Πάμε!

Θέλει η που....α να κρυφτεί !

Λόγω πλήρους αδυναμίας μου να γράψω κάποιο πολιτικό σχόλιο το οποιο δεν θα ειναι θριαμβολογία (θέλει η π..ανα να κρυφτεί...), αλλά και τις παράλληλης αδυναμίας μου να αντέξω στον πειρασμό να γράψω(με 8 μονάδες διαφορά 3 βδομάδες πριν τις εκλογές), παραθέτω ως συμβιβαστική λύση ένα ανεγδοτο που μας είχε πει κάποτε ο καθηγητής αγγλικών στην τάξη.


Βράδυ εκλογών και λίγο μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, πανζουρλισμός επικρατεί στα κεντρικά γραφεία του Πανελληνιου Ποντιακου Κινήματος(Πα.Πο.Κ),κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, από συγκεντρωμένους οπαδούς και τηλεοπτικά συνεργεία.

Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα στο σύνολο της επικράτειας έχουν ως εξης:

Εγγεγραμμένοι 9.999.999
Ελαβον.
Πανελληνιο Ποντιακό κίνημα (ΠαΠοΚ) 5.555.555 ψηφους, ποσοστο 55.5%

Νεο Δημοκρατια 2,222.222 ψηφους ποσοστο 22,2%

Πασόκ 1.999.999 ψηφους ποσοστο 19,9 %,

ακολουθούν τα μικρότερα κόμματα.

Σε ζωντανή διακαναλικη σύνδεση το αρχηγικό δίδυμο του Κόμματος Κωστηκας και Γιωρηκας, ετοιμάζονται να κάνουν δηλώσεις προς τον Ελληνικό Λαο.
Με λυπηρό ύφος ο αρχηγός Κωστηκας αρχίζει να διαβάζει την ανακοίνωση.

¨Υπέστημεν , ισχυρή ήττα, μας νίκησαν καθαρά οι εγγεγραμμένοι!!!"








Σχόλιο: Έτσι που το πάει ο Γιώργος μου τον τελευταίο καιρό, βλέπω να κοντράρεται με τους εγγεγραμμένους!

Πανκγυριάτ΄κο

Το πανηγύρι του χωριού μου, γίνεται κάθε χρόνο την πρώτη Σεπτεμβρίου. Αν ανατρέξει κανείς στο εορτολόγιο δεν πρόκειται να βρει κάποιον άγιο που να γιορτάζει εκείνες τις ημέρες ούτε βεβαία καμία εκκλησία του χωριού . Από όσους έχω ρωτήσει κάνεις δεν ξέρει γιατί γίνεται αυτές τις μέρες το πανηγύρι μας και αυτό είναι κάτι που με παραξένευε αλλά και με γοήτευε.

Οι άνθρωποι του χωριού μου όπως και κάθε χωριού ζούσαν στην κυριολεξία για το πανηγύρι. Επί μια τουλάχιστον εβδομάδα το κέντρο πλημμύριζε από κόσμο, μικροπωλητές, μουσικούς , καντίνες με σουβλάκια και όλα τα τυπικά ενός ελληνικού πανηγυριού . Σε κάθε ταβέρνα σχεδόν υπήρχε ζωντανή μουσική, τι ζωντανή δηλαδή, ένα κλαρίνο και ένα νταούλι στη διαπασών τόσο κακόηχα που δεν άντεχαν με τίποτα τα παιδικά μου αυτάκια., ο κόσμος όμως φαινόταν να το διασκεδάζει.

Σαν παιδί, μετρούσα τις μέρες να έρθει το πανηγύρι. Ήταν η μονή φορά σε όλο το χρόνο που μου επιτρεπόταν να αγοράσω παιχνίδι. Θυμάμαι με νοσταλγία την χαρά το βράδυ που μου αγόραζαν οι γονείς μου το καινούριο - επιτραπέζιο πάντα- παιχνίδι . Θυμάμαι να κοιμάμαι αγκαλιά με την τυλιγμένη του συσκευασία, και να ανυπομονώ να έρθει το πρωί να το ανοίξω. Αλήθεια ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν μου επέτρεπαν να το ανοίξω το ίδιο βραδύ όταν γυρνούσαμε σπίτι η μανά μου σε αυτό ήταν πολύ αυστηρή, «Το παιχνίδι θα το ανοίξεις αύριο», κανόνας απαράβατος.

Το αγαπημένο μου πλαστικό ποδοσφαιράκι των παιδικών χρόνων, ο Γκρινιάρης, το Στρατέγκο, η Μονοπολη αργότερα , ήταν παιχνίδια που αποκτούσα αυτές τις μέρες , παιχνίδια που μπορούσαν τα συντηρήσουν την ευτυχία της παιδικότητας για έναν ολόκληρο χρόνο, ως τον επόμενο Σεπτέμβριο.

