο. Αλλαγές , συνήθως δυσάρεστες, αλλά και ευχάριστες.

Μάλλον είμαι από αυτούς που θα έπρεπε να παραπονιούνται λιγότερο, αφού για μένα το γεγονός ότι γράφω αυτές τις γραμμές ενώ διπλά μου κοιμούνται τα δυο μου αγγελούδια, είναι κάτι που επισκιάζει όλα τα αλλά. Και ας μην είναι και τόσο λίγα.

Ο φετινός Οκτώβριος με βρίσκει να αφήνω το χωριό μου, για πρώτη φορά μετά από 38 χρόνια και να μετακομίζω στην κοντινή πόλη( να την πει ο θεός) της Αλεξανδρείας. Όσοι με διαβάζετε από παλιά ίσως θυμάστε το ότι δεν μου αρέσουν οι μικρές πόλεις. Θα ήθελα αν ποτέ έφευγα από το χωριό μου να πάω σε μια πραγματική πόλη, και τέτοια στην Ελλάδα είναι μονό μια, η Αθήνα. Μια σειρά από λόγους μας οδήγησε σε αυτή την επιλογή. Είναι βέβαία αλήθεια πως η Αλεξάνδρεια είναι το δεύτερο χωριό μου, αλλά δεν παύει να μην είναι το πρώτο!
Αυτό το φθινόπωρο λοιπόν θα κοιμηθώ σε πολυκατοικία! Πως να είναι άραγε να ακούς τα πατήματα των από πάνω, της φωνές των διπλά, το καζανάκι των κάτω, η τις μουσικές προτιμήσεις των παραδίπλα, απευθείας στο σαλόνι σου ? Θα δείξει, αν και φοβάμαι πως δεν θα έχει και τόσο πλάκα.

Η μεγαλύτερη αλλαγή αυτή της χρόνια βεβαία είναι που για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν υπάρχει τευτλοεξαγωγη τον Οκτώβριο, και αυτό είναι κάτι που δύσκολα ξεπερνιέται. Στην Ελλάδα των ελλειμμάτων, της ανεργίας, του χρέους, κάποιου ανώτεροι( σε αμοιβές) δημόσιοι λειτουργοί, αποφάσισαν την πλήρη διάλυση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, με τεράστιες επιπτώσεις στην οικονομία της υπαίθρου. Και όλα αυτά σε μια χρόνια που η διεθνής τιμή της Ζάχαρης σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Είναι να μην συγχύζεσαι;

Αυτό τον καιρό λοιπόν δεν ασχολούμαι σχεδόν καθόλου με την πολιτική. Δεν γράφω, δεν πολύ διαβάζω, δεν συζητώ. Και αυτό πρωτόγνωρο για μένα. Δεν ξέρω στ αλήθεια αν είναι η απογοήτευση για τα μετρά που παίρνονται και κυρίως για τα μετρά που ΔΕΝ παίρνονται, ή αν είναι ο θύμος μου που δεν βρίσκω παρά ελαχίστους συνομιλητές που να έχουμε έστω μια κοινή βάση συμφωνίας. Τα βασικά δηλαδή, ότι αυτή η χωρά χρειάζεται πολλές αλλαγές, και πρέπει να γίνουν άδω και τώρα. Μου δίνεται η εντύπωση ότι ζω σε άλλο κόσμο. Αφήστε που καμία φορά με πιάνει φόβος ότι μπορεί να τρελάθηκα !
Έχουν αλλάξει και αλλά πολλά εδώ τριγύρω , αλλά δεν θα τα γράψω. Έχω αλλάξει τόσο πολύ, που βαριέμαι πλέον τα πληκτρολόγια! (Μονό μερικά likes στο facebook και κανενα twitter !)
Αυτα για την ώρα φιλοι μου . Καλο φθινόπωρο και...θα τα λεμε!


Το τραγουδάκι αφιερωμένο σε όλους τους φίλους αλλά ιδιαίτερα σε εκείνη που περίμενε να δει καλύτερες ήμερες, αλλά δεν ήρθαν...

Υ.Γ. Το παραπανω κειμενο γράφτηκε μονοκοπανια, Δεν θα γυρισω ουτε να το διαβασω ξανα, ουτε να διορθωσω τα λαθη. Ο Βασος μου ξυπνησε και με φωναζει να παιξουμε!

