Η κρατική ιταλική αρχή ανταγωνισμού επέβαλε συνολικό πρόστιμο 12,5 εκατ. ευρώ σε 26 εταιρίες παραγωγής ζυμαρικών, λόγω παραβίασης των κανόνων της ελεύθερης αγοράς. Ειδικότερα, διαπιστώθηκε ότι 26 εταιρίες, μεταξύ των οποίων οι Barilla, Divella, De Cecco, Garofalo και Amato, είχαν συνάψει άτυπη συμφωνία για προσχεδιασμένες αυξήσεις στην τιμή των ζυμαρικών. Η συμφωνία περιόρισε σοβαρά τη δυνατότητα ελεύθερου ανταγωνισμού, όπως και τη διαμόρφωση διαφορετικών τιμών λιανικής πώλησης και εφαρμόσθηκε σε συνεργασία με την Unpi, την Ιταλική Ένωση Παραγωγών Ζυμαρικών.
Η Αρχή τονίζει στην απόφασή της ότι, οι συγκεκριμένες εταιρίες έχουν εξασφαλίσει ποσοστό 90% της συνολικής αγοράς και ότι η Unpi είναι η ισχυρότερη ένωση του τομέα. Εκπρόσωποι του Οργανισμού, που προστατεύει τον ελεύθερο ανταγωνισμό, εξηγώντας τους λόγους που τους ώθησαν στο να υιοθετήσουν τις συγκεκριμένες οικονομικές κυρώσεις, επισημαίνουν ότι «δεν αμφισβητείται η ανάγκη της κάθε εταιρίας να προχωρήσει σε αυξήσεις - δεδομένων και των ανατιμήσεων των κύριων συστατικών υλών. Δεν εγκρίνεται, όμως, ο προσυμφωνημένος τρόπος με τον οποίο εφαρμόσθηκαν οι συγκεκριμένες αυξήσεις».
Από το Μάιο του 2006 ως το Μάρτιο του 2008, η τιμή των ζυμαρικών, στην Ιταλία, σημείωσε άνοδο της τάξης του 51,8% στη χονδρική πώληση και του 36% στη λιανική. Πολλές ενώσεις καταναλωτών είχαν ζητήσει, εδώ και καιρό, την παρέμβαση των κρατικών αρχών ελέγχου, καθώς τα μακαρόνια θεωρούνταν πάντα το κατ' εξοχήν φθηνό φαγητό της χώρας.
Με τις προσυμφωνημένες αυξήσεις, εξηγεί η αρχή, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις μπόρεσαν να καλύψουν το μεγαλύτερο κόστος παραγωγής, ενώ οι πιο γνωστές μάρκες - που ανέλαβαν το ρόλο του «συντονιστή»- κατάφεραν να διατηρήσουν τους πελάτες τους, οι οποίοι είχαν μείνει πολλές φορές, χωρίς φθηνότερες εναλλακτικές.
Απόψε μου ήρθε στο μυαλό ένα παιχνίδι που μου άρεσε πολύ να παίζω από μικρός. Πάρα πολλές φορές έπαιρνα ένα τετράδιο και κατέγραφα λίστες, με οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς. Λίστα με τους καλύτερους, ποδοσφαιριστές, ηθοποιούς, βιβλία αυτοκίνητα ακόμη και τρακτέρ! τραγούδια, ταινίες, οτιδήποτε μου κατέβαινε στο μυαλό. Πολλές φορές έφτιαχνα αντίστοιχες λίστες με τα χειρότερα κάθε κατηγορίας αντίστοιχα , και από κατηγορίες;…ότι πιο τρελό μπορεί κανείς να φανταστεί. Έχω καταγράψει χιλιάδες λίστες στη ζωή μου. Έτσι και απόψε, αποφάσισα να ξορκίσω την μελαγχολία του Σαββατόβραδου γράφοντας την πρώτη μου blogo-λίστα. Μου καρφώθηκε μάλιστα η ιδέα να ασχοληθώ με κάτι αρνητικό. Θα γράψω τους τρεις πιο υπερτιμημένους κατά τη γνώμη μου Έλληνες σε κάθε κατηγορία που μου έρχεται στο μυαλό (κανονικά γράφω δεκα αλλά ειναι πολλες οι κατηγορίες απόψε ). Για την αποφυγή παρεξηγήσεων, όταν λέω υπερτιμημένους εννοώ αυτούς που κατά τη γνώμη μου έχουν αρκετά μικρότερη αξία από αυτή που τους αποδίδεται. Η άποψη είναι αυστηρά υποκειμενική, αλλά θα μου άρεσε να είχα και δίκες σας γνώμες μέσα από σχόλια. Είναι ένα παιχνίδι που άλλο σκοπό δεν έχει από το να περάσω ευχάριστα λίγη Σάββατο-βραδιάτικη ώρα. Κατέγραψα χωρίς πάρα πολύ σκέψη, αυτούς που μου ήρθαν εύκολα στο μυαλό.
Αυτές λοιπόν ήταν οι επιλογές μου σε 10 κατηγορίες.
Θα ήθελα σήμερα να γράψω δυο κουβέντες για το φαινόμενο που ακούει στο όνομα Greek Rider.
Το ξέρω πως κάποιοι θα σκεφτούν πως εκθειάζω δημόσια τους σχολιαστές μου, θα επαναλάβω όμως αυτό που πολλές φορές έχω πει, το πόσο μεγάλη τιμή αποτελεί για μένα το γεγονός ότι διαβάζουν αυτά που γράφω σε αυτό το blog, άνθρωποι υψηλού μορφωτικού επιπέδου, που πολύ σπάνια έχω την τιμή να συναντήσω στην προσωπική μου ζωή. Θα το κάνω όμως.
