Πόσο ηθικός είναι ο καπιταλιστής;

της Κατερίνας Παπανικολάου* στο   

http://www.protagon.gr

Πριν βιαστείτε να απαντήσετε αρνητικά στην ερώτηση αν υπάρχει ηθική στον καπιταλισμό, ας κάνουμε μερικές σκέψεις...

Το κεντρικό σημείο του καπιταλισμού ως φιλοσοφικό ρεύμα, οικονομικό σύστημα ή πραγματικότητα -στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη- είναι το ενδιαφέρον για τον εαυτό. Και εδώ είναι το κομβικό σημείο για όποια επιχειρηματολογία αναπτύσσεται κατά ενός συστήματος που αποδεδειγμένα έχει βγάλει τον άνθρωπο από τη φτώχεια, αν αναλογιστεί κανείς κοινωνικές δομές και οικονομικά μοντέλα παλαιότερων εποχών. Και πριν προτρέξουμε στο αντεπιχείρημα πως και τώρα υπάρχει φτώχεια στα καπιταλιστικά κράτη, να απαντηθεί πως αυτό οφείλεται σε παράπλευρες κακές πρακτικές διαχείρισης και εφαρμογής των αρχών του καπιταλιστικού μοντέλου και κυρίως στη διόγκωση του κρατισμού.

Ας επιστρέψουμε πίσω στο αρχικό ερώτημα μας όμως, αυτό περί ηθικής. Από την παιδική ηλικία μας ποτιζόμαστε με την έννοια της θυσίας, το μεγαλείο που τυλίγει έναν άνθρωπο καθώς παρουσιάζεται θυσιαζόμενος για το «κοινό καλό».

Επομένως, στον αντίθετο πόλο υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος: ο εγωιστής, εγωκεντρικός, εγωπαθής. Μεγαλώνουμε, λοιπόν, με την αίσθηση ότι το «εγώ», ο φορέας και η αντιληπτή αίσθηση της ύπαρξης μας, είναι κάτι εξ ορισμού και χωρίς καμία αμφισβήτηση κακό.
Μπαίνουμε γρήγορα ως όντα στο διπολικό διαχωρισμό «καλό- κακό» και αυτός μας συντροφεύει άλλοτε συνειδητά και άλλοτε ασυνείδητα σε κάθε μας αξιολογική κρίση και σε κάθε μας απόφαση. Φυσικά η επιρροή και το στίγμα των θρησκειών που εξαίρουν την αυτοθυσία, το οικογενειακό σύστημα που προτάσσει το εμείς έναντι του εγώ και το εκπαιδευτικό μοντέλο που σπάνια μιλάει για τέτοια θέματα είναι κεφαλαιώδους σημασίας σε αυτές τις ενδοβολές που καταπίνουμε αμάσητες...

Έτσι λοιπόν ενώ όλοι συμπεριφερόμαστε ως καπιταλιστικά όντα, καθώς εργαζόμαστε με καθαρά καπιταλιστικό κριτήριο (αυτό της ικανοποίησης όσων περισσότερων αναγκών με βάση το εισόδημά μας), καθώς αγοράζουμε όχι από ανθρωπιστικό ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο- έμπορο που πουλάει ούτε για τον πωλητή που εργάζεται στο κατάστημα, καθώς καταναλώνουμε προκειμένου να κερδίσουμε μια προσωπική ευδαιμονία, στην περίπτωση όπου ερωτηθούμε εάν μας αρέσει ο καπιταλισμός, κομπιάζουμε. Διστάζουμε να πούμε με την ίδια αμεσότητα που έχουμε όταν ψωνίζουμε σε ένα πολυκατάστημα πως «ναι μας αρέσει ο καπιταλισμός». Γιατί; Γιατί ο καπιταλισμός έχει στον κεντρικό του πυρήνα αυτό το προπατορικό αμάρτημα του «εγώ». Κι επειδή κάθε εγώ που αναδύεται με αισθήσεις, αντίληψη, πρόθεση, ανάγκη και αίτημα είναι κατακριτέο, εύκολα και ανεμπόδιστα χωρίς κάποια λογική επεξεργασία και χωρίς καμία επίγνωση της πραγματικής μας ζωής, απαντάμε πως ο καπιταλισμός είναι κάτι κακό. Καταδυόμαστε γρήγορα στη ζώνη «καλό - κακό» από φόβο και ενοχή, θαρρείς και υπάρχει κάποιο αόρατο χέρι που μας γνέφει «πρόσεχε!»...

Ο καπιταλισμός έχει ηθική, την ηθική της λογικής, της ιεράρχησης των αξιών, της μη καταπάτησης των ατομικών δικαιωμάτων, της μη εξαπάτησης, της αλήθειας και της κριτικής ικανότητας. Έχει την ηθική που προίκισε η φύση το ανθρώπινο είδος προκειμένου να επιβιώσει με ασφάλεια και επιτυχία και η προ-ηθική αυτή συμπυκνώνεται στο έλλογο κομμάτι της ύπαρξής του.

Όντας ο καπιταλιστής άνθρωπος ελεύθερος και μόνος στις επιλογές του έρχεται ολοένα και πιο κοντά στην προ-ηθική αυτή, δεδομένου πως όλα τα υπόλοιπα συστήματα ηθικών αξιών που αναπτύχθηκαν προέκυψαν από μια ανάγκη του ανθρώπου να χειραγωγήσει και να χειραγωγηθεί (βλ θρησκείες, κοινωνικά στερεότυπα). Η προ-ηθική που στοχεύει στην ευημερία και την εξέλιξη του ατόμου ως μοναδική οντότητα είναι αυτή που δίνει την έμπνευση στον καπιταλισμό ως κοινωνικό πια μοντέλο, όπου το άτομο σε επαφή με τον εαυτό του και ατομικό του ενδιαφέρον (αντικαθίσταται εδώ η λέξη συμφέρον από τη λέξη ενδιαφέρον) εξέρχεται προς και δρα μέσα στο σύνολο.