Υ.Γ. Οκ. γυρισα και εβαλα τονους, συμφωνα με την προτροπη καλου φιλου!

Μας συγχωρείται για τη διακοπή!

Λογω τεχνικων προβληματων το μπολγκ αναστελει την λειτουργία του. Ραντεβού (Θεού, θέλοντος και Βασίλη και Αννας επιτρέποντος ) το φθινόπωρο! Καλό υπολοιπο καλοκαιριου .

Και εγώ ακούω λαϊκά...

Με ρωτάνε πολλοί φίλοι μου γιατί δεν γράφω πιο συχνά στο μπλογκ μου και γιατί δεν δημοσιεύω τοπικά νέα, αφού γνωρίζουν ότι και ενημέρωση έχω, αλλά και συχνά τροφοδοτώ τα μέσα με ειδήσεις, σαν ένα είδος εμμονής αφού κάποτε για ένα φεγγάρι δούλεψα ως δημοσιογράφος και μου άρεσε.(Ακόμη απλήρωτος είμαι!)

Επειδή βαριέμαι να απαντάω τα ιδία και τα ιδία, θα γράψω εδώ τους λόγους για τους όποιος δεν γράφω για τοπικά θέματα, ελπίζοντα να τα διαβάσουν όσοι ερωτάνε αν και για τους παλιούς μου επισκέπτες μπορεί να γίνω βαρετός αφού τα έχω ξαναγράψει εδώ -------

Πρώτος και βασικός λόγος : Το μπλογκ μου είναι εντελώς προσωπικό και προσπαθώ να το κρατήσω έτσι. Δεν φιλοδοξώ να γίνει ειδησεογραφικό.

2. Μόνο όταν έχω διάθεση γράφω. Τον τελευταίο καιρό δεν έχω και πολύ, για αυτό και γράφω σπάνια.

3.Μια από τις φιλοδοξίες μου είναι να στήσω το δικό μου ειδησεογραφικό μπλοκ με θέματα του τόπου μας ή να συνεργαστώ με ένα από τα υπάρχοντα, αλλά τώρα δεν μπορώ.

4. Είμαι βαθύτατα ενοχλημένος με το επίπεδο των ειδησεογραφικών μπλογκς τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο και εξοργισμένος με το ότι έχουν καταντήσει εντελώς κίτρινα και δεν θέλω σε καμία περίπτωση να ταυτιστώ μαζί τους. Υπάρχουν βεβαία και λαμπρές εξαιρέσεις, (τα είπαμε παλιότερα )

5 Και τελευταίο για τους γνωρίζοντες :

Και εγώ ακούω λαϊκά, αλλά λαϊκουρας δεν είμαι και ποτέ δεν πρόκειται να γίνω.

Αυτά τα ολίγα φίλοι μου. Σας αφήνω τώρα, κλαίει ο Βασιλάκης μου !

Ελπίζω να μη με ξαναρωτήσει κανείς…

Και για του λόγου το αληθές ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι του αξέχαστου Κώστα Κόλλια :

Απαντητική επιστολή βουλευτή στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Εκμεταλλευόμενος τις διασυνδέσεις μου με Έλληνες χακερς, πήρα στα χεριά μου την απάντηση που έστειλε κάποιος βουλευτής στον συνάδελφο του Κυριάκο Μητσοτάκη στην επιστολή που έστειλε σε όλους τους βουλευτές πριν από λίγες μέρες και σήμερα κανει ο ίδιος πράξη οσα έχει προτείνει.

Παρακάτω δημοσιεύω μερικά αποσπάσματα.

« Αγαπητέ συνάδερφε Κυριάκο,

Διάβασα με προσοχή την επιστολή που μας απέστειλες και θέλω να πω ότι συμφωνώ με όσα λες. αλλά εχω μερικες ενστάσεις και θα ήθελα την βοήθεια σου...."

"...Εκλέγομαι για πρώτη φορά βουλευτής στην επικράτεια μου μετα από δυο αποτυχημένες και πολύ δαπανηρές προσπαθειες. Δεν είχα την τυχη να ανήκω σε πλούσια οικογένεια ή να έχω πολλες οικονομίες, με αποτελεσμα να μην μου μείνουν σχεδον καθόλου χρήματα ως ότου ευτυχώς εξελεγην βουλευτής.

