«Ε΄ ρε χούντα που μας χρειάζεται!»

(Σημ. Όποιος συμφωνεί έστω και λίγο με τον τίτλο παρακαλείται όπως… μας αδειάσει τη γωνιά!
Σίγουρα βρίσκετε σε λάθος μπλόγκ.)



Προς μεγάλη μου έκπληξη το πολυτεχνείο έχει την τιμητική του στα μπλογκς της «γειτονιάς» μου. Μέσα από πολύ όμορφα κείμενα οι μπλόγκερς αποδίδουν στο μεγάλο αυτό γεγονός της νεότερης ιστορίας της χώρας , νέα σύγχρονη διάσταση, 35 χρόνια από την ηρωική εξέγερση του πολυτεχνείου. Είναι νομίζω περιττό να πούμε περισσότερα. Δεν θα γράψω λοιπόν για το θέμα.
Μονάχα θα μοιραστώ μαζί σας, μια σκέψη ….

«Ε ρε χούντα που μας χρειάζεται!»

Μεγαλώνοντας σε αγροτική περιοχή, δεν ήταν λίγες οι φορές που άκουσα αυτή την φράση. Και κάθε φορά που την άκουγα παραξενευόμουν όλο και περισσότερο. Τι ήταν όλα αυτά που μας μάθαιναν στο σχολείο; Τόσο αίμα χύθηκε, τόσοι άνθρωποι υπέφεραν, η ίδια η χώρα μας μίκρυνε. Πως μπορεί κάποιος με τόση ευκολία να ξεστομίζει τέτοιες κουβέντες;

Παράξενο αλλά όχι ανεξήγητο., για τον τόπο στον οποίο ζω.

Πνιγμένη στους μύθους της, στις προκαταλήψεις και στην καθυστέρηση, η Ελληνική επαρχία, αρνούνταν πεισματικά να αντιληφθεί την πραγματικότητα.
Φτώχεια , υστέρηση , υπανάπτυξη . Έτσι πορεύτηκε για δεκαετίες αυτός ο τόπος. Σκληρός αγώνας για επιβίωση στις αγροτικές περιοχές, που καιρός για «πολυτέλειες» όπως παιδεία και πολιτισμό.

Σήμερα τα πράγματα ευτυχώς έχουν αλλάξει . Το βιοτικό επίπεδο της ελληνικής επαρχίας έχει ανέβει και έστω και με δυσκολίες συμβαδίζει με τον υπόλοιπο κόσμο, δεν έχει όμως καταφέρει πλήρως να απεξαρτηθεί από τις χρόνιες ασθένειες που κουβαλάει, θαρρείς για αιώνες. Η προκατάληψη υπάρχει ακόμη , συντήρηση και δυσαρμονίες έχουν ακόμη τη θέση τους στη σκέψη των ανθρώπων. Ο λαϊκίστικος ή και φασιστικός κάποιες φορές λόγος, βρίσκει αρκετά ευήκοα ώτα .

Παρά τις αντιξοότητες όμως η δημοκρατία φαίνεται να ριζώνει βαθιά στο μυαλό των ανθρώπων της επαρχίας. Οι αντιδημοκρατικές φωνές –πλειοψηφία στο πρόσφατο παρελθόν-με τον καιρό αραιώνουν .
Αρκεί όμως αυτό; Κατά τη γνώμη μου, όχι .

Για όσο καιρό ακόμη νέοι άνθρωποι, θα επισημαίνουν ανερυθρίαστα την ανάγκη μιας νέας χούντας , για όσο καιρό ακόμη φασίστες θα ζουν ανάμεσα μας, θα διδάσκουν στα σχολεία μας ή -το τραγικότερο -θα μας εκπροσωπούν από θέσεις ευθύνης(π.χ. Δήμαρχοι),
η δημοκρατία μας φαίνεται πως έχει δρόμο ακόμη..

Storie di tutti i giorni...

-->

Είχε αρχίσει να ψιχαλίζει. Ο ήχος τον τροχών στο βρεγμένο οδόστρωμα από ένα περαστικό αυτοκίνητο, διέκοψε για λίγο την αποπνικτική ησυχία της μικρής πόλης. Τράβηξε την κουρτίνα και κοίταξε από το παράθυρο τον έρημο δρόμο. Έρημος όπως πάντα. Θυμήθηκε τα λόγια του αγαπημένου του δασκάλου. ‘ Να μην ζήσεις ποτέ σου σε έρημους δρόμους’ του είχε δώσει για συμβουλή. Ποτέ δεν είχε μετανιώσει που δεν τον άκουσε.