Οι σκέψεις αυτές πήραν μορφή στην ομιλία του Yaron Brook, προέδρου του Ινστιτούτου Ayn Rand, καλεσμένου από το ΚεΦιΜ (Κέντρο Φιλελευθερων Μελετών) στη Θεσσαλονίκη. Ο Yaron Brook κατάφερε όχι απλά να εισηγηθεί υπέρ της ηθικής του καπιταλισμού, μα έφερε στην επιφάνεια πολλά ερωτήματα για το ποια είναι η φύση του ανθρώπου που τον οδηγεί στο να επιλέγει, να κατανοεί, να ιεραρχεί και τελικά με βασικό του εφόδιο τη λογική να πλησιάζει στην αριστοτελική θεώρηση της ευδαιμονίας και της αρετής.

*Η Κατερίνα Παπανικολάου είναι Βιολόγος, εναλλακτική θεραπεύτρια, Υπεύθυνη ακτιβισμού, Δράση Θεσσαλονίκης.

¨58¨. Μια (ακόμη) απογοήτευση.

Το ομολογώ πως απογοητεύτηκα από την συγκέντρωση των 58 χθες στην Θεσσαλονίκη με ομιλητή τον πρώην υπουργό Τάσο Γιαννίτση, στην οποία παραβρέθηκα .

Φωτογραφία από την εκδήλωση 

Όχι δεν ήταν πως δεν είχε κόσμο, η αίθουσα ήταν κατάμεστη. Με απογοήτευσε όμως το είδος των  ανθρώπων που ήταν εκεί. Μπορεί να μη γνώρισα στην ουσία  παρά ελάχιστους από τους παρευρισκόμενους, είχα όμως την αίσθηση ότι όλους τους ήξερα καλά. Ναι τους ήξερα. Ήταν οι ίδιοι που σύχναζαν στις κομματικές ολομέλειες και διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ πριν καμία δεκαριά χρόνια, όταν σύχναζα πολιτικά και εγω εκεί. Οι ίδιοι με δέκα χρόνια στην πλάτη να ανεβάζουν κι άλλο τον ήδη ανεβασμένο μέσο όρο ηλικίας των Πασοκτζήδων. Ένα κόμμα που αρνείται πεισματικά να πεθάνει, τι και αν δεν μπορεί καλά να σταθεί στα πόδια του.

 Με απογοήτευσε επίσης η ίδια η ομιλία του Γιαννίτση. Περίμενα πολύ περισσότερα από μια μορφή θρύλο στην σύντομη αλλά και τόσο πονεμένη ιστορία της μεταρρύθμισης σε αυτή την χώρα  Η ομιλία σου έδινε την εντύπωση ότι περισσότερο απευθυνόταν σε ένα φοιτητικό ακροατήριο, πλούσια σε λεξιλόγιο, εντέχνως δομημένη, αλλά από ουσία λίγα πράγματα. Δεν μου έδωσε το στίγμα της μεταρρυθμιστικής επαναστατικότητας την οποία περίμενα από έναν άνθρωπο με το παρελθόν και την πορεία του Τάσου Γιαννιτση. Επίσης δεν μου έδωσε την εντύπωση ότι ήθελε ιδιαίτερα να συγκρουστεί με καθεστωτικές αντιλήψεις. Σαν να διέκρινα ενός είδους απογοήτευση στο ύφος του ομιλητή. Ήρθε, μίλησε απάντησε σε 2-3 ερωτήσεις και έφυγε.

Τέλος, όλα με απογοήτευσαν οι τοποθετήσεις όσων  πήραν τον λόγο, αφού ελάχιστα ενδιαφέροντα στοιχειά είχαν να προσθέσουν στην συζήτηση. περισσότερο έμοιαζαν σαν να ήθελαν να φωνάξουν παρών, να είναι από τους πρώτους που θα ανέβουν στο τρένο...

Ίσως να κάνω και λάθος στις εκτιμήσεις μου. Σε ένα πράγμα όμως είμαι βέβαιος πως δεν κάνω λάθος. Στο ότι στην πράξη η κίνηση των 58 είναι περιχαρακωμένη. Απευθύνεται στον χώρο της κεντροαριστεράς και αφήνει απ έξω εμφανέστατα τον χώρο τον μεταρρυθμιστών(φιλελευθέρων) που ως σήμερα κινούνταν στο χώρο της Νέας Δημοκρατίας.

Η σχέση μου λοιπόν με τον χώρο της κεντροαριστεράς σταμάτησε κάπου εδώ. Στηρίζω τις οποίες ελπίδες μου για ένα μικρό μεταρρυθμιστικό θαύμα σε αυτή την χώρα στον φιλελεύθερο χώρο και μόνο.

Η «συνεργασία πολιτών»του Θανάση Τσιάπλα και η σπέκουλα του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ.

Με μεγάλη έκπληξη διάβασα στον τοπικό τύπο μια ανακοίνωση-κάλεσμα από την παράταξη των δημοτικών εκλογών του 2010, «Συνεργασία Πολιτών για τον δήμο Αλεξάνδρειας», την οποία υποστήριξα τότε. Η

Σάκης Τσιάπλας

συγκεκριμένη ανακοίνωση κάνει λόγο μεταξύ άλλων για «ανατροπή και έξοδο από το μνημονιακό τέλμα».

Η έκπληξη μου αυτή απορρέει από το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρονιά που πέρασαν από τις τελευταίες εκλογές, ποτέ κανείς από τον συνδυασμό δεν ένοιωσε την ανάγκη για ένα τέτοιο κάλεσμα. Ούτε φυσικά όταν άλλαξε ο μοναδικός δημοτικός σύμβουλος που εξελέγη από την παράταξή μας τότε, ο επικεφαλής του συνδυασμού Θανάσης Τσιάπλας, και συνεπακόλουθα άλλαξε η αντιπολιτευτική πολιτική και περάσαμε από τον δυναμικό και ουσιώδη Θανάση, στον μειλίχιο και πάντα "παρών " Γιώργο Σπυρίδη. Για όλους εμάς που πιστέψαμε σε εκείνη την προσπάθεια, προς μεγάλη μας απογοήτευση η παράταξη ουσιαστικά έπαψε να υπάρχει την επομένη κιόλας των δημοτικών εκλογών του 2010.