Στις προσέχεις εκλογές αγαπητέ συνάδελφε για να μπορέσω- αν θελήσω- να επανεκλέγω θα πρέπει να ανταγωνιστώ μεταξύ άλλων έναν πάμπλουτο γιο εργολάβου δημοσίων έργων, ένα γιο πρώην βουλευτή και υπουργού για πολλά χρόνια και έναν πρώην δήμαρχο καποδιστριακού μας δήμου.

Και οι τρεις προαναφερόμενοι έχουν τεράστιες περιούσιες, εγώ τώρα αρχίζω να στρώνω τα οικονομικά μου με την αποζημίωση, την συμμέτοχη σε επιτροπές και κάτι αλλά κολπάκια . Δε λέω πως είναι λίγα , έχω ήδη ξεχρεωθεί και θα αφήσω και καλά λεφτά στην άκρη για τις επόμενες εκλογές. Ομως τα πράγματα δεν ειναι τοσο ρόδινα , για αυτό και σου απαντάω για να καταλάβεις και εσύ που ίσως δεν εχεις τέτοιου ειδους δυσκολίες...."

"...Θα κάνω παρακάτω έναν πρόχειρο προϋπολογισμό των εξόδων που θα χρειαστώ το αμέσως πρόσεχες διάστημα ως τις επόμενες εκλογές

30 χιλ. ευρώ περίπου το χρόνο τα έξοδα ενοικίων των γραφείων μου- έχω φθηνά ενοίκια εγώ , οι άλλοι έχουν πιο κεντρικά.

30 χιλ περίπου τα χαρτζιλίκια κάποιον που έχω στο γραφείο τάχα ότι δουλεύουν γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς τους το εχω υποσχεθεί αν δεν τους πάρω θα τους χάσω.

Γύρω στα 50 χιλιάρικα θα μου ζητήσουν οι εκδότες για να παίξει λίγο το όνομα μου στα μέσα τους και να μη με θάψουν εντελώς, Δεν λέω για κανονική προβολή την έχουν καπαρώσει οι άλλοι που σου έλεγα, πληρώνουν πολλα.

10 χιλ περίπου θέλω να αγοράσω μερικά ψηφοδέλτια σε γειτονιές όπου περνά τα τα πενηντάρικα τις ξέρουμε όλοι. Μερικά όχι όλα, και εκεί υστερώ.

Γύρω στα πενήντα χιλιάρικα πρέπει να δώσω σε συλλόγους, πανηγύρια εκδηλώσεις κλπ. Στην περιφέρεια μου οι σύλλογοι είναι καμία 500 άρια και όλοι έρχονται για λεφτά. Οι άλλοι δίνουν, πρεπει και εγω οπως καταλαβαίνεις να βοηθώ, αν δεν δώσω γίνομαι κακός..

Είναι βεβαίως και πολλά αλλά έξοδα ( σ.σ. τα αναλύει στην επιστολή του ο βουλευτής )

Όπως λοιπόν προκύπτει από τα ως άνω, για να έχω ελπίδα να επανεκλέγω θα χρειαστεί να ξοδέψω σχεδόν όλα όσα θα πάρω σαν βουλευτής. Και φυσικά δεν έχω κανένα περιθώριο για τις περικοπές που σωστά προτείνεις.

Για αυτό λοιπόν δεν θα παραιτηθώ των προνομιών μου γιατί πραγματικά τα χρειάζομαι, στην Ελλαδα ζούμε Κυριακο μου.

Εκτός πάλι, αν έχεις να μου προτείνεις κάποιον άλλο τρόπο για να επανεκλέγω.

Με τιμή ...,

Διαβάζοντας την παραπάνω επιστολή, ομολογώ πως δυσκολεύτηκα πολύ να καταλάβω ποιος έχει περισσότερο δίκιο από τους δυο βουλευτές….

Όπου φυσάει ο άνεμος. (απο την ανάποδη)

Έχω βαρεθεί να γίνομαι αποδέκτης αρνητικών σχολίων από συνομιλητές μου κάθε φορά που αναφέρω το ότι έχω κατά καιρούς ψηφίσει διαφορετικά κόμματα. Με ενοχλεί πολύ είναι αλήθεια αυτός ο ιδιότυπος κομματικός φανατισμός που επικρατεί στη χωρά μας, όταν δε ο φανατισμός αυτός είναι και ιδεολογικός με εξοργίζει.