Ποτέ ; .Δεν ήταν βέβαιος…

Στον υπολογιστή έπαιζε για χιλιοστή φορά εκείνο το βράδυ, το αγαπημένο του τραγούδι.

'...un giorno in piu che se ne va

-->

Τρία κακάσχημα σκυλιά περνούσαν τώρα στον άδειο δρόμο. Τρία μαζί, πόσο σπάνιο είναι να δεις τρεις ανθρώπους μαζί σε αυτό τον δρόμο, σκέφτηκε και γέλασε.. Που και που κανένας ξεχασμένος διαβάτης ή κάποιο βιαστικό αυτοκίνητο, τίποτε άλλο. Και όμως του άρεσε να κοιτάει το δρόμο.

'...Un giorno ii piu che passa ormai...'

Ιστορίες….

Θα ήθελε πολύ να είχε μια όμορφη, μια εντυπωσιακή ιστορία να πει, αλλά δεν είχε. Δεν είχε κάτι δικό του, κάτι ενδιαφέρον, κάτι που θα τραβούσε την προσοχή, ήταν όλα τόσο συνηθισμένα .Και είχε στερέψει από φαντασία, προσπάθησε να σκαρφιστεί μία φανταστική ιστορία να διηγηθεί άλλα μάταια .Κόντευε να ξημερώσει χωρίς αποτέλεσμα.

-->

‘…un uomo stanco che nessuno ascolterà…’

-->

Ήταν πολύ κουρασμένος , είχε προηγηθεί μια πολύ κουραστική μέρα για αυτόν. Δεν ήθελε να κοιμηθεί, και να ήθελε δεν θα μπορούσε άλλωστε. Είναι μέρες τώρα που κοιμάται ελάχιστα ή και καθόλου. Με το που ξαπλώνει να κοιμηθεί χιλιάδες σκέψεις τον πλημμυρίζουν. Όλα όσα με επιτυχία απωθεί τη μέρα, άγχη, υποχρεώσεις, φοβίες, έρχονται την νύχτα .

‘…per tutti quelli così come noi
niente è cambiato e niente cambierà…’

Τίποτα δεν αλλάζει ποτέ στους έρημους δρόμους. Το ήξερε πλέον καλά

Πάτησε το ¨repeat¨ για άλλη μια φορά,. Είχε αρχίσει να ξημερώνει . Το πρώτο φώς της μέρας άλλαζε την όψη του έρημου δρόμου, τον έκανε λιγάκι πιο ..υποφερτό.

Άλλη μια μέρα άρχιζε…

Un giorno in piu…

Ιταλία 30 Ιανουαρίου 1982 Φεστιβάλ τραγουδιού του Σαν Ρέμο.

Όλα τα βλέμματα στραμμένα στον μεγάλο τελικό . Η αγωνία στο κατακόρυφο.

Δυο από τα ωραιότερα τραγούδια της ιστορίας του Ιταλικού τραγουδιού ήταν γραφτό να διαγωνιστούν την ίδια χρονιά.

Ποιος θα ήταν ο μεγάλος νικητής ; Το δίδυμο Albano-Romina Power ή ο Roccardo Fogli ; Το ‘Felicita’ ή το ‘Storie di tuttii giorni’ ; Τα στοιχήματα έδιναν και έπαιρναν σε όλη την Ιταλική επικράτεια .

Στη γειτονική Ελλάδα βέβαια ελάχιστοι ασχολούταν . Η αλλαγή ήταν ήδη γεγονός, οι μισθοί πιαναν ταβάνι και τα σπασμένα πιάτα στα νυχτερινά μαγαζιά, πήγαιναν σύννεφο.

Γειτονικές χώρες μα τόσο διαφορετικές…

Η ώρα της κρήσεως έφτασε O Claudio Cecchetto ανακοινώνει το όνομα του μεγάλου νικητή: Riccardo Fogli ! To ‘Felicita’, ένα από τα ωραιότερα ιταλικά τραγούδια, έμελε να μην κερδίσει ποτέ το μεγάλο βραβείο. Πολλοί μίλησαν για αδικία τότε. Εκείνο έπρεπε να κερδίσει, λένε ακόμη πολλοί από όσους θυμούνται.

14-11 2008 Ξημερώματα...

-->

Το ‘Storie di tuttii giorni’ είναι το πιο αγαπημένο μου τραγούδι. Έψαχνα απλά ένα τρόπο να σας το πω, αλλά μου πήρε μια ολόκληρη βραδιά !