Άπειρα είναι όσα έχω κερδίσει παρακολουθώντας ανελλιπώς τα κείμενα και την θεματολογία του συγκεκριμένου ιστολόγου . Τόσο σε γνώση αλλά όσο και σε εμπειρία Μέσα από τις γραμμές του Greek Rider εχω γίνει σοφότερος, ενώ κάθε φορά αλλάζω τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τα πράγματα γενικότερα. Ο Greek Rider μεσα από τα κείμενα του με φέρνει κοντύτερα στην αριστερά- όχι βέβαια στην αριστερά που γνωρίζουμε στην Ελλάδα, σε αυτή την αριστερά που εκφράζουν τουλάχιστον τα δύο μεγάλα κόμματα της αποκαλούμενης αριστεράς στη χώρα μας , αλλά στην αριστερά της κριτικής, του ορθολογισμού, των λύσεων. Ο Greek Rider χωρίς σε καμία περίπτωση να είναι αγκιστρωμένος στη γνώριμη συνηθισμένη τα τελευταία χρόνια αντιεξουσιαστική φωνή της ελληνικής αριστεράς, περνά μέσα από τα κείμενα του προβληματισμούς για την διάρθρωση της ελληνικής κοινωνίες για τις αδικίες που το σύστημα αναπαράγει. Όχι δεν γίνεται ποτέ μελό ο rider, δεν ευτελίζει τον ανθρώπινο πόνο ούτε βέβαια προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την αδικία που υφίσταται μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας.
Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα πολύ ώσπου να γράψω κάτι για το συγκεκριμένο blog, ένοιωθα όμως πολύ έντονη την ανάγκη να γράψω κάτι, ιδιαίτερα μετά την τελευταία του ανάρτηση που αποτέλεσε πηγή προβληματισμού για άλλη μια φορά. Νομιζω όμως πως ο ίδιος ο blogger μπορεί να περιγράψει καλύτερα από κάθε άλλον το blog του. Γράφει λοιποόν:
« Ένα blog κατά της γιάπικης αποκτήνωσης, της κανονικοποιητικής προβλεψιμότητας, του εγκλεισμού της εξαίρεσης, των οδηγιών συμμόρφωσης, της υψηλής επιτήρησης.
Ενάντια στους καθρέπτες απελπισίας, τα συστήματα υποταγής, τις φωνές χωρίς πρόσωπα, στους λογοκριτικούς μηχανισμούς, στους θεσμούς της υπακοής, τα πρωτόκολλα χρήσης ανθρώπων, τις χρησιμοθηρικές θεωρίες και το οικονομιστικό δόγμα.»
Εκείνο όμως που με εντυπωσιάζει περισσότερο στο blog του είναι το εύρος του γνωστικού αντικειμένου του συγγραφέα και η εμπεριστατωμένη και πάντοτε άρτια αιτιολογημένη ανάλυση των θεμάτων που παρουσιάζει. Μπορεί με χαρακτηριστική ευκολία να ελίσσεται σε θεματολογία από πολιτική και οικονομική ανάλυση σε εκπαιδευτικά θέματα, από ακαδημαϊκής φύσεως ζητήματα σε κινηματογράφο, μοτοσικλέτες ή οτιδήποτε.
Το blog του Greek Rider είναι μια ζωντανή σύγχρονη πολιτική εγκυκλοπαίδεια που γράφεται κάθε μέρα.
Κυριακάτικο πρωινό στο καφέ του χωριού.
Ξεφυλλίζω βαριεστημένα το ¨πρώτο θέμα" που δανείστηκα από διπλανό τραπέζι-
πάντα απέφευγα να διαβάζω αυτή την εφημερίδα, αλλά δεν υπήρχε άλλη τριγύρω μου και το θέμα της συζήτησης της παρέας μου τελείως αδιάφορο.
Γυρίζω λοιπόν αδιάφορα της σελίδες μήπως και βρω κάτι ενδιαφέρον εκτός από τα γνωστά κουτσομπολιά, τα ακόμη πιο γνωστά στριγγάκια,αλλά και τις ενδιαφέρουσες πάντα στήλες των Κ.Καβαθά και Α. Πανούτσου , δυο δημοσιογράφους που συνήθιζα να διαβάζω φανατικά σε παλαιότερες διαφορετικού είδους δουλείες τους αλλά τώρα δεν μου λένε και πολλά πράγματα.
Και ενώ βρίσκομαι ήδη στην σελίδα 76, λίγο πριν εκστομίσω για μια ακόμη φορά στους λιγοστούς συν-καφενιαζόμενους μου και μόνιμους αποδέκτες της κυριακάτικης γκρίνιας μου την γνωμάτευση μου για τα χάλια του τύπου ση χώρα μας, πέφτω στο παρακάτω εκπληκτικό κείμενο κάποιου Τάσου Θεοδωρόπουλου.
Το διαβάζω, ξανά και ξανά, και δεν πιστεύω στα μάτια μου. Αναρωτιέμαι πως μπορεί να κρύβεται τόση ομορφιά σε ένα κείμενο, σε μια εφημερίδα όπως αυτή.
Δεν ξέρω ποιος είσαι κύριε Θεωδορόπουλε, δεν ξέρω καν αν έχω την άδεια σου να το αναδημοσιεύω εδώ, ξέρω όμως ότι λες πολλά μέσα από αυτό το κείμενο, τα όχι και τόσο ίδια, (το ίδιο πολλά) που θα ήθελα να μπορούσα να πω και εγώ αυτή την μαλακισμένη Κυριακή….
Άπατρις σημαίνει ελεύθερος.