Το έχω πει πολλές φορές, ότι ψηφίζω πάντα το κόμμα που είναι πιο κοντά στις απόψεις μου, οι δε απόψεις μου δεν είναι κατά ανάγκη ταυτόσημες διαχρονικά, αφού μεταλλάσσονται μέσα από συζητήσεις, ενημέρωση αλλά και πολύ μελέτη, άλλα σίγουρα υπαρχει ένα πλαισιο αρχών απο το οποίο προσπαθώ να μην παρεκκλίνω.

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκε η απάντηση ενός συνομιλητή μου σε πολιτική συζήτηση-καφενείου είναι η αλήθεια- ότι " εσύ πας όπως φύσει ο αέρας" όταν είπα ότι έχω ψηφίσει αρκετά κόμματα ως τώρα, πράγμα είτε το πιστεύει κάνεις είτε όχι, αδιανόητο ακόμη για μια σημαντική μερίδα συμπολιτών μου.

Μονό που στην περίπτωση μου συμβαίνει το έξις παράδοξο, συνήθως ψηφίζω κόμματα τη στιγμή που άνεμος της πολίτικης συγκύριας δεν τα βοηθά αλλά αντίθετα πνέει κόντρα!

Η πολιτικές μου απόψεις αν μπορούσαν να συμπεριλήφθην -πράγμα αδύνατο βεβαία- σε μια μονό λέξη αυτή θα ήταν , "Φιλελευθερισμός". Είχα σκοπό να προσπαθήσω να περιγράψω κάποιες βασικές αρχές του φιλελευθερισμού, αλλά ήμουν τυχερός να πέσω σε αυτό το κείμενο που αναδημοσιεύει ο Νίκος Δήμου στη lifo το όποιο περιγράφει σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις μου. Μια πολύ καλή παρουσίαση μπορεί κάποιος να βρει και στο site του ευρωπαϊκού κόμματος του Φιλελευθέρων δημοκρατών.

Παίζοντας με τη μνήμη μου, θα προσπαθήσω να κάνω μια ανάδρομή στο τι έχω ψηφίσει σε κάθε εκλογή από τότε που απέκτησε το δικαίωμα του εκλέγειν. Θα έχει πλάκα !

1993 εθνικες . Νέα Δημοκρατία του Μητσοτακη( βουλευτή Γιωργο Παπασταμκο). Σχόλιο :

Συνεπαρμενος απο τις Νεες ιδεες της εποχης που βεβαια ποτέ δεν έγιναν κτήμα στο κόμμα της δεξιάς.)

1994 Ευρωεκλογές Πασοκ. Σχόλιο: Ο συντηρητικός

λόγος που Εβερτ μου προκαλούσε πάντα αποστροφή.

1996 Εθνικές. Πασοκ( Μ. Χρυσοχοιδη) Εποχή Σημτη...

1999 Ευροεκλογες Φιλελεύθεροι. Σχόλιο: Ταύροι του Στέφανου Μανου

2000 Εθνικές Πασοκ (Χρυσοχοιδη) Σχόλιο. Στο παραπεντε δεν ψηφισα συνασπισμό τότε!

2004 Εθνικές και ευρωεκλογές Πασοκ (Γρ. Μαρκοβιτη) Σχολιο: Οι πρώτες μέρες του Γιωργου παπανδρεου στην αρχηγεία του κόμματος ηταν οτι πιο ελπιδοφόρο μπορούσε να συμβεί εκεινη την εποχη.

2007 Εθνικές Πασοκ( Τ Σιδηρ

οπουλο, Α Τόλκα). Σχολιο : Στο φόρτε της πασοκικης μου σταδιοδρομίας, γραμματέας Δημοτικης οργάνωσης!

2009 Ευρωεκλογές Φιλελευθερη συμμαχια ! σχόλιο Εν ενεργεία γραμματεας δημοτικης οργανωσης του ΠΑΣΟΚ!

2009 Εθνικές Πασοκ (Αγγελος Τολκας. Αντωνια Χαριση) Σχόλιο : Σοσιαλισμός η βαρβαρότητα!