Με την ανακοίνωση αυτή είναι προφανής σήμερα ο πολιτικός στόχος των συγγραφέων της, (μελών του ΣΥΡΙΖΑ) για καπέλωμα της τότε προσπάθειας, αλλά για κακή τους τύχη τα πράγματα σχετικά με τον συνδυασμό δεν έχουν ακριβώς έτσι. Η συμμέτοχη πολλών αξιόλογων ανθρώπων στην τότε προσπάθεια είχε αναφορά καθαρά και μόνο στον χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης, για αυτό άλλωστε συναντηθήκαμε πολίτες από διαφορετικούς και συχνά αντίθετους χώρους. Όσοι αγωνιστήκαμε τότε δεν αναμέναμε το βραδύ των εκλογών να δούμε στις τηλεοράσεις τον χάρτη του δήμου Αλεξανδρείας βαμμένο με τα χρώματα κάποιου κόμματος, αλλά να αλλάξουμε τον τόπο με γνώμονα οράματα στόχους και προοπτική, μακριά από κομματικές οι άλλες προσωπικές στρατηγικές.

 Ας μην κρύβεται λοιπόν ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ πίσω από την ανύπαρκτη πλέον συνεργασία πολιτών. Ας μην θεώρει ότι η συγκεκριμένη παράταξη που είχε σαφή αυτοδιοικήτικά χαρακτηριστικά είναι προπύργιο του κόμματος. Αφού η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ είναι για αυτόνομη και αντιμνημονιακή κάθοδο παντού, δεν είναι ντροπή να το δηλώσουν ότι η συγκεκριμένη κίνηση, είναι κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ και όχι της συνεργασίας πολιτών. Ο συνδυασμός για τον οποίο αγωνιστήκαμε στηρίχτηκε σχεδόν αποκλειστικά στις πλάτες του Σάκη Τσίαπλα για την στελέχωση του. Η πλειοψηφία των υποψηφίων δεν είχε απολύτως καμία σχέση με  το κόμμα που πλέον κρύβεται πίσω από τον συνδυασμό, τον τότε Συνασπισμό (ΣΥΡΙΖΑ σήμερα).

Είναι ηλίου φαεινότερο πως η στόχευση τους είναι να εκμεταλλευτούν την παράταξη Τσιάπλα στην πολιτική τους στρατηγική όσον αφορά τις τοπικές εκλογές, μετά την παταγώδη αποτυχία που είχαν όλες οι προηγούμενες συναντήσεις του κόμματος στην Αλεξάνδρεια. Αλήθεια ο ιδρυτής της παράταξης Τσιάπλας έχει κάτι να πει για το θέμα ή δεν είναι καν γνώστης της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας; Δεν είναι ντροπή να λες αυτό που είσαι και να το υποστηρίζεις με θερμή. Ντροπή είναι να κοροϊδεύεις τους πολίτες κατάμουτρα.

Το ζήτημα της Αλεξανδρείας για τους περισσότερους από εμάς είναι δεδομένο. Πρέπει να φύγει η διοίκηση Δημητριάδη. Η προσπάθεια του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ, φανερώνει κομματική αγκύλωση και λειτουργεί ως φρένο στις αρκετές σημαντικές κινήσεις που γίνονται το τελευταίο διάστημα για συνένωση όλων όσων αντιπολιτεύονται την παρούσα δημοτική αρχή και ουσιαστικά της προσθέτει πόντους αντί να της αφαιρεί.

 Επειδή με πολλούς από αυτούς, συμπορεύτηκα και αγωνίστηκα το 2010, τους καλώ έστω και τώρα, να σκεφτούν και να αποφασίσουν με γνώμονα το καλό του τόπου μας και όχι κάποιου κόμματος και όλοι μαζί να δημιουργήσουμε μια νέα πλατιά κοινωνική πλειοψηφία νίκης και ανατροπής στον τόπο.

Μικροπολιτικές λογικές στην μάχη που έρχεται δεν χωράνε και δεν επιτρέπονται πλέον από κανέναν. Η επόμενη  πενταετία θα κρίνει πολλά για τις ζωές όλων μας.

Δηλώνω λοιπόν ότι δεν πρόκειται να πάω στην συνάντηση αυτή. Αν θέλουν να «ανατρέψουν» το μνημόνιο από την  Αλεξάνδρεια, ας το κάνουν μόνοι τους….

Εθνικισμός και πατριωτισμός.

Ακούγοντας όλο και περισσότερους τελευταία να δηλώνουν ανερυθρίαστα εθνικιστές, όπως για παράδειγμα  ο πρωθυπουργικός σύμβουλος Φαήλος Κρανιδιώτης, καλά είναι να βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους θέση σχετικά με τις δυο έννοιες, αποτρέποντας έτσι την προσπάθεια που κάνουν άθλιοι πολιτικοί να απορροφήσουν μέρος της πελατείας της Χρυσής Αυγής, τώρα που αποκαλύπτεται το πραγματικό της πρόσωπο και πολλοί φασίζοντες-πρόθυμοι ως χθες να την ψηφίσουν-ψάχνουν να βρουν κάποιο αποκούμπι.

Ο εθνικισμός δεν είναι πατριωτισμός, είναι ακριβώς  το αντίθετο. Ο πατριώτης αγαπάει την πατρίδα του, τον τόπο του και νοιάζεται για αυτόν. Ο πατριώτης αγαπάει τον τόπο του λίγο περισσότερο από τους τόπους των άλλων, αλλά παράλληλα σέβεται και αναγνωρίζει την ύπαρξη των άλλων, που δεν τυγχάνει να μοιράζονται τον ίδιο χώρο. τόπο, κοινότητα, κράτος , ή όπως αυτό λέγεται. Αντίθετα ο εθνικιστής δεν αντιλαμβάνεται καν το δικαίωμα ύπαρξης ανθρώπων ή κοινωνιών που βρίσκονται πέρα από τη δική του φαντασιακή σφαίρα. Ο εθνικιστής νομίζει βλακωδώς πως επειδή γεννήθηκε κάπου είναι ανώτερος από φύση σε σχέση με όσους γεννήθηκαν ακόμη και λίγα χιλιόμετρα παραπέρα.

 Ο πατριώτης είναι αυτός που αγαπάει, ο εθνικιστής είναι αυτός που μισεί. Απλά.