Σημαίνει αποτάσσω από τη ζωή μου, από την ανάσα μου, από ταχαρακτηριστικά μου, τη στασιμότητα κάθε σημείου αναφοράς,ρέω, αφήνω το σώμα μου να ακολουθήσει την ψυχή μου σε ελικοειδείς περιπλανήσεις, από χώρα σε χώρα, από κρεβάτι σε κρεβάτι, από δρόμο σε δρόμο. Βουτάω στους τοίχους από τις τσιμεντένιες πολιτείες στο καλοτάξιδο, υδάτινο γαλάζιο των εμβρυακών μου ωκεανών και ονειρεύομαι την ουσία της ύπαρξής μου να ανεβαίνει σαν καπνός στους ουρανούς μέσα στο ευλογημένο κρύο του χειμώνα. Δεν επιθυμώ την επιστροφή μου σε καμία χώρα που θα με εξαναγκάσει να την αποκαλέσω πατρίδα. Κανένα δέσιμο με τη μιαρότητα της εκβιαστικής γεωγραφίας, καμία πίστη, κανένα ιδανικό τοποθετημένο στη διαχωριστική γραμμή ενός κατασκευασμένου συνόρου. Χορεύω ανάμεσα στις πολιτείες. Η πορνογραφία είναι η δική μουμεθυσμένη χορογραφία, με μουσική τον καινούριο ήχο των λέξεων, την κατάργηση των εννοιών και των σημασιών όταν αυτές προκαλούν μόνο δυστυχία. Την επανεφεύρεση της χαράς. Και της λύπης. Της τέχνης της ζωής. «Πορνογραφία είναι αυτό στο οποίο ο θεατής αυνανίζεται. Και τέχνη είναι αυτό στο οποίο ο καλλιτέχνης αυνανίζεται. Γιατί να μην μπορούμε, καλλιτέχνες και θεατές, να τις παίξουμε όλοι μαζί κι αντάμα;», διαβάζω σε ένα περιοδικόστο Βερολίνο. Είναι βίαιη η βουτιά στα βαθιάτου εαυτού σου, σε κάθε ταξίδι σουστο Βερολίνο, όταν ξεκινάς με αφετηρίαμια χώρα της οποίας το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο συζητάει την καταγγελία θεατή ή θεατών για την προσβολή του κοινού αισθήματος μέσα από την παρουσίαση ενός ζευγαριού ομοφυλόφιλων συγκατοίκων στο λαϊκό σίριαλ «Η πολυκατοικία». Είναι βίαιο να σου λένε κάθε μέρα, με κάθε αφορμή, με κάθε κακόβουλο ή καλόβουλο αστείο, πως η ύπαρξή σου είναι μια προσβολή. Είναι βίαιο να ανακαλύπτεις στοΒερολίνο τη χαρά της ζωής που η χώρα στην οποία γεννήθηκες σου στερεί απ’όταν θυμάσαι τον εαυτό σου, είναι βίαιο να εξαναγκάζεσαι στο βίωμα μιας λαθραίας ζωής κι ενός κυνηγητού ψιθύρων στο σκοτάδι. Είναι βίαιο να προσπαθείς να αντιτάξεις αρθρωμένο λόγο και λογικά επιχειρήματα στη βαρβαρική ανοησία. Να ζειςμε τη ζητιάνικη, συγκαταβατική κατανόηση των φιλελεύθερων συγγενών που σεαποδέχονται επειδή σε αγαπάνε. Είναι βίαιο να τους επιτρέπεις να θεωρούνε τουςεαυτούς τους φιλελεύθερους επειδή σε αποδέχονται και όχι να τους κάνεις να ντρέπονται μόνο και μόνο που κάθονται και σκέφτονται σαν κατόρθωμα μοντερνισμούτην πράξη τους αυτή και τη λέξη «αποδοχή». Είναι βίαιο να διεκδικείς το αυτονόητο, να συζητάς για το σύμφωνο συμβίωσης υποστηρίζοντας το δικαίωμά σου μπροστά σε κοινοβούλια τραβελογάμηδων δημογερόντων. Μια βία που σε οδηγεί στηναπαξίωση του εαυτού σου, του μυαλού σου, του σώματός σου, των προσδοκιώνσου. Στη δημιουργία ενός καρκινικού μίσους από σένα για σένα. Το μίσος των ξένων το κάνεις ζάφτι, το μίσος το δικό σου, το από μέσα σου για το μέσα σου όμως,αυτό είναι που σε τρώει. Απατρις σημαίνει χωρίς μίσος, πλημμυρισμένος από παλιρροϊκά κύματα ηλεκτρικής χαράς και μελαγχολίας, αγωνίας και προσμονής. Απατρις σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι τα σωθικά σου σαν αργαλειό, κι ανάμεσά τους ναυφαίνεις, μπερδεύοντας τα υλικά, τα χρώματα και τις ματιές των ανθρώπων, την ιστορία της ζωής σου, χωνεύοντας κινήσεις και μετατοπίσεις ανθρώπων και παγόβουνων.Ή ανθρώπων πάνω σε παγόβουνα. Ή παγόβουνων πάνω σε ανθρώπους. Απατριςσημαίνει καμία πατρίδα δεν θα περιορίσει την επιθυμία μου, τη φαντασία μου, τηλογική και την αντίληψή μου, κι αν προτιμώ να σκεφτώ ένα παγόβουνο πάνω σεέναν άνθρωπο και όχι το αντίθετο που μου έχουνε πει ότι είναι το σωστό, θα το σκεφτώ. Και θα το ζωγραφίσω. Και θα το κάνω φυλαχτό. Το παράλογό μου το λογικό, το μοναδικό και πολύτιμο. Απατρις σημαίνειμ’ αγαπώ. Οχι σαν μνήμη, σαν παρόν.
Παρακαλώ όσους φίλους διαβάσουν αυτή την ανάρτηση να αφιερώσουν λίγο χρόνο και να αφήσουν ένα σχόλιο στη blog της.Μια λέξη μόνο , μια λέξη- χτύπημα στην πλάτη, μια λέξη-χάδι για αυτή τη ηρωίδα των καιρών μας. Θα σας το ζητούσα ακόμη και αν ήταν να μην ξαναγράψετε σχόλιο στο δικό μου blog... Οι παρακάτω λέξεις αποτελούν το δικό μου σχόλιο στην ανάρτηση:
Νατέλα,
Η δύναμη σου να ανταπεξέλθεις στο μαρτύριο που τραβάς με αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια , είναι πηγή έμπνευσης για όλους μας.
Δεν έχω λόγια να σου πω.
Μόνο πως ντρέπομαι σαν Έλληνας πολίτης και θλίβομαι σαν άνθρωπος. Γιατί επί τρία ολόκληρα χρόνια δεν βρέθηκε ούτε μια απάντηση στα αμέτρητα γιατί που σε βασανίζουν-που βασανίζουν όλους μας.
Ντρέπομαι που δεν έμαθες ποτέ τι απέγινε ο γιός σου.
Ντρέπομαι που σε αυτή την κοινωνία μπορούμε ακόμη να κρυβόμαστε.
Ντρέπομαι για όλα αυτά που πέρασες όλο αυτό τον καιρό.
Ντρέπομαι για την αδυναμία των αρχών να ρίξουν φως στην υπόθεση
Ντρέπομαι για τη βρωμιά που επικρατεί στα Ελληνικά ΜΜΕ
Περισσότερο όμως ντρέπομαι για την κοινωνία στην οποία έζησε το παιδί σου
Νατέλα,
Σαν Έλληνας και συντοπίτης ένοιωσα την ανάγκη να σου πω ένα Συγνώμη.