200? Εθνικες , Δημοκρατικη συμμαχια. Σχόλιο: Εκτος απροόπτου!

(Για τις νομαρχιακές ή δημοτικές θα γράψω μια άλλη φορά. )

Μια σοσιαλιστική ιστορία.

Κυριακή χθες και μαζί με την Καθημερικη που διαβαζω πάντα πηρα και τον Ελευθερο τύπο λογω κάποιων CD's που διέθετε. Αφου λοιπον πηρα τα CD's είπα να τον ξεφυλλίσω πριν τον πετάξω, αναλογιζόμενος κυριως τα τεσσερα ευρουλακια που εδωσα. Φτάνοντας στη σελίδα 16 όπου ειχε συνέντευξη του Χρυσοχοιδη μου ήρθε στο μυαλο η παρακατω ιστορία που συνέβη στο μακρινό 1996 και σκέφτηκα να σας την διηγηθώ όπως την θυμάμαι.

Ήταν η εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε παραιτηθεί, ο Σημίτης ήταν ήδη πρωθυπουργός και έμενε να εκλεγεί και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ από το συνέδριο. Το τι έγινε εκείνη την εποχή είναι λίγο πολύ γνωστά, οι εκβιασμοί Σημίτη, οι μούντζες και όλα τα όμορφα που ξέρουμε....

Ο Σημίτης είχε με μικρή διαφορά επικρατήσει στην κοινοβουλευτική ομάδα και έγινε πρωθυπουργός αλλά η παράταξη του θρυλικού Άκη οι λεγόμενοι και προεδρικοί, ετοιμαζόταν για τη μεγάλη ρεβάνς. Οι στρατοί ήταν καλά οργανωμένοι σε όλη τη χωρά έτοιμοι για την τελική μάχη.

Στο νομό Ημαθίας εκπρόσωποι της σκληροπυρηνικής ομάδας των προεδρικών ήταν οι δυο βουλευτές του νομού ο «Παππούς» Μόσχος Γικονογλου και ο νεαρός τότε βουλευτής Μιχάλης Χρισοχοιδης. Καμία αμφιβολία δεν υπήρχε λοιπόν ότι ο Άκης θα κέρδιζε άνετα την Ημαθία.

Εκείνο το διάστημα είχα πειστεί ότι ο Σημίτης ήταν καταλληλότερος για την αρχηγία του κόμματος, αφού έδινε την εικόνα του εκσυγχρονιστή, του σοβαρού καθηγητή και όλα αυτά που τότε μας γοήτευαν. Σαν μέλος του κόμματος λοιπόν που ήδη ήμουν, πήγα και εγώ να ψηφίσω στην κάλπη που στηθικέ και στο χωριό μου για την εκλογή αντιπροσώπων. Φρόντισα να ψηφίσω τότε αυτούς που θα ψήφιζαν Σημίτη και όχι Άκη ή Αρσένη, με αποτέλεσμα να θυμώσουν κάποιοι φίλοι μου που ήταν με τον Άκη και δεν τους ψήφισα.

Σύμφωνα με τα αποτέλεσμα τα των εκλογών των αντιπροσώπων ο νομός Ημαθίας θα ήταν ένα ισχυρό προπύργιο του Άκη αφού ο μηχανισμός δούλεψε στην εντέλεια και στρατοί των διορισμένων ή των επιθυμούντων διορισμό είχαν ισχυρές δεσμεύσεις.Μπήκαν λοιπόν στο τρένο οι αντιπρόσωποι και έτοιμοι να πάνε να υπερασπιστούν τα ιερά και όσια του σοσιαλισμού, στο συνέδριο του σταδίου Ειρήνης και φιλίας,

Το συνέδριο όμως παρά τη διαμορφούμενη κατάσταση και προς ανακούφιση μου τότε το κέρδισε ο Σημίτης, ενώ οι Ημαθιωτες αντιπρόσωποι ψηφίσαν τελικά ... Σημίτη!

Τι είχε συμβεί και άλλαξαν, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Κάποιοι λένε ότι ένα τηλεφώνημα κατά τη διάρκεια του ταξιδίου μέσα στο τρένο, σε ένα από τα ελάχιστα κινητά που υπήρχαν τότε, άλλαξε την κατάσταση. Οι αντιπρόσωποι μπήκαν στο τρένο προεδρικοί και βγήκαν… εκσυγχρονιστές προς μεγάλη μας χαρά ημών των Σημιτικών.