Είναι απόλυτα λογικό να είναι κανείς πατριώτης και νομίζω πως κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος είναι ή οφείλει να είναι. Λογικό να αγαπώ την χωρά μου περισσότερο από άλλες χώρες, την πόλη μου περισσότερο από άλλες, την γειτονία μου επίσης. Παράλογο αντίθετα είναι να υποστηρίζω ότι εγώ και οι ¨όμοιοι¨ μου  είμαστε οι μονοί που δικαιούνται να υπάρχουν. Παράλογο είναι γενικά να αντιμετωπίζεις εχθρικά οτιδήποτε δεν σου ανήκει.

 Προσοχή λοιπόν, ο εθνικισμός δεν είναι πατριωτισμός. Ο εθνικισμός είναι μια σοβαρότατη ασθένεια που προσβάλει το νου κυρίως ανθρώπων κατώτερης νοητικής υπόστασης και φυσικά εκπαίδευσης.. Είναι μια αρρώστια που εξαπλώνεται επικίνδυνα, ιδιαίτερα σε χώρες όπου πάσχουν στο ζήτημα της παιδείας όπως συμβαίνει με την  δική μας.

Πως αντιμετωπίζεται όμως αυτό το φαινόμενο; Πόσο εύκολα μπορείς να ανακόψεις αυτόν τον επικίνδυνο ανορθολογισμό σε μια κοινωνία γεμάτη δεισιδαιμονίες, θρησκευτικές απολυτότητες ή μαζικές φαντασιώσεις;

Είναι δύσκολο πράγματι, αλλά μόνο με όπλο την παιδεία και τη χρήση της λογικής μπορείς να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα . Ο ορθός λόγος είναι το μόνο φάρμακο που μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση της συγκεκριμένης ασθένειας.

Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας τώρα, να σκέφτονται να  αξιολογούν και να απορρίπτουν οτιδήποτε στερείται λογικής, γνώσης ή επιστημονικής υπόστασης. Τώρα πριν είναι αργά.

 Μακριά από εθνικούς μύθους, αμφιλεγόμενες ¨παραδόσεις¨ ιστορικές ανακρίβειες και… ξεματιάσματα. Το τέρας είναι εδώ και κινδυνεύει να μας καταπιεί, αν δεν κάνουμε κάτι ως κοινωνία. 

Αναζητώντας τον «Άλλο»

Του Νίκου Λιολιόπουλου*

Το ιδιαιτέρως δημοφιλές ενημερωτικό site Αλεξάνδρεια- Γίδας έκανε μια αρκετά 

ενδιαφέρουσα κίνηση πριν λίγο καιρό . Αποφάσισε κατά τη διάρκεια που θα παρέμενε 

κλειστό λόγω διακοπών να αφήσει να ¨τρέχει¨ ένα γκάλοπ με πέντε ερωτήματα. Η 

ενεργεία αυτή των υπευθύνων ήταν εκτός από πετυχημένη αφού κράτησε ουσιαστικά ενεργό 

το ενδιαφέρον του κόσμου για το site, αφετέρου δε τροφοδότησε έναν νέο 

κύκλο συζητήσεων σχετικά με της υποψηφιότητες των επερχόμενων δημοτικών εκλογών 

στην Αλεξάνδρεια.

Αφού βεβαία διευκρινίσουμε- όπως και το ίδιο το site έκανε-ότι το γκάλοπ στερείται 

επιστημονικής βάσης και δεν είναι τίποτα άλλο από μια απλή καταγραφή απόψεων των 

αναγνωστών του, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια ανάλυση των ευρημάτων.

Εκείνο που κάνει μεγαλύτερη εντύπωση κατά την γνώμη μου δεν είναι η φθορά του 

δήμαρχου, ούτε η παράλληλη αποδοκιμασία του κόσμου σε διοίκηση αλλά και αντιπολίτευση, 

ούτε καν η αποδοκιμασία του έργου της ανάπλασης, που βάση λογικής ένα τέτοιο έργο 

τέτοιας κλίμακας θα έπρεπε να ήταν αποδεκτό από την συντριπτική πλειοψηφία των 

δημοτών. Το πιο εντυπωσιακό εύρημα πάντα κατά τη προσωπική μου άποψη αυτής 

της δημοσκόπησης είναι η απάντηση που δίνουν οι επισκέπτες του site στην 

ερώτηση ΄΄ποιόν θεωρείτε καταλληλότερο για δήμαρχο ?΄΄, όπου μεταξύ και των 

πέντε υποψήφιων ή φερόμενων ως υποψήφιων δημάρχων, νικητής με διάφορά 

αναδεικνύεται ο ...άλλος!

Η συνέχεια εδω

Σιγά μην πληρώσουμε εφορία για να ακούσουμε τον Ρέμο μας, γεροσακάτη Σόιμπλε!

Η Ελλάδα ανθίσταται. Του ηρωικού ελληνικού γένος ως γνωστών ο τράχηλος ουδέν ζυγό δεν υπομένει, πόσο μάλλον τον ξένων κατακτητών που προσπαθούν να μας εξαφανίσουν ως έθνος,  σε συνεργασία με τους ντόπιους πράκτορες  συνεργάτες τους.

 Όσο λοιπόν και να προσπαθούν οι διαφορές Μέρκελ να μας κάνοχώρ , δεν πρόκειται να καταφέρουν τίποτα, ο αθάνατος ελληνικός …θα βρει σίγουρα τον τρόπο να επιβιώσει

 Απόψε στην πόλη μας ο ηρωικός τραγουδιστής Α.Ρέμος που πρώτος κήρυξε τον πόλεμο εναντία των κατακτητών, δίνει συναυλία. Μια συναυλία προγραμματισμένη από πολύ καιρό, που όμως ψιθυριζόταν έντονα ότι μπορεί να αναβληθεί αφού κατοχικές δυνάμεις σχεδιάζουν σύμφωνα με πληροφορίες να την χαλάσουν, κάνοντας φορολογικούς ελέγχους. Τελικά κάτι τέτοιο δεν έγινε και σε λίγη ώρα ο μέγας Έλλην θα δώσει κανονικά την παράσταση του.