Είναι το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω για τον Αλέξανδρο.
Υ.Γ. Ψάχνοντας στο google να βρω φωτογραφία της Νατέλας , έπεσα σε αυτό το εκπληκτικό κείμενο:
Έχω πει και έχω γράψει επανειλημμένα, πως είμαι ενάντια στο κλείσιμο των δρόμων και το έχω υποστηρίξει σε συνελεύσεις, με προσωπικό κόστος. Από την συζήτηση μέσα από τα blogs κυρίως, τις ημέρες αυτές των κινητοποιήσεων αναδείχτηκε πέρα από την αποδοχή των αιτημάτων των αγροτών από την κοινή γνώμη(βλ. σχετικές. δημοσκοπήσεις), η ανάγκη για νέες μορφές διεκδίκησης , που να μην μας φέρνουν αντιμέτωπους με άλλες κοινωνικές ομάδες.
Η σημερινή διαμαρτυρία των συναδέλφων από την Κρήτη είναι μια από αυτές που προτείνεται. Η ειρηνική κάθοδος με τα τρακτέρ στην Αθήνα σε ένδειξη διαμαρτυρίας- μια μορφή κινητοποίησης που συνηθίζεται στην Ευρώπη- φαίνεται πως δεν είναι του γούστου του υπουργού Γεωργίας, ο οποίος προτιμά από ότι φαίνεται την πατροπαράδοτη λογική των μπλόκων σε εθνικές οδούς,( εκτός βέβαια από τις περιπτώσεις που ο ίδιος βρίσκεται στην κυβέρνηση…)
Επιπλέον να καταθέσω και την δική μου εμπειρία από την πολυετή δικαστική μου περιπέτεια για έναν συμβολικό αποκλεισμό της πλατείας του χωριού μου με τα τρακτέρ και της εισόδου της ΑΤΕ Μελίκης το 2002 επί ΠΑΣΟΚ( αυτό για να μην ξεχνιόμαστε κ. Χρυσοχοϊδη). Παρά το γεγονός ότι η διαμαρτυρία μας δεν προξένησε κανένα πρόβλημα στην κυκλοφορία των οχημάτων τα οποία έκαναν μια παράκαμψη 10-15 μέτρων, ούτε και στην λειτουργία την τράπεζας , και το ψήφισμα διαμαρτυρίας μας για την τότε ΑΝΟΗΤΗ πολιτική αποκλεισμού ποσοτήτων βαμβακιού, το παρέλαβε ο διευθυντής της τράπεζας και μας συνεχάρη για την πρωτοβουλία μας, η Αστυνομία μήνυσε τους πρωτοστατούντες στην κίνηση αυτή με αποτέλεσμα να εμπλακούμε σε μια πολυετή δικαστική περιπέτεια, με αίσιο ευτυχώς τέλος.
Έχοντας στο μυαλό μου από τη μία νωπές τις εικόνες αστυνομικής βίας σε βάρος των Κρητικών συναδέλφων μου, αλλά και την δική μου δικαστική περιπέτεια, και από την άλλη εικόνες από Τρακτέρ στο κέντρο ευρωπαϊκών πρωτευουσών από αντίστοιχες ειρηνικές διαμαρτυρίες συναδέρφων μου…
Αναρωτιέμαι.
Αν είναι φασισμός οι αγρότες να κλείνουν τους δρόμους, αυτό που συνέβη σήμερα στον Πειραιά σε βάρος των αγροτών τι είναι κ, Χατζηγάκη; Τι είναι κ. Καραμανλή;
Το δεύτερο σε σημασία αίτιο της κατάστασης στον αγροτικό τομέα είναι κατά τη γνώμη μου η έλλειψη γης .
Η χώρα μας βέβαια διαθέτει αρκετή και πολύ εύφορη γη για να συντηρήσει ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας που ασχολείται με την γεωργία. Μόνο που ελάχιστη από αυτή ανήκει στους αγρότες.
Το πρόβλημα παρουσιάζεται εντονότερο στις εύφορες περιοχές της χώρας , όπως στον θεσσαλικό κάμπο ή σε αυτόν της Θεσσαλονίκης, όπου κυρίως γίνεται η καλλιέργεια ανοιχτών καλλιεργειών (βαμβάκι , σιτάρι, καλαμπόκι , ρύζι , τεύτλα κ.α.) τα οποία είναι σχεδόν πλήρως μηχανοποιημένα και κάθε αγρότης χρειάζεται αρκετή έκταση γης ώστε να κάνει απόσβεση του μηχανολογικού εξοπλισμού λόγω της χαμηλής ανά στρέμμα απόδοσης των καλλιεργειών αυτών
Είναι αλήθεια ότι έρχονται αρκετά χρήματα από την ΕΕ σε επιδοτήσεις στους αγρότες και οι τιμές πώλησης των προϊόντων αυτών παρότι χαμηλές, θα μπορούσαν άνετα να καλύψουν το κόστος παραγωγής και να αφήσουν και ένα σχετικά καλό εισόδημα στους αγρότες.
Αυτό βέβαια δεν ισχύει στην πράξη και ο λόγος είναι το επιπρόσθετο τεράστιο κόστος των παραγωγών σε ενοίκια γης. Οι περισσότεροι από τους Έλληνες αγρότες δεν έχουν στην ιδιοκτησία τους παρά ελάχιστη έκταση και αναγκάζονται λόγω και του ανταγωνισμού να πληρώνουν υπέρογκα ποσά σε ενοίκια τα οποία ξεπερνούν σε πολλές περιπτώσεις το εξωφρενικό πόσο των 70-80 ευρώ κατά στρέμμα..
Η καλλιεργήσιμη γη κατά μεγάλο ποσοστό ανήκει σε μη αγρότες και αυτό είναι μια καθαρά Ελληνική παραδοξότητα. ,Αίτια αυτής της κατάστασης θα πρέπει να αναζητηθούν σε μια σειρά από ενδογενείς παράγοντες ή στρεβλώσεις της Ελληνικής κοινωνίας γενικότερα, όπως η μεταβίβαση γης σε όλους τους απογόνους ενός ιδιοκτήτη ισομερώς ανεξαρτήτως εάν είναι αγρότης η όχι. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει σε καμία χώρα της Ευρώπης τουλάχιστον. Η προικοδοσία είναι επίσης ένα Ελληνικό φαινόμενο. Σαφέστατα όλα αυτά θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με τη βοήθεια σχετικών νόμων, κυρίως φορολογικών, όπως γίνεται στο εξωτερικό.