Όταν γύρισαν στο χωριό , συνάντησα αρκετούς από αυτούς ρωτώντας τους τι έγινε και είδαν το φως το αληθινό. Κάνεις δεν μου απάντησε,. Έψαχνα μάταια να βρω ένα σημάδι ντροπής ή ενοχής στα πρόσωπα τους , ένα κοκκινάδι, κάτι, αλλά δεν διέκρινα τίποτα....

Σε δυο χρόνια ήταν ήδη όλοι τους οπαδοί του Σημίτη, της δυνατής Ελλάδος, όσες δε φόρες προσπάθησα να φέρω τη συζήτηση σε εκείνες τις μέρες δεν μου έδινε κάνεις σημασία.

Ήταν όλοι απασχολημένοι με το χρηματιστήριο….

Τα παιδιά μας

Είναι φορές που το συναίσθημα της ικανοποίησης για κάτι που έχεις καταφέρει είναι τόσο δυνατό που να μη σε αφήνει να λειτουργήσεις όπως θα ήθελες.

Θέλησα πολλές φόρες να γράψω κάτι για την ενασχόληση μου με το ποδόσφαιρο , αλλά σταμάτησα, γιατί δυσκολευόμουν να το περιγράψω.

Τον τελευταίο χρόνο αφιέρωσα ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου στη συμμέτοχη μου στη διοίκηση της ομάδας του χωριού μου, του ιστορικού Φιλίππου Μελίκης. Ήμασταν μια παρέα δέκα, ανθρώπων, που ίσως να μη μας συνέδεαν και πολλά , παρά μονό η αγάπη μας για την ομάδα. Η αγάπη αυτή που μας έκανε με τον καιρό να γίνουμε πρώτα φίλοι, και ύστερα συνεργάτες και να δημιουργήσουμε μαζί πολλά πράγματα. Νομίζω ότι πετύχαμε αρκετά, ξαναφέραμε την ομάδα στο επίπεδο που της αρμόζει, χωρίς να κάνουμε καμία έκπτωση στις αρχές μας, κάτι που για όσους γνωρίζουν το τι επικρατεί στο ποδόσφαιρο και ιδιαίτερα στο τοπικό ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, δεν είναι λίγο.

Καταφέραμε να κάνουμε πολλά, σε άλλους τομείς περισσότερο, σε άλλους λιγότερο, ο κόσμος της Μελίκης θα μας κρίνει για αυτό, ελπίζω θετικά.

Υπάρχει όμως κάτι για το όποιο είμαι πραγματικά περήφανος.

Τη χρονιά που μας πέρασε καταφέραμε να στελεχώσουμε ένα παιδικό τμήμα κατά γενική ομολογία υπόδειγμα για ερασιτεχνική ομάδα, με πάνω από πενήντα παιδία που όπου πήγαμε να αγωνιστούμε αφήσαμε τις καλύτερες εντυπώσεις. Παρά τις πολλές αντιξοότητες λόγω έλλειψης αξιοπρεπούς γηπέδου αλλά και του γεγονότος ότι τα παιδιά της Μελίκης ήταν αναγκασμένα να πηγαίνουν σχολειό απογευματινά εναλλάξ μια εβδομάδα ανάμεσα, καταφέραμε να κτίσουμε μια ομάδα πολύ ανταγωνιστική που μπόρεσε και στάθηκε αντάξια αγωνιζόμενη με ιδιωτικές ακαδημίες που είναι από χρόνια οργανωμένες και κάνουν εξαιρετική δουλεία.

Το κυριότερο όμως είναι πως διαπίστωσα με τα ίδια μου τα μάτια πως τα παιδιά μας, τα παιδιά της Μελίκης μας, είναι πάνω από όλα εξαιρετικοί χαρακτήρες οι περισσότεροι , με σεβασμό, υπευθυνότητα και εργατικότητα. Το να δουλεύω μαζί τους εθελοντικά ήταν ένα υπέροχο συναίσθημα που δεν περιγράφεται. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους προπονητές , τον Δημήτρη Μαμουτόπουλο, τον Γιώργο Ντάμτσιο, αλλά ιδιαίτερα θα ήθελα να σταθώ στον πρώτο προπονητή της παιδικής ομάδας τον Κώστα Μουρτζίλα για το σπουδαία έργο που έκανε όχι μόνο στον ποδοσφαιρικό τομέα αλλά και στον παιδαγωγικό. Ο Κώστας αφιερώθηκε με όλη του την ψυχή σε αυτό το σκοπό και αγάπησε αυτά τα παιδία σαν να είναι δικά του. Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν. Ήδη κάνουμε σχεδία για την περαιτέρω βελτίωση του τμήματος για τη νέα χρόνια!