Σήμερα δεν γίνεται πια πανηγύρι στο χωριό μου, η τουλάχιστον αυτό που γίνεται καμία σχέση δεν έχει με το παρελθόν. Λίγες «πολιτιστικές» εκδηλώσεις, κάποια χορευτικά συγκροτήματα μπροστά στο δημαρχείο, η γνωστή αποκρουστική κουστωδία των τοπικών πολιτευτών( θα μιλήσουμε αργότερα για αυτό), ενώ λιγοστοί πια ηρωικοί μικροπωλητές- Κινέζοι κυρίως - στήνουν την πραμάτεια τους στο δρόμο για να μας θυμίσουν ότι είναι πανηγύρι.

Οι εποχές αλλάζουν και η ελληνική επαρχία αναγκάζεται να προσαρμοστεί έστω και σέρνοντας τα πόδια. Στην εποχή μας τα πανηγύρια φαίνεται να μην έχουν θέση. Δεν είμαι από αυτούς που λυπούνται για αυτό , πιστεύω στην εξέλιξη . Τα πάντα ρέι….


Γράφω αυτές της γραμμές κυριολεκτικά στο πόδι λόγω εξαντλητικής δουλείας αυτό τον καιρό, χωρίς να ξέρω το γιατί.

Λίγο για να καταπολεμήσω η νοσταλγία που με πνίγει κάθε χρόνο τέτοιο καιρό…
λίγο γιατί να παλέψω την επιθυμία μου να αγοράσω ξανά για μια φορά έστω ένα παιχνίδι στο πανηγύρι , όχι για μένα όμως αυτή τη φορά…
λίγο γιατί μια αναγκαστική (λόγω ζημιάς στο τρακτέρ) αργία μου δίνει το χρόνο να κάνω μια βόλτα στο πανηγύρι και στις εκδηλώσεις, και για αυτό αναζητώ κάποιο… άλλοθι…

Κυρίως όμως γιατί είναι πρώτη Σεπτεμβρίου αύριο και έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να γράφω έστω μια ανάρτηση το μήνα!

Καλό μήνα λοιπόν.

Καλό …φθινόπωρο .

Ναθινγκ`ς γκονα τσειντζ μαϊ λαβ φορ γιου.

-->

(Απόσπασμα από σελίδα ημερολόγιου )

1 Αύγουστου 1988

Πάει και ο Ιούλιος.

Πρώτη Αυγούστου σήμερα. Ειμαι πολύ κουρασμένος, όμως δεν μπορώ να κοιμηθώ. Έχω ανοιχτή την τηλεόραση στο ΜTV, ναι έχουμε και ΜTV στο χωριό, αλλά με χιόνια. Έχω τόσες ώρες που περιμένω αλλά ακόμα δεν έβαλε το αγαπημένο μου τραγούδι. Ηλίθιο κανάλι.

Θέλω τόσο να δω το βίντεο κλιπ, τον τύπο με την ξανθιά στην αγκαλιά, στην άκρη του γκρεμού και από κάτω να σκάνε τα κύματα.Που θα πάει θα το βάλει ως το πρωί.

Ωχ πρωί…

Πρέπει να σηκωθώ πρωί αύριο, πως βαριέμαι. Είμαι 15 χρονών, είναι καλοκαίρι, είναι Κυριακή και πρέπει να κοιμάμαι τα πρωινά , παιδί είμαι ακόμη γαμώ την καταδίκη μου γαμώ. Παιδί, τι λέω? χα χα… Στο χωριό μου παύουμε από νωρίς να είμαστε παΐδια. Όλοι δουλεύουμε στα χωράφια των πατεράδων μας ., πιο πολύ και από τους πατεράδες μας. Αυτοί λουφάρουν και καμία φορά , τα παιδιά και οι γυναίκες ποτέ.

Και ο δικός μου ο μπαμπάς λουφάρει συχνά , επικαλείται ένα σωρό αρρώστιες και πόνους για να μην δουλεύει., όχι πάντα, αλλά πολλές φόρες το κάνει με αποτέλεσμα να τρέχουμε οι υπόλοιποι.

Είμαι μεγάλος πια. Σήμερα κουβάλησα τρεις τριάρες σωλήνες στη λάσπη. Νοιώθω άντρας. Με πονάει φριχτά ο ώμος μου βεβαία, αλλά δεν το λέω σε κανέναν. Πρέπει να δείχνω πολύ δυνατός.

-Ούτε απόψε βγήκα έξω, γύρισα αργά από το χωράφι. Που να βγω δηλαδή; Ενα άθλιο αναψυκτήριο-κλαμπ(χα χα κλαμπ;), με άθλιες πλαστικές καρέκλες σε μια εξίσου αθλία ταράτσα που καίει. Το λένε «Φλου», δεν είναι πολύ γελοίο όνομα;

-Αύριο θα οργώνω όλη μέρα, μ` αρέσει να οργώνω. Καμαρώνω που μπορώ στα 15 μου να χειρίζομαι ένα τόσο μεγάλο τρακτέρ χωρίς καμία βοήθεια. Και τι τράκτερ, 180 άλογα παρακαλώ! Λένε πως είμαι πολύ ώριμο παιδί. Είμαι.