‘…Un giorno in più che passa, ormai,
con questo amore che non è grande come vorrei…’

Εχει δίκιο ο Τατούλης;

«….Πριν από πέντε χρόνια, ο Κώστας Καραμανλής ενέπνευσε στον τόπο την ελπίδα και ο Έλληνας άρχιζε να ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον. Έκτοτε, τα συνθήματα παρέμειναν ως τέτοια και η απογοήτευση διάχυτη διαβρώνει τις πλέον παραγωγικές δυνάμεις του τόπου. Η σημαία κατά της διαφθοράς γρήγορα υπεστάλη. Η επανίδρυση του κράτους έμεινε κενό γράμμα. Οι μεταρρυθμίσεις άργησαν χαρακτηριστικά. Η καθημερινότητα του Έλληνα από ημέρα σε ημέρα γινόταν ακόμη πιο δύσκολη. Η οικονομία δεν αποτίναξε ποτέ τις χρόνιες στρεβλώσεις της.

Με τη σημερινή του πράξη ο πρωθυπουργός αποκαλύπτεται ως συνένοχος. Συνένοχος στη διαφθορά. Συνένοχος στην ανικανότητα. Συνένοχος στην αναποτελεσματικότητα. Με τη σημερινή του πράξη ο πρωθυπουργός πήρε θέση. Ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, διάλεξε τη διαφθορά από τη διαφάνεια. Επέλεξε το νοσηρό δρόμο της συγκάλυψης από το «όλα στο φως». Ένας πρωθυπουργός σε ομηρία και εγκλωβισμένος σε προσωπικά αδιέξοδα είναι επικίνδυνος για τη χώρα….»

Πέτρος Τατούλης


Τρίτη 11-11-2008 . Ας ρίξουμε μια ματιά στη σημερινή ειδησεογραφία


• 4.805 συμπολίτες μας φυλακισμένοι κάνουν απεργία πείνας για την άθλια κατάσταση των φυλακών.
• Σταματούν από την ερχόμενη Δευτέρα τη χορήγηση φαρμάκων με πίστωση στους ασφαλισμένους του Δημοσίου οι φαρμακοποιοί της Αττικής, της Μυτιλήνης και της Κέρκυρας.
• Ο πρόεδρος του Σώματος Ορκωτών Εκτιμητών Ι. Μουρμούρας, καταγγέλλει στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής,«όργιο ανταλλαγών», που έγιναν με άκυρα συμβόλαια μεταξύ του Δημοσίου και της Μονής Βατοπεδίου.
• Συνεχίζεται η δίκη για τον άγριο ξυλοδαρμό του φοιτητή Α.Δημητριου (ζαρντινιέρα)
• Ο διοικητής της Δεη προτείνει αυξήσεις 5.6%στην τιμή του ρεύματος. Η συνολική άνοδος της τιμής του ρεύματος τα τελευταία 3,5 χρόνια ανέρχεται στο 30 % !
• Αύξηση 9% καταγράφεται για τους πρώτους εννέα μήνες του 2008 στο κόστος για προϊόντα πρώτης ανάγκης, σύμφωνα με υπολογισμούς του Ελληνικού Κέντρου Καταναλωτών.
• σάλος για τις πολύ μεγάλες αυξήσεις στους μισθούς των διοικητών των Ταμείων, εν μέσω οικονομικής κρίσης
• Σε απόγνωση οι καλλιεργητές καλαμποκιού και βαμβακιού, λόγω της ανεξήγητα (;) χαμηλής τιμής παραγωγής τους. Οι μεγαλέμποροι συσκέπτονται συνεχώς για να καθορίσουν ενιαία τιμή με την οποία θα αγοράσουν τα προϊόντα. Καμία αντίδραση από την Επιτροπή ανταγωνισμού.
• Το πολυδιαφημισμένο σχέδιο¨ Καποδίστριας 2 ¨ματαιώνεται λόγω έλλειψης πόρων(Εφημ.Μακεδονία).

Αυτά τα λίγα από τα πολλά που μπορεί να βρει κανείς, ας σταματήσουμε εδώ .


Μετά από 4,5 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τον Κ.Καραμανλή, έχει άραγε δίκιο στις διαπιστώσεις του ο κ. Τατούλης;

Για το όνομα της Μακεδονίας.(Εναλλακτικός τίτλος: Άντε χάσου …μωρή !)

-->

Μια από της πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας γράφτηκε στην υπόθεση του ονόματος της πρώην Γιουγκοσλάβικής δημοκρατίας της Μακεδονίας. Η υπόθεση λίγο πολύ γνωστή . Το νέο κρατίδιο που δημιουργήθηκε μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας , απαίτησε να ονομαστεί Μακεδονία, όπως ονομαζόταν εδώ και 50 χρόνια από τη μέρα της ίδρυσης του.