Επιπροσθέτως λύση πρέπει να δώσει η πολιτεία με το να θεσπίσει επιτέλους πολιτική γης και στη χώρα μας. Η τράπεζα γης είναι ένα διαχρονικό αίτημα, την αναγκαιότητα της οποίας λίγοι δυστυχώς π[πολιτικοί μας αντιλαμβάνονται. Μια σωστή και στοχευμένη πολιτική γης μέσα από μια σειρά νομοθετημάτων αλλά και κινήτρων θα μπορούσε να οδηγήσει μεσοπρόθεσμα την γη στα χέρια των αγροτών.
Παρουσιάζω εδώ μερικές προτάσεις.
- υψηλή κατά τεκμήριο φορολογία των μη αγροτών κατόχων γης –καμία αντιστοίχως φορολόγηση στους κατ επάγγελμα αγρότες
- Υψηλός φόρος μεταβίβασης και κληρονομίας γης στους μη αγρότες- μηδενικός αντίστοιχα στους κατ επάγγελμα αγρότες
- Δημιουργία τράπεζας γης η οποία θα αγοράζει την γη για λογαριασμό του κράτους από όσους την πωλούν
- Δανειακή διευκόλυνση των νέων αγροτών και θέσπιση κινήτρων για αγορά γης από την Τράπεζα
- Πλήρη αποσύνδεση των δικαιωμάτων στις επιδοτήσεις από την παραγωγή και η μη ενεργοποίηση τους με αντίστοιχες εκτάσεις.
- Πανελλαδικό πρόγραμμα αναδασμών.
-
Αυτές είναι ενδεικτικά κάποιες προτάσεις-σκέψεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην επίλυση του προβλήματος.
Σε επόμενες αναρτήσεις μου θα παρουσιάσω και άλλα δομικά προβλήματα της Ελληνικής Γεωργίας , όπως το υψηλό ποσοστό αγροτών, η γήρανση του πληθυσμού της υπαίθρου, η ανυπαρξία συνδικαλιστικής εκπροσώπησης μας, η διάλυση των συνεταιρισμών η ανυπαρξία οικολογικής συνείδησης, η καταστροφή του αγροτικού περιβάλλοντος, το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο των αγροτών κ.α.
Η χρονική συγκυρία μετά τις κινητοποιήσεις και η συζήτηση που έχει ανοίξει σχετικά με την νομιμότητα ή μη των διεκδικήσεων των αγροτών συνιστούν μια καλή ευκαιρία να επανατοποθετήσουμε τη συζήτηση για το αγροτικό ζήτημα σε νέες βάσεις .
Επειδή κοντεύω να τρελαθώ με όλα αυτά που ακούω και διαβάζω τελευταία σχετικά με τα προβλήματα των αγροτών θα προσπαθήσω εδώ να παρουσιάσω την βασική αιτία του προβλήματος. Σίγουρα η κατάσταση είναι τραγική αλλά δεν αντέχω πια τις ανοησίες από ακούγονται (από κάθε πλευρά) στα παράθυρα. Όταν με το καλό τελειώσει όλη αυτή η ιστορία των κινητοποιήσεων και κατακαθίσει ο κουρνιαχτός θα καταθέσω εδώ τις εμπειρίες μου για όλα αυτά που έζησα αυτές τις ημέρες, που κάποια από αυτά δεν με κάνουν καθόλου περήφανο για τους συναδέλφους μου.
Σήμερα θα προσπαθήσω να παρουσιάσω εν συντομία, το κατά τη γνώμη μου βασικό αίτιο της κατάντιας του αγροτικού τομέα όπως εγώ το ζω, που είναι η μη λειτουργία της αγοράς ή η στρεβλή λειτουργία της και τα περιβόητα καρτέλ. Χωρίς τα υποτιμώ την σημασία των αιτημάτων των συναδέλφων μου, πιστεύω πως όλα τα προβλήματα απορρέουν από αυτό.
Υποτίθεται ότι ζούμε στην εποχή της ελεύθερης οικονομίας όπου ο ανταγωνισμός λειτουργεί απρόσκοπτα. Δεν είναι έτσι, τουλάχιστον στον αγροτικό τομέα. Η επικρατούσα αντίληψη είναι ότι οι αγρότες είμαστε θύματα της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς. Είναι αλήθεια αυτό; Εν μέρει ναι, αλλά μόνο εν μέρει. Στην πραγματικότητα είμαστε θύματα της έλλειψης λειτουργίας της αγοράς -η οικονομία μας δυστυχώς μόνο ελεύθερη δεν είναι.
Και όταν δεν υπάρχει ανταγωνισμός; υπάρχουν τα ΚΑΡΤΕΛ των εμπόρων κα των βιομηχάνων θύματα των οποίων είναι οι παραγωγοί αλλά κυρίως οι καταναλωτές. Από τα ελάχιστα που γνωρίζω από οικονομική θεωρία , νομίζω πως αυτό είναι ανεπίτρεπτο και κατακριτέο ακόμη και σε χώρες άκρως καπιταλιστικές όπως οι ΗΠΑ, πολύ περισσότερο δε στην Ευρώπη όπου υπάρχει μια παράδοση στην προστασία των καταναλωτών. Στην χώρα μας παρατηρείται η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ τιμών παραγωγής και κατανάλωσης. Αυτό είναι ένα ατράνταχτο στοιχείο της προβληματικής λειτουργίας της αγοράς. Παράδειγμα οι εξευτελίστηκες τιμές των φρούτων όπως τα πορτοκάλια για τον αγρότη όταν την ιδία στιγμή τα ίδια προϊόντα πωλούνται πανάκριβα στα ράφια , με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται ο καταναλωτής.