-Κάνει πολύ ζεστή απόψε , δε μπορεί κάνεις να κοιμηθεί . το σπίτι μας δέν έχει σκεπή και η πλακά βράζει . η μαμά λέει πως δεν βάζουμε σκεπή γιατί μια μέρα θα χτίσουμε από πάνω το δικό μου σπίτι. Ο Τάσος θα πάρει το κάτω και θα γηροκομήσει τους γονείς μας, η Βαγγελιώ θα παντρευτεί και θα φύγει. Όλα βάσει σχεδίου...

-Μαλακισμένο MTV δεν έβαλε ακόμη το τραγούδι , παίζει κάτι ηλίθια, Μπανάναραμα και τα ρέστα, Αηδίες.

Διαβάζω εφημερίδα , τύπο της Κυριακής πολύ μ αρέσει αυτή η εφημερίδα, έχει 80 σελίδες! Ο μπαμπάς μου με μαλώνει γιατί είναι δεξιά λέει, αλλά εγώ δεν το καταλαβαίνω τι θα πει αυτο. Μ` αρέσει να διαβάζω εφημερίδες δεν ξέρω άλλον στην ηλικία μου να το κάνει.

Η εφημερίδα λέει πως ο Αντρέας είναι μπλεγμένος σε σκάνδαλα και έχει και γκόμενα. Μια με μεγάλα βυζιά την έχω σε φωτογραφία γυμνή στην παραλία. Ω` μάγκα , πολύ μ αρέσουν τα μεγάλα βυζιά…

Λέει ακόμη πως ο ψιλός θα φέρει νέες ιδέες για μια νέα Ελλάδα και μ αρέσει, αν μπορούσα να ψηφίσω θα τον ψήφιζα σίγουρα.

Τι κάθομαι και γράφω τέτοια ώρα. Είμαι 15 χρονών γαμώ το χριστό μου γαμώ, άλλα θα έπρεπε να με ενδιαφέρουν

- Ο Ολυμπιακός πήρε τον Ντεταρι. Θα τους σκίσουμε φέτος.

Α ναι ξέχασα ..

Η Μαρία, νομίζω πως ψήλωσε πολύ τελευταία, είναι πολύ όμορφη. Μακάρι να μπορούσα να της το πω αλλά δεν γίνεται, δεν είμαι εγώ για τέτοια-τρέμουν τα πόδια μου άμα είναι να μιλήσω σε κορίτσι.

-Έχω χοντρύνει γαμώτο. Η μανά μου με μαλώνει-έχω φάει όλο τον χαλβά πάλι. «Θα φυτρώσει στην κοιλία σου» μου λέει, αλλά εμένα μ αρέσει πολύ.

Πρώτη Αυγούστου σήμερα, πότε να περάσει το κωλοκαλοκαίρι. Και τραβάει και 31 και αυτός σαν τον Ιούλιο, ποτέ δεν μπόρεσα να το χωνέψω αυτό, δυο συνεχόμενοι μήνες με 31 μέρες μέσα στο κατακαλόκαιρο. Μέχρι και ο θεός συνωμοτεί, να μην τελειώνει το σκατό-καλοκαίρι. Ουφ σιχαίνομαι τα καλοκαιριά…

Επιτέλους ! το MTV έβαλε το τραγούδι μου.

Σας αφήνω τα λέμε αύριο γεια!

-->

1 Αυγούστου 2009

Πέρασαν 21 χρόνια από τότε, δυσκολεύομαι να πιστέψω πότε κιόλας. Βλέπω και ξαναβλέπω στο Youtube το βιντεο κλιπ που τόσο λαχταρούσα τότε. Όμορφο πράγματι, αλλά μάλλον το βαρέθηκα.

Βαριέμαι εύκολα είναι η αλήθεια.

Πέρασαν πολλά χρόνια . Λίγα πράγματα στη ζωή μας έγιναν όπως τα περίμενα ή όπως έλπιζα τότε.Μπορεί και τίποτα.

Τα ημερολόγια υπάρχουν για να μας θυμίζουν κάποιες άλλες- μακρινές- εποχές.

Σε αυτούς που γραφούν ημερολόγια, για την ακρίβεια, οχι σε εμένα.

Εγώ δεν έγραφα ποτέ.

Σήμερα το έγραψα αυτό, 21 χρόνια μετά!

Καλό μήνα φίλοι μου. Μου λείψατε

Κλειστό λόγω ...Twitter!

Προσπάθησα με πολύ κόπο να αντισταθώ στη γοητεία των νέων μέσων κοινωνικής δικτύωσης οπως ειναι το twitter , facebook Badoo, Friedfeed,myspace και αλλά, στην αρχή τα κατάφερα , τώρα όμως όχι. Με έχουν κερδίσει πλέον ολοκληρωτικά.

Κάνοντας ένα βιαστικό φλας-μπακ στις αναρτήσεις μου, όπως συχνά μ` αρέσει να κάνω, διαπίστωσα ότι το μπλοκ, από προσωπικός χώρος όπου δημιούργησα για να παρουσιάζω κάποιες θέσεις μου κυρίως για την πολιτική στον τόπο μου, και αλλά ενδιαφέροντα μου, με τον καιρό εξελίχθητε σε κάτι περισσότερο.