Απόλυτα λογικό το αίτημα των γειτόνων μιας που και να το θέλανε ακόμη, δύσκολο θα ήταν να αλλάξουν το όνομα που κουβαλούσαν επί μισό αιώνα. Από την άλλη η Ελλάδα δεν θα δεχόταν με τίποτα – και σωστά- ένα τέτοιο όνομα, προτάσσοντας κυρίως ιστορικά επιχειρήματα όπως η ελληνικότητα της Μακεδονίας του Αλέξανδρου κ.λ.π.

Εγώ 18 χρονών τότε , ζώντας σε ένα χωριό στην καρδιά της Μακεδονίας , κόντρα στον παραλογισμό της εποχής , υποστήριζα σθεναρά ότι ήταν αδύνατον αλλά και άδικο να μην περιλαμβάνει η ονομασία της νέας χώρας και τον όρο Μακεδονία.

Στον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας βρισκόταν, γενιές μεγάλωσαν με το όνομα Μακεδονία , κανείς δεν τους το είχε αρνηθεί στο παρελθόν, τι πιο λογικό να λέγονται Βορεια , Σλαβικη ή οτιδήποτε άλλο, Μακεδονία. Όχι όμως σκέτη Μακεδονία. Για πολλούς λόγους , ιστορικούς, πράδοσης λογικής αλλά και αισθητικής.

Τις αντιδράσεις των συνομιλητών μου κάθε φορά που υποστήριζα αυτή την άποψη που τώρα υποστηρίζουν σχεδόν όλοι από την πλευρά μας, δεν θέλω να τις θυμάμαι.

Η όποια ικανοποίηση μου ,που δικαιώθηκα προβλέποντας το πόσο ζημιωμένοι θα βγούμε διεθνώς από την αδιαλλαξία μας αυτή, μόνο πόνο με γεμίζει.

Και τέλος, το παράπονο που κανείς ποτέ δεν μου αναγνώρισε το δίκιο μου , το πνίγω και αυτό μαζί με πολλά άλλα.

Σήμερα οι διοργανωτές των συλλαλητηρίων, οι πλειοδότες της απίστευτης αυτής ματαιοδοξίας , προτάσσουν τον ορθολογισμό. Έχουν αποδεχθεί τον όρο Μακεδονία.

Τώρα βέβαια δεν δέχονται οι γείτονες άλλη ονομασία από την σκέτη Μακεδονία. Ο παραλογισμός και η αδιαλλαξία έχει περάσει από την βόρεια πλευρά των συνόρων. Το πόσο κακό κάνουν στη χώρα τους οι κύριοι της FYROM είμαι απόλυτα βέβαιος ότι πολύ σύντομα θα το συνειδητοποιήσουν.

Μόνο που ο παραλογισμός επέστρεψε στα δικά μας μέρη αλλά από την εντελώς αντίθετη σκοπιά .

Ο γνωστός δημοσιογράφος(;), πρόεδρος(;) της ομοφυλοφιλικής κοινότητας στη χώρα μας και σύμβουλος (;) του Γ.Παπαδρεου, Γρηγόρης Βαλλιανάτος υποστήριξε σε τηλεοπτική του συνέντευξη ότι οι γειτονική χώρα πρέπει να λέγεται σκέτο Μακεδονία , και ότι πρέπει να αναγνωριστεί η «Μακεδονική» μειονότητα της Ελλάδος.

Φτάσαμε λοιπόν στο άλλο άκρο…

Και αναρωτιέμαι. Έχει γνώση ο εν λόγω κύριος το πόσο επιζήμια θα ήταν για τη χώρα μας η υιοθέτηση αυτής της πρότασης. Να ξεχάσουμε ότι η Μακεδονία είναι και Ελληνική , ότι το μεγαλύτερο τμήμα της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας ανήκει στην Ελλάδα. Ότι ιστορικά η Μακεδονία είναι πρωτίστως Ελληνική;

Και τη λεγόμενη μειονότητα, που την είδε;

Λίγοι συμπατριώτες μας , ένα πολύ μικρό τμήμα των σλαβόφωνων ΕΛΛΗΝΩΝ της Μακεδονίας μας , είναι αυτοί που αναπροσδιορίζονται ως «Μακεδόνες»και όχι Έλληνες. Και βέβαια σε καμία περίπτωση δεν συνιστούν μειονότητα.

Θεωρώ πολύ σωστή την αποπομπή του από τη θέση συμβούλου του προέδρου του Πασόκ

Επιστρέφω....