Η κατάσταση αυτή είναι γνώριμη σε όλους και δεν είναι τωρινή. Εκείνο που είναι τωρινό και έχει προκαλέσει την αγανάκτηση των αγροτών είναι αυτό που συνέβη φέτος με τις τιμές του βαμβακιού και του καλαμποκιού. Ξαφνικά εν μέσω συγκομιδής και κόντρα σε όλες τις προβλέψεις οι έμποροι και οι εκκοκκιστές (για το βαμβάκι) αποφάσισαν να αγοράσουν τα προϊόντα στη μισή τιμή ή και λιγότερο. Και αυτό όταν οι διεθνείς τιμές των προϊόντων δεν έπεσαν παρά ελάχιστα , τουλάχιστον τότε. Δείτε σχετικά για το καλαμπόκι εδω, αλλά και για το βαμβάκι εδώ. Αυτό είχε αποτέλεσμα την πλήρη κατάρρευση των αγροτών. Για αυτό λοιπόν είμαστε στα μπλόκα απελπισμένοι, εξαθλιωμένοι να ζητάμε στήριξη και ενίσχυση του εισοδήματος μας με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι ζήτημα επιβίωσης.
Και όλη αυτή η υπόθεση νομίζω πως αφορά λιγότερο τον συναγωνιστή μπλόκερ (!)υπουργό γεωργίας και περισσότερο τον υπουργό ανάπτυξης ο οποίος γνωρίζω είναι και υπέρμαχος της ελευθερίας των αγορών.
Θα ήθελα να σας εξομολογηθώ ένα σκληρό δίλημμα που αντιμετωπίζω τις τελευταίες μέρες , σχετικά με την συμμετοχή μου η όχι στις αγροτικές κινητοποιήσεις που λαμβάνουν χώρα αυτές τις μέρες σχεδόν σε όλη την επικράτεια.
Από τη μία είμαι πάγια αντίθετος στο κλείσιμο των δρόμων και γενικότερα την ταλαιπωρία των πολιτών από συμπολίτες τους . Από την άλλη όμως είναι μεγάλη η αγανάκτηση μου για την πολιτική της κυβέρνησης και η απελπισία μου από την οικονομική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει.
Το ξέρω πως είναι άδικο και σαφέστατα αντιδημοκρατικό για τους πολίτες να αδυνατούν να μεταβούν στον προορισμό τους, για τον οδηγό της νταλίκας να μένει μέρες εγκλωβισμένος στο οδικό δίκτυο στερούμενος την οικογένεια του. Είναι αδιανόητο να κωλύονται οι συγκοινωνίες με οποιονδήποτε τρόπο.
Όμως.
Ο αγροτικός κόσμος έχει περιέλθει σε πλήρη απόγνωση. Δεν θα παρουσιάσω εδώ τα αιτήματα ων συναδέλφων λίγο πολύ τα έχει η κοινή γνώμη πληροφορηθεί από τα μέσα ενημέρωσης θα παρουσιάσω εδώ το πρόβλημα όπως το ζω εγώ.
Είμαι αποκλειστικά αγρότης και καλλιεργώ κυρίως τεύτλα, βαμβάκι, δημητριακά βιομηχανική ντομάτα κ.α.
Την χρονιά που μας πέρασε είδα τις τιμές προϊόντων που καλλιεργώ όπως βαμβάκι και καλαμπόκι να πέφτουν περισσότερο από 50% . Η πτώση αυτή της τιμής δεν είναι αποτέλεσμα διεθνούς πτώσης των τιμών των προϊόντων,( η διεθνής πτώση είναι της τάξεως του 15-20%) , είναι αποτέλεσμα των ευλογούμενων από την κυβέρνηση καρτέλ εμπόρων που αποφάσισαν καταπατώντας κάθε έννοια ανταγωνισμού και ελευθερίας της αγοράς να «συνεννοηθούν» αγοράζοντας τα προϊόντα σε εξευτελιστικές τιμές. Η απουσία ελέγχων από την επιτροπή ανταγωνισμού ήταν προκλητικά εμφανέστατη. Οι αγρότες ξέρουν που οφείλεται η απουσία της κυβέρνησης και πολλοί μάλιστα λένε πως είναι το αντάλλαγμα της υποστήριξης του κλάδου προς το κυβερνών κόμμα. Οι τιμές στις άλλες καλλιέργειες μου δεν μειωθήκαν φέτος, μειώθηκαν όμως κατά πολύ τις προηγούμενες χρονιές εξαιτίας της ανεπαρκούς αν όχι εγκληματικής αγροτικής πολιτικής.
Αυτή βέβαια είναι η μια όψη του νομίσματος.
Η άλλη όψη είναι η άνοδος του κόστους παραγωγής των προϊόντων. Οι τιμές των λιπασμάτων και των γεωργικών φαρμάκων αυξήθηκαν κατακόρυφα με πρόσχημα την άνοδο των τιμών του πετρελαίου. Και φυσικά δεν έπεσαν καθόλου τώρα που η τιμή του πετρελαίου υποχώρησε σημαντικά. Επιπλέον ληστεία σε βάρος μας διέπραξε η Κυβέρνηση αλλάζοντας το καθεστώς χορήγησης αγροτικού πετρελαίου και την αντικατάσταση του από ένα αντιστάθμισμα-ντροπή για την κυβέρνηση και για εμάς. Επιπλέον οικονομική ζημία υπέστημεν ένα σημαντικό ποσοστό αγροτών, με την αναίτια και ανεξήγητη παρακράτηση (καμία απάντηση στις επανειλημμένες ενστάσεις ) μέρους των δικαιωμάτων μας και η μη καταβολή τους. Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμη όπως η μείωση της επιστροφής του ΦΠΑ, ο περιορισμός της δανειοδότησης μας από την ΑΤΕ, η καθυστέρηση των προγραμμάτων βελτίωσης, σε συνδυασμό με τις ολοένα και μειωμένες στρεμματικές αποδόσεις των καλλιεργειών μας , έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο το σύνολο του αγροτικού κόσμου. Το πλέον τραγικό όλων είναι πως με την πολιτική της κυβέρνησης αλλά και της Αγροτικής τράπεζας , οι περισσότεροι από εμάς έχουμε καταφύγει στην έσχατη λύση του δανεισμού από ιδιωτικές τράπεζες τα ληστρικά επιτόκια των οποίων είναι γνωστά στο πανελλήνιο.