Με αποκορύφωμα το καλοκαίρι του 2008 το μπλοκ μου αποτέλεσε για μένα όχημα εξόδου στον κόσμο, όπου μέσα από κείμενα και σχόλια αλλά και αλληλεπιδράσεις σε προσωπικό επίπεδο με άλλους Μπλογγερ, εξερεύνησα πτυχές του εαυτού μου που δεν είχα έως τότε ανακαλύψει

Το μπλοκ μου ήταν το εργαλείο με το όποιο επικοινώνησα με πολύ κόσμο, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι εξαιρετικοί άνθρωποι, μια εμπειρία που για μένα ήταν πολύ σημαντική. Οπως έχω γράψει και αλλού «πήρα ζωή» μέσα από αυτές τις γραμμές.

Νομίζω όμως ότι φαίνεται πως φτάνουμε στο τέλος ενός κύκλου.

Το τελευταίο διάστημα την ανάγκη μου αυτή για ανθρωπινή επικοινωνία στον διαδικτυακό χώρο ,την καλύπτουν αλλά μέσα .

Μέσω του facebook αλλά και του twitter, επικοινωνώ πολύ ευχαρίστα και δημιουργικά με ανθρώπους που έχουμε τα ιδία ενδιαφέροντα , ενώ εξωτερικεύω επιθυμίες και συναισθήματα άμεσα, απλά και λιτά.

Δεν ισχυρίζομαι ότι είναι σαν το μπλογκ, αλλα το να γράφω μεγάλα κείμενα και να διαβάζω επίσης με κουράζει αφάνταστα τον τελευταίο καιρό. Ίσως είναι παροδικό, είναι όμως η αλήθεια και ήθελα να την μοιραστώ μαζί σας

Για το επόμενο χρονικό διάστημα πιθανότατα λόγω και της αγροτικής μου δουλειάς, να μην γράψω κάτι καινούριο εδώ. Τις σκέψεις μου και τις απόψεις μου θα τις μεταφέρω από τα αλλά μέσα.

Ως τότε υπόσχομαι να διαβάζω όσες περισσότερες από τις αναρτήσεις σας μπορώ και να σχολιάζω.

Επίσης θα ήθελα όποιος φίλος από εδώ, έχει λογαριασμό σε άλλο μέσο από αυτά που ανέφερα, να με ενημερώσει για να είμαστε σε επαφή. Ελπίζω να δω τους περισσότερους εκεί και να μη μου λείψετε.

Στους υπόλοιπους φίλους εύχομαι. Καλό καλοκαίρι.

Υ.Γ.

Λίγο άσχετο

, αλλά για το θέμα της "θηλυκοποίησης" που πιθανώς να διαβάσετε σε γειτονικό μου μπλογκ δεν θα απαντήσω για την ώρα.

Διατηρώ για τον εαυτό μου το δικαίωμα να λέω ΠΑΝΤΑ ανοιχτά αυτό που σκέπτομαι και ορκίζομαι να μη ξανάπέσω ΠΟΤΕ τόσο « χαμηλά» ...

Το τσαϊρι.

Πάνε μέρες που δεν έχω γράψει κάτι καινούριο στο μπλοκ μου . Λίγο οι ρυθμοί της ζωής οι αγροτικές εργασίες που πυκνώνουν όσο το καλοκαίρι προχωράει, λίγο κάτι καλοκαιρινές μελαγχολίες λίγο (χμ…πολύ μάλλον) τα νέα ιντερνετικα μονοπάτια (twiiter κλπ), δεν μ άφησαν και πολύ χρόνο να ασχοληθώ με την πολύ αγαπημένη μου κάποτε συνήθεια, να γράφω στα μπλογκς.

Απόψε αποφάσισα να γράψω κάτι. Τι όμως; Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο.
Να γράψω για πολιτική . Όχι, να πάει να γ……ί η πολιτική, τη βαρέθηκα.
Να γράψω για την δουλεία μου…ουφ ..δεν έχω καμία διάθεση, απ το κακό στο χειρότερο πάει και αυτή όπως οι περισσότερες δουλείες του κόσμου αυτό τον καιρό..
Σκέφτηκα να γράψω κάτι για το εξαιρετικό άρθρο για την μεταναστευτική πολιτική του Δημήτρη Σκάλκου που διάβασα στο Diamet μέσω πεισμένου ή το ανατριχιαστικά κείμενα στο μπλοκ της Κατερίνας για το ίδιο θέμα, αλλά δεν νομίζω να έχω και πολλά να προσθέσω.

Για το χωριό μου ίσως;
Μπα αφήστε καλύτερα. Είναι τόσο χαλιά τελευταία.
Να γράψω για συναισθήματα; Αποκλείεται. Δεν τολμώ..

Δεν θα γράψω τίποτα λοιπόν. .θα βάλω κανένα αγαπημένο τραγούδι από το youtube
.