Τελικά ένας μόνο μήνας πέρασε από την τελευταία μου ανάρτηση; Παράξενο, θα στοιχημάτιζα ότι ήταν πολύ περισσότερος ο καιρός της απουσίας μου.
Ένας μήνας λοιπόν μακριά από την πιο αγαπημένη μου ενασχόληση των τελευταίων χρόνων, το blogging. Ένας μήνας σκληρής δουλειάς .
Στις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς με απασχόλησαν πολλά. Ένα από αυτά , σίγουρα όχι το σημαντικότερο, ήταν το αν θα έπρεπε να συνεχίσω το blog όταν θα τελείωνα με τη δουλειά.. Αμφιταλαντεύτηκα αρκετά.
Να σταματήσω τελείως; Αδύνατον δεν θα το άντεχα.
Να αντικαταστήσω το blog μου από ένα νέο ανώνυμο όπου θα έγραφα ελευθέρα όπως σχεδόν όλοι οι άλλοι blogers; Καλή ιδέα ,αλλά δεν θα έπιανε το ..κόλπο. Η γραφή φοβάμαι πως είναι εύκολα αναγνωρίσιμη.
Να διατηρήσω το blog όπου θα δημοσιεύω της απόψεις μου για τον τόπο μου, όπως έκανα καιρό πριν, ενώ παράλληλα να διατηρώ ένα άλλο ανώνυμο; Αυτό μάλιστα. Αυτή ήταν η οριστική απόφαση μου ως … σήμερα!
Γιατί σήμερα άλλαξα απόφαση. Έτσι χωρίς πολύ-πολύ σκέψη ,αποφάσισα .
Να συνεχίσω .
Από εκεί που σταμάτησα.
Θα γράφω ότι μου αρέσει. Γιατί μου αρέσει πολύ να γράφω στο blog μου.
Τι; Οτιδήποτε.
Ότι θέλω ,ότι νοιώθω, ότι πιστεύω, ότι με πονάει. Ότι θέλω πραγματικά να πω. Η αλλιώς…ΟΤΙ ΜΟΥ ΚΑΤΕΒΕΙ.
Και αν έχω την τύχη να με διαβάζει και κανείς, τι καλύτερο!


Καλό Blogο-χειμώνα φίλοι μου.

Υ. Γ . «Τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια» έλεγε ένα παλιό όμορφο τραγουδάκι. Το αγαπημένο αυτό τραγούδι του Μαριου Τοκα τη λέει , λέξη προς λέξη, στίχο προς στίχο.

05.Επιστρέφω.mp3

Αφιερωμένο στη Νίκη.

Σημερινό υστερόγραφο.

Σκεφτόμουν να γράψω τους λόγους που με έκαναν να συνεχίσω το blog. Δεν χρειάζεται όμως. Το εκανε άλλος για μενα,χωρίς να το ξέρει, και είναι υπέροχο.
Αρκεί να διαβάσει κανείς αυτό το κείμενο και θα καταλάβει.
De la mettrie Σε ευχαριστώ!

As Time Goes By....

Woman needs man
And man must have his mate
That no one can deny.

It's still the same old story
A fight for love and glory
A case of do or die

as time goes by................

Τα λέμε....

Σεγκολέν.

Ο κύριος Θόδωρος ήταν ο αγαπημένος μου καθηγητής στο σχολείο. Ήταν ευγενικός, καλλιεργημένος, φιλικός αλλά και αυστηρός όταν έπρεπε, κοινωνικά δραστήριος , ενώ αγαπούσε πολύ τη δουλειά του.Λίγοι καθηγητές παθιαζόταν τόσο την ώρα του μαθήματος, όπως εκείνος.
Και όλα αυτά για ένα μάθημα που μισούσα...Τα Γαλλικά!

Ο monsieur Theό, (οπως τον αποκαλούσαμε εμείς μάλλον περιπαιχτικά, αλλά του άρεσε πολύ) δεν μπόρεσε όσο και αν προσπάθησε να με κάνει να αγαπήσω το μάθημα του.
Ένοιωθα λιγάκι άσχημα απέναντι του αλλά δεν ήμουν και τελείως αδικαιολόγητος.
Πως να ξεχωρίσει κανείς ποια η διάφορα στην προφορά του "un" απο το "une". Και πια η διαφορά τού "i" απο το "u";
"Σιγά μη στραγγαλίσω τη γλώσσα μου για να μιλήσω γαλλικά" του έλεγα!

O Monsieeur Theό πέθανε νέος. Ακόμη όμως με βαραίνει που δεν πρόλαβα να του πω πόσο λάθος ήμουνα. Μετάνιωσα πολλές φορές που δεν έμαθα γαλλικά , εκτός από μια...σήμερα!