Παρά την αντίθεση μου με τις συγκεκριμένες μορφές κινητοποιήσεων και την μη εμπιστοσύνη μου στους απανταχού «Κοκκινούληδες και Πατάκηδες» που αντικατέστησαν αυτοβούλως τους ούτως η άλλως θλιβερούς διεφθαρμένους και παντελώς ανύπαρκτους συνδικαλιστές εκπροσώπους μας,(ΠΑΣΕΓΕΣ , ΓΕΣΑΣΕ, ΣΥΔΑΣΕ, κλπ). είναι τέτοια η απελπισία μου που άλλη επιλογή φοβάμαι πως δεν έχω από το να παρατάξω και εγώ το τρακτέρ μου στα μπλόκα.
Είναι πολλές φόρες σκληρή η μοναξιά για κάποιον που δεν πηγαίνει σύμφωνα με το ρεύμα.
Και όμως όποιος θέλει να αποκαλεί τον εαυτό του «ιδεολόγο», δεν πρέπει να το βάζει ποτέ κάτω. Τι και αν μοιάζει με εξωγήινο στα μάτια των συνομιλητών του, τι και αν κανείς δεν φαίνεται να συμφωνεί μαζί του; Αυτός εκεί αγέρωχος, πρέπει να δίνει τις μάχες του μέχρις εσχάτων, και να μη χάνει ούτε στιγμή την εμπιστοσύνη στα πιστεύω του.
Γράφω αυτό το κείμενο στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου της Σμύρνης. Είναι η Τρίτη μέρα ενός πολυπόθητου ταξιδιού στα παράλια της Μικράς Ασίας.
Κατά τη διάρκεια του πολύωρου ταξιδιού με το λεωφορείο, κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις με τους συνοδοιπόρους μου, για τόπους, παραδόσεις, ιστορίες και μύθους. Εφοδιασμένος με ατέλειωτες ώρες μελέτης για τον προορισμό μας, άλλες τόσες ξεσκονίσματος των εγκυκλοπαιδειών για τη μελέτη της ιστορίας της περιοχής και των σχέσεων Ελλάδας –Τουρκίας γενικότερα, αλλά και μόνιμα αρματωμένος με το ιδεολογικό μου οπλοστάσιο .
Φανατικός εχθρός των απανταχού εθνικισμών αλλά και τον ανούσιων τοπικισμών, μόνιμος περιφρονητής των περί της ανωτερότητας των Ελλήνων θεωριών και αμετανόητος διεθνιστής, δίνω της μάχες μου στις πίσω θέσεις του λεωφορείου, μάχες κατά βάση ιδεολογικές για τον άνθρωπο, την ιστορία και την...χρησιμότητα της.
Να προσπαθώ να εξηγήσω ή και να επιβάλω την από τα πολύ νεανικά μου χρόνια άποψη μου, πως τίποτα δεν πρέπει να χωρίζει τους λαούς του κόσμου, παρά μόνο πολλά είναι που τους ενώνουν. Πως τα σύγχρονα κράτη είναι δημιουργήματα, πως τίποτε δεν ανήκει σε κανένα. Το πόσο κακό κάνουν οι απανταχού θρησκείες, το ότι ο θεός- αν υπάρχει- δεν μπορεί παρά να είναι ο ίδιος για όλο τον κόσμο.
Να μιλώ ακατάπαυστα για τα τραγικά λάθη της Ελληνικής πολιτικής, από τη μεγάλη ιδέα αλλά και την φυγομαχία του Βενιζέλου, ως τα εγκλήματα της πολιτικής των διαδόχων του. Από την αμετροέπεια των ελλήνων στρατηγών ως την εγκληματική πολιτική ανεπάρκεια του Βασιλιά. Ακόμη και τις σφαγές που έκανε ο ελληνικός στρατός σε βάρος των Τούρκων, επικαλέστηκα ο αθεόφοβος!
Είναι αλήθεια πως πολλές φορές η γνώση ενός θέματος αλλά και η εμπιστοσύνη στην ιδεολογία, σου προσδίδει μεγάλη αυτοπεποίθηση. Νομίζεις πως τα ξέρεις όλα και μπορείς να ανταπεξέρθεις σε κάθε δυσκολία.
Αυταπάτη…
Μετά από μερικές ώρες ταξιδιού κατά μήκος των παραλίων , το λεωφορείο εισέρχεται στα προάστια της Σμύρνης. Η πόλη σταδιακά, λεπτό προς λεπτό, αποκαλύπτει στα μάτια μας την ακαταμάχητη ομορφιά της . Η θέα του κόλπου στο σούρουπο ονειρική. Η προκυμαίες , η πλακόστρωτη παραλία, τα όμορφα σπίτια συνθέτουν μια σπάνια ομορφιά.
Η ιδεολογικές αψιμαχίες των πίσω καθισμάτων έχουν πια σταματήσει και η φωνή του άψογου ξεναγού συντροφεύει ιδανικά την περιήγηση του λεωφορείου μας στον παραλιακό δρόμο της πόλης. Που και που μόνο, κάποια φωνή κάποιου συνεπιβάτη μας, μας υπενθυμίζει πως όλα αυτά ήταν κάποτε Ελληνικά , τους «κακούς τουρκαλάδες» και κάποια ακόμη , που αρκούν για να διαταράξουν την …ηρεμία μου!
Το λεωφορείο τώρα περνάει μπροστά από την Ελληνική πρεσβεία κοντά στην προκυμαία της πόλης, την προκυμαία που έλαβε χώρα η μεγάλη σφαγή του Ελληνισμού. Ο ξεναγός μας απότομα σταματάει τη διήγηση των τραγικών γεγονότων .
. "Η σημαία μας", φωνάζει μια κυρία από τα πρώτα καθίσματα. "Ναι η σημαία μας!" αναφωνούν με εμφανή αγαλλίαση και οι υπόλοιπο επιβάτες. "Ποια;", ρωτάω προβοκατόρικα εγώ. "Η Ελληνική σημαία, που τη βλέπετε;"
Όντως είναι η Ελληνική σημαία που ανεμίζει στο Ελληνικό προξενείο της Πόλης. "Ε΄και;", Αναφώνησα εγώ αυτή τη φορά, πάντα σε ετοιμότητα για τη συνήχηση της "μάχης μας". Σημαία…ας μην αρχίσω πάλι τα γνωστά μου, περι πανιού κλπ, σκέφτηκα…
Ο ξεναγός δεν συνεχίζει την διήγηση του. Απόλυτη ησυχία επικρατεί στο λεωφορείο.