Τι έγινε όμως και κάνεις δεν φοβήθηκε την εφορία σήμερα;

Ένα πολύ απλό αλλά έξυπνο κόλπο . Την συναυλία δεν την διοργανώνει η δημοτική επιχείρηση αλλά κάποιος αθλητικός σύλλογος με το εμβληματικό και ευφάνταστο όνομα Ζέφυρος.

 Ως γνωστών κάθε σύλλογος δικαιούται να κάνει συναυλίες χωρίς να  κόβει αποδείξεις!!!

Το εισιτήριο της φωτογραφίας το προμηθευτήκαμε από το σταντ που έστησε η δημοτική επιχείρηση σε κεντρικό σημείο της πόλης για να πουλάει τα εισιτήρια του…Ζέφυρου.

 Αθάνατη ελληνική πονηρία….

¨Παράδοση¨. Όχι για μένα ευχαριστώ.

(Εναλλακτικός τίτλος: Πηγαίνοντας με την όπισθεν)

 Από μικρό παιδί η όλη ιστορία με τα δημοτικά τραγούδια και χορούς μου την έδινε στα νευρά. Ανέκαθεν θεωρούσα κακόγουστη την τοπική μας μουσική, ο δε ήχος του ζουρνά μου τρυπούσε το μυαλό.  Μεγάλη συμβολή σε αυτό είχε και ο δάσκαλος μας που σπαταλούσε δεκάδες ώρες, όπου αντί να μας κάνει μαθήματα σχολικά, αυτός μας έβαζε να τραβάμε τα θρανία στην άκρη για να μας μάθει να χορεύουμε δημοτικά τραγούδια. Πώς να μη τα αντιπαθήσεις!

 Τότε ήταν που εκδήλωνα τα πρώτα μου  σημάδια επαναστατικότητας και αντικομφορμισμού που καμπόσες φόρες στην μετέπειτα ζωή μου θα μου στοιχίσουν πολλά. Καθόμουν λοιπόν σε μια άκρη μόνος από ολόκληρη τάξη, αρνούμενος πεισματικά να μπω στο χορό παρά τις προσπαθείς και τις απειλές του δάσκαλου. Τον θυμάμαι μάλιστα να μου λέει κατά λέξη ότι «αργά η γρήγορα κάποια μέρα θα μάθεις να χορεύεις, κάντο τώρα». Το γεγονός ότι τον διέψευσα και δεν έμαθα ποτέ να χορεύω το θεωρώ ακόμα μια από τις μεγάλες μου …επιτυχίες!

 Δεν θα κρίνω την παιδαγωγική μέθοδο του καλού κατά τα λοιπά δάσκαλου, ούτε την πλήρη ανυπαρξία έλεγχου από τους ανώτερους του για αυτή του την αυθαιρεσία. Αλώστε τα σχολικά μου χρόνια συνέπεσαν καλώς η κακώς με τα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία όπου ως γνωστών κάθε είδους αξιολόγησης θεωρούταν αντιδημοκρατική. Θα το πάρω όμως σαν αφορμή για να σχολιάσω όλη αυτή την υπερβολή που βλέπω στον τόπο μου κάθε καλοκαίρι, όπου χρόνο με τον χρόνο πληθαίνουν οι ανούσιες «πολιτιστικές» εκδηλώσεις και τα πανηγύρια.

 Σε κάθε χωριό οι λεγόμενοι πολιτιστικοί σύλλογοι που θεωρούν πολιτισμό μόνο τον δημοτικό χορό, τα πανηγύρια και τις φιέστες (όπου μεταξύ άλλων βλέπει κανείς να αλληλοχαριεντίζονται με απίστευτη έπαρση τοπικοί παράγοντες και παραγοντίσκοι) και τίποτα άλλο, πληθαίνουν μιας που δεν αρκούν να καλύψουν την μωροφιλοδοξία κάποιες φόρες, ενώ οι εκδηλώσεις κάθε χρόνο κρατούν όλο και περισσότερο. Προστίθενται μάλιστα και καινούριες που δεν έχουν κανένα παραδοσιακό υπόβαθρο που βρίσκεται μονό στη φαντασιακή ευρηματικότητα των τοπικών παραγόντων.

 Η όλη αυτή ιστορία εκτός του ότι δεν προφέρει σχεδόν τίποτα σε πολιτιστικό επίπεδο στα χωριά μας, ενισχύει σε σημαντικό βαθμό το κιτς, όπως πρόσφατα συνυπήρξαν σε αγαστή συνεργασία ο Σουλεϊμαν της βασίλισσας του εγχώριου trash TV Εύης Θώδη, με την ηρωική φουστανέλα, όπως εύστοχα σχολιάστηκε σε τοπικό ηλεκτρονικό μέσο.

Το χειρότερο όλων αυτών είναι ότι παρά το γεγονός ότι στον τόπο μας υπάρχουν ιστορικοί λαογράφοι με μεγάλη κατάρτιση που έχουν αφιερώσει χιλιάδες ώρες μελέτης της πραγματικής ιστορίας, συχνά δεν τους δίνεται καμία σχεδόν σημασία, με αποτέλεσμα να διαστρεβλώνεται πολλές φόρες η ιδία η ιστορία του τόπου, μονό και μόνο για να καλύψει της ιδεολογικές εμμονές των κρατούντων.

¨Γιορτή πίτας, γιορτή ροδάκινου, φεστιβάλ Γκάιντας, είναι ορισμένα από τα ευφάνταστα ονόματα αυτών των εκδηλώσεων που φανερώνουν την αισθητική μεγαλομανία σε όλο της το μεγαλείο. 

 Και φυσικά όλη αυτή η κατάσταση εξυπηρετεί συγκεκριμένες κατηγορίες συμπολιτών μας που με  την διαιώνιση της καθυστέρησης και του σκοταδισμού στην Ελληνική επαρχία έχτισαν και συνεχίζουν να χτίζουν καριέρες σε πολιτικό αλλά και επαγγελματικό επίπεδο. Αρωγός όπως πάντα σε όλο αυτό το σκηνικό και η ορθόδοξη μας εκκλησία που πρόσφατα μηχανεύτηκε το κόλπο να δώσει και δεύτερο όνομα αγίου σε κάθε εκκλησία για να μπορούν έτσι να γίνονται δυο φορές σε κάθε χωριό. Σιγά μην έχαναν !

 Και δεν αναφέρω καν το τι τεράστια φοροδιαφυγή γίνεται αφού υπάρχουν εκδηλώσεις όπου έρχονται «φίρμες» και τζιράρονται τεράστια ποσά χωρίς να κόβονται αποδείξεις αφού ο νομοθέτης φρόντισε όπως πάντα να κλείσει το ματι στους συλλόγους που αποτελούν, ας μη γελιόμαστε ,ένα από τα καλύτερα και ασφαλέστερα εργαλεία πολίτικης ανέλιξης.

 Ξέρω ότι θα μου πουν κάποιοι ότι μηδενίζω . Ίσως κάποιος να αδικώ.. Σε καμία όμως περίπτωση δεν δέχομαι να ταυτίζεται η παράδοση με τον πολιτισμό, αφού δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μικρό- ελάχιστο κομμάτι του.

Πολιτισμός σε όλο τον δυτικό κόσμο,  είναι η επιστήμη, η ιστοριογραφία, η καλλιτεχνική δημιουργία, η φιλομάθεια, η αναζήτηση, η φιλοσοφία , η αγωνιά για το παρών και το μέλλον και όχι η μονομανής ενασχόληση με το παρελθόν.

 Καλά λοιπόν τα απανταχού «κατσουλιά κα τα ρουγκάτσια» ( που αν ξέραμε τι σημαίνουν ιστορικά θα ντρεπόμασταν να αναφέρουμε καν τη λέξη) και οι αργαλειοί, αλλά ο κόσμος ζει , μεγαλώνει, προοδεύει. Οι νέα εποχή είναι γεμάτη προκλήσεις που δεν αντιμετωπίζονται με την επίμονη, σχεδόν σχιζοφρενική προσήλωση στο παρελθόν.

O ακτιβισμός της λινάτσας

Δημοσιεύτηκε στο roumlouki.gr

Είναι πολύ της μόδας τελευταία οι διαφόρου τύπου δράσεις και ακτιβισμοί για το θέμα της οικονομικής ανέχειας. Από τα συσσίτια του μίσους των απολίτιστων, ως τα συσσίτια της εκκλησίας. Από τα κινήματα των δεν πληρώνω όπου συνήθως μετέχουν οι τελευταίοι που θα έπρεπε να μην πληρώνουν, ως τo επιτυχημένο καταναλωτικό κίνημα της πατάτας. 

Οι περισσότερες από αυτές τις δράσεις, όχι μόνο δεν δίνουν καμιά διέξοδο στα ζητήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν πολλές ελληνικές οικογένειες αλλά τα υποθάλπουν, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις τα γελοιοποιούν. Η πλειονότητα των δήθεν κινηματιών ανήκουν σε πολιτικούς χώρους - κυρίως των άκρων- που έχουν επενδύσει μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο στην εκμετάλλευση αυτής της κατάστασης.

Έτσι λοιπόν βλέπουμε έναν ιδιότυπο ανταγωνισμό των νεόκοπων "επαναστατών" στην δημιουργία κατάλληλου βιογραφικού τώρα που φαίνεται κάποια ελπίδα. επικράτησης των άκρων στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Πολλές μάλιστα φορές είναι τόσο μεγάλη η πρεμούρα για τέτοιου είδους δράσεις που γίνονται τόσο πρόχειρα που προκαλούν μάλλον θυμηδία παρά κοινωνικό ενδιαφέρον.

Ένα τέτοιο παράδειγμα κοινωνικού ακτιβισμού που φαίνεται και στην φωτογραφία, έχουμε και στην πόλη της Αλεξάνδρειας. Το εν λόγω πανό αναρτήθηκε από κάποιους «κοινωνικά ευαίσθητους» συμπολίτες μας στο κέντρο της πόλης και μάλιστα μπροστά στο πνευματικό κέντρο (αν μη τι άλλο ευρηματική τοποθέτηση). Φαντάζομαι πως αρκετοί από τους συμπολίτες μας που συμμετείχαν σε αυτή την πρωτοβουλία -όχι όλοι- ανήκουν στην κατηγορία ανθρώπων που περιγράψαμε παραπάνω.

Πάντως όπως και να' χει, αυτή η ασχήμια καλά θα είναι να αφαιρεθεί άμεσα από τις αρχές της πόλης και ιδιαίτερα αυτές της μέρες που λόγω πανηγυριού η Αλεξάνδρεια θα έχει πολύ κόσμο. Γιατί η κακογουστιά δεν ήταν ποτέ ζήτημα χρημάτων....

Γιατί ΠΑΟΚ.

Σε συζήτηση μου με άνθρωπο του ποδοσφαίρου που έχει σχέση με τον ΠΑΟΚ Αλεξάνδρειας, όταν του εξήγησα για ποιο λόγο δεν είμαι φέτος στη διοίκηση της ομάδας του χωριού μου και ιδιαίτερα στην ακαδημία, αφού δεν πίστεψε αρχικά αυτά που άκουγε, όταν συνήλθε απο το...σοκ, δεν δίστασε να μου προτείνει να προσφέρω σε μια άλλη ομάδα , σε αυτή της πόλης όπου ζω εδώ και δυο χρόνια

 Μετά από λίγες μέρες οι άνθρωποι της ομάδας ήρθαν και με βρήκαν ζητώντας μου να τους βοηθήσω. Ήταν κάτι που με ξάφνιασε ευχάριστα.

Δεν μπορούσα είναι η αλήθεια να φανταστώ ότι θα είμαι σε άλλη ομάδα εκτός από αυτή της καρδιάς μου. Να όμως που έγινε.

 Μου πήρε βέβαια καμπόσες μέρες να το σκεφτώ ,αλλά τελικά είπα το ναι.

Καταρχήν θα ήθελα να ξεκαθαρίσω πως θα ήθελα πολύ να συνεχίσω να προσφέρω στην ομάδα του χωριού μου όπως έκανα τα τελευταία χρόνια, με αφοσίωση και αυταπάρνηση. Για λόγους που ήταν πέρα από την θέληση μου αυτό δεν έγινε εφικτό. Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή σε όσους ασχολούνται με τα αθλητικά του χωριού. Δεν χρειάζεται να μας απασχολήσει περισσότερο. Μας έχει κουράσει ους αρκετά.

 Κάπως έτσι τα γεγονότα του φετινού καλοκαιριού με απομάκρυναν από την ομάδα. Φοβάμαι πως οριστικά.. Με τον σημερινό Φίλιππο ελάχιστα πράγματα με συνδέουν. Ίσως μονό η αγάπη των παίδων της ακαδημίας Αυτή θα την φύλαξη βαθειά μέσα μου. Είναι ένα από τα δώρα που σου κάνει η ζωή χωρίς να το περιμένεις. Ένοιωθα όμως την ανάγκη να προφέρω στο ποδόσφαιρο και ιδιαίτερα στις ακαδημίες που τόσο αγαπούσα

Τώρα που πήρα την απόφαση μου να προσπαθήσω να ξεχάσω ο ΠΑΟΚ θα ήταν μια πολύ καλή διέξοδος για μένα. Μακάρι να μπορέσω να πάρω τη μίση χαρά από αυτή που έπαιρνα όταν ασχολούμουν με την ακαδημία του Φιλίππου Μελικης.

 Είναι βεβαία και το θέμα της κατοικίας μου. Κατά πως φαίνεται εδώ θα ζήσω πολλά χρόνια ακόμη και σε αυτόν τον τόπο θα μεγαλώσουν τα παιδιά μου. Μέρα με την ημέρα νοιώθω και λιγότερο ξένος ενώ ήδη έχω φτιάξει ορισμένες καλές φιλίες για πρώτη φορά στη ζωή μου.

Θα ήθελα να προσφέρω στην πόλη μου, όπου μπορώ. Για μένα ο μόνος χώρος είναι το ποδόσφαιρο και τα παιδιά. Αυτά τα δυο αγαπώ, ούτε παραδοσιακούς χορούς , ούτε χορωδίες ούτε προσκόπους. Όμορφα πράγματα στην πόλη, αλλά όχι για εμένα….

Εύχομαι να βάλω ένα χεράκι στην ομάδα του ΠΑΟΚ που καθημερινά κάνει θαύματα σε μια κοινωνία εξαθλιωμένη, σε μια πόλη που έχει κάνει τα πάντα να πετάξει στην άκρη αυτούς τους ανθρώπους.

Και όμως βλέπω ένα χαμόγελο πάντα στο πρόσωπο τους.

 Κάτι μου λέει πως εδώ θα ξαναβρώ τον εαυτό μου.

Αλεξάνδρεια: Η πόλη όπου κανείς δεν μιλάει*

*Δημοσιεύτηκε στο roumlouki.gr

Είναι πολύ σωστή η άποψη που ακούγεται κυρίως  από τα αντιπολιτευόμενα μέσα ενημέρωσης στο δήμο μας ότι ο Δήμαρχος δε μιλάει. Είναι αλήθεια, πως σπάνια θα δώσει συνεντεύξεις. Σχεδόν ποτέ δεν θα πάρει δημόσια θέση για κάποιο σοβαρό ζήτημα που  απασχολεί τον δήμο, ενώ για τους προβλεπόμενους από τον νόμο δημόσιους απολογισμούς, ούτε λόγος. Ο δήμαρχος και γενικά η παράταξή του δείχνουν να φοβούνται, όπως ο «διάολος το λιβάνι» την δημοσιότητα.

Το φαινόμενο αυτό όμως δεν βαραίνει μόνο τον κ. Δημητριάδη και την παράταξη του, αλλά και σχεδόν  όλο το  σύστημα γύρω από το όποιο κινείται η πολιτική ζωή στον τόπο. Ενδεικτικά θα αναφέρω ορισμένες περιπτώσεις. Πριν αρκετούς μήνες ο Γιάννης Απατζίδης δημοτικός σύμβουλος της αντιπολίτευσης και από τα ονόματα που ακούγονται έντονα ότι θα διεκδικήσουν την δημαρχία στις προσέχεις εκλογές, παραιτήθηκε από την δημοτική ομάδα, δηλώνοντας ότι σύντομα θα μας εξηγούσε τους λόγους της απομάκρυνσης του από την παράταξη του κ. Γκιονογλου με την οποία εξελέγη. Τους λόγους αυτούς δεν μας τους εξήγησε ποτέ. Ποτέ ως σήμερα τουλάχιστον.

Πριν λίγες μέρες είχαμε άλλη μια βαρύγδουπη αποχώρηση, αυτή τη φορά του κ. Γκαβαρδίνα από την δημοτική ομάδα του δημάρχου. Στην επιστολή που έστειλε προς το δημοτικό συμβούλιο είπε ότι ΘΑ… μας εξηγήσει αργότερα τις αιτίες της ρήξης του με τον Δήμαρχο! Κατά καιρούς συμβαίνουν διαφορές παραιτήσεις ή αλλαγές στάσεων σε σοβαρά θέματα χωρίς οι υπεύθυνοι να νοιώθουν την ανάγκη να απολογηθούν. Το πιο αξιοπερίεργο από όλα είναι πως υπάρχουν άνθρωποι (κάποιοι πολύ αξιόλογοι όπως ο Π. Γκυρίνης) που φέρονται ως επικεφαλείς δημοτικών κινήσεων εδώ και πολύ καιρό, που όμως δεν έχουμε μάθει, διαβάσει, ακούσει, ούτε μια δημόσια τοποθέτηση τους.

Τι είναι αυτό άραγε που κρατάει τους πολιτικούς μας τόσο απόμακρους από τον δημόσιο διάλογο; Υποπτεύομαι πως είναι ένας ιδιότυπος φασισμός που ψαλιδίζει οποιαδήποτε ατομική-πολιτική δήλωση ειπωθεί, χωρίς να έχει την «έγκριση» της ομάδας, είτε αυτή είναι κομματική είτε συντεχνιακή. Υπάρχει διάχυτος ο φόβος πως μια δημόσια τοποθέτησή τους, και μάλιστα μέσα από συγκεκριμένο μέσο ενημέρωσης, θα εκθλιφθεί ως «μοναχική πορεία», πράγμα που γι αυτούς σημαίνει απομάκρυνση από το «κοπάδι» και κατά συνέπεια καταστροφή. Φοβικά σύνδρομα που έχουν καλλιεργηθεί εδώ και πολλές δεκαετίες στην πολιτική ζωή, και το «ξερίζωμά τους είναι πολύ δύσκολο. Μοιάζουν σαν μην μεγάλωσαν ποτέ πολιτικά μιας και οι περισσότεροι έχουν «ανδρωθεί» μέσα σε κομματικές «φτερούγες» και το μοναχικό πέταγμα που χρειάζεται σήμερα η τοπική αυτοδιοίκηση, τους είναι εξαιρετικά δύσκολο.