Από το μπαλκόνι μoυ ακούω μια δυνατή γυναίκεια φωνή, Γιώργο, Γιώργο!
Είναι η γειτόνισσα που φωνάζει το παιδί της να συμμαζευτεί από τα παιχνίδια του. Κάτω από το μπαλκόνι μου ο Γιώργος παίζει στην ιδία αλάνα που έπαιζα και εγώ σαν παιδί, πριν καμία 25 αριά χρόνια.

Δεν θα γράψω τίποτα …
Απόψε θα θυμηθώ . Θα προσπαθήσω να θυμηθώ την δική μου αλάνα. Το τσαΐρι, όπως το λέγαμε εμείς.
Απόψε θα παίξω και εγώ με τον Γιώργο και τους φίλους του μέσα από την φαντασία μου.
Θα παίξουμε τα παιχνίδια μας ,τριωντα, μπίλιες , μπάλα-πολύ μπάλα. Όχι κρυφτό κυνηγητό και τέτοια, εμείς μονό μπάλα παίζαμε στο τσαΐρι, το είχα επιβάλει εγώ σαν μεγαλύτερος, «τα αλλά δεν είναι για άντρες» ισχυριζόμουν με την αυτοπεποίθηση που μου προσέδιδε η ηλικιακή διάφορα λίγων μηνών από τα άλλα παΐδια.

Απόψε δεν θα γράψω, δεν θα διαβάσω, δεν θα κοιμηθώ.
Θα ξαναβρώ τους δικούς μου παιδικούς φίλους…

"...Κρύβει πόνο,κρύβει πόνο
ένα τέτοιο ταξίδι στα παλιά
τότε που μόνα μου σύνεργα δυο μάτια
να ρουφάν το ηλιοβασίλεμα αργά..."






Γράφοντας αυτές τις γραμμές άκουσα, το τσιριχτό φρενάρισμα του ποδήλατου του μικρού Γιώργου.. Η μαμά του μπορεί να είναι ήσυχη πλέον, ο Γιώργος γύρισε σπίτι.
Ο Γιώργος μπορεί πλέον να είναι ασφαλής στην αγκαλιά της δικής του μάνας
Ο Γιώργος θα κάνει σχέδια για το αυριανό παιχνίδι.
Ο Γιώργος θα είναι και πάλι αύριο με του φίλους του στο τσαϊρι.

Το δικό μου τσαΐρι…

Κλειστό λόγω ...Ληστειας.

Ένοπλη ληστεία σε τράπεζα στη Μελίκη Ημαθίας


Για δεύτερη φορά η Εμπορικη τράπεζα του χωριού μου γίνεται στόχος λιστών, μετά απο αυτη του Παλαιοκώστα , πρίν αρκετά χρόνια. Άμαθα το νέο απο το ραδιόφωνο, αφου έλειπα απο το χωριο και σοκαρίστηκα. Ευτυχώς δεν έπαθε κανείς τίποτα.
Σκοπός της ανάρτησης ειναι η...αναδημοσίευση της εκπληκτικής φωτογραφίας που βρήκα στο Μακεδονοκό δίκτυο(verianet.gr) του Δημήτρη Καρολίδη.

Δεν σχολιάζω περισσότερο, και ζητώ συγνώμη που δεν τολμώ να γράψω εδώ τους συνειρμούς που έκανα διαβάζοντας το χαρτί στην πόρτα της τράπεζας......

Περισσότερα...ιδιαιτέρως!

"Σχετικά με την « χαρά μου:...

Ως συνεχεία της προηγούμενης ανάρτησης, αλλά και ως απάντηση σε φίλους που με τιμούν ιδιαίτερα με τα σχόλια τους, αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω τέσσερις διευκρινήσεις σχετικά με την « χαρά μου» για την νίκη του ΠΑΣΟΚ.

•
Η αποχή κατά την γνώμη μου δεν είναι στάση και διαφωνώ πλήρως με αυτή την επιλογή . Όποιος θέλει να αυτοαποκαλείται ενεργός πολίτης, άνθρωπος που ενδιαφέρεται για την πολιτική και την κοινωνία γενικότερα κλπ,. είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να πάει και να ψηφίζει. Υπάρχουν 27 κόμματα να επιλέξει , και βέβαια το λευκό. Με κάθε ειλικρίνεια, περιφρονώ λιγότερο αυτούς που ψήφισαν Κατμάν ή κυνηγούς, απ αυτούς που επέλεξαν να απέχουν.

•
Η αποχή (έστω και με αυτούς του καταλόγους) ανήλθε στο 46% από 36 % το 2004 και είναι η μικρότερη στην Ευρώπη. Νομίζω πως αυτό σκοπίμως υποβαθμίζεται από κάποιους.
•

Παρά το γεγονός ότι δυσκολεύομαι ακόμη να προσαρμοστώ πλήρως στο ΠΑΣΟΚ λόγω κυρίως της αντί-κρατικίστικης ιδιοσυγκρασίας μου, και παρά το γεγονός ότι υπάρχουν εκεί μέσα άνθρωποι που έχουν κάνει κακό στον τόπο και ενδεχόμενος συνεχίζουν να κάνουν, είμαι πολύ ικανοποιημένος που σε μια πολύ δύσκολη για την πραγματική πολιτική περίοδο, ο πρόεδρος του μπόρεσε να αρθρώσει πολιτικό λόγο, με ιδέες και προτάσεις, οι περισσότερες από τις οποίες είναι στην σωστή κατεύθυνση.
Δικαιούμαι λοιπόν να νοιώθω λίγη προσωπική περηφάνια για την επιλογή μου στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου, όντας στον τόπο μου ένας από τους λίγους που τον στήριξαν και τον στηρίζουν , μια επιλογή την οποία πλήρωσα με προσωπικό κόστος.

•
Θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι έχω πολλές φόρες φωνάξει σε συσκέψεις, σε κείμενα μου στο τύπο αλλά και σε αυτό εδώ το blog για την μεγάλη υστέρηση του ΠΑΣΟΚ, τόσο στο αγροτικό του πρόγραμμα, όσο και στην παραμονή επιζήμιων ατόμων στην πρώτη γραμμή του αγροτοσυνδικαλισμου. Η σχετικά μέτρια εκλογική απόδοση του ΠΑΣΟΚ στον αγροτικό κόσμο, παρά τα τεράστια προβλήματα επιβίωσης, αλλά και παρά την πολύ κακή πολιτική της κυβέρνησης και σε αυτό τον τομέα, νομίζω πως επιβάλει την άμεση αλλαγή του τρόπου με τον όποιο πολιτεύεται το ΠΑΣΟΚ στον αγροτικό κόσμο.

Σας ευχαριστώ.
Νίκος Λιολιόπουλος

Νίκησε η αποχή ή το ΠΑΣΟΚ τελικά;

Παρακολουθώ με μεγάλη απορία την προσπάθεια υποβάθμισης που γίνεται από διαφορές πλευρές της σημασίας της μεγάλης νίκης του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές όπου ως μέσον χρησιμοποιείτε κυρίως η αποχή, με κύριο γνώρισμα την χρησιμοποίηση τίτλων από τα μέσα όπως «Νίκησε η αποχή»

Ήταν όπως πράγματι τόσο μεγάλο το ποσοστό της αποχής που να δικαιολογεί αυτό τον τίτλο;

Κατά την γνώμη μου όχι.

Παρά το γεγονός ότι καταβλήθηκε μεγάλη προσπάθεια όπου διαφόρους να προπαγανδίσουν την αποχή και παρά το γεγονός ότι η εκλογές διεξήχθησαν το εορταστικό τριήμερο του αγίου πνεύματος, η παρουσία των πολιτών στα εκλογικά τμήματα ήταν ιδιαιτέρως ικανοποιητική. Σε καμία δε περίπτωση η αποχή δεν είναι της τάξεως του 46 % που λένε τα επίσημα στοιχειά αφού είναι πολύ μεγάλος ο αριθμός των λανθασμένων εγγεγραμμένων στους καταλόγους.

Ένα δεύτερο στοιχειό που σκοπίμως αποκρύπτεται από όσους προσπαθούν να μειώσουν την νίκη του ΠΑΣΟΚ, είναι το γεγονός ότι σύμφωνα με όλες τις αναλύσεις το ποσοστό της αποχής αφορούσε εξίσου ψηφοφόρους και των δυο μεγάλων κόμματων. Για την ακρίβεια πρόκειται περί μεγάλου λάθους η εντύπωση ότι απείχαν μόνο οι νεοδημοκράτες.

Από την εμπειρία μου στις εκλογές του χωριού μου όπου μετά από πολλές εκλογές στις οποίες ήμουν εκλογικός αντιπρόσωπος και γνωρίζω σχεδόν απ έξω τους εκλογικούς καταλόγους, μπορώ να διαβεβαιώσω ότι από όσους απείχαν οι περισσότεροι είναι κοντύτερα –αν όχι ανήκουν- στο ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον στην δική μου εκλογική περιφέρεια.

Επίσης σύμφωνά με την δική μου έρευνα μπορώ να ισχυριστώ ότι απείχαν πολλοί από εκείνους οι όποιοι έδειχναν ιδιαιτέρως ενοχλημένοι από την καλή πορεία του κόμματος στις δημοσκοπήσεις το τελευταίο διάστημα , μετά την εσωκομματική επικράτηση του Γιώργου Παπανδρέου, τον Νοέμβριο του 2007.

Στο γεγονός αυτό αποδίδεται κατά τη γνώμη μου και το σχετικά μέτριο αποτέλεσμα του κόμματος σε νομούς της κεντρικής Μακεδονίας.

Το φαινόμενο αυτό θα πρέπει να προβληματίσει την ηγεσία του κόμματος, αφού είναι και το τελευταίο εμπόδιο στο δρόμο για την αυτοδυναμία στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές.