Η ελληνική σημαία....
Για μια στιγμή η καρδιά μου σταματά , το αίμα μου παγώνει. Ένα απροσδόκητο ρίγος κυριεύει όλο μου το κορμί. Μια αναίτια μια σχεδόν… ταπεινωτική ανατριχίλα με συνταράσσει!
Η ελληνική σημαία. Στη Σμύρνη.
Δημοσιεύω εδώ ανοιχτή επιστολή στον αγαπημένο μου blogger VK ,ως απάντηση στο σχόλειο του στην τελευταια μου ανάρτηση.
Αγαπημένε μου VK.
Δεν θα σου κρύψω πως από τα χαράματα που διάβασα το σχολείο σου στην τελευταία μου ανάρτηση που έγραψα για το …ΠΑΣΟΚ, νοιώθω πολύ άσχημα. Υπάρχει μια αλήθεια που ξέρω μόνο εγώ και την είχα αποκρύψει. Τώρα όμως ήρθε η ώρα να την μοιραστώ μαζί σου.
Ο Νίκος που αναζητάς φίλε μου, δεν μένει πια εδώ. Ο Νίκος που γνώρισες από αυτό εδώ το blog, μέσα από αναρτήσεις , σχόλια, μέιλ, δεν ξέρω καν αν υπάρχει πια , δεν είμαι καν βέβαιος για το αν υπήρξε ποτέ.
Και πίστεψε με καλέ μου φίλε, πως αυτό το ερώτημα με βασανίζει πολύ αυτό τον χειμώνα .
Που είναι εκείνο το ρομαντικό εκείνο παιδί που πίστευε πως θα άλλαζε τον κόσμο, ο αιθεροβάμων, ο φυλακισμένος όπως έλεγε , ο ναυαγισμένος όπως νόμιζε, μια ψυχή χαμένη, διαλυμένη, παραδομένη;
Ο Νίκος που αγαπούσε τα καλοκαίρια και τρόμαζε τους χειμώνες.
Ο Νίκος που αγαπήσαμε,και κυρίως αγάπησα εγώ.
Ο Νίκος που- μα τω θεό- δεν ήξερα σχεδόν τίποτα για αυτόν έως τότε, που ποτέ δεν κατάλαβα που ήταν τόσο καιρό κρυμμένος.
Που βρίσκεται τώρα ;
Δεν ξέρω φίλε μου, μακάρι να μπορούσα να ξέρω.
Εκείνο που μόνο ξέρω είναι πως αν υπάρχει , και που θα έδινα τα πάντα να μάθω αν υπάρχει , έφυγε και θα αργήσει πολύ να γυρίσει-αν γυρίσει.
Γιατί ήθελε να είναι αληθινός και εγώ ήμουν ψεύτικος….
Γιατί ήθελε να χτίσει μέσα στα ερείπια της ύπαρξης μου…
Γιατί έψαχνε γόνιμο χώμα μες στην πέτρα της ψυχής μου…
Γιατί ήταν στην πραγματικότητα πολύ μικρός, πολύ λίγος, πολύ αδύναμος, για να αντέξει το βάρος των προσδοκιών μου, των θέλω μου, της μονίμως αβάσταχτης ματαιοδοξίας μου….
Θα θυμάμαι όμως πάντα τον Νίκο.
Θα θυμάμαι γελώντας …εκείνα της γλυκά καλοκαιρινάβραδάκια , που χωρίς ίχνος κούρασης από την εξάντληση της μέρας, στεκόταν μπρος στην οθόνη του υπολογιστή με πάθος, να γράψει, να επικοινωνήσει, ναμιλήσει, ναΜΟΙΡΑΣΤΕΙ.
Θα θυμάμαι δακρυσμένος τα βράδια που πεταγόταν από το κρεβάτι να τσεκάρει τα εισερχόμενα στα μειλ του, και το πώς η καρδιά του φτερούγιζε σε κάθε νέο μήνυμα.
θα θυμάμαι-ναι θα θυμάμαι για πάντα ,εκείνα τα χαράματα που πριν καν ανοίξει τα μάτια του καλά-καλά, άνοιγε με λαχτάρα τον υπολογιστή του να διαβάσει τα σχόλια των φίλων του πριν πάει για δουλειά.
Καμιά βεβαιότητα δεν έχω πια φίλε VK. Ουτε για εκείνον , ούτε για μένα ούτε για τίποτα. Για ένα πράγμα είμαι όμως βέβαιος
Πως αν υπάρχει όσο μακριά και αν είναι, ίσως διασχίζοντας με μηχανή της απέραντες πεδιάδες της Παταγονίας, είτε πάλι διαπερνόντας με αυτοκίνητο τα βραχώδη όρη παρέα με τον αιώνιο αγαπημένο του Ντιν Μοριάρτι, είτε εργάζεται σε κάποιο αγρόκτημα στην Τοσκάνη ή όπου αλλού και να βρίσκεται, αυτός ο τρελάρας έχει σίγουρα μαζί του το laptopτου !
Για να μπαίνει καθημερινά στα blogsμας, να διαβάζει με βουλιμία όλα τα κείμενα των φίλων του. Και σε όποια σχολιάζει, σχολιάζει σαν Νίκος-σαν αληθινός Νίκος. Γιατί σας ΑΓΑΠΗΣΕ.
Καλά να είναι όπου και να βρίσκεται ο Νίκος-ο δικός μας Νίκος φίλε μου VK , άλλα δεν θα τον ψάξω πια. Αν είναι κάποτε να έρθει θα έρθει από μόνος του, όπως από μόνοςτου ήρθε ξαφνικά στη ζωή μου ένα ζεστό μαγιάτικο πρωινό.
Και μην προσπαθήσει τον ψάξει κάνεις ποτέ, θα είναι μάταιο έχει μάθει να κρύβεται καλά.
Αγαπητέ VK,
εκτιμώντας απόλυτα την ειλικρίνεια σου κατανοώ απόλυτα την… αποχή σου.
Mε τιμή
Νίκος. Β. Λιολιόπουλος
Η επόμενη ανάρτηση μου θα έχει θέμα: «Οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ για την τοπική αυτοδιοίκησή, ή κάτι τέτοιο !!!