Όλα όσα εζησα δουλεύοντας με το παιδικό τμήμα του Φιλίππου μας είναι από τα λίγα πράγματα που μου επιτρέπουν να είμαι αισιόδοξος για το μέλλον μας.

Και αυτό είναι ότι πιο παρήγορο.

Υ.Γ.

Όπως σε κάθε όμορφη ιστορία υπάρχει και ένας κακός λύκος, ή όποτε κάτι καλό πάει να γίνει, θα υπάρξουν άνθρωποι που θα θελήσουν να το εκμεταλλευτούν, έτσι και στη δική μας ιστορία, η επιτυχία του παιδικού μας άνοιξε την όρεξη κάποιων, από ότι μαθαίνουμε.

Δεν θέλω να πω περισσότερα για την ώρα, ελπίζω να μη χρειαστεί σύντομα να ασχοληθούμε με …λύκους..

Πλαστογραφία στο Δήμο Μελικης ;;

Χθες παρακολούθησα όλο το δημοτικό συμβούλιο Αλεξανδρείας το όποιο παρακολούθησε και πολύς κόσμος αλλά και πολλά μέσα ενημέρωσης . Ο Χάρης Μοχλας κατέγραψε σε βίντεο σχεδόν όλη την συνεδρίαση και σε λίγο θα μπορεί όποιος ενδιαφέρεται να τα δει.

Ως πολίτης όμως θα ήθελα να κάνω δυο δημόσια ερωτήματα.

Πρώτο:

Αν αληθεύουν έστω και τα μισά από όσα ειπώθηκαν για την λειτουργία των Καποδιστριακών δήμων και τις πρακτικές που ακολουθούσαν και δεν τιμωρείται κανείς, τότε έχουμε ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πως έπιασε πάτο αυτή η χώρα. ΘΑ ΠΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΦΥΛΑΚΗ ;;

και δεύτερο:

Ο πρώην δήμαρχος Μελικης κ Καρελης οφείλει να απαντήσει στην ερώτηση που του έκανε ο κ. Ματσουκας για το αν είναι δική του ή όχι η υπογραφή σε απόφαση πρόσληψης υπαλλήλου. που είναι παράτυπη συμφωνά με όλες τις ενδείξεις. Αν είναι δική του τότε έχει σοβαρή ευθύνη . Αν όχι, τότε τίθεται θέμα πλαστογραφίας. Το γεγονός ότι δεν απάντησε χθες, τον άφησε έκθετο για άλλη μια φορά. ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΤΕ ΚΥΡΙΕ ΚΑΡΕΛΗ ;;;

Συζήτηση για την ΕΒΖ με τον Θόδωρο Σκυλακακη.

Την περασμένη Πέμπτη το απόγευμα έγινε συνάντηση των φορέων για το θέμα της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης με τον ευρωβουλευτή Θόδωρο Σκυλακάκη.

Η συζήτηση μας ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, ενω μας προκάλεσε παρα πολυ θετική εντύπωση η στάση του κ Σκυλακακη, ο οποιος αφού ακουσε όλες τις απόψεις και έκανε πολλές ερωτήσεις για ένα θέμα με το οποίο ούτως η άλλως εχει ασχοληθεί με ερωτήσεις του στην ευρωβουλή, είπε την άποψη του με ειλικρίνεια χωρίς να χαϊδέψει αυτιά η να χτυπήσει πλάτες.

Ο δημοσιογράφος Χάρης Μοχλας κατέγραψε σε βιντεο μεγάλ0 μέρος της συζήτησης και μπορεί να την παρακολουθήσει οποιος ενδιαφέρεται. Τον ευχαριστώ πολυ για την αδεία να την χρησιμοποιήσω.