Γιατί σήμερα κάνοντας μια ανασκόπηση στα νέα της εβδομάδας που πέρασε και δεν μπόρεσα να ενημερωθώ λόγω δουλειάς, έπεσα πάνω σε αυτό το video και ειλικρινά δεν θέλω να μάθω τι λέει η κυρία....

Αν αυτό είναι η πολιτική του σήμερα , εγώ θέλω να μείνω στο χθες.

Αν η δύναμη της εικόνας έφτασε να ισοπεδώνει τα πάντα, εγω δεν κοιτώ...

Αν η πολιτική ρητορεία, έχει μετατραπεί σε stand up commedy , τότε προτιμώ τον... Andy Kaufmann.

Αν αυτή είναι η σύγχρονη πρόταση της αριστεράς, τότε ζήτω ο Σαρκοζύ.

Διαβάζω σήμερα πως η εν λόγω κυρία μίλησε χθες στο μέγαρο μουσικής Αθηνών. Και φυσικά ήταν παρόντες άπαντες ...

Δεν ξέρω τι λέει δεν ξέρω αν έχει κάτι να προτείνει.


Αδιαφορώ.


Αν διαφωνείτε διαβάστε για την θετρικόπολιτική(;) παράσταση της κυρίας Segolene Royal στο θέατρο Zenith του Παρισιου και τα λέμε...

Monday Morning

Ξέρω πολλούς που μισούν τις Δευτέρες. Εγώ όμως δεν έχω κανένα λόγο να τις μισώ. Για έναν αγρότη όλες οι μέρες ίδιες είναι .

Ίδιες ;
Όχι όλες...



Τί όμορφη η σημερινή Δευτέρα!

Το Πασόκ του Γιώργου έχει πάρει για τα καλά κεφάλι, στις δημοσκοπήσεις.

Ο Πάγκαλος δεν είπε ακόμη καμιά βλακεία.

Ο Βενιζέλος με τον Λομβέρδο δεν ανακάλυψαν την αριστερή τους φύση ,να τα βάλουν με τον Γιώργο(όχι πως δεν βρήκαν κάτι, απλά δεν τολμούν να το πουν ).

Ο Ακης ανακάλυψε επιτέλους την αριστερά.

Ο Πρετεντέρης περιορίζεται στο να στραβοκαταπίνει…σε κοινή θέα.

--> Οι Πασοκοι του χωριού αρχίσαμε ξανά να καλημεριζόμαστε.(με ξινισμένες μούρες πάντα!)

Οι εναπομείναντες αδιόριστοι της γενιάς της επανίδρυσης τα έχουν βάλει με αυτούς που τους εξαπάτησαν, βλέποντας οι μέρες τους να τελειώνουν.

Οι επαγγελματίες πράσινοι, αρχίζουν να μυρίζονται εξουσία και ετοιμάζουν τα κοστούμια τους.

Οι Συνασπιστές ξενοικιάζουν τα μεγάλα τους γραφεία και επιστρέφουν στις …τρύπες τους.

Η κωλοβροχή επιτέλους(;) σταμάτησε(!!!!).

Και το κυριότερο…


Η ΠΑΟΚΑΡΑ μας πρώτη στη βαθμολογία, νικώντας τον Αρη!








Και αυτός ο μεγάλος παίχτης παίζει στον ΠΑΟΚ.









Ε΄ λοιπόν αν είναι όνειρο, ας μη με ξυπνήσει κανείς…

Rialto - Monday Morning 5.19

Ισημερία.

Απόψε είναι η πρώτη νύχτα που θα ναι μεγαλύτερη από τη μέρα.
Απόψε το καλοκαίρι τελειώνει.Τέλειωσε ήδη.
Απόψε είναι η βραδιά που αρχίζει ο χειμώνας.

Επιστρέφω.

Στους χειμώνες μου…
Στον εαυτό μου…
Στο «έχει» μου…

Till the end of time…





They’re just words, they ain’t worth nothing
Cloud your head and push your buttons
And watch how they just disappear
When we’re far away from here

And everybody knows where this is heading
Forgive me for forgetting
Our hearts irrevocably combined
Star-crossed souls slow dancing
Retreating and advancing
Across the sky until the end of time

Oh who put all those cares inside your head
You can’t live your life on your deathbed
And it’s been such a lovely day
Let’s not let it end this way

And everybody knows where this is heading
Forgive me for forgetting
Our hearts irrevocably combined
Star-crossed souls slow dancing
Retreating and advancing
Across the sky until the end of time

Like sisters and brothers we lean on each other
Like sweethearts carved on a headstone
Oh why even bother, it’ll be here tomorrow
It’s not worth it sleeping alone

And look at you and me still here together
There is no one knows you better
And we’ve come such a long long way
Let’s put it off for one more day

And everybody knows where this is heading
Forgive me for forgetting
Our hearts irrevocably combined
Star-crossed souls slow dancing
Retreating and advancing
Across the sky until the end of time

Η βροχή.