Συμπερασματικά , πιστεύω πως η νίκη του ΠΑΣΟΚ και του Γιώργου Παπανδρέου είναι πολύ μεγάλη, τόση ώστε να σηματοδοτήσει την οριστική επικράτηση του κόμματος στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Η αίσθηση μου είναι οι η νηφάλια και υπεύθυνη δήλωση του προέδρου μετά την νίκη, αλλά και η διαφαινόμενη αλαζονική και εντελώς λανθασμένη εκτίμηση εκ μέρους των ηττημένων (Ν.Δ. αλλά και Συν) των αιτίων της ητας τους, θα οδηγήσει σε περαιτέρω διεύρυνση της πολίτικης ηγεμονίας του ΠΑΣΟΚ και του Προέδρου του, στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό.

Θα χρειαστεί όμως συνεχής επαγρύπνηση …

Νίκος Λιολιόπουλος.

Πρώην γραμματέας Δ.Ο. ΠΑΣΟΚ Δήμου Μελίκης .

Ευρωεκλογές - Η Ευρώπη στα χέρια μας.

Tου Άγγελου Τόλκα.

Την Κυριακή οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιλέγουμε τους αντιπροσώπους μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι νιώθουμε απομακρυσμένοι από τις εξελίξεις και τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός που μας κάνει να θεωρούμε ότι δεν είναι και τόσο δικιά μας υπόθεση οι ευρωεκλογές.

Ωστόσο, παρά την απάθεια που επικρατεί, οι εκλογές αυτές έχουν ιδιαίτερη σημασία. Είναι διαφορετικές από όλες τις ευρωεκλογές που διεξάγονται από το 1979.

Από τη μια, η Ευρώπη σήμερα βρίσκεται στο μέσον μιας οικονομικής κρίσης και τα πρόσφατα οικονομικά στοιχεία και η ανεργία αποδεικνύουν το μέγεθος της κρίσης. Από την άλλη, οι εξουσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχουν αυξηθεί σταθερά. Την επόμενη πενταετία το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα επηρεάσει τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε πολλούς κρίσιμους τομείς όπως τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, τη γεωργία, το εμπόριο, την κλιματική αλλαγή, την μετανάστευση, την ενεργειακή ασφάλεια.

Επομένως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποκτά την δυνατότητα να απαντήσει στα μεγάλα ευρωπαϊκά ζητήματα που μας αφορούν όλους μας, που αφορούν την καθημερινότητά μας.

Εδώ λοιπόν η συμμετοχή μας μετράει. Εμείς θα επιλέξουμε προς τα που θέλουμε να οδηγήσουμε τα πράγματα. Είναι αυτή η στιγμή που ο πολίτης παίρνει την Ευρώπη στα χέρια του. Η αποχή είναι η δικαίωση όλων όσων δεν θέλουν ισχυρή την Ευρωπαϊκή Ένωση, η δικαίωση των συντηρητικών δυνάμεων – εγχώριων και ευρωπαϊκών - που καλλιεργούν την ισοπέδωση και την ηττοπάθεια, δηλαδή την αντίληψη ότι όλοι ίδιοι είναι και τίποτα δεν αλλάζει. Η αποχή δεν συνιστά αντίδραση σε μια κακή

σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντιθέτως, διευκολύνει την συντήρηση της κακής κατάστασης από αυτούς που θέλουν τον πολίτη αμέτοχο, όμηρο της κρίσης, χωρίς δυνατότητες κι αισιοδοξία.

Η σημερινή ευρωπαϊκή πραγματικότητα είναι πολιτική επιλογή αυτών που έχουν την πολιτική και κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δηλαδή των ευρωπαίων συντηρητικών – γνήσια εκπρόσωπος των οποίων είναι στη χώρα μας η σημερινή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Σε αυτές τις επιλογές το σύνολο σήμερα των προοδευτικών και δημοκρατικών Ευρωπαίων πολιτών αλλά και των Ελλήνων αντιστεκόμαστε. Ζητούμε να αλλάξουμε πορεία γιατί δεν πάει άλλο.

Σήμερα ειδικά υπάρχει μια πολύ μεγάλη πρόκληση για τις προοδευτικές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη. Να υπογραμμίσουμε τη σημασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και τη δυνατότητα αλλαγής, μακριά από παλιομοδίτικες νεοφιλελεύθερες συνταγές. Οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές και το ΠΑΣΟΚ επιλέγουμε άλλο δρόμο γιατί ξέρουμε ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Εμπιστευόμαστε τον άνθρωπο και τις δυνατότητές του, θέτουμε τις κοινωνικές ανάγκες πάνω από τις ανάγκες τις αγοράς, διαφυλάτουμε το βιοτικό επίπεδο, την κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή, την ασφάλεια με ελευθερία.

Σε αυτές τις εκλογές επιλέγουμε και αποφασίζουμε ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ:

- κανόνες για την προστασία των τραπεζών με όμηρους τους πολίτες ή κανόνες για πραγματική εποπτεία των τραπεζών και άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων προς όφελος της πραγματικής οικονομίας και της ανάπτυξης

- την Ευρώπη που θα προχωρά μόνο με τους ισχυρούς και τις ελίτ ή την Ευρώπη που θα προσφέρει βοήθεια στις φτωχότερες περιφέρειές της

- την γιγάντωση των μονοπωλίων και των πολυεθνικών ή την στήριξη των μικρών επιχειρήσεων

- την απάθεια και την απομάκρυνση εξαιτίας της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας ή την απλούστευση των κανονισμών και των διαδικασιών της ΕΕ ώστε ο πολίτης να συμμετέχει ενεργά σε όσα τον αφορούν και σε όλες τις δυνατότητες που του παρέχονται

- θα προσαρμοστούμε στην αγορά ή θα προχωρήσουμε σε επενδύσεις στη δια βίου εκπαίδευση για να διαμορφώσουμε οι ίδιοι το μέλλον μας

- θα μιλάμε απλά για κλιματική αλλαγή ή θα μεταρρυθμίσουμε την οικονομία μας προς μια έξυπνη, πράσινη ανάπτυξη, με συγκεκριμένες δράσεις για την προστασία του περιβάλλοντος και την ενίσχυση της γεωργίας

- θα τα αφήσουμε όλα στην αγορά ή θα ενισχύσουμε τα δικαιώματα των καταναλωτών και το εισόδημα των πολιτών.

Σε όλα τα παραπάνω σαφώς και επιλέγουμε τις πολιτικές που βρίσκονται πιο κοντά στον άνθρωπο και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Αλλάζουμε την Ευρώπη για να ανατρέψουμε τη σημερινή συντηρητική της πορεία. Επιλέγουμε όμως και μια νέα πορεία για τη χώρα μας.

Αυτή η αναγκαία αλλαγή, αυτή η βαθιά ανατροπή περνά ως πρώτο βήμα μέσα από την ψήφο στο ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές. Όχι για να στείλουμε ένα μήνυμα στη Νέα Δημοκρατία. Αλλά για να διαδηλώσουμε μαζικά και δημοκρατικά ότι οι μέρες της αδιαφάνειας και της διαφθοράς, της καταπίεσης και της αποψίλωσης των δικαιωμάτων, ότι οι δικές της μέρες τελείωσαν πια οριστικά.

Η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι ψήφος επιστροφής στον καναπέ μετά τις εκλογές αλλά ψήφος για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας συνοχής και ελευθερίας, μιας Ελλάδας της αισιοδοξίας και της αυτοπεποίθησης.

Ψηφίζουμε για την Ευρώπη, αποφασίζουμε για την Ελλάδα.

Ψηφίζουμε το ΠΑΣΟΚ, ξεκινούμε την οικοδόμηση της Ελλάδας του μέλλοντος, της δικής μας, περήφανης και ανθρώπινης κοινωνίας.

*το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα της Ημαθίας «ΛΑΟΣ» στις 5/6/2009

www.tolkas.gr

Καλο μήνα.(με μια πολυ καλη ιδεα)!

Αντιγράφω από την Καθημερινή

Εκατοντάδες ξανθές ανεβάζουν το ηθικό των Λετονών
Που πλήττονται άσχημα από την οικονομική κρίση.

Πολλές εκατοντάδες ξανθές, ντυμένες στα ροζ και τα λευκά και ορισμένες συνοδευόμενες από μικρά σκυλάκια, παρήλασαν σήμερα στους δρόμους της Ρίγας για να ανεβάσουν το ηθικό των Λετονών, οι οποίοι πλήττονται άσχημα από την οικονομική κρίση.

Η εκδήλωση αυτή είχε, σύμφωνα με τους διοργανωτές, σκοπό να «μεταδώσει θετική ενέργεια» στους πολίτες της χώρας που πλήττονται από την οικονομική κρίση, αλλά και να συγκεντρωθούν χρήματα για τη δημιουργία χώρων άθλησης για παιδιά με ειδικές ανάγκες.

«Επιτέλους και κάτι διαφορετικό, κάτι θετικό. Κουράστηκα να ακούω κάθε μέρα να μιλούν για την κρίση», δήλωσε ο 70χρονος Άουσμα, ο οποίος παρακολουθούσε την παρέλαση παρέα με πολλούς περαστικούς και τουρίστες.

Στο πρόγραμμα της πρώτης «εβδομάδας ξανθών» που διοργανώθηκε στη χώρα περιλαμβάνονται εκτός από την παρέλαση, ένα τουρνουά γκολφ, μια επίδειξη μόδας, ένας χορός κι ένας διαγωνισμός σχεδίου για παιδιά.

Έπειτα από μια ραγδαία οικονομική ανάπτυξη εδώ και χρόνια, η Λετονία, η χώρα των 2,3 εκατομμυρίων κατοίκων, αντιμετωπίζει τη χειρότερη ύφεση από όλα τα κράτη της ΕΕ.

Πολύ καλή ιδέα λοιπόν.Προτείνω να γινει το ιδιο και εδώ. Και μην πει κανεις οτι έχουμε λιγότερες ξανθιές στην Ελλάδα απο οσες εχει η Λετονία!