Και όλα αυτά, σε μια πόλη που έχει την, σπάνια για το μικρό της μέγεθος τύχη, να διαθέτει τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό με καθημερινές ενημερωτικές εκπομπές καθώς βεβαία και πλήθος ιστολογιών αλλά και εντύπων. Κάπως έτσι η πολιτική μας σκηνή, κινείται ανάμεσα σε ψίθυρους, φήμες και κουτσομπολιά. Κάπως έτσι, μπορούν αρχηγοί  αντιπολίτευσης να είναι εργολάβοι έργων που εκτελούνται στο δήμο, δημοτικοί σύμβουλοι να μην πατάνε το πόδι τους στις συνεδριάσεις του συμβούλιου ή άλλοι να ασχημονούν με άναρθρες κραυγές και χειρονομίες.

Οι ελάχιστες εξαιρέσεις με προεξέχουσες αυτές των Τάσου Τασιοπουλου, συμβούλου της μειοψηφίας και του Νίκου Μπρουσκελη, φερόμενου ως διεκδικητή της δημαρχίας, αποτελούν φωτεινές εξαιρέσεις που προάγουν μέσα από τα άρθρα τους το δημόσιο διάλογο. Για τους δυο αυτούς πολιτικούς, θα αναφερθούμε σε πρόσεχες άρθρο.

Η «τρολιά»* του αντιπεριφερειάρχη

Του Νίκου Λιολιόπουλου*

Mεγάλη έκπληξη μου προκάλεσε το άρθρο του πρώην νομάρχη και νυν αντιπεριφεριαρχη κ. Κ. Καραπαναγιωτιδη με τίτλο " Εμείς στην Ημαθία είμαστε συνεπείς" που δημοσιεύτηκε σε όλα τα μέσα ενημέρωσης του νομού κι όχι μόνο. Στην αρχή, διαβάζοντας το άρθρο πίστεψα ότι ο τοπικός μας άρχοντας έσπαγε πλάκα, αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν κάπως υπερβολικό, αφού πολύ σπάνια θα δεις κάποιον να αστειεύεται όταν κατέχει τέτοιες θέσεις. Ξανακοιτώντας το κατάλαβα ότι μάλλον τα έγραφε σοβαρά όλα αυτά περί ανάπτυξης κλπ.

Αν κάποιος, που δεν γνωρίζει ποια είναι  η κατάσταση στον τόπο μας, διάβαζε το άρθρο θα νόμιζε πως είμαστε κάτι σαν την Καλιφόρνια, την Τοσκάνη ή έστω η ΕλληνικήΑνάβρα.  Θα πίστευε πως αυτός ο τόπος ευημερεί και οι πολίτες του είναι πλούσιοι. Ότι ο νομός μας είναι γεμάτος υποδομές, υπηρεσίες και επιχειρήσεις που παράγουν και μοιράζουν πλούτο. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που το διαβάζει κάποιος που ζει εδώ και ιδιαίτερα κάποιος από την μειοψηφία των ενεργών οικονομικά πολιτών που εργάζονται, παράγουν και προσπαθούν να επιβιώσουν, ή καλύτερα  για  όσους δεν είχαν την τύχη ή την πρόνοια να έχουν εξασφαλίσει τα προς το ζην από τον υπερχρεωμένο αλλά ακόμα ασφαλή κρατικό κορβανά;

Πως να ένοιωσε άραγε διαβάζοντας το κείμενο αυτό ο μικρομεσαίος αγρότης, ο έμπορος ο βιοτέχνης που μόλις κι μετά βίας τα φέρνει βόλτα, αν τα φέρνει; Κύριε Καραπαναγιωτιδη, μπορεί να είστε συμπαθής σε μεγάλο τμήμα των Ημαθιωτών κι σε εμένα προσωπικά -λόγω του απλού και συνετού σας χαρακτήρα και την ικανότητά σας να παίζετε άριστα το παιχνίδι των προσωπικών ανθρωπίνων σχέσεων, αυτό όμως δεν σας επιτρέπει να σπάτε τέτοιου είδους πλακίτσες ( τρολ στη γλωσσα της εποχης μας)  με την οικονομική μας κατάσταση. Γιατί ξέρετε πολύ καλύτερα από τον καθένα ότι η Ημαθία, από ένας πλούσιος νομός τα τελευταία χρόνια, έχει κατρακυλήσει στον πάτο όποιου οικονομικού δείκτη και να πάρετε.

Γιατί ξέρετε καλά πως η ανεργία και στον δικό μας τόπο αυξάνεται ραγδαία και έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Και γιατί τέλος, ξέρετε πολύ καλά πως οι αγρότες της περιοχής βρισκόμαστε σε άθλια κατάσταση. Το γεγονός ότι η τιμή του ροδάκινου φέτος για κάποιο διάστημα παρουσίασε μεγάλη άνοδο γνωρίζετε ότι δεν οφείλεται σε καμία από τις  ενέργειες σας, αλλά στον αρχαίο νόμο της αγοράς, της αναλογίας προσφοράς - ζήτησης. Φέτος λόγω καιρικών συνθηκών για ένα διάστημα υπήρξε έλλειψη παραγωγής στα ροδάκινα κι έτσι οι τιμές ανέβηκαν αρκετά, όχι όμως τόσο που να αντισταθμίσουν την ζημία από την μειωμένη παράγωγη. Και ας μη μιλήσουμε για τις άλλες καλλιέργειες που πάνε κατά διάολου. Τίποτα δεν άλλαξε στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον τίποτε προς το καλύτερο. Ας πάψουμε λοιπόν να κοροϊδευόμαστε.

*ορισμός τρολ

* Ο Ν. Λιολιόπουλος είναι αγρότης και εκλεγμένο μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ''Δράσης''