-->

Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος να αγαπάει τη βροχή περισσότερο από εμένα.

Κάθε φορά που βρέχει αισθάνομαι υπέροχα. Υπάρχει βέβαια εξήγηση για αυτή μου την αγάπη. Από μικρό παιδί θυμάμαι ,να έχουμε ανάγκη τη βροχή για τις καλλιέργειες μας. Ίσως πάλι, επειδή πάντοτε την επομένη της βροχής δεν έχουμε δουλείες και είμαι ελεύθερος να ασχοληθώ με την πρώτη και παντοτινή μου αγάπη. Την τεμπελιά!

Από χθες που έβρεξε , έχω έναν ακόμη λόγο να αγαπάω τη βροχή: Βρήκα λίγο χρόνο να ασχοληθώ με το blog μου!

Ανέσυρα λοιπόν από τη μνήμη μου μια αληθινή ιστορία σχετική με τη…βροχή.

Και βέβαια θα την μοιραστώ μαζί σας.

Ήταν πολύ σκληρό εκείνο το καλοκαίρι.. Δεν ήταν το πιο καυτό που είχε να θυμάται, ήταν σίγουρα το πιο άνυδρο. Και το χειρότερο, έτσι άνυδρος ήταν και ο προηγούμενος χειμώνας. Και αυτός- ο φίλος μας- ήταν στα όρια της καταστροφής, αφού όλη του η ζωή εξαρτιόταν από τη… βροχή. Τη βροχή που τόσο περίμενε αλλά δεν έλεγε να έρθει.

Ήταν ήδη Σεπτέμβρης, αλλά η ξέρα συνεχιζόταν. Είχε αρχίσει να απελπίζεται , να καταρρέει. Όχι δεν είχε χάσει ακόμη την πίστη του ,αλλά η αντοχή του είχε ξεπεράσει τα όρια της.

Κάτι φάνηκε να αλλάζει στον ορίζοντα. Η μετεωρολογική υπηρεσία προέβλεπε ισχυρές βροχές για το σαββατοκύριακο. «Αυτό ήταν» είπε, «επιτέλους θα βρέξει».

Κοίταξε το ημερολόγιο του δεν είχε σημειώσει ούτε μια αξιόλογη βροχή εδώ και ένα ολόκληρο χρόνο. Θυμόταν απ΄ έξω τις ημερομηνίες που είχε πάρει κάτι ψιχάλες το καλοκαίρι, 31/5 κι 7/7. Δυο μικρές σύντομες βροχούλες, τόσο ελπιδοφόρες, αλλά δυστυχώς σύντομες. Βροχούλες που το μόνο που πρόσφεραν ήταν να του θυμίζουν πόσο ανάγκη είχε μια πραγματική βροχή.

Παρασκευή απόγευμα.

Ο καιρός είχε ήδη αλλάξει. Γκρίζα σύννεφα σκέπασαν τον ουρανό. Η μετεωρολογική υπηρεσία φαινόταν να πέφτει μέσα στις προβλέψεις της. Όλα έδειχναν ότι επιτέλους θα έβρεχε.

Έτσι μουντό και συννεφιασμένο πέρασε όλο το Σαββατοκύριακο χωρίς να ρίξει ούτε σταγόνα. Όλοι γύρω του είχαν απελπιστεί, εκτός από εκείνον. «Θα βρέξει τη Δευτέρα» έλεγε. ήταν βέβαιος.

Δευτέρα βράδυ.

Όλα έδειχναν ότι θα έβρεχε. Η βροχή που τόσο είχε ανάγκη, που τόσο είχε ονειρευτεί θα ερχόταν. Πράγματι οι ουρανοί επιτέλους άνοιξαν και άρχισε να βρέχει δυνατά. Ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου, και για μια στιγμή δάκρυσε από χαρά.

Η χαρά του όμως δεν κράτησε για πολύ. Η βροχή σταμάτησε ξαφνικά , τελείως ανεξήγητα, σαν κάποιος να έκλεισε απότομα τις κάνουλες του ουρανού.

Έγινε τελικά αυτό που φοβόταν, η χαρά του- όπως κάθε χαρά στη ζωή του -έμελε να κρατήσει πολύ λίγο. Έμαθε μάλιστα λίγο αργότερα ότι η βροχή που περίμενε έπεσε αλλού. Και αυτό τον πείραξε περισσότερο. Γιατί ήταν απόλυτα βέβαιος πως κανείς δεν την είχε περισσότερη ανάγκη από αυτόν,

Δεν έκλαψε, ούτε καν παραπονέθηκε. Ήξερε πλέον καλά, πως για άλλη μια φορά , οι ελπίδες, οι προσδοκίες του, δεν θα εκπληρωνόταν , τα όνειρα του θα αποδεικνυόταν όπως πάντα απατηλά. Το είχε πλέον συνηθίσει…

Τετάρτη βραδύ.

Στον ουρανό δεν υπήρχαν παρά μόνο λίγα σύννεφα , και καμία πρόβλεψη για βροχή.

Αυτός όμως δεν είχε χάσει καθόλου της ελπίδα του. «Θα βρέξει απόψε» είπε .

«Πάει τρελάθηκε» , είπαν όσοι τον άκουσαν.

Και ξαφνικά έγινε το θαύμα. Απρόσμενα για όλους αλλά όχι για εκείνον, ο ουρανός σκεπάστηκε από σύννεφα και μέσα σε λίγη ώρα άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς!

Και έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε …για μέρες.

Επιτέλους τα βάσανα του τελείωσαν. Αυτή τη φορά ήταν πράγματι πολύ ευτυχισμένος. Η ζωή του είχε αλλάξει. Ήταν πλέον ενας άλλος άνθρωπος. Όλα όσα ονειρεύτηκε, όλα όσα πίστεψε, βγήκαν αληθινά. Οι άνυδρες μέρες του ανήκαν στο παρελθόν. Ήταν βέβαιος πως δεν θα ξαναέρθουν ποτέ!

Ποτέ;;;

Συνεχίζεται…( στο μέλλον)!

Χωρίς ανάρτηση....

Να ΄μαι λοιπόν φίλοι μου μετά από αρκετές μέρες, με νέα ανάρτηση. Για την ακρίβεια χωρίς νέα ανάρτηση.

Τις τελευταίες μέρες περνώ ατελείωτες ώρες στη δουλειά. Και στη δική μου δουλειά τα κομπιούτερ αποτελούν ...πολυτέλεια, ενω για blogging ούτε λόγος.

Το να χάνομαι από προσώπου γης αυτές τις μέρες του χρόνου είναι συνηθισμένο για όσους με ξέρουν.Μόνο που φέτος υπάρχει μια διαφορά, χάθηκα και απο τα blogs.

Ήθελα όμως πολύ να κρατήσω επαφή με το blog μου. Πήρα και εγώ λοιπόν ένα τετράδιο για να γράψω καμιά ανάρτηση στα κενά της δουλειάς.
Έκανα πολλές προσπάθειες να γράψω ανάρτηση αλλά απέτυχαν όλες. Δεν ξέρω αν φταίει η ένταση της δουλειάς ή κάτι άλλο, αλλά κανένα από τα κείμενα δεν ήταν προς δημοσίευση.

Άλλα γιατι δεν μου άρεσαν καθόλου.
Άλλα γιατί ενώ μου άρεσαν , δεν έπρεπε να δημοσιευτούν.

Και κάθε φορά που έγραφα μια σελίδα την έσχιζα
Έτσι το τετράδιο έμεινε χωρίς σελίδες , μόνο με τα εξώφυλλα.

Πλήρης αποτυχία λοιπόν .
Δεν μπορεί όμως κάτι πρέπει να κάνω . Δεν μπορώ να βλέπω τους επισκέπτες να αραιώνουν! Στο κάτω κάτω οι περισσότεροι είναι πλέον φίλοι μου και κάτι πρέπει να κάνω για αυτούς.

Τι άλλο μπορώ να κάνω από το να ζητήσω τη βοήθεια του θεού .Του "από μηχανής" θεού. Του δικού μου θεού...

Τ μόνο που θυμάμαι από τις " σχισμένες " αναρτήσεις μου είναι οι τίτλοι τους.
Τους παραθέτω εδώ, μήπως και μπορέσω στο μέλλον να γράψω κάποιες καλύτερα.

• O από μηχανής θεός...

• Το Μαράκι.

• The end is the begining is the end...

• Όμορφες σκέψεις

• Κατερίνα

• Τα υστερόγραφα μου.

• Η δική μου Αμερική.

• last night i dreamed that somebody loved me ...

• Τα sms
  

• Φθινόπωρο θα πει μελαγχολία..

Μέχρι να μπορέσω να γράψω μια αξιοπρεπή ανάρτηση σας χαιρετώ και αφήνομαι στα χέρια του "από μηχανής" θεού